Logboek

In 2019 besluit de Afghaanse moeder van journalist Najiba Noori eindelijk te leren lezen en schrijven en haar eigen onderneming te beginnen. De plannen worden gedwarsboomd door de Taliban, die Najiba ook dwingen om het land te verlaten. Najiba’s broer Rasul bleef filmen wat zich daarna voltrok. Ondanks de statische setting is dit een interessant portret van een doorsnee Afghaanse vrouw: uitgehuwelijkt op jonge leeftijd en nu ze de 50 is gepasseerd hunkerend naar zelfbeschikking en individualiteit.

In 1973 pakken 2 CIA-agenten even rust op Rapa Nui/Paaseiland voordat ze een staatsgreep op poten gaan zetten in Chili. Chris [John Malkovich] is ernstig ziek en wil dat Lee [Sam Rockwell] hem doodt. Hun leidinggevende [Steve Buscemi] wil dat Lee Chris liquideert om te voorkomen dat hij zijn memoires (vol zeer gevoelige staatsgeheimen) publiceert. Malkovich en Rockwell zijn een geweldig komisch duo, zeker in hun interacties met twee ogenschijnlijk onschuldige studentes, maar het duurt erg lang voor er schot in het verhaal komt. Een late poging om een zwarte komedie om te turnen in een thriller met een sentimentele ontknoping slaagt dan ook niet. De ontknoping is noch schokkend noch verrassend.

Het verhaal van Tenzing Norgay [Genden Phunsok], die in 1953 geschiedenis schreef door samen met Edmund Hillary als eerste mens de top van Mount Everest te bereiken en levend terug te keren. Phuntsok is charismatisch; de acteurs die de jongere Tenzing spelen zijn vrij kleurloos. Peedom maakt van Tenzings voorgeschiedenis ook een vrij afgezaagd familiedrama. Vlakke biopic wordt pas echt interessant wanneer Tenzing en Edmund aan hun legendarische klim beginnen. Dafoe speelt expeditieleider John Hunt.

De neurotische Jane [Leslie Mann], de brutale Coco [Michelle Buteau] en de volgzame Sophie [Anna Faris] laten de boel de boel in een kuuroord. Tot hun verrassing sluit hun roekeloze jeugdvriendin Mel [Isla Fisher] zich bij de groep aan. Bordkartonnen personages die gillen van plezier of schreeuwen uit weerzin in een luidruchtige, slecht geacteerde en smakeloze komedie.

In de aanloop naar Halloween vernielt de boer [John Sparkes] per ongeluk de pompoentuin. Shaun [Justin Fletcher] pakt de boer terug door met hulp van een scheikundeboek een middel tegen kaalheid te ontwikkelen. Wanneer de boer dat probeert, groeit zijn haar zo snel dat hij eruitziet als een monster. Het dorp is uiteraard in rep en roer en Shaun en zijn vrienden moeten voorkomen dat het (verder) uit de hand loopt. Zit vol verwijzingen naar horrorklassiekers (met name Frankenstein) en de personages zijn nog altijd innemend, maar er hangt een wolk van déjà-vu over het hele gebeuren. Wie de eerdere Shaun-films niet heeft gezien, zal daar vanzelfsprekend weinig van merken.

Gans doet een poging enig verhaal te blazen in deze gameverfilming. James [Jeremy Irvine] gaat op zoek naar de liefde van zijn leven [Hannah Emily Anderson] op een plek waar het niet pluis is. Desondanks neemt hij het op tegen monsters en raakt hij geïntrigeerd door een spookachtig meisje [Evie Templeton], van wie niet zeker is of ze te vertrouwen is. Houdt zich netjes aan de visuele stijl van de game, maar de uitwerking van het romantische subplot is net zo teleurstellend als de special effects.

Na een celstraf wegens doodslag met als gevolg de dood van haar grote liefde Scotty [Rudy Pankow] keert Kenna [Maika Monroe] terug in de hoop zich te kunnen herenigen met haar bijna 6-jarige dochter Diem [Zoe Kosovic]. Diem werd in de gevangenis geboren en opgevoed door Scotty’s ouders [Laure Graham, Bradley Whitford] en Scotty’s beste vriend Ledger [Tyriq Withers]. Zodra Kenna en Ledger elkaar ontmoeten, kun je wel raden welke (dwaze) kant het verhaal opgaat. Doordat Diem zich gedraagt als een typische 5-jarige (en dat is zeker niet vanzelfsprekend in Filmland) en door het onderkoelde spel, is de ontknoping toch erg ontroerend.

