September 5 (2024)

Intens docudrama over de sportafdeling van het amerikaanse televisiestation ABC, dat min of meer toevallig live verslag doet van de terroristische akties in het München van 1972. Sterk gespeeld en spannend in beeld gebracht, met een mooie integratie van de onvergetelijke archiefbeelden in de rest van de film. Het tijdsbeeld is ook fraai gerealiseerd. En, ook al weet je hoe het afloopt; het tragische einde komt toch weer hard binnen.

Redelijk drama. Het verhaal is bekend, maar de weergave vanuit het perspectief van de regiekamer is origineel. Het eerste deel is wel wat aan de taaie kant, maar net als je bijna wilt afhaken komt er een impuls dat getriggerd wordt door een wending tijdens de gijzeling. Vanaf dat moment komt de vaart erin en komen de morele dilemma's goed naar voren wat leidt tot een interessant drama. Het acteerwerk is goed. Visueel ijzersterk, het is net een film die gemaakt is in de jaren '70. Daarnaast is de combinatie met de echte archiefbeelden een fraai pluspunt. 3.5

Het is 5 september 1972 in München. De tiende dag van de Olympische Spelen. Achter de schermen op de sportredactie van de Amerikaanse zender ABC die in München aanwezig is en live verslag doet van de wedstrijden heerst routineuze hectiek. Die routineuze hectiek staat op het punt te veranderen in paniekerige hectiek als het bericht komt dat een groep Palestijnse terroristen elf leden van het Israëlische team heeft gegijzeld. De sportredactie draagt de verslaglegging niet over aan de ervaren collega’s van het nieuws in New York, maar neemt de berichtgeving zelf ter hand. Wat volgt is verrekte interessant, behoorlijk spannend en zeer ontstellend.
De film gaat niet over de gijzeling. Die komt uiteraard wel ter sprake want is de aanleiding voor alle hectiek, maar speelt voornamelijk een rol op de achtergrond. De personages waar het in deze film om draait zijn allen op een of andere manier verbonden aan de sportredactie en moeten opeens omgaan met een situatie waarop zij niet zijn voorbereid. September 5 schetst hoe het team moet improviseren om allerlei problemen op te lossen om het nieuws live te kunnen brengen. De meeste tijd bevindt de kijker zich in de redactieruimte te midden van het tumult. Van alles komt voorbij. Praktische zaken, morele afwegingen onderling gekissebis. En alles onder voelbare hoge druk.
Omdat de camera van ABC gericht is op het appartement waar de Israëliërs gegijzeld zijn en alle bewegingen rondom het appartementencomplex worden waargenomen en live worden uitgezonden, borrelen morele vragen op. Waar ligt de scheidslijn tussen informatieverstrekking en voyeurisme? Welke verantwoording dragen de media bij het verslaan van een terroristische actie? Hoe belangrijk is het welzijn van de gegijzelden afgezet tegen het recht om informatie te verstrekken? Het was de eerste keer dat een terroristische actie live op tv was te volgen. De camera van ABC registreert dan ook onverwachte en opzienbarende dingen. Zo tonen de beelden aan dat de uitzendingen ook door de terroristen werden bekeken en dat de leider van de Palestijnen zich als een volksheld gedraagt omdat hij weet dat hij op tv is te zien. Ook worden de ‘geheime’ acties van de Duitse politie om de Palestijnen te overmeesteren gewoon uitgezonden. Hoe naïef allemaal en hoe ontstellend.
September 5 is een boeiende film. Een film waarin een hoog tempo, hectiek en grote druk de hoofdrollen spelen. Rustmomenten zijn er amper. Hoewel de sportredactie zelf niet in gevaar is, ontwikkelt de film zich tot een ware thriller. Natuurlijk is de uitkomst bekend, maar het is fascinerend en spannend om vanuit een ander perspectief te kunnen zien hoe hier geschiedenis wordt geschreven.

Geweldige film. Door de plot en en de trailer had ik wel eerst lichte twijfels (Wordt het te zwaar drama? Te veel op emoties spelen? Te gescript? The Hollywood-achtig?) maar niets van dat alles. Vanaf seconde 1 zat ik in de film en is dit vooral een spannende thriller die goed gebruikt maakt van het moment zelf. Wat ik bedoel: je gaat echt mee met die personages die op dat moment nog geen idee hebben wat er precies speelt en dat maakt de film toch een soort van spannend. De documentaire-achtige stijl met losse camera en bepaalde shots die een docu suggereren wordt dat gevoel nog eens versterkt. De film voelt enorm realistisch an. Door de structuur (vrijwel volledig vanuit een regiekamer ver weg van de gebeurtenissen) en die documentaire-achtige stijl deed de film al snel denken aan die andere sublieme thriller (United 93, ook al omdat het daar draait om laffe terroristen die onschuldige burgers pakken en je de film bekijkt vanuit omstanders vooral). Visueel ook fijn (alsof het toen geschoten was maar de film ziet er wel aantrekkelijk uit) en met sterk acteerwerk. Het tempo is ook uitstekend.

