Ástin Sem Eftir Er (2025)

Een jaar uit het leven van een pas gescheiden kunstenaar [Ída Mekkín Hlynsdóttir] die met haar kinderen verhuist naar een afgelegen woning waar ze alle tijd en ruimte heeft voor het maken van nieuwe kunstwerken. Geen verhaal, geen plot, hooguit een paar amusante incidentjes. De hond is schattig, er is een amusante doorlopende grap met een vogelverschrikker en een surrealistische (maar onbegrijpelijke) scène met een reuzenkip is amusant, maar het gaat helemaal nergens over.

Fijne film over teloorgang en uiteindelijk berusting. Of zoiets. Weet ik niet eens precies, maar wat een heerlijke sfeer. En een paar leuke absurditeiten.

Duiding hoeft voor mij niet zo nodig bij dit soort films. Gewoon mezelf lekker laten onderdompelen.

Leukste trailer van het jaar, dat zeker.

De film is nog veel raarder en droger, maar ook warmer dan de trailer. Ik kan me niet heugen een film te hebben gezien waarbij de beeldtaal zo als jazz is. Een verrassend, eigenzinnig pareltje.

Ondanks soms fraaie beelden, een onbegrijpelijke en slaapverwekkende film.

Volmondig mee eens!

Nee, die artistieke vaagheid, hoe goed bedoeld ook, werkte voor mij totaal niet. De film sleepte zich naar het einde en dat pianogepingel maakte het nog erger.

Snap wel wat ze willen met die vaagheid en artistieke ingevingen, maar het werkt hier niet mijn inziens. Erg lastig om dat toch een goed geheel te brengen.

Wel een paar leuke 'indicidenten' zoals het genoemd wordt, een paar leuke shots en her en der toch de hoop tot een aardige film, maar niet meer dan 2 sterren helaas.

Niet mijn ding, deze letterlijke en figuurlijke dobberfilm.

Het gaat al fout met de 4:3 verhouding, en erger, simpel vakmanschap als continuiteit of color grading is ook al te veel gevraagd. Gecombineerd met een zweverig maar ook nogal ernstig nietszeggend verhaal kan ik er maar weinig mee.