Tara [Emily Mogilner] vraagt een groepje vrienden (waaronder enkele hele vervelende) om haar te helpen het zomerkamp op te knappen dat haar moeder [Amanda Jane York] om mysterieuze redenen van een overleden collega heeft geërfd. Het schijnt dat 15 jaar geleden Johnny “Popeye” daar is verdronken. Opzichtige kloon van Friday the 13th voor liefhebbers van clichébingo heeft een paar aardige executies en een redelijke finale, maar scenario en acteerwerk zijn verder erbarmelijk. Eerste uit een serie van 4 films. Vervolg: Popeye’s Return.

Popeye [Steven Murphy] ontsnapt en keert terug naar het gekkenhuis waar de militairen jaren geleden op hem experimenteerden. Kampleider Cassie [Lara Sas] kan niet voorkomen dat de kids worden afgemaakt. Ondertussen zijn Dylan [Fitin De Stena], de enige overlevende uit Popeye’s Revenge, en commandant Oscar [Danny Sains] op zoek naar Popeye om hem opnieuw te vangen. Hoewel het scenario nogal veel jatwerk bevat, is er in ieder geval sprake van een redelijk verhaal. Sas verhoogt het acteerpeil bovendien aanzienlijk als de heldin. Helaas is Murphy nog steeds erg kleurloos en is de ontknoping een teleurstelling. Het is dan ook bedoeld als opmaat naar deel 3 uit de franchise: Popeye. Requiem.

Na een strijd op leven en dood tegen Popeye [Steven Murphy], waarbij Dyllan [Fitim DeStena] het leven liet (zie Popeye: Requiem), is Cassie [Lara Sas] in therapie en sluit ze vriendschap met groepsgenoot Maya [Ruth E Maku]. Ondertussen wil Popeyes zus Olive Oyl [Victoria Pym] met hulp van fanatieke volgelingen Popeye tot leven wekken. Daar hebben ze nog één ingrediënt voor nodig. Schrijver Craig McLearie gaat voor wat meer diepgang en kiest dus niet voor een herhaling van zetten. Pym is aangenaam over-the-top als de gestoorde (en enigszins gehavende) Olive, maar mede door Murphy’s kleurloze spel blijft dit slechts een matig gevalletje. De laatste van Steads Popeye-films.

Popeye [Steven Murphy] is in handen van de mensen die hem hebben gecreëerd. Die voeren nieuwe experimenten uit waarmee ze zijn superkrachten willen kopiëren, maar het loopt natuurlijk helemaal mis, met als gevolg een bloedbad. Cassie [Lara Sas] en Dylan [Fitin DeStena] slaan deze keer de handen ineen om te voorkomen dat ze ten prooi vallen aan Popeye. Sas en DeStenz leveren behoorlijk werk af, maar het scenario is behoorlijk afgezaagd. Onnodig vervolg kreeg nog een vervolg: Popeye Resurrection.

Voor een documentaire onderzoekt een groepje studenten de urban legend van The Sailor Man [Jason Robert Stephens] in een spinaziefabriek. Op basis van de namen kun je wel raden wie de reddende engel blijkt te zijn. Tot die tijd worden alle bordkartonnen personages een voor een afgeslacht op bloederige, maar niet erg spannende wijze. Met behulp van bizarre make-up lijkt Stephens erg op de Popeye uit de cartoons, maar dat is bepaald geen aanbeveling.

Saaie rip-off van First Blood met Neeson als een getraumatiseerde oorlogsveteraan die doordraait bij een confrontatie met de mishandelende partner [Brett Tucker] van zijn ex-vrouw [Marisa Tomei]. Hij slaat op de vlucht en probeert met hulp van voormalige crewleden Tanker [Ving Rhames] en Munch [Marcus Thomas] de staat te ontvluchten. Ouderwetse actiethriller in de slechtere zin van het woord, met stereotype schurken, dubieuze flashbacks en grotendeels routinematige achtervolgingen.

Een groep gedesillusioneerde CIA-huurlingen ontdekt dat hun voormalig leidinggevende [Liam Neeson] jaren geleden $ 23 miljoen verstopte in de buurt van Teheran. Met de Iraanse Zara [Elnaaz Norouzi] als dekmantel gaat Tucker [Zachary Levi] op zoek naar Maryam [Lara Wolf], de enige die hen naar de buit kan brengen. Formulematige actiethriller wordt om zeep geholpen door afgezaagde dialogen en een overdadige speellengte van 140 minuten. Vanzelfsprekend zijn er genoeg gelegenheden voor een plaspauze of het zetten van een bak koffie.