Wat ik nog het fijnste vond is dat je kijkt naar mensen die hun job doen en dat goed doen. Ik las weleens boekjes van Mart Smeets waar hij vrij helder hetzelfde beschrijft hoe men live televisie soms moet maken en dat weet de film uitstekend over te brengen. Over keuzes die gemaakt worden maar ook de stress en druk en het tempo tijdens de regie en het overzicht dat een regisseur moet hebben. Dat komt in deze film allemaal terug. Je krijgt gaandeweg de film gewoon een mooi inkijkje in die wereld. En dat zonder verder vals sentiment of Hollywoodiaanse huilbuien (alleen aan het eind als blijkt dat de gijzelaars dood zijn en er wat stemmige muziek intreedt, maar ook dat is een miniem moment). 4,5*.

Heeft gelukkig weinig te maken met Spielbergs nogal overschatte Munich en eigenlijk ook niet zoveel met de docu 3 Days in September die ik wel ok vond. Maar deze film is beter.

Deze film heeft meer te maken met films als All The Presidents Men en United 93. September 5 is vooral een ode aan goede journalistiek. De film gaat over de reactie van het team van sportredacteuren als ze op de olympische spelen van 1972 geconfronteerd worden met de gijzeling van atleten en coaches uit de Israelische ploeg door Zwarte September. Het team schakelt heel snel en zit bovenop het nieuws. Moet regelmatig schakelen en improviseren. Wordt geconfronteerd met de invloed van hun eigen beelden op de situatie en moet keuzes maken. Erg goed geschreven en voortreffelijk geacteerd. Ook een zeer knappe mengeling van archiefbeeld en nagespeelde scenes. En de film trapt nergens in de verleiding om van zijn eigen onderwerp af te wijken door naar binnen te gaan bij de gijzeling of bijvoorbeeld iets te doen met het priveleven van de journalisten. De film houdt het heel zuiver.

Boeiend kijkje achter de schermen anno 1972.

Professioneel gemaakt, snel gemonteerd, af en toe een dilemma in het verhaal gestopt, en vooral beheerst: geen liefdessubplot, geen spanning verhogende muziek, enz.

Maar je moet ervan houden en aan mij is de film niet besteed: teveel alles op een presenteerblaadje geserveerd.

(dat krijg je, als je onbevangen films wilt zien, en dus vooraf geen trailers kijkt en geen recensies leest)

Uitstekende film over het live televisie verslag van de gijzeling tijdens de Olympische Spelen in München. De film is geheel uit het perspectief van de televisie controlekamer met goed en naadloos gebruik van archiefmateriaal. Spannend vanwege de (morele) besluitvorming en ook de techniek van destijds.

Beetje een overbodige film wat mij betreft.

We kijken mee op de redactie, waar druk heen en weer geschakeld wordt tussen camera A en camera B, actie suggererend die er niet is. Vermoeiend… van de echte gebeurtenissen krijgen we maar weinig mee, net als dat de redactie dat toen niet meekreeg waarschijnlijk. Maar wij weten natuurlijk in principe alles al…

Saai en voorspelbaar

Het was vast opwindend om daar toen bij geweest te zijn, maar het levert niet perse een goede film op, als je het alleen daar bij laat.

De gebeurtenissen zijn bekend, en ook verfilmd, dat het er ongeveer zo aan toe gaat op een redactie is ook geen verrassing.

Reconstructie van de gijzelingsactie de plaats vond op 5 september 1972 in het Olympisch dorp tijdens de Spelen in München. Tien Israëlische atleten en coaches worden vastgehouden in hun appartement en alleen de crew van de sportafdeling van de Amerikaanse televisiezender ABC beschikt over de faciliteiten om hier verslag van te doen. Fehlbaum gebruikt de oorspronkelijke camerabeelden, maar toont vooral hoe de betrokken journalisten omgaan met de journalistieke en ethische dilemma’s. Als je niet bekend met de uiteindelijke afloop is dit ook nog eens een uitstekende nagelbijter, ook dankzij de nerveuze score van Lorenz Dangel. Fascinerend op alle vlakken. Een mooie aanvulling op de Oscarwinnende documentaire One Day In September. Steven Spielbergs Munich gaat over de pogingen van Mossad om af te rekenen met de overlevende terroristen.

