Logboek

Een misverstand tijdens een intakegesprek bij haar gedroomde universiteit dwingt Quinn [Sabrina Carpenter] om zich te bewijzen als danseres tegenover mevrouw Ramirez [Michelle Buteau]. Probleem 1: ze kan helemaal niet dansen. Probleem 2: ze is na een technische blunder als lichttechnicus verbannen door de dansgroep die namens haar school meedoet aan de danswedstrijd in kwestie. Geen probleem: met hulp van haar beste vriendin [Liza Koshy] verzamelt ze haar eigen dancecrew en een aantrekkelijke dansinstructeur [Jordan Fisher] leert haar wel even dansen. Oppervlakkig, formulematig en belachelijk vehikel voor popster Carpenter, zonder ook maar een spoortje van originaliteit.

Portret van vier topzangeressen uit de operawereld (waaronder de in 2025 overleden Roberta Alexander) die de 70 gepasseerd zijn, maar nog altijd vol passie hun vak uitoefenen. Geen instrument zo kwetsbaar als de stem, dus het is opmerkelijk dat deze vrouwen dit niveau nog bereiken. Ze spreken over de liefde voor het vak, hun persoonlijke drijfveren, maar ook over leeftijdsdiscriminatie binnen een wereld die bekendstaat om het vasthouden aan (vaak achterhaalde) tradities. Vooral aan te raden voor liefhebbers van opera en operette.

Journalist Edith [Lisa Loven Kongsli] en haar zus [Trude-Sofie Olavsrud Anthonsen] zijn alleenstaande moeders die gebruik hebben gemaakt van dezelfde zaaddonor. Wanneer Edith ontdekt wie de biologische vader van haar kinderen is, besluit ze haar journalistieke netwerk te gebruiken om meer over Niels [Herbert Nordrum] te weten te komen. Een fysieke ontmoeting zorgt echter voor voorspelbare complicaties. Ediths onbezonnen gedrag wordt onvoldoende verklaard en na een uur zit de rek er behoorlijk uit. Goed acteerwerk helpt, maar het scenario laat behoorlijk te wensen over.

Wanneer niemand minder dan Andy Samberg (die zichzelf speelt) hem $ 1 miljoen biedt om blindelings mee te doen aan een spel, grijpt Tommy [Jake Johnson] deze kans om zijn saaie leven wat kleur te geven. De spelregels? 30 dagen lang wordt hij door verborgen camera’s gevolgd, terwijl huurmoordenaars hem proberen op te sporen en te liquideren. Liquidatie mag alleen als er geen getuigen zijn. Daarom huurt Tommy een dakloze man [Biff Wiff] in als vast gezelschap. Maar dan ontmoet hij Maddy [Anna Kendrick], een andere kandidaat die een dag eerder is begonnen aan het spel. Er is een onderliggende boodschap over het belang van menselijk gezelschap in een steeds digitaler wordende wereld, maar de absurditeit van het spelformat en de lage (geslaagde) grappendichtheid beperken de amusementswaarde.

Woestijncobra Ajar [Omar Sy] valt voor Eva [Louane Emera], een oasiscobra op de loop voor een gedwongen huwelijk. Wanneer Eva wordt gevangen door een slangenbezweerder, beginnen Ajar en schorpioen Pitt [Franck Gastambide] aan een epische reis door de Sahara om Eva te vinden en te bevrijden. Het verhaal is net zo simplistisch en teleurstellend als de animatie.

Twee baby’s worden een minuut na elkaar geboren in een ziekenhuis in Beiroet dat op dat moment wordt gebombardeerd. In hun kindertijd ontstaat er een diepe vriendschap tussen Yasmina [Alex Choueiry] en Nino [Mohamad Farhat], maar door het lot raken ze elkaar kwijt. Als volwassenen vinden Yasmina [Mounia Akl] en Nino [Hasan Akil] elkaar terug, getekend door het pad dat ze afzonderlijk van elkaar bewandeld hebben. Mede vanwege de locatie en de historische setting potentieel interessant romantisch drama, schippert tussen romantische komedie en melodrama, maar is goed geacteerd en prachtig gefilmd.