Frans drama over de toepassing van herstelricht begint met een training voor mediators van Slachtofferhulp die zich voorbereiden op een serie bijeenkomsten waarbij slachtoffers en (veroordeelde) daders van geweldsdelicten vrijwillig met elkaar in gesprek gaan. De hoop is dat het slachtoffers helpt bij het verwerkingsproces en dat daders inzicht krijgen in de gevolgen van hun daden. In een losse verhaallijn wil een slachtoffer van incest [Adèle Exarchopoulos] in gesprek gaan met haar halfbroer [Raphaël Quenard], die haar misbruikte. Dialooggedreven en gefilmd zonder enige visuele flair, maar het acteerwerk is goed en de scène waarin Exarchopoulos en Quenard elkaar onder ogen komen, is indringend.

Na een zware dag als directrice van een zorginstelling voor ouderen leert Marie-Lou bij toeval theaterregisseur Mari [Tao Okamoto] en acteur Goro Goro [Kyôzô Nagatsuka] kennen. Een week later bezoekt Marie-Lou Mari’s toneelstuk. De vrouwen raken met elkaar in gesprek en wanneer Marie-Lou onverwacht een nachtdienst moet draaien, gaat Mari met haar mee. Een plotloos drama à la Richard Linklaters Before-trilogie, waarbij het verlangen naar de waarde van contact (verbaal en fysiek) centraal staat. Klinkt saai, maar is het absoluut niet. Dat komt door intelligente gesprekken, de vele authentieke, ontroerende momenten en het fantastische spel van Okamoto en (vooral) Efira. Een spirituele filmbelevenis die je niet mag missen.

4 korte horrorfilms die het vooral moeten hebben van sfeer en niet van eindeloos bloedvergieten. Een goedkope productie, maar de variatie in thematiek en visuele stijl is prettig en Myosotis is een bewonderenswaardige poging om een complex verhaal te vertellen zonder dialoog.

Een wetenschapper [Sven Björklund] bereidt zich voor op de vangst van een wolk die eens in de 50 jaar iemand superkrachten geeft. Door een blunder belanden die superkrachten in Charlie [Silas Strand], het pasgeboren broertje van Wille [Orlando Wahlsteen]. Een vergezocht uitgangspunt voor een zonderling, maar bij vlagen amusant verhaal waarin twee kinderen het opnemen tegen de geheimzinnige Inferio [Joakim Jennefors] en Wille ontdekt wat zijn waarde is als grote broer van een potentiële superheld. De animatie valt een beetje tegen. Zweeds gesproken.

Een greenwashing-evenement ter meerdere eer en glorie van Ben Bracken [Vincent Cassel] in Griekenland wordt verstoord wanneer cultleden onder leiding van Joan [Anya Taylor-Joy] de genodigden gijzelen. Ze eisen drie menselijke offers om te voorkomen dat de uitbarsting van een nabijgelegen vulkaan de wereld verwoest. De keuze valt op Bracken, “Daughter Nature” [Ambika Mod] en Mike [Chris Evans], die gekomen was om zichzelf in de schijnwerpers te zetten als activist. Gavras (zoon van Costas-Gravas) slaagt er niet altijd in om het juiste evenwicht te behouden tussen thriller en komedie, maar mede dankzij de aantrekkelijke cast (met ook Salma Hayek en John Malkovich) is dit zeker een kijkje waard. Jade Croot maakt indruk in haar vrijwel zwijgende rol als Joans sinistere rechterhand Louise.

stem geplaatst

Na meer dan 10 jaar heeft Anna [Zooey Deshcanel] een punt gezet achter haar relatie met Russ [Charlie Cox]. Wat het nog bindt, is de omgangsregeling met hun hondje Merv. Russ concludeert dat Merv lijdt aan depressie en neemt hem mee naar een hondenresort. Anna sluit zich bij hen aan, met een voorspelbare ontknoping die past bij dit soort kerstromkoms. Hondenliefhebbers vinden Merv wellicht onweerstaanbaar, maar deze flauwekul zou amper het aanzien waard zijn geweest zonder het enthousiasme van Deschanel en Cox. Dankzij hen heeft dit, vooral in het laatste kwart, best aardige momenten.

