Train Dreams (2025)

Ik heb de credits na het lezen van jouw bericht drie keer nagekeken maar snap niet wat je bedoeld?

Zie geen toegift fragmentje en ben nu wel nieuwsgierig.

Tijdens de eind credits is de titelsong te horen, geschreven en gezonden door Nick Cave. Ik wist helemaal niet dat hij een lied voor deze film had geschreven

hahahaha..ok...is dat het....en ik maar heen en weer spoelen omdat ik dacht een toegift te hebben gemist

Degelijk.

Zeer intriest verhaal, wat mij na een minuut of 20 een boekverfilming deed vermoeden (hetgeen zo is). Joel Edgerton is een goede acteur, maar ik heb niet het idee dat al het aanwezige potentieel benut is. Qua regie nogal fragmentarisch, zeker het eerste half uur. Vooral de scènes met het gezin doen nogal Instagram-collage-achtig aan. Veel mooifilmerij, maar dat gaat deels verloren in zweverig knip-en-plak-werk. Verder speelt het verhaal zich af in een interessante periode en de tristesse kon ik eigenlijk ook wel hebben.

3

Mooi als een film met de laatste scene toch nog een extra pont binnenharkt. Dit is zo’n film.

Een wat slome onthaastende film over een man aan wie de 20e eeuw op een afstand voorbij trekt. Maar dat maakt zijn leven niet minder rijk of dramatisch.

Lang vond ik de film charmant maar ook wat saal, maar de eindscene plaatst alles mooi in perspectief.

3,5

Mooi in alle eenvoud.

Mooie, poëtische slice of life. Heel opbouwend en meditatief, een film die de kijker eigenlijk weinig tegemoetkomt, maar toch héél veel weet te geven. Robert Granier is geen Grote Man, integendeel - de geschiedenis van de 20ste eeuw gaat langzaam maar zeker helemaal aan hem voorbij - maar juist die weinig spraakzame, gesloten, zoekende ''Everyman''-persona past Joel Edgerton als gegoten. Het is bijna anti-charisma, maar dat doet hij hier (en elders) zo, zo goed. Je hebt zoveel medelijden en empathie voor deze man die wreed getroffen wordt door het lot en quasi doelloos blijft zoeken naar de 'antwoorden van het leven', zonder die ooit te vinden. Of toch wel? De eindscène is op dat vlak echt een prachtige synthese van de existentiële en filosofische vragen die al de hele film worden opgeworpen. Maar het is toch vooral Edgerton die dit ongelooflijk goed weet te verkopen.

Prachtig gefilmd ook, heel mooie beelden van de wilde Amerikaanse bossen, vaak vanuit onverwachte hoeken gefilmd, waardoor elke scène wel weet op te vallen of de aandacht grijpt. Over alles lijkt een poëtische filter gegooid - elk straaltje zon, wit wolkje of kabbelend beekje lijkt zo weggelopen uit een schilderij uit de Romantiek. Bij uitstek een film waarbij ik de hele tijd dacht hoe jammer het was om deze niet in de bioscoop te kunnen zien. Die gedachte heb ik niet altijd bij een Netflix-film, maar hier echt wel.

Voor de rest dus echt gewoon een hele kleinschalige, mooie film die veel zegt door het onuitgesproken te laten, met een emotionele laag die verdiend aanvoelt. Enkel de voice-over had voor mij niet gehoeven, en (maar dat heb ik wel vaker) zag ik vooral het nut niet van in. Ik denk dat de beelden voor zichzelf spraken, of dat toch hadden kunnen doen.

Gaat op de valreep mijn top 10 van het jaar nog wel halen!

4*.

Een perfecte film voor de beschouwende en vertragende laatste dagen van het jaar - de dagen waarin je je afvraagt wat je nou ook alweer eigenlijk gedaan hebt de afgelopen tijd, het afgelopen jaar, met je leven. En een super mooie setting om dat in te plaatsen, in de ongerepte natuur en de ook toen al onbezonnen houtkap van de voorvorige eeuw. Erg fijn gespeeld door een fraaie cast die hun best doet, een crew die daar de mooiste beelden van maakt.

Nu nog aan ons. Wat is onze droom, als we zover zijn, nog niet echt aan het eindje misschien maar uitgerangeerd? Is het dan dat we een trein om de volgende heuvel geholpen hebben - of, in de tijd van nu verplaatst, dat we meegeholpen hebben aan een increase of shareholder value? Of is het belangrijker dat we een verloren hondje een nieuw huis bieden, onszelf terugvinden, de mensen om ons heen helpen?

En als je daar zelf al niet uit komt, luister dan naar Nick Cave.

Wondermooie film!

Mooie film.

Kleurrijk verfilmd drama waarbij,de impact van de zoektocht naar het doel het leven wordt samengevat in ruim anderhalf uur. De overweldigende natuur wordt prachtig weergegeven in zijn ruigeid en schoonheid. De impact van die 2 begrippen in het leven van 1 man is mooi uitgewerkt in vriendschap, liefde en de keerzijde ervan met de bijbehorende emoties. Goed spel van Edgerton en Jones. 3,6*

Prachtig.

Mijn eerste 9/10 dit jaar. Die zou mij eindlijst absoluut hebben gehaald als ik hem in 2025 had meegepakt. Een warm bad deze film, vanaf het begin; ook al is het niet allemaal vrolijk. Wat een sfeer.

