Train Dreams (2025)

Malickiaans!

98% fresh, waarom heeft niemand dit gezien?

Nog een paar dagen en de film is te streamen. De trailer ziet er veelbelovend uit in ieder geval, zin in.

Heel benieuwd naar deze, jammer dat ik toevallig net Netflix heb opgezegd een maand geleden.

Misschien toch maar weer voor een maandje nemen

Goeie film over een houtkapper die helpt bij het aanleggen van spoorwegen. De film neemt je mee naar het leven van ruim een eeuw geleden. Absoluut mooi in beeld gebracht en constant prachtige plaatjes van het noordwesten van de Verenigde Staten. Ook wel een mooi verhaal, maar tijdens de tweede helft zakt het soms wat in.

verder lezen

Cinematografisch valt er op deze film niets aan te merken, de plaatjes zijn prachtig en ook de acteurs zijn stuk voor stuk geknipt voor hun rol, maar het verhaal stelt eigenlijk weinig tot niets voor. Een verdrietige man strompelt door het leven, hij ziet de wereld om zich heen veranderen, ontmoet mensen, raakt ze allemaal om wat voor reden dan ook weer kwijt en dat is het dan wel zo`n beetje. Maar hoe bijzonder is dat? Is dat niet het pad dat we allemaal min of meer bewandelen? Een en ander wordt hier in ieder geval op een nogal hoogdravende manier vormgegeven, zodat ik onmiddellijk moest denken aan The Tree of Life { dat was trouwens ook wel een mooie titel geweest} de film van Terrence Malick waar ik ook niet zo kapot van was.
Er zitten bovendien uitgesproken saaie elementen in. Zo loodst een alwetende verteller ons onnodig door het drama heen, zijn er teveel en te vaak flash backs van hetzelfde en heel veel scènes hadden best wat uitgediept mogen worden om het geheel wat meer armslag te geven. De ontmoeting met die uitkijktoren-mevrouw bijvoorbeeld, en waarom kwamen die honden pas in beeld na zijn gelukkige jaren? Hadden ze daar geen deel van uit moeten maken, zoals in het begin aangekondigd was, als wens van Gladys? De laatste twintig minuten worden een beetje afgeraffeld; Robert veroudert zienderogen en sterft te midden van alle zegeningen van de moderne wereld. Zo is het leven

Je moet er voor zijn.

Speciale film zoiets.

Moest idd denken aan A Hidden Life.

Mooie plaatjes, mooi ingetogen acteerwerk, scènes die je tot overdenken aanzet. Maar uiteindelijk voelde het toch wat leeg aan.

Heerlijke film, alleen dit kan beter uitgewerkt worden in een lang epos van minstens 4 uur.

Ik vond uiteindelijk dat ondanks een traag tempo er wel snel door de levensfases van Robert (mooie naam) heen gegaan werd en ik nooit echt het idee kreeg dat er grote tijdsprongen werden gemaakt. Uiteindelijk leek de Robert uit de jaren 60 voor mij niet veel anders dan die van 50 jaar eerder. Een andere en oudere acteur ervoor zou voor mij beter hebben gewerkt. Ook zijn er vaak mooie dialogen, maar moet er weer een sprongetje in de tijd gemaakt worden en sudderen die momenten niet echt lekker. Het blijft aan de oppervlakte.

Desalniettemin een lekker sfeertje en een mooie setting. De voice over verbond alles mooi aan elkaar.

Dit vind ik nou echt een prachtige film. Het leven van Robert Grainier wordt op een mooie manier verteld. Verwacht geen actie of een spannende film, want zijn levensverhaal wordt op een heel rustige manier verteld. Maar ik vond het wel op een prettige manier. Want ondanks het allemaal zonder veel bombarie verteld wordt, verveeld de film totaal niet. De mooie beelden maken natuurlijk ook veel goed, en Robert Grainier, die vrij rustige man speelt ontmoet tijdens zijn werk enkele mooie figuren, zoals bv. Arn Peeples, gespeeld door William H. Macy, die hier een hele mooie korte rol speelt. Joel Edgerton is best wel een verdienstelijk acteur, ik kan niet zeggen dat ik een groot fan van hem ben, maar in deze film zet hij echt een sterke acteerprestatie neer. Ik kan deze film ook echt aanraden.