Gamer en hacker Kyle [George Farmer] haalt 3 vrienden die hij heeft leren kennen via een MineCraft-server over om hun hackerstalenten te bundelen om multimiljonair Don Heard [Charlie Creed-Miles] te beroven van zijn crypto-wallet. Door via sociale media contact te leggen met Dons dochter Lindsey [Jessica Reynolds] lukt het ze. Maar wanneer Lindsey hen weet op te sporen, moeten ze hun vaardigheden zetten om hun toekomst (en mogelijk hun leven) veilig te stellen. Volledig gefilmd met webcams en heel behoorlijk geacteerd door de jeugdige cast geeft dit een goed beeld van een bestaande hackerscultuur onder jongeren. Het toont hoe een relatief eenvoudige “grap” ineens kan escaleren, maar toont ook (in sneltreinvaart) welke digitale voetsporen hackers gebruiken om wachtwoorden, persoonlijke gegevens en geld te stelen.

Een ijsverkoper [Ari Millen] weet met zijn in een mum van tijd alle kinderen in een pittoresk Amerikaans dorpje te transformeren in zielloze wezens die genadeloos afrekenen met autoritaire figuren, te beginnen met hun ouders. De volgende dag komen ze braaf op school en zijn Jared [Charlie Seltzer], Mia [Kiroi Mirza] en Tommy [Shiloh O’Reilly] de enigen die geen ijs hebben gegeten. Maar hoe kunnen ze hulpverleners overtuigen van het gevaar? Roth en co-scenarist Noah Belson lieten hun sadistische fantasieën de vrije loop voor deze even gruwelijke als melige horrorkomedie die expliciet verwijst naar Halloween III: Season of the Witch en vooral The Birds.

Een onschuldig gesprek tussen Gail [Zoey Deutch] en haar verloofde [Michael Cassidy] over met welke beroemdheid ze een keer (zonder gevolgen) seks zouden willen hebben, brengt hem ertoe om zijn fantasie met Jennifer Aniston waar te maken. Op advies van een helderziende [Kerri Kenney] gaat Gail met haar collega en beste vriend [Miles Gutierrez-Riley] naar Hollywood om haar fantasie te bewerkstelligen: seks met Jon Hamm. Het vulgaire uitgangspunt en het karikaturale spel belooft weinig goeds, maar Deutch weet met haar ontwapende naïviteit en doorzettingsvermogen toch de sympathie te overwinnen. Wain en co-scenarist David Wain zorgen bovendien voor flink wat verrassingen en cameo’s, en er is een geinige ontknoping. Wacht wel even tot na de aftiteling!

Leslie [Rebecca Lara Müller] en Amy [Maria de Sá] vieren hun aanstaande huwelijk met drie vriendinnen in een huisje in het bos. Het duurt niet lang voor beseffen dat ze in een sprookjesbos zijn beland dat alle conventies op zijn kop zet. De ellende begint wanneer ze een sociaal onhandige jongeman [Philippe Reinhardt] uitnodigen en voor schut zetten. Daarna ontaardt het snel in een vrolijk bloedbad met een leuke rol voor horroricoon Michael Berryman als de jager en stemrollen voor Kane Hodder en Malcolm McDowell. Campy, origineel en regelmatig erg grappig, ook al is het acteerwerk van de 5 dames niet om over naar huis te schrijven.

Jelmer van Belle overleefde als 16-jarige leukemie dankzij een anonieme stamceldonor. Nu hij de 40 is gepasseerd, vraagt hij zijn goede vriend en collega Thomas Sykora om hem te volgen tijdens een poging om zijn donor persoonlijk te bedanken. Ook keert hij terug naar de plaats waar hij zijn laatste zorgeloze vakantie doorbracht in de hoop iets van die zorgeloosheid terug te vinden. Ego-document met een zinloos en een weinig zinvol uitgangspunt is alleen interessant voor Jelmars vrienden en familie. Een hoger doel heb ik niet kunnen ontdekken.

Een appartementencomplex gaat in lockdown na een mysterieuze dood. Beheerder Serena [Matilda Lutz] is een van de eersten die zich realiseert dat er geen sprake is van een virus, maar van een invasie van dodelijke spinnen. Met Earth vs the Spider (1958) van schlockmeister Bert I. Gordon als inspiratiebron weet je dat je geen diepgang hoeft te verwachten, maar het scenario speelt uitstekend in op de grootste nachtmerries van een ieder die niet tegen spinnen kan. Zeker niet aan te raden voor mensen met een spinnenfobie dus, maar vrolijk horrorvermaak voor anderen.