In 1968 verzint de Italiaanse bouwkundig ingenieur Giorgio Rosa [Elio Germano] een manier om te leven zonder enige inmenging van de Italiaanse overheid. Met hulp van Maurizio [Leonardo Lidi] bouwt hij 500 meter buiten de territoriale wateren bij Rimini een ‘eiland’. Een Duitse zeiler [Tom Wlaschiha] wordt de eerste officiële bewoner en zet daarmee een proces in gang dat moet leiden tot de erkenning van de onafhankelijkheid van Isola Delle Rose. Maar daarmee is het drietal een doorn in het oog. En niet alleen voor de Italiaanse regering. Waargebeurd verhaal is door Sibilia en coscenarist Francesca Manieri bewerkt tot een komedie. Vanuit commercieel oogpunt is dat begrijpelijk (en het leverde veel prijzen en nominaties op in eigen land), maar toch is het jammer dat er niet meer aandacht is voor de actuele, relevante vragen over de ware betekenis van vrijheid.

In de opening van dit portret van de Duitse topvoetballer Lukas Podolski maakt hij op amusante wijze duidelijk dat hij niets ziet in een conventionele documentaire. De aandacht moet meer uitgaan naar zijn familie en mensen achter de schermen die een sleutelrol speelden in zijn leven. Dat betekent dat Monika (zijn echtgenote sinds 2004) zich voor het eerste (zonder camera’s) laat interviewen. Haar bijdrage is een waardevolle toevoeging in dit verder brave, kritiekloze en weinig diepgravende eerbetoon.

Boer en weduwnaar Ronald [Jochum Ten Haaf] worstelt om het hoofd financieel boven water te houden en om goed te zorgen voor zijn dochtertje [Fien Lindenhovius]. Wanneer solistische dierenactivist [Harm Duco Schut] hem tot doelwit heeft gemaakt van een radicale actie tegen de varkenshouderij, belandt Ronald diep in de put. Toont de problematiek rondom de varkenshouderij in Nederland vanuit beide perspectieven, maar dan wel zodanig dat de boer als slachtoffer uit de bus komt en de activist als een zelfingenomen terrorist. Bovendien laat de acteursregie behoorlijk te wensen over.

Wanneer striptekenaar en literatuurdocent Will [Jermaine Clement] ontdekt dat echtgenote Charlie [Stephanie Allynne] een affaire heeft met Gary [Michael Chernus], beseft hij dat hij zijn leven om zal moeten gooien. Hij worstelt met de dagelijkse dingen en de gedeelde voogdij over zijn tweelingdochters [Aundrea en Gia Gadsby]. Dan brengt een bewonderende leerling [Jessica Williams] Will in contact met haar moeder [Regina Hall]. Het scenario van Strouse blinkt uit in het neerzetten van (in dit genre) unieke, maar authentieke personages en begrip voor alle betrokkenen. De zusjes Gadsby zijn iets te schattig om waar te zijn, maar vooral Clement en Hall halen het optimale uit hun uitstekend geschreven rollen in deze onderkoelde, maar zeer vermakelijke romantische komedie.

Als gevolg van een aanrijding tijdens zijn werk als ambulancebroeder belandt Ángel [Mario Casas] in een rolstoel. Verbittering en onzekerheid over zijn toekomst resulteren in een jaloezie jegens vriendin Vane [Déborah François] die wordt aangewakkerd wanneer Ángel ontdekt dat ze regelmatig contact heeft met de aantrekkelijke Ricardo [Guillermo Pfening]. Een onsympathieke hoofdpersoon en van voorspelbare ongeloofwaardigheden laten deze thriller, gemaakt tijdens de COVID-crisis, in een vroegtijdig stadium zinken als een baksteen.

