September 5 (2024)

Uitstekend drama wat de bizarre ontwikkeling op 5 september 1972 weergeeft vanuit de controle kamer van Amerikaans televisie station ABC. De Olympische Spelen van Munchen in '72 werden voor het eerst live uitgezonden op tv, ABC deed de Amerikaanse verslaggeving. Als blijkt dat er geschoten wordt in het dorp, een steenworp afstand van de televisie studio, moeten de verslaggevers en producenten snel schakelen. Interessant om te zien wat er destijds gebeurd is en welke agenda's iedereen heeft (waar WOII natuurlijk nog vers in het geheugen lag van de hele wereld).

Als je de film kan kijken met alle achtergrond verhalen in je koppie, dan is het een prima film! Verwacht geen actie of gunfights of zo, maar laat je meeslepen vanuit het oogpunt van televisiemakers....

3,5*

Sterke film over het gijzelingsdrama op de Olympische Spelen van 1972 in München waarin sportjournalisten live verslag doen van een terroristische aanslag en een daarop volgende gijzeling.

De film speelt zich bijna volledig af in de televisiestudio in München, een donker en krap hol met geen enkele sfeer. De gejaagde handheld shots en close-ups vliegen je om de oren en geven een extra dimensie aan de film. De vergelijking met de film "Munich' van Spielberg gaat niet op, deze film is veel afstandelijker en vanuit het perspectief van de televisiejournalisten gemaakt. Interessant is om te zien hoe ze hun best doen om als eerste het belangrijke nieuws te blijven brengen, ook al gaat het soms ten koste van de waarheid.

Het acteerwerk is dik in orde, ondanks dat de film zich bijna op 1 locatie afspeelt wordt het nergens saai.

Prima film en dikke aanrader.

3.5*

Onverwacht sterk, deze film.

4*

Sterk gebracht drama en een mooie geschiedenisles. Is het niet over het gebeuren zelf, dan wel over de sterk verbeterde communicatiemiddelen.

Een heleboel erg gemengde gevoelens.

Om mee te beginnen, er zijn zo van die stukken geschiedenis waarvan ik het gevoel heb dat alleen een heel strikt documentaire aanpak aanvaardbaar is, en daar hoort de Palestijnse terreur van de jaren-70 beslist bij.

Het volgende is dat ik niet zo happig ben op achter-de-schermen gedoe - of nog erger, navelstaren door de media of de filmindustrie.

Toch werkt deze film wel, ondanks dat. De focus op de tv-ploeg is beperkt genoeg om het vrij makkelijk op de algemeen bekende feiten te houden, en dat maakt het ook ietwat uitlegbaar om de moreel eigenlijk verplichte duiding grotendeels achterwege te laten. Blijft over een scherp veroordelend vingerwijzen naar de Duitse autoriteiten - maar dat is geen nieuws, en die schoen hadden ze in de jaren-70 direct al aangetrokken. En zelfs dat wordt nog ietwat vergoelijkt doordat de hoofdrolspelers zelf ook zo overduidelijk fout bezig zijn in hun haast het verhaal in eigen handen te houden in plaats van de ervaren nieuwscollega's daar hun werk mee te laten doen.

Voer voor een maatschappelijke discussie wellicht - wat is het belang er van om berichtgeving op deze bijna interactieve manier te doen, bijna deel te nemen aan het terrorisme - en hoever was deze nieuwsploeg daarmee gegaan als ze daar meer ruimte in hadden gekregen. Als de ietwat meer realistische variant van C'est arrivé pres de chez vous, haast.

Van mij hoeft dat eerlijk gezegd niet, en je kan in de afloop ook een sterk argument zien waarom nieuws vaak beter een paar uurtjes kan wachten. Minder sensatie, meer feiten - daar zouden we allemaal een heel stuk mee opschieten.

Daarmee kom ik onvermijdelijk ook weer terug bij de vraag of de tijd al gekomen was om een niet-strict-documentaire film over deze gebeurtenis te maken, en daarmee onvermijdelijk ook een vorm van exploitatie op de nagedachtenis van de slachtoffers te plegen. Ik ben daar niet zo van overtuigd eerlijk gezegd. Zeker niet omdat het achterliggende conflict onverminderd voortduurt. Dan voelt het toch niet als ok om hiermee zo'n overduidelijke gooi naar de Oscars te doen.

Als film is het verder overduidelijk wel erg fraai vakwerk - alles wat in beeld is klopt, van de sfeer van de jaren-70 tot de omgeving van het Olympisch Stadion, en er wordt overtuigend gespeeld waarbij vooral Benesch me positief opviel.

Uitstekende film goed geacteerd en een prima lengte voor dit soort films. Vond Argo wel iets spannender. Maar September 5 is gewoon een goede degelijke film geworden die zich vooral afspeelt in de regiekamer van de ABC. Fijne meerwaarde in de film vond ik de rol van de echte Duitse Leonie Benesch die ook goed Engels spreekt.

Ik was zelf ruim 6 jaar oud dus heb er weinig herinneringen aan maar kreeg er wel wat van mee. En het klopt ook in mijn beleving dat de jaren 70 de tweede wereldoorlog nog voelbaar was. Dertig jaar later maar toch dat gevoel had ik toen ook.

De beelden zijn gemaakt in de sfeer van de vroege jaren 70. Daarbij zien we uiteraard ook echte beelden voorbij komen. Blijft indrukwekkend in een 'oorlog' die helaas nog steeds niet voorbij is.

Film 3,5

Beeld blu ray 4,0

Geluid 4,5

Extra's geen helaas.

Ben 2 dagen van slag geweest na deze film. Wauw. Heel heftig, heel zenuwslopend.