In de Australische outback breekt een levensgevaarlijke virus uit dat te maken heeft met een NASA-experiment uit 1979. Terwijl Robert Quinn [Liam Nesson] zich naar de plaats des onheils haast om een pandemie te voorkomen, ontdekken Travis [Joe Keery] en Naomi [Georgina Campbell] dat de oorzaak van het virus ligt in de catacomben van het opslagcentrum dat ze dienen te bewaken. De productiewaarden en special effects zijn niet optimaal, maar scenarist David Koepp zorgt voor aangenaam verlichtende humor. De cast (waaronder Lesley Manville en Vanessa Redgrave) doen de rest in deze lekker dwaze SF-thriller.

De 24-jarige Toni [Vanja d’Alcantara] probeert haar leven op de rails te krijgen na een lange gevangenisstraf. Ze vindt een baan en probeert een band te te krijgen met haar dochter [Aélis Mottart], maar Toni’s moeder [Pascale Bussières], die jaren voor haar kleindochter heeft gezorgd, stelt zich erg beschermend op. Zeker wanneer Toni’s oude (en criminele) vriend Max [Matteo Simoni] toenadering zoekt. Goed acteerwerk en locatiegebruik compenseren een standaardplot met voorspelbare dilemma’s en uitkomsten. Mottart is ontwapenend.

Een Italiaanse weduwnaar [John Real] en zijn zoontje [Francesco Marzagalli] nemen hun intrek in een huis met het dringende advies om niet in de kelder rond te neuzen. Zoonlief kan het niet laten en vindt in de kelder een schilderij dat doen denken aan “moeder, toen ze ziek was”. Vader laat zich overhalen om het schilderij in de woonkamer op te hangen. Veel vage geluiden, veel nachtmerries, veel kijkersbedrog. Real en Marzagalli worstelen met hun Engels. Hun spel is mechanisch, de finale simplistisch en (dus) een anticlimax.

9 jaar geleden verliet Bouchra [Meriem Bennani] haar familie en haar thuisland Marokko. Na 9 jaar is ze gesetteld in New York waar ze werkt als kunstenares en keert ze terug naar Casablanca om zich te verzoenen met har moeder [Dounia Berrada]. Barki en Bennani tonen alle personages als een dier. Dat zorgt niet alleen voor een unieke visuele stijl, maar neemt ook de natuurlijke drang weg om mensen te beoordelen op hun uiterlijk. De scherp geschreven, maar authentieke dialogen nemen daardoor een centrale plaats in. En die vertellen het verhaal van een liefdevolle, maar complexe relatie tussen een moeder en een dochter.

Registratie van Hit Me Hard and Hard Soft: The Tour op basis van 4 concerten van Billie Eilish in juli 2025 in Co-op Live in Manchester. Cameron laat zich niet verleiden tot razendsnelle cuts. Dat past ook bij de sobere presentatie: Eilish staat meestal alleen op het podium en haar band op een verlaagd platform. De registratie van haar optreden wordt afgewisseld met beelden van voor en na het concert, maar er is ook een kijkje achter de schermen van de at zich afspeelt op het moment dat Billie even uit beeld verdwijnt. Billie staat duidelijk met beide benen op de grond en is oprecht in haar communicatie met haar adorerende fans. Een degelijke, maar vooral authentieke registratie van een popicoon in absolute topvorm.

Na 20 jaar wachten krijgt Ali G [Sacha Baron Cohen] via zijn oude faxmachine bevestiging dat HBO zijn voorwaarden accepteert voor een 3e seizoen van Ali G in Da USAiii. Met de hoogzwangere Julie [Morgana Robinson] reist hij spoorslags af naar Hollywood om zich voor te bereiden. De extreemlinkse Dr. Nira Cain-N’degeocello [Sacha Baron Cohen] wil Ali G verjagen, omdat hij een witte man is die zich voordoet als zwart. De voormalige Israëlische commandant Erran Morrad [Sacha Baron Cohen] bereidt een extreemrechtse groep mannen voor op Ali’s gedwongen deportatie, omdat hij een buitenlandse terrorist zou zijn. Het plot ontbeert samenhang, maar Cohen schopt opnieuw op onnavolgbare wijze moraalridders voor de schenen en zet een flink aantal van hen genadeloos te kijk. Er valt dan ook meer dan genoeg te lachen.