Olympische zwemmer Diane Nyad beëindigde haar carrière in 1978 na een mislukte poging om als eerste mens van Cuba naar Florida te zwemmen zonder haaienkooi. Dertig jaar later besluit Diane alsnog te proberen haar lang gekoesterde droom waar te maken. Hoewel ze nu 58 jaar oud is en 30 jaar lang niet heeft gezwommen, stort ze zich met hart en ziel op haar missie, met als steun, toeverlaat en strenge coach haar partner Bonnie Stoll. Nyad en Stoll spreken openlijk over de traumatische ervaringen die voor een belangrijk deel Dianes volharding en pijntolerantie verklaren. De aandacht gaat vooral uit naar de tegenslagen en Wheeler toont ook de emotionele gevolgen daarvan voor Stoll en het team dat Diana steunt tijdens het traject. Een indringend, ontroerend en spannend portret van een persoon voor wie je niet anders dan grote bewondering en een vrachtlading aan respect moet hebben. Dit verhaal werd 10 jaar later op succesvolle wijze verfilmd als Nyad, met Annette Bening als Diane en Jodie Foster als Bonnie.

Schichtige scholiere Vivian [Hadley Robinson] zoekt een manier waarop ze op anonieme wijze haar frustratie over institutioneel seksisme op haar school aan de kaak kan stellen. Geïnspireerd door de verhalen over de studententijd van haar moeder [Amy Poehler] maakt en verspreidt ze het satirische pamflet ‘Moxie!’ via de damestoiletten. In een mum van tijd ontstaat er actief verzet tegen seksisme en Vivian laat zich daarin meeslepen. Maar dat gaat wel ten koste van haar relatie met haar meer terughoudende beste vriendin [Lauren Tsai]. Bovendien wil iedereen (inclusief de schoolleiding) weten wie er achter ‘Moxie’ zit. Onderhoudende komedie slaagt niet als satire, omdat Poehler niet weet of ze de strijd voor emancipatie serieus wil nemen, of wil bespotten. De energieke cast en Poehlers vlotte regie compenseren de onevenwichtige toon .

In 2000 trad Lhakpa Sherpa in de voetsporen van Pasang Lhamu Sherpa door als tweede Nepalese vrouw de top van de Mount Everest te bereiken en als eerste Nepalese vrouw levend terug te keren. Ze was jarenlang getrouwd met de in Roemenië geboren bergbeklimmer Gheorge Dijmarescu met wie ze naar de VS verhuisde en twee dochters kreeg. Shiny en Sunny weten weinig over de unieke voorgeschiedenis van hun moeder. Deze documentaire blikt terug op Lhakpa’s opmerkelijke levensverhaal en volgt haar tijdens een poging om haar eigen wereldrecord te breken. Deze keer zijn haar dochters daar direct bij betrokken. Lhakpa’s gebrekkige beheersing van de Engelse taal is een minpunt, maar naarmate ze haar levensverhaal onthult, krijg je meer en meer respect voor haar en haar prestaties.

Door discriminatie vanwege zijn afkomst lukt het de Poolse Jan Bojarski [Reda Kateb] niet om na de Tweede Wereldoorlog zijn uitvindingen te slijten in Frankrijk. Ten einde raad besluit hij zijn technische vindingrijkheid te gebruiken om op illegale wijze rijk te worden. Hij ontwikkelt een manier om Franse biljetten te vervalsen. Hij reist heel het land af om te voorkomen dat commissaris Mattéi [Bastien Bouillon] kan achterhalen waar de biljetten worden gemaakt. Omdat hij zo vaak van huis is, komt zijn huwelijk met Suzanne [Sara Giraudeau] onder grote druk te staan. Het helpt niet dat Jan maar niet kan besluiten om ermee te stoppen. Bewerking van een waargebeurd verhaal is een zowel een amusant kat-en-muisspel als een indringende huwelijksdrama. Kateb is charismatisch en genuanceerd in de hoofdrol, maar Pierre Lottin is iets te doorzichtig als Bojarski’s roekeloze beste vriend Anton. De epiloog is hilarisch.

