Seymour Hersh bevindt zich al zestig jaar aan de frontlinie van de politieke journalistiek in de Verenigde Staten. Zijn baanbrekende verslaggeving heeft veel van de meest verwerpelijke constitutionele misstanden en doofpotaffaires onder de aandacht van het publiek gebracht. Deze documentaire, uitgebracht op een cruciaal moment voor de persvrijheid, vertelt het veelomvattende verhaal van deze beroemde verslaggever.
Portret van Seymour Hersh, de politieke onderzoeksjournalist die bekend werd door zijn onthullingen over The My Lai Massacre, waarbij Amerikaanse soldaten van hogerhand opdracht kregen om honderden ongewapende dorpsbewoners te executeren. Hij speelde ook een journalistieke sleutelrol bij Watergate en Abu Ghraib, maar sloeg de plank ook weleens mis. Poitras benaderde Hersh 20 jaar geleden al voor een portret, maar gezien de druk die de regering Trump II uitoefent op de journalistiek had de timing niet beter kunnen zijn. De links tussen de VS vanaf eind jaren 60 en 2025 komen haarscherp in beeld en de eigenzinnige, wantrouwige Hersh is een fascinerende persoonlijkheid en een onverbeterlijke kuitenbijter. Een must voor iedereen met journalistieke ambities.
Het is ruim tien jaar terug dat Laura Poitras terechte lof oogstte met Citizenfour, de journalistieke documentaire waarin ze NSA-klokkenluider Edward Snowden een platform gaf. Sindsdien regisseerde de geëngageerde Amerikaanse een minder geslaagde film over Julian Assange en won ze in Venetië verrassend de Gouden Leeuw (met All the Beauty and the Bloodshed). Vooral vanwege dat laatste is het verbijsterend dat haar nieuwste en misschien wel beste werk afgelopen nazomer, op hetzelfde festival, niet eens in de hoofdcompetitie draaide.
Een bomvolle documentaire waarin je je met moeite staande kunt houden vanwege de overvloed aan informatie en de vele namen die erin voorkomen. Natuurlijk, Hersh was en is nog steeds een vooraanstaand onderzoeksjournalist die met recht bewondering en erkenning kreeg vanwege het openen van geruchtmakende doofpotten als het drama rond My Lai en het mensonterende fotomateriaal uit de Abu Graib gevangenis. Verder had Hersh gegronde twijfels over de berichtgeving rond de oorlog in Irak, Nixon en Kissinger, Watergate, spionage activiteiten bij de CIA, de betrouwbaarheid van de AP en de corruptie bij het bedrijf Gulf and Western. Alle (vermeende) doofpotten komen voorbij, al dan niet met betrouwbaar bewijsmateriaal (Herhs voert vaak anonieme bronnen op of weigert namen van informanten vrij te geven). Die veelheid aan doofpotten gaat wel ten koste van de diepgang. Zo kun je over het Vietnam schandaal heel wat meer te weten komen in de documentaire uit de serie Turning Point: 'de Vietnam War' dan hier en wordt de -'vlekkeloze' reputatie van de AP in The Stringer (The Man Who Took the Foto) geloofwaardiger ter discussie gesteld dan in deze documentaire. Hersh` aanname van Amerikaanse inmenging in de Nordstream affaire heeft zelfs wat complotachtige trekjes. Gaza wordt er zowaar ook nog even bijgesleept, maar daar zien we nog niet veel meer bewijs van dan onleesbare krabbels op wat velletjes papier. Coming Soon...ongetwijfeld. Of het allemaal nog niet vol genoeg was, zitten er bovendien volstrekt overbodige scènes in waar Hersh niets mee te maken had: het Dugway Sheep incident in Utah en de afzetting van Allende. Ook het biografische aspect en beschrijving van de karaktertrekken van de man hadden wel achterwege kunnen blijven. Wat mij betreft dan. Tot zover.
Onderhoudende maar helaas nogal van de hak op de tak springende documentaire over journalist Seymour Hersh, die zich al zestig jaar aan de frontlinie van de politieke journalistiek in de Verenigde Staten bevindt. Hersh is een fascinerend, charismatisch persoon en zijn loopbaan kent duizelingwekkende hoogtepunten, zelfs zoveel dat de speelduur van deze docu feitelijk niet toereikend is. Hijzelf en de overdaad aan onderwerpen komen er hierdoor een beetje bekaaid af. De makers hadden er beter een hele serie van kunnen maken.
Buiten dat het nogal bijzonder is om te zien dat 1 journalist in werkelijk zoveel doofpotten en befaamde schandalen heeft zitten wroeten en geopenbaard heeft is het ook wel een kwetsbare docu.
De man is larger than life in de journalistiek maar durft ook toe te geven er geregeld naast te zitten, bepaalde zaken aan te nemen die niet waar bleken en sommige zaken gewoon niet bewijsbaar te kunnen brengen omdat anders bronnen sterven.