Sterke film over het gijzelingsdrama op de Olympische Spelen van 1972 in München waarin sportjournalisten live verslag doen van een terroristische aanslag en een daarop volgende gijzeling.

De film speelt zich bijna volledig af in de televisiestudio in München, een donker en krap hol met geen enkele sfeer. De gejaagde handheld shots en close-ups vliegen je om de oren en geven een extra dimensie aan de film. De vergelijking met de film "Munich' van Spielberg gaat niet op, deze film is veel afstandelijker en vanuit het perspectief van de televisiejournalisten gemaakt. Interessant is om te zien hoe ze hun best doen om als eerste het belangrijke nieuws te blijven brengen, ook al gaat het soms ten koste van de waarheid.

Het acteerwerk is dik in orde, ondanks dat de film zich bijna op 1 locatie afspeelt wordt het nergens saai.

Prima film en dikke aanrader.

3.5*

Een heleboel erg gemengde gevoelens.

Om mee te beginnen, er zijn zo van die stukken geschiedenis waarvan ik het gevoel heb dat alleen een heel strikt documentaire aanpak aanvaardbaar is, en daar hoort de Palestijnse terreur van de jaren-70 beslist bij.

Het volgende is dat ik niet zo happig ben op achter-de-schermen gedoe - of nog erger, navelstaren door de media of de filmindustrie.

Toch werkt deze film wel, ondanks dat. De focus op de tv-ploeg is beperkt genoeg om het vrij makkelijk op de algemeen bekende feiten te houden, en dat maakt het ook ietwat uitlegbaar om de moreel eigenlijk verplichte duiding grotendeels achterwege te laten. Blijft over een scherp veroordelend vingerwijzen naar de Duitse autoriteiten - maar dat is geen nieuws, en die schoen hadden ze in de jaren-70 direct al aangetrokken. En zelfs dat wordt nog ietwat vergoelijkt doordat de hoofdrolspelers zelf ook zo overduidelijk fout bezig zijn in hun haast het verhaal in eigen handen te houden in plaats van de ervaren nieuwscollega's daar hun werk mee te laten doen.

Voer voor een maatschappelijke discussie wellicht - wat is het belang er van om berichtgeving op deze bijna interactieve manier te doen, bijna deel te nemen aan het terrorisme - en hoever was deze nieuwsploeg daarmee gegaan als ze daar meer ruimte in hadden gekregen. Als de ietwat meer realistische variant van C'est arrivé pres de chez vous, haast.

Van mij hoeft dat eerlijk gezegd niet, en je kan in de afloop ook een sterk argument zien waarom nieuws vaak beter een paar uurtjes kan wachten. Minder sensatie, meer feiten - daar zouden we allemaal een heel stuk mee opschieten.

Daarmee kom ik onvermijdelijk ook weer terug bij de vraag of de tijd al gekomen was om een niet-strict-documentaire film over deze gebeurtenis te maken, en daarmee onvermijdelijk ook een vorm van exploitatie op de nagedachtenis van de slachtoffers te plegen. Ik ben daar niet zo van overtuigd eerlijk gezegd. Zeker niet omdat het achterliggende conflict onverminderd voortduurt. Dan voelt het toch niet als ok om hiermee zo'n overduidelijke gooi naar de Oscars te doen.

Als film is het verder overduidelijk wel erg fraai vakwerk - alles wat in beeld is klopt, van de sfeer van de jaren-70 tot de omgeving van het Olympisch Stadion, en er wordt overtuigend gespeeld waarbij vooral Benesch me positief opviel.

Uitstekende film goed geacteerd en een prima lengte voor dit soort films. Vond Argo wel iets spannender. Maar September 5 is gewoon een goede degelijke film geworden die zich vooral afspeelt in de regiekamer van de ABC. Fijne meerwaarde in de film vond ik de rol van de echte Duitse Leonie Benesch die ook goed Engels spreekt.

Ik was zelf ruim 6 jaar oud dus heb er weinig herinneringen aan maar kreeg er wel wat van mee. En het klopt ook in mijn beleving dat de jaren 70 de tweede wereldoorlog nog voelbaar was. Dertig jaar later maar toch dat gevoel had ik toen ook.