Schitterend. Film doet nog het meeste denken aan The assassination of Jesse James, vooral qua stijl en de voiceover. Verteld heel rustig het levensverhaal van Robert.

Erg van genoten, al had ik dit toch liever in een bioscoop gezien.

Werd trouwens nog blij verrast tijdens de credits

Wat bedoel je daar mee??

Dat ik niet wist dat Nick Cave een lied had gemaakt voor deze film

Ah oke, dus dat was ie wel? Ik dacht al dat hij dat was maar twijfelde

"Train Dreams" is een ingetogen, verbluffende film die opvalt als een van de meest emotioneel geladen releases van de afgelopen jaren. In de kern is de film een ​​poëtisch portret van doorzettingsvermogen, waardigheid en de onwrikbare toewijding van een man die zijn hele leven wijdt aan hard werken en zijn gezin. De film heeft een prachtig tempo, is diep ontroerend en rijk aan menselijkheid in elk frame. Wat de film nog opmerkelijker maakt, is Joel Edgerton's acteerprestatie – misschien wel de beste uit zijn hele carrière.

Edgerton levert een vertolking vol terughoudendheid, authenticiteit en emotionele diepgang. Elke subtiele uitdrukking, elk moment van stilte en elke strijd die hij doorstaat, voelt echt en doorleefd aan. Zijn band met het personage tilt de film uit boven een eenvoudig kostuumdrama en verandert hem in een diepgaande verkenning van wat het betekent om een ​​leven op te bouwen door inspanning, opoffering en onwrikbare loyaliteit. Dit is een acteerprestatie die absoluut Oscarnominatie(s) verdient, zo niet een of meer gaat mogen winnen.

De film zelf is met uitzonderlijke zorg gemaakt. De cinematografie legt zowel de schoonheid als de hardheid van het tijdperk vast, terwijl de regie een delicate balans bewaart tussen visuele poëzie en gefundeerd realisme. Het verhaal beweegt zich zacht maar krachtig en laat zien hoe gewone mensen buitengewone levens kunnen leiden door volharding, integriteit en liefde voor hun familie. Elke scène draagt ​​bij aan een grotere emotionele boog die lang na afloop van de film een ​​blijvende indruk achterlaat.

Wat "Train Dreams" echt bijzonder maakt, is het vermogen om zoveel te zeggen in eenvoud – het herinnert ons eraan dat grootsheid vaak voortkomt uit stille toewijding in plaats van dramatische heldendaden. Het is een film over hard werken, trouw blijven en betekenis vinden in de banden die ons definiëren.

Uiteindelijk is "Train Dreams" niet zomaar een goede film; het is een gedenkwaardig en prachtig gemaakt stukje cinema. De film verdient erkenning, lof en een plek tussen de beste Oscarkandidaten van het jaar.

Van ons alle lof en ***een 8 als waardering!***

Wat een gedrocht van een film zeg. Waar moet ik beginnen? Het gebrek aan een verhaal vind ik al heel storend. Hoe kun je 't dan een speelfilm noemen? Je zit in feite naar losse beelden te kijken van een man die 100 jaar geleden leefde. That's it.

Dan de vreselijk pretentieuze quasi filosofische uitspraken van de andere mensen in de film, waar je als kijker blijkbaar heel erg van onder de indruk moet zijn, maar die in feite niks zeggen. Zoiets als: "De golven van de zee zijn zo wild dat je er in kunt verdrinken, maar ze kunnen je ook meeslepen, zoals een droom die eindeloos voortduurt waarna je de toekomst in vliegt zoals een zweefvliegtuig".

En dan de continu aanwezige muziek, tenminste in de eerste helft van de film. Het is zo opdringerig. Alsof je móet voelen dat het heel speciaal is.

De "verteller" moet blijkbaar voor iets van samenhang zorgen in alle losstaande scenes, maar ik vond z'n stem er niet erg geschikt voor, i.t.t. de stem van de vrouw van de hoofdrolspeler overigens, waar Robert Grainier graag naar mocht luisteren. Goed gecast, wat dat betreft.