De prijswinnende danser, choreograaf en theatermaker Cheroney Pelupessy vroeg filmmaker Sven Peetoom om een filmdocument te maken van haar poging om haar moeder Laura beter te leren begrijpen. Cheroney heeft Laura na lang aandringen overgehaald om haar te vergezellen naar Laura’s geboortegrond Indonesië, in de hoop dat Laura eindelijk bereid zal zijn te spreken over haar verleden. In haar monotoon ingesproken commentaar erkent Cheroney dat Laura zich voor de camera anders gedraagt en dat maakt het lastig om een goed beeld te krijgen van de “echte” Laura. De integratie van expressieve dans om Cheroneys band met de belangrijkste vrouwen in haar leven uit te beelden, levert de meest emotionele momenten op in dit interessante, maar niet geheel geslaagde portret van de kloof tussen een Indonesische moeder en haar in Nederland geboren en getogen dochter. Werd in filmhuizen vaak vertoond in combinatie met de amusante komedie Sudah, waarin de titelpersoon tijdens een familiebijeenkomst aan de hand van een fotoalbum meer over haar oma te weten wil komen.

Verfilming van het boek van Constance Debré over biseksuele moeder Clémence [Vicky Krieps], die drie jaar na de amicale scheiding van Laurent [Antoine Reinartz] onverwacht geconfronteerd wordt met een bittere strijd om de voogdij over hun dan achtjarige zoon [Viggo Farreira-Redier]. Over een periode van jaren ontdekken we de gevolgen van die strijd en de onmacht van zowel de moeder als officiële instanties (waaronder de politie) om ervoor te zorgen dat Laurent zich aan de regeling houdt. Cambet vertelt het verhaal volledig vanuit Clémences perspectief. Daardoor is dit wel een gelaagde karakterstudie geworden, maar verzuimt ze ook om te onthullen in hoeverre Laurent de boel in werkelijkheid manipuleert.

25 jaar nadat Harry [Kelsey Grammer] het contract verbrak met dochter Rachel [Kristen Bell] verschijnt hij onaangekondigd op haar huwelijk. Wanneer Rachels verloofde [Jon Foster] het huwelijk op het laatste moment afblaast, zet Rachel het op een zuipen. Daarbij laat ze zich overhalen om met Harry op huwelijksreis te gaan. Het basisgegeven is niet erg overtuigend, maar de reis levert memorabele momenten op, waaronder een twijfelachtige poging om vals te spelen bij een quizshow. Het helpt dat Bell en Grammer een prettige chemie hebben. Lauren Millers echtgenoot Seth Rogen heeft een fijne bijrol als de sympathieke, pas gescheiden Jeff.

De poging van politie-inspecteurs Sey [Omar Sy] en Djax [Gregory Montel] om drugsdealer Coco [Hugo Diego Garcia] te arresteren, wordt gesaboteerd door huurmoordenaar Zee [Nathalie Emmanuel]. Zij liquideert Coco en alle ooggetuigen, behalve een Amerikaanse zangeres [Diana Silvers], die bij een val haar zicht verliest. Zees opdrachtgever Finn [Sam Worthington] zet haar onder druk om ook deze laatste getuige uit de weg te ruimen. Wanneer Zee beseft dat Finn haar in de val probeert te lokken, staat ze voor een moeilijk besluit. Remake van Woo’s gelijknamige meesterwerk uit 1989, maar Sy is vanzelfsprekend geen waardige stand-in voor Chow Yun-fat en de explosiviteit van het origineel ontbreekt. Het kan er an sich mee door, maar fans van het origineel kunnen dit beter overslaan.