De documentaire"'one day in september " is een tragische aanvulling op deze film.

September 5 voelt als een steentje in een groter mozaïek — zorgvuldig gepolijst, betekenisvol op zichzelf misschien, maar zonder zicht op het geheel waarin het thuishoort. Het is alsof we één bladzijde lezen uit een boek waarvan de rest achter slot en grendel blijft. Wat we te zien krijgen, is niet per se slecht, maar blijft flinterdun zonder de bredere context die het betekenis zou moeten geven.

Zie het probleem als volgt. Men kan er voor kiezen om bijvoorbeeld een mozaïkfilm te maken over de aanslag in München. Verschillende perspectieven komen aan bood. Die van de media, sporters, Israel, nabestaanden, politie, politici. En met deze perspectieven wordt een film gebouwd over 5 september. En voor mij persoonlijk voelt deze film aan of dat alle fragmenten van de media uit de grote mozaïkfilm zijn geknipt. Daardoor voelt het flinterdun aan, en weinig spanning.

Je krijgt het gevoel dat je een zijpad volgt van een groter narratief, maar dat hoofdpad krijg je nooit te zien. Daardoor mist September 5 urgentie, richting en bovenal emotionele impact. Het is alsof je luistert naar een fluistering van een verhaal dat weigert zich uit te spreken.

Dit werkte niet helemaal voor mij. Met dit soort films is het toch vaak zo dat je vooral benieuwd wordt naar de echte gebeurtenis en daar liever een documentaire over kijkt. Misschien had ik dat eerst moeten doen zodat ik wat meer context had.

En daar komt nog bij dat het ik het grotendeels niet zo’n heel erg interessante invalshoek vond wat er gebeurt achter de schermen bij ABC. Pas vanaf het laatste half uur wordt het boeiender als er meer op het spel komt te staan en het de vraag wordt wat ze kunnen uitzenden en of ze te vroeg zijn met hun conclusies, maar de drie kwartier daarvoor zit je toch vooral te kijken naar chaotische taferelen die ik niet erg interessant vond.

Ook komt de verstreken tijd totaal niet over; het lijkt alsof alles realtime in anderhalf uur gebeurt, maar blijkbaar is het de hele dag, wat je nergens aan merkt.

Het is wel leuk om te zien wat voor technieken ze hadden in 1972 om zo’n soort live uitzending te maken en de combinatie met de echte beelden van de gebeurtenis en uitzending is ook wel oke gedaan.

2,5*

Kan me nog vaag herinneren dat die aanslagen waren. Kun je nagaan hoelang ze al aan het kloten zijn tegen elkaar 1972.

"Our worst fears have been realized tonight.".

Afgelopen maandag mijn vakantie afgesloten met deze September 5 die ik voor een paar euro bij de Media Markt had gescoord. En op zich is dit een reuze interessant onderwerp, had ik dus ook geen moeite om hier aan te beginnen, en viel de film allerminst tegen. Bekend mag de zaak inmiddels wel zijn ook door de uitstekende documentaire One Day in September en is mij ook bekend dat de Duitse antiterreurbrigade GSG-9 opgericht is na dit debacle.

Het mag duidelijk zijn dat de geschiedenis van dit gebeuren weinig nieuws voor mij heeft, toch weet in dit geval de film September 5 te verrassen met zijn originele invalshoek. Fraai is de focus vanuit de regiekamer en niet alleen op het drama dat zich gaat ontvouwen, maar ook in het geval van de Spelen, iets dat je tussen de regels door wel een beetje meekrijgt over de hoeveelheid personeel, de werkzaamheden, vroeg opstarten, en ook nog de nodige technische problemen. Zelfs zonder een terroristische dreiging is het in beeld brengen van de spelen begin jaren '70 al een uitdaging. Heerlijk is het tijdsbeeld met de kapsels, auto's, inrichting maar bijvoorbeeld ook zoiets simpels als een dergelijke telefoon met draaischijf zoals wij vroeger thuis ook hadden. Daarnaast is de cast prima, Chaplin vrijwel onherkenbaar, heeft de film een sterke soundtrack, wordt er erg goed geacteerd en heeft het geheel passende en mooie kleurenfilters.

En aangezien de film vrij kort is gaat het al vrij snel los en is er onmiddellijk een bepaalde vibe als men denkt schoten te hebben gehoord. Het is het moment waarop de film langzaam wordt opgebouwd en het geheel zorgvuldig om zich heen grijpt, meer mensen erbij betrekt, en staat voor een bepaald ongeloof en verbazing, waar men eerste rang zit en serieus moet battlen om zendtijd te krijgen en nog te bedenken hoe dit allemaal vast te leggen. Het is een koortsachtig geheel waarin je als kijker eigenlijk niets mee krijgt van de gijzeling of terroristen, desalniettemin is het zeer boeiend. Aanvankelijk is het verbijsterend dat de Spelen in eerste instantie doorging, spreken de echte beelden van de terrorist op het balkon voor zich, is het volgen van de beelden op nationale televisie, iets wat de terroristen ook konden, echt wel een serieus holy shit momentje, en valt op hoeveel werk zoiets simpels als een foto uitvergroten en met naam in beeld projecteren is. En de film bouwt zich verderop naar de onvermijdelijke finale, met een prachtig opgebouwde scene rond Jim McKay en dienst befaamde woorden.

En zo boeit September 5 van de eerste tot de laatste minuut, vooral rond de koortsachtige spanning getoond via de mensen in de studio, is het een lekkere vlotte en compacte film en heeft me dit geen minuut verveeld. Daarom een meer dan goede voldoende.