Nujum al'Amal w al'Alam (2025)

De film gaat over een liefde in oorlogstijd en instortende economie waarbij die moeilijke omstandigheden enerzijds zeker ook de liefde bemoeilijken (ze raken om te beginnen elkaar als 7-jarigen uit het oog) en anderzijds twee mogelijke reacties geeft: je kunt proberen het land te verlaten of je kunt proberen ook in moeilijke omstandigheden er iets van te maken. De een droomt als het ware van een leven ver weg en de ander maakt van het leven zelf een droom, waarbij de liefde zelf een derde soort droom is die de twee gezamenlijk naar geluk (het 'eiland') voert, ongeacht de omstandigheden die hen tot verschillende keuzes dwingt. De film is intelligent en heeft energie zodat hij aldoor vermaakt en vanwege de thematiek is het ook een mooie film.

Film met wisselende aspecten. Soms een verhaal over een boeiende relatie, soms een relaas vol schreeuwende en overspannen Arabieren.

Is moeilijk voor jou, mensen met een andere cultuur. Dit is al de tweede keer in korte tijd dat je huilt over *schreeuwende arabieren*, het woord "Libanezen" was waarschijnlijk te netjes voor jou. (En kom nu niet met verklaringen, ik doorzie jou.)

Het is gewoon hun communicatie, dat is best iets waar je aan kunt wennen. Kijk anders gewoon naar polderfilms. Beetje sneu om een film af te katten omdat je niet kunt omgaan met culturele gewoontes.

Je hebt liever geen weerwoord? Oké, dat respecteer ik.

Maar grof groepen wegzetten vult de buik blijkbaar beter.

Twee baby’s worden een minuut na elkaar geboren in een ziekenhuis in Beiroet dat op dat moment wordt gebombardeerd. In hun kindertijd ontstaat er een diepe vriendschap tussen Yasmina [Alex Choueiry] en Nino [Mohamad Farhat], maar door het lot raken ze elkaar kwijt. Als volwassenen vinden Yasmina [Mounia Akl] en Nino [Hasan Akil] elkaar terug, getekend door het pad dat ze afzonderlijk van elkaar bewandeld hebben. Mede vanwege de locatie en de historische setting potentieel interessant romantisch drama, schippert tussen romantische komedie en melodrama, maar is goed geacteerd en prachtig gefilmd.

Op momenten prachtig geschoten, of dat nu stadspanorama's zijn of de vele beelden van het nachtleven. Of vaag gemaakte beelden van rennende mensen als een impressionistisch schilderij. Maar ook richting het einde als het steeds slechter gaat in het leven. Visueel wordt de sfeer steeds prima getroffen. Verder heel aardig hoe de levens van twee mensen worden getoond met de nabije geschiedenis van Libanon.

Maar dan is er acteur Hassan Akil als hoofdpersoon Nino die vanaf seconde 1 in mijn irritatiezone zat. Zo vreselijk vervelend de hele tijd, iemand die zichzelf erg leuk vindt, zichzelf heel erg belangrijk vindt vooral en een compleet verkeerd aura heeft ook. Volgens mij is de rol niet zo geschreven dus ik ben eerder bang dat de acteur wat narcistische trekken heeft en niet bepaald veel respect voor vrouwen heeft want dat beide straalt hij constant uit in de film. Zo'n momentje dat hij in die brieven wil kijken en ze hoog houdt zodat Yasmina er niet bij kan. Dat is volgens mij geschreven als iets plagerigs maar het kwam op mij eerder toxisch over. Dan mag zijn tegenspeelster nog best overtuigen, geen moment kon ik geloven dat zij hem leuk vond en met zoiets staat of valt een film als deze toch wel. 2,0*