De beelden zijn gemaakt in de sfeer van de vroege jaren 70. Daarbij zien we uiteraard ook echte beelden voorbij komen. Blijft indrukwekkend in een 'oorlog' die helaas nog steeds niet voorbij is.

Film 3,5

Beeld blu ray 4,0

Geluid 4,5

Extra's geen helaas.

Ben 2 dagen van slag geweest na deze film. Wauw. Heel heftig, heel zenuwslopend.

Dit werkte niet helemaal voor mij. Met dit soort films is het toch vaak zo dat je vooral benieuwd wordt naar de echte gebeurtenis en daar liever een documentaire over kijkt. Misschien had ik dat eerst moeten doen zodat ik wat meer context had.

En daar komt nog bij dat het ik het grotendeels niet zo’n heel erg interessante invalshoek vond wat er gebeurt achter de schermen bij ABC. Pas vanaf het laatste half uur wordt het boeiender als er meer op het spel komt te staan en het de vraag wordt wat ze kunnen uitzenden en of ze te vroeg zijn met hun conclusies, maar de drie kwartier daarvoor zit je toch vooral te kijken naar chaotische taferelen die ik niet erg interessant vond.

Ook komt de verstreken tijd totaal niet over; het lijkt alsof alles realtime in anderhalf uur gebeurt, maar blijkbaar is het de hele dag, wat je nergens aan merkt.

Het is wel leuk om te zien wat voor technieken ze hadden in 1972 om zo’n soort live uitzending te maken en de combinatie met de echte beelden van de gebeurtenis en uitzending is ook wel oke gedaan.

2,5*

"Our worst fears have been realized tonight.".

Afgelopen maandag mijn vakantie afgesloten met deze September 5 die ik voor een paar euro bij de Media Markt had gescoord. En op zich is dit een reuze interessant onderwerp, had ik dus ook geen moeite om hier aan te beginnen, en viel de film allerminst tegen. Bekend mag de zaak inmiddels wel zijn ook door de uitstekende documentaire One Day in September en is mij ook bekend dat de Duitse antiterreurbrigade GSG-9 opgericht is na dit debacle.

Het mag duidelijk zijn dat de geschiedenis van dit gebeuren weinig nieuws voor mij heeft, toch weet in dit geval de film September 5 te verrassen met zijn originele invalshoek. Fraai is de focus vanuit de regiekamer en niet alleen op het drama dat zich gaat ontvouwen, maar ook in het geval van de Spelen, iets dat je tussen de regels door wel een beetje meekrijgt over de hoeveelheid personeel, de werkzaamheden, vroeg opstarten, en ook nog de nodige technische problemen. Zelfs zonder een terroristische dreiging is het in beeld brengen van de spelen begin jaren '70 al een uitdaging. Heerlijk is het tijdsbeeld met de kapsels, auto's, inrichting maar bijvoorbeeld ook zoiets simpels als een dergelijke telefoon met draaischijf zoals wij vroeger thuis ook hadden. Daarnaast is de cast prima, Chaplin vrijwel onherkenbaar, heeft de film een sterke soundtrack, wordt er erg goed geacteerd en heeft het geheel passende en mooie kleurenfilters.

En aangezien de film vrij kort is gaat het al vrij snel los en is er onmiddellijk een bepaalde vibe als men denkt schoten te hebben gehoord. Het is het moment waarop de film langzaam wordt opgebouwd en het geheel zorgvuldig om zich heen grijpt, meer mensen erbij betrekt, en staat voor een bepaald ongeloof en verbazing, waar men eerste rang zit en serieus moet battlen om zendtijd te krijgen en nog te bedenken hoe dit allemaal vast te leggen. Het is een koortsachtig geheel waarin je als kijker eigenlijk niets mee krijgt van de gijzeling of terroristen, desalniettemin is het zeer boeiend. Aanvankelijk is het verbijsterend dat de Spelen in eerste instantie doorging, spreken de echte beelden van de terrorist op het balkon voor zich, is het volgen van de beelden op nationale televisie, iets wat de terroristen ook konden, echt wel een serieus holy shit momentje, en valt op hoeveel werk zoiets simpels als een foto uitvergroten en met naam in beeld projecteren is. En de film bouwt zich verderop naar de onvermijdelijke finale, met een prachtig opgebouwde scene rond Jim McKay en dienst befaamde woorden.

En zo boeit September 5 van de eerste tot de laatste minuut, vooral rond de koortsachtige spanning getoond via de mensen in de studio, is het een lekkere vlotte en compacte film en heeft me dit geen minuut verveeld. Daarom een meer dan goede voldoende.