Gil Bok-soon [Jeon Do-yeon] houdt haar carrière als huurmoordenaar nog altijd geheim voor tienerdochter Jae-yeong [Kim Si-Ah]. Wanneer Bok-soon dat Jae-yeong meer op haar lijkt dan ze zou willen, verzet ze zich tegen de rigide gehandhaafde regels van directeur Cha [Sul Kyung-gu] en maakt ze zich tot potentieel doelwit van haar collega’s. Voortreffelijke (zeer gewelddadige) actiescènes, maar tussendoor zakt het regelmatig in. Sung-hyun had er verstandig aan gedaan de speelduur met een half uur terug te brengen tot ongeveer 100 minuten.

Kate [Mary Elizabeth Winstead] kwam op zeer jonge leeftijd onder hoede te staan van mentor en vaderfiguur Varrick [Woody Harrelson], die haar opleidde tot een efficiënte huurmoordenaar. Nadat een aanslag op een yakuza mislukt, ontdekt Kate dat ze is vergiftigd en nog hooguit 24 uur te leven heeft. Die tijd gebruikt ze om te ontdekken wie haar in de val heeft gelokt, maar ook om een fout uit het verleden recht te zetten. Kinetische actiescènes en goed spel van Winstead en Harrelson kunnen niet op tegen een routinematig, voorspelbaar plot.

Door te kiezen voor de simplistische visuele stijl van de gelijknamige game en een verzameling aan standaardpersonages, moet dit het vooral hebben van innemende stemvertolkingen en de aandachtspanne van jeugdige kijkers. Een aantal bewoners van de jungle ontdekt dat ze opeens met elkaar kunnen praten. De oorzaak is de technologie van Fneep [Ed Kear], een zachtaardig buitenaards wezen dat zich moet bewijzen tegenover zijn familie door een planeet te veroveren. Een bonte verzameling dieren sluit vriendschap met Fneep en probeert hem te helpen zijn ambitie waar te maken zonder dat het gevolgen heeft voor hun toekomst. Luchtige nonsens vol belegen grappen waar kinderen (dus) niet wakker van zullen liggen.

Vicky White was een zeer ervaren leidinggevende in een huis van bewaring in Lauderdale County, Alabama. Maar op 29 april 2022 hielp ze Casey White, die al een celstraf van 75 jaar had gekregen, om te ontsnappen. Waarom deed ze dat en hoe is het mogelijk dat niemand dit had voorzien? Dat staat centraal in dit sensatiebeluste relaas. Onderzoekende agenten, collega’s en een Caseys celmaat vertellen (in dat typische Alabama-accent) hun kant van het verhaal. De nuance ontbreekt regelmatig en Abrams besluit om gebruik te maken van audio-opnames van telefoonseks getuigt van slechte smaak, zeker gezien de tragische ontknoping.

Een groep vrienden laat zich verleiden tot het spelen van een spel met een apparaat waarmee ze tijdelijk het lichaam van een van de andere aanwezigen overnemen. Ze moeten proberen te verhullen wie ze werkelijk zijn. Een uitdagende basisgegeven dat alleen door een topcast op overtuigende wijze zou kunnen worden overgebracht. Daar is hier geen sprake van en daardoor is dit vooral verwarrend en (dus) totaal niet interessant.

De gebroeders Chemin doen een poging om de 80s-tienerfilms van John Hughes te evenaren, met wisselende resultaten. Benj [Mason Thames] is smoorverliefd op Bailey [Isabella Fereira], de beste vriendin van zijn zus [Ali Gallo]. Eddie [Ramon Reed] wil vooral voorkomen dat hij in de problemen raakt en Connor [Raphael Alejandro] wil niet langer een mikpunt van spot zijn. Deze drie brugklassers maken zich op voor een feestje waar onder anderen weirdo Ruby [Thomas Barbusca], beauty queen Katrina [Loren Gray] en de populaire scheikundedocent [Bobby Canavale] aanwezig zijn. Het verhaal en de personages volgen netjes de Hughes-formule, maar het acteerwerk van de drie hoofdrolspelers laat te wensen over en onderweg naar de geslaagde ontknoping doemen enkele (letterlijk en figuurlijk) onsmakelijke momenten op.

