Work It (2020)

Vrolijke dansfilm met lekkere soundtrack. Over het algemeen wordt er, naast wat spectaculaire dansscenes ook prima geacteerd, door een veelal onbekende cast. Compliment dus voor de regisseuse die deze groep jonge talenten goed aanvoelt. Verhaal zelf is wat voorspelbaar, maar de uitwerking voelt gewoon goed.

Typische Netflix film weer.

Kijkt makkelijk weg en heeft niet veel om het hand.

"Work It" zal voornamelijk tieners aanspreken wat eigenlijk ook de doelgroep is van de film.

Het is allemaal lekker swingend, blijft uiteraard zoals Netflix wil beschaafd en ook al is het hele verhaaltje zo voorspelbaar als het maar zijn kan, ik heb de film met plezier uitgekeken. Al is het maar enkel en alleen om de enorme energie die de dansfilm uitstraalt.

3*/3.5*

Wederom weer zo'n muzikale dansfilm voor de jongeren. Af en toe kwam er wat herkenbare muziek voorbij, zoals Gloria Estafan. Maar voor rest vond ik de moderne muziek bagger, althans voor mij. Mijn kleindochter, met wie ik deze film heb gekeken, vond het een geweldige film. Maar voor mij als opa . Ik geef toch nog een 2.0 voor de voor mij herkenbare muzikale momenten.

Mwa.

De typische standaard van Netflix-films. Work It overstijgt het gemiddelde niveau nergens en blijft hangen bij het gewoonlijke Netflix-gebeuren. Ik blijf het zeggen, ik vind het jammer dat dit soort producties eigenlijk nooit naar beter resultaat lijken te streven.

Uiteraard levert het genoeg kijkcijfers op wanneer je Carpenter als hoofdrol weet te strikken. Het is ook geen onterechte status, aangezien ze goed kan acteren. Ik heb geen slechte dialogen uit haar mond horen komen. Tegenspelers in de vorm van Koshy en Fisher zijn ook zeker het noemen waard.

Regisseuse Terruso voegt echter weinig toe aan de film, zo lijkt het tenminste. De structuur van de film lijkt een hoop dingen over te slaan en daardoor oogt het allemaal wat slordig. Introducties zijn er eigenlijk miet en ook de karakterrelaties en opbouw worden niet geïntroduceerd en slordig uitgewerkt.

Qua dans is het niks wereldschokkends, maar er wordt energiek gedanst en het ziet er leuk genoeg uit om tegenaan te kijken. Er worden leuke bewegingen gemaakt, de muziek is aanwezig genoeg en de choreografie is net aan voldoende. Haalt het niet bij zo'n iemand als Gaspar Noé maar het voldoet voor de standaard.

Uiteraard komen hier een hoop clichés voorbij maar de film gaat er gelukkig niet al te veel op in. Bovendien is het als geheel best luchtig en vlot. De speelduur van 93 minuten is tevens goed te doen. Maar het is ook wat afgeraffeld en slordig in elkaar gedraaid. Al bij al net genoeg voor een 2,5* voor het luchtige en snelle vermaak.

Probleem met dit soort dansfilms is dat die allemaal op elkaar lijken. Het is a.h.w. een opeenstapeling van clichés. Een samengeraapt zooitje dat uiteindelijk als winnaar te voorschijn komt, is allesbehalve origineel. Het enthousiasme van de jeugdige cast zorgt er evenwel voor dat de film alsnog net aan een voldoende scoort.

Een misverstand tijdens een intakegesprek bij haar gedroomde universiteit dwingt Quinn [Sabrina Carpenter] om zich te bewijzen als danseres tegenover mevrouw Ramirez [Michelle Buteau]. Probleem 1: ze kan helemaal niet dansen. Probleem 2: ze is na een technische blunder als lichttechnicus verbannen door de dansgroep die namens haar school meedoet aan de danswedstrijd in kwestie. Geen probleem: met hulp van haar beste vriendin [Liza Koshy] verzamelt ze haar eigen dancecrew en een aantrekkelijke dansinstructeur [Jordan Fisher] leert haar wel even dansen. Oppervlakkig, formulematig en belachelijk vehikel voor popster Carpenter, zonder ook maar een spoortje van originaliteit.