Ik hoor hier een paar keer Malick voorbij komen, maar ik vind 't meer een soort Ali Express versie van Malick. Deze film mag de veters nog niet strikken van the Tree of life, waar muziek op een hele prettige manier gebruikt werd, waar een geweldige chemie was tussen de acteurs en waar tenminste nog íets van een verhaal in zat.

Bijzondere en prachtige film. Filmliefhebber knusse stoel heeft hier een waardige recensie geschreven die dit juweel schitterend beschrijft en ik volledig onderstreep.

Een film met mooie fotografie zonder mooifilmerij, prachtige muziek die scenes ondersteunt. Een film die je raakt,....die je reset. Een emotionele reis. Een traktatie.

Dank jullie voor deze mooie recensie! Inderdaad een pracht van een film!

Train Dreams is de goed gelukte filmadaptie van het boek “Novelle Train Dreams” van de auteur Denis Johnson. Regisseur Clint Bentley maakt een epische en tegelijkertijd vrij strakke film. De film vertelt het levensverhaal van de weesjongen Robert Grainer en focust zich daarin op het leven van de volwassen Robert dat zich ergens in de eerste helft van de 20e eeuw afspeelt. Het verhaal wordt af en toe vluchtig doorsneden met wat jeugdherinneringen die veelal verklarend zijn voor gedrag en stemming van de volwassen Robert.

De film vertelt van een leven vol traumatische gebeurtenissen. Een hard leven met schaarse momenten van geluk en veel momenten van ellende. De film toont een harde realiteit die hevig contrasteert met de kalme stem van de voice-over en een score van zachte pianoklanken. Ik was blij met de verzachtende omstandigheden.

Fijne rol van Joel Edgerton als de zwijgzame protagonist die in zijn levensonderhoud voorziet als houthakker en als arbeider bij de aanleg van de spoorweg. Het is zwaar werk dat door Bentley in rustige welhaast contemplatieve beelden is gegoten. De camera hanteert een smal, bijna vierkant format en maakt herhaaldelijk gebruik van lange takes die ruimte bieden aan een gebeurtenis om zich op het gemak te voltrekken. Erg rustgevend en erg sfeervol.

Een simpele maar ook intrigerende man, die Robert. Zijn werktuigen zijn de zaag en de bijl. Hij heeft zijn hele leven nog nooit een geweer afgevuurd. Hij heeft nog nooit een telefoon in handen gehad. Hij heeft zelfs nog nooit de zee gezien hoewel hij er vaak bij in de buurt komt. Hij is aan de oppervlakte een harde en verbeten man. Diep van binnen heeft hij echter een zacht hart dat in schril contrast staat met zijn ruwe omgeving en zijn bittere levenservaringen.

Train Dreams is een goede film over de vergankelijkheid van het leven en over agressief en kwaadwillend gedrag tegen mens en natuur. Rustig gefilmd en tot contemplatie uitnodigend. Met fijn acteerwerk van Edgerton en Felicity Jones. Ondanks zijn epische kwaliteiten is de film in zijn vertelwijze soms net iets te rechttoe rechtaan maar echt storend is dat niet. Ik heb van de film genoten.

Een zeer saaie film vonden wij persoonlijk maar ja je wilt toch het einde weten.

Eigenlijk zonde van mijn tijd.

Het voelt voor mij aan als een door AI gemaakte film: het mist ziel en inhoud. Op geen enkel moment kun je je echt inleven in de personages. De film maakt misbruik van ontzettend makkelijke, sentimentele flashbacks. Vooral die met de hond was tranentrekkend slecht.

Het enige wat echt blijft hangen zijn de adembenemende beelden van het landschap en verder helemaal niets.

Ik ga mijn top 20 voor 2025 al moeten wijzigen, want ik vond dit een echt een prachtig pareltje, waar meer achter zit dan op het eerste gezicht lijkt.

HUMO zegt terecht; Grainier is maar een houthakker, en toch is hij één van de mooiste en ontroerendste personages die we de laatste jaren al ontmoet hebben.

"We hebben bouten uit het reuzenrad getrokken en denken dat we goden zijn", word er terecht in deze prachtfilm gezegd.