Goed gestructureerde, maar visueel weinig inventieve documentaire waarin Op Den Kamp zich afvraagt waarom Nederland achterligt op het gebied van de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt. De aandacht gaat niet alleen uit naar de geschiedenis van de vrouwenemancipatie, maar ook naar diepgewortelde culturele opvattingen. Het grootste pluspunt van deze boeiende documentaire is dat Op Den Kamp ook kritisch kijkt naar de emancipatie van de man kijkt. En dat leidt tot verrassende conclusies.

Tijdens een stop in Death Valley in 1964 geeft Jim [Zachary Quinto] een lift aan Bobby [Jacob Elordi]. Bobby weet dan nog niet dat Jim nog een passagier heeft: de beroemde chimpansee en circusartiest Spanky [Phoenix Notary]. Bovendien is hij zelf ook niet open over zijn ware motieven. Losse bewerking van een waargebeurd verhaal lijdt onder het gemanierde spel van Quinto, de te dik aangezette flamboyante Elordi en de zonderlinge visuele effecten waarmee Spanky tot leven is gebracht: een weinig overtuigende mix van een acteur in een apenpak en CGI-effecten.

In 2014 liep alpineskiër Trevor Kennison ruggengraatletsel op door een val op de roemruchte Vail Pass in de Rocky Mountains. Geïnspireerd door het boek ‘Options’ van Barry Corbet, een bergbeklimmer die eveneens door een ongeluk de rest van zijn leven in een rolstoel moest doorbrengen, leerde Trevor zitskiën. Deze documentaire volgt hem tijdens de voorbereiding op een levensgevaarlijke stunt die geen mens nog heeft weten te volbrengen. En dat is de stunt waarbij hij in 2014 verlamd raakte. De passages uit ‘Options’ zijn inspirerend en de beelden van het alpineskiën indrukwekkend. Kennisons verhaal is minder meeslepend.

In Conakry, de hoofdstad van Guinee, droomt tiener Fanta van een carrière als slangenmens bij acrobatencircus Amoukama. Prins volgt haar tijdens haar stage, waarbij Fanta enorm onder druk staat. Niet alleen om te bewijzen dat ze goed genoeg is, maar ook omdat haar succes van levensbelang is om de zorg voor haar zieke moeder te kunnen bekostigen. Mix van documentaire en drama (met zichtbaar nagespeelde scènes) vol adembenemende acrobatiek (waarbij menig kijker tandenknarsend naar zal kijken) schetst een authentiek aanvoeld beeld van de Guinese cultuur en de ijzeren discipline die nodig is om op dit niveau te kunnen presteren.

Dan [Michelle Monaghan] en Jessica [Michelle Monaghan] zijn al 18 jaar samen en leiden een burgerlijk leventje met hun drie kinderen. Daar komt een einde aan als Dan doelwit wordt van een aanslag. Dan moet een manier vinden om met zijn gezin uit handen te blijven van een oude vijand [Ciarán Hinds] en hen vertellen over zijn geheime verleden. Vlotte, maar formulematige actiekomedie voor niet al te veeleisende kijkers zit Wahlberg als gegoten. Monaghan biedt hem prima tegenspel.

In deze vrije bewerking van het 14e-eeuwse allegorische dichtepos van Dante Alighieri probeert de Iraanse filmmaker Bahram Ark een vergunning te krijgen voor het vertonen van zijn meest recente film. Die vertoning is een voorwaarde om de financiën rond te krijgen voor zijn nieuwe filmproject. Hoofdrolspeler Sadaf Asgari rijdt hem op de brommer rond naar de gesprekken die zijn idealen op de proef stellen. Zo nu en dan amusant, maar Asgari’s keuze om de gesprekken te filmen in doorlopende takes met een statische camera maakt dit visueel onaantrekkelijk. De gesprekken lijken een eeuwigheid te duren en de droge humor komt onvoldoende tot uiting. Asgari (die niet bij de gesprekken aanwezig is) zorgt voor wat leven in de brouwerij, maar de film wordt met gemak gestolen door Shila ‘the fantastic dog’ in de ironische slotscène.

Cyberexpert Daniel [Josh O’Connor] is op de vlucht voor zijn baas [Colin Firth], omdat hij met hulp van van Hugo Wakefield [Colman Domingo] van plan is “de waarheid” te onthullen. Margaret [Emily Blunt], een weerpresentator in Kansas, blijkt na de mysterieuze verschijning van een kardinaal (de vogel) over unieke gaven te beschikken. Daniel en Margaret zijn verbonden door een traumatische gebeurtenis uit hun jeugd die hen leidt naar de aanstaande “onthullingsdag”. Voortreffelijke actiescènes, een gezonde dosis verlichte humor en sterk acteerwerk (met Blunt en Firth als uitblinkers), maar Spielberg kiest (niet geheel verrassend) voor een anticlimax vol (kinderlijk) sentiment en een hoopvol bedoelde ontknoping, die je even gemakkelijk kunt beschouwen als cynisch en hypocriet.

Freediving is een extreme sport waarbij duikers een tag op een vooraf bepaalde diepte laten leggen en die (letterlijk) in een adem moeten zien op te duiken zonder hulp van veiligheidsduikers. Al op jonge leeftijd stelt de Italiaanse Alessia Zecchini zich tot doel het wereldrecord (102 m) van haar idool Natalia Molchanova te breken. Met hulp van veiligheidsduiker (en voormalig freediver) Stephen Keenan stevent ze gestaag op haar doel af. Maar ze krijgt concurrentie van de Japanse Hanako Hirose. Een volwaardig portret van een van de gevaarlijkste extreme sports, omdat het de aandacht verdeelt tussen de drijfveren van de atleten en de complexe rol van de veiligheidsduiker: dodelijke slachtoffers vallen bijna altijd in de laatste meters, maar hulp van veiligheidsduikers maakt de hele duik ongeldig. Letterlijk en figuurlijk adembenemend dus, ook dankzij de prachtig onderwaterfotografie en archiefbeelden van duikers die in ernstige problemen zijn geraakt.

Een echtpaar [Íringó Réti, Ádám Tompa] verhuist met hun kinderen Henry [Liam Serg], Felix [Preston Drabble] en Sasha [Eylul Guven] en haar zoon Jeremy [Edik Beddoes] uit een eerdere relatie naar Vancouver Island. Jeremy’s zonderlinge, grillige gedrag zorgt ervoor dat hij meer aandacht krijgt dan zijn halfbroers en -zusje en de zorgen nemen toe over de gevolgen van zijn gedrag. Knap werk van Beddoes, die consequent een blanco gezichtsuitdrukking heeft van Jeremy een onvoorspelbaar enigma maakt. De mooiste momenten zijn die waarin Romvari het contrast schetst tussen de relatie van Jeremy met zijn ouders en die met de andere kinderen, met een vertederend onschuldige Guven als Romvari’s alterego. Het gebrek aan plot en het lage verteltempo ondermijnen het sterke acteerwerk.

Op 5 oktober 2001, nog geen maand na 9/11, stierf de Amerikaanse fotojournalist Robert Stevens als gevolg van het inhaleren van een bacterie die miltvuur (antrax) veroorzaakt. Een paar dagen later bleek de bacterie per briefpost te zijn verspreid en daardoor ontstond er nationale onrust, niet in de laatste plaats bij de postverwerkers en -bezorgers. Met hulp van wetenschappers, betrokken agenten en acteurs die sleutelscènes naspelen, reconstrueert Krauss zowel de paniek die ontstond, als de problemen bij de zoektocht naar doorslaggevend bewijsmateriaal om iemand aan te kunnen klagen. Pas in 2008 werd de zaak afgesloten. Deze periode zou veel meer impact hebben gehad zonder 9/11 en is de extra aandacht meer dan waard.

stem geplaatst