Eigenlijk zijn ze zonder het beseffen de eerste mensen die gewoon houthakkers zijn maar toch al beginnen met deze prachtige aarde stilletjes aan te vernietigen.

Mooi in beeld gebracht en Edgerton is grandioos....dit is echt mijn soort film, traag maar toch met een boodschap die je doet nadenken, en zelfs een beetje droevig en triestig maakt....

Jaren geleden las ik al de novelle en die is erg fijn en ook geschikt voor deze film, een film die richting het einde beter en beter wordt. Visueel vaak prachtig met die belichting maar in het begin sleept de film ook wat vaak en lange gesprekken zijn weinig boeiend in beeld gebracht. Maar als er eenmaal en versnelling in de tijd komt en daarmee ook in de film wordt dat euvel verholpen. De film begint zelfs te ontroeren door een gevoel van nostalgie en melancholie over een man die ouder wordt in de wereld die vooruit gaat. Erg mooi in beeld gezet. Verder erg fijne onthaastingscinema die in het begin helaas te stroef loopt. 3,5*.

Dromerig, poëtisch in beeld gebracht drama over het leven van een simpele dagarbeider (Joel Edgerton) aan het begin van de 20ste eeuw. Sfeer en camerawerk doen sterk denken aan het werk van regisseur Terrence Malick, maar de film heeft voldoende kwaliteit en originele invalshoeken om op eigen benen te kunnen staan. Prachtig spel van de hele cast en de zakelijke voice-over is goed getroffen.

Karakterstudie over een introverte houthakker [Joel Edgerton], die in de jaren 1930 zijn gezin achterlaat om te helpen bij de aanleg van een spoorlijn. Hij vraagt zich af wat de zin van zijn leven is in een tijd waarin de wereld in rap tempo verandert. De mensen die hij leert kennen tijdens zijn persoonlijke odyssee wijzen hem tot op zekere hoogte de weg. Met een minimum aan dialoog geeft Edgerton diepgang en waardigheid aan zijn personage en geeft hij tegenspelers (met William H. Macy als uitblinker) de gelegenheid om indruk te maken. Bentleys bedachtzame regie en het schitterende camerawerk van Adolpho Veloso maken dit tot een meditatieve filmische ervaring in de goede zin des woords. De vergelijking met Terrence Malick die james_cameron maakt, kan ik bevestigen.

Een werkelijk schitterend en episch existentieel drama met een Oscarwaardige hoofdrol van Edgerton. Dit is het zeldzaam soort film dat echt als een boek voelt. Het verbaasde me dan ook niet om te lezen dat het verhaal ook werkelijk op een boek is gebaseerd. Het verhaal voelt tegelijkertijd intiem en zeer groots, en de personages zijn zelfs als ze maar weinig schermtijd krijgen zeer memorabel. Vooral Macy haalt echt het maximale uit zijn geringe aantal scènes.

Indrukwekkend hoe de film prettig voortkabbelt maar nooit saai wordt. Ik heb al tijden voice-overs niet zo goed gebruikt zien worden als in deze film. Die Terrence Malick-achtige montages zijn ook schitterend. En in tegenstelling tot veel van Malick zijn werk is er van pretentie nooit sprake en wordt je als kijker onderdeel van Robert zijn leven gemaakt als een ontroerend eenvoudige man die door de jaren heen andere doodgewone mensen ontmoet die er maar het beste van proberen te maken, dit alles tegen de achtergrond van een snel veranderende wereld.

Dit is een film die met zo waanzinnig veel gevoel is gemaakt en zonder twijfel een van de beste films van het jaar. Het is ronduit misdadig dat de meeste mensen het met de Netflix-release zullen moeten doen. Na zijn eerder al erg mooie Sing Sing heeft het er alle schijn van dat Bentley een nieuwe naam is in Hollywood om in de gaten te houden.

Voor Netflix zeker een film die de streaming dienst ontstijgt als je de rest van de films bekijkt kwa aanbod.

Behoorlijk deprimerend is "Train Dreams"wel.

Je moet er voor in de stemming zijn en er voor gaan zitten.

Je aan het thema overgeven.

Sterk geacteerd en de beelden zijn fraai geschoten.

4*