Inderdaad prachtig.

4,3*

John Milton haalt me de woorden uit de mond.

Prachtig, een ruime 4,5*. Dromerig en rauw tegelijk, muziek van Bryce Danner die me ook nu niet teleurstelt en Felicity Jones en Joel Edgerton op volle sterkte. Hele mooie landschapsfilm. Duurt ook geen minuut te lang. Hele fijne verrassing.

Best fraai in beeld gebracht, maar het hoofdpersonage en het plot maken geen enkele indruk. Eigenlijk een ronduit saaie film, waarin ook de overige personages niet echt tot leven komen. De eindscène was niet verkeerd, maar maakte toch niet echt indruk omdat de film overigens ook te weinig indruk wist te maken. Een film die ik heel snel zal zijn vergeten.

Best een mooie film voor zolang het duurt, maar vond het net een beetje te saai worden en te weinig inhoud hebben op een gegeven moment. Het wordt uiteindelijk toch allemaal een beetje veel van hetzelfde, en daarbij helpt het ook niet mee dat ik het allemaal heel erg zielig en triest vond wat er gebeurd is met zijn vrouw en dochtertje. Echt een leuke kijkervaring is het dus niet echt, het is behoorlijk verdrietig. De reis die je met hem door begin 20ste eeuw maakt is op zich wel oke, maar omdat Robert zijn hele leven spendeert in een cabin in het bos krijg je net wat te weinig tijdsgeest mee over de veranderende wereld, wat ik juist altijd wel leuk vind om te zien (en wat iemand anders ook al schreef, ik vond hem eigenlijk nauwelijks ouder worden of veranderen, misschien dat dat ook had geholpen voor de kijkervaring als dat contrast groter was geweest).

Maar niet slecht, mooi geschoten en genoeg sfeer.

3,5*

Voor mij wel de sterkste film tussen de grote Oscar nominaties. Traag wel, maar prachtig. Vooral het gevoel van tijd die je ontglipt is heel sterk uitgewerkt in deze film. Of het nou op persoonlijk, maatschappelijk of technologisch gebied is. Erg sterke film. 4 sterren.

Trage, mijmerende film die het ruige, dagelijkse leven in rural Idaho laat zien aan het begin van de 20e eeuw.

We volgen ene Robert Grainier gedurende zijn (vooral werkende) leven, tijdens baantjes als het bouwen van spoorwegen en seizoens-houthakwerk. Robert is een man van weinig woorden en heeft verder geen bijzonder interessant karakter. Wel zien we hem van een menselijkere kant als hij Gladys leert kennen en een gezin met haar sticht al slaat het noodlot toe en zien we daarna vooral hoe hij omgaat met het verlies van zijn vrouw en kind, de rouwverwerking en zijn blijvende verlangen naar vroeger.

Een rustige vertelstem begeleidt de kijker en laat soms wat doorschemeren over wat Robert denkt of hoe hij zich voelt.
Joel Edgerton heeft wel dusdanig een karakteristieke kop dat je wat van Roberts' gevoelsleven kunt aflezen, maar verder kon ik er niet bijster veel mee. Het kabbelt allemaal wat voort, zoals een doorsnee leventje: geen hoger doel, geen betekenis, geen impact. Eigenlijk net zoals al die andere naamloze, gezichtsloze collega's die Robert in zijn werkende leven tegenkwam: mannen die niets achterlaten als ze sterven, en niemand die hen mist.
Zo laat ook deze film geen blijvende indruk achter.

In die zin is de film dus eigenlijk wel geslaagd. En ondanks de saaiheid vond ik de sfeer ook wel goed, met af en toe mooie shots van de natuur.

3,25*

Goede film.

Dit is nu een voorbeeld dat niet alle boeken te verfilmen zijn. Proza is vaak niet te verfilmen, dat begreep de maker ook , sleepte het boek er bij en vulde de helft van de film met voice over. Het verhaal ontbreekt gewoon aan `verhandeling, er gebeurt niks. hij hakt, slaapt op de grond, hij hakt, slaapt op de grond, in zijn hallucinaties komen geregeld zijn vrouw en dochter langs.......en hij hakt, slaapt op de grond. Ik denk dat het boek 5 keer beter is, de film is een melig gedoe van pijn en lijden , bijna zelfbeklag...Gemiste kans. Ik heb de film in zes etappes gezien en vroeg mij steeds af wanneer het verhaal begon. Gaaaaap.

Kon me niet bekoren. Na een uur vroeg ik me nog steeds af wanneer het verhaal begon.

Heb het boek gelezen en qua sfeer snapte ik het wel. Met hoofdzakelijkshots die in de schemering gedraaid zijn. Poëtisch zullen we maar zeggen. Ik wist dus ook dat ik me niet aan dingen als plot of overdreven gedramatiseer moest verwachten, hoewel er drama genoeg in het leven van Robert Grainier zat. Dat gebrek aan 'actie' (is dit het tegenovergestelde van een actiefilm?) stoorde mij dus hoegenaamd niet. Maar heel warm werd ik er toch niet van. Wellicht een film om op heel groot scherm te zien zoals ik Le Otto Montagne daar wel wat meer kon waarderen. Nu bleef de openbaring van de berusting bij het schone van het leven, better to have loved and lost than to never have loved at all, toch een beetje haperen voor mij. Het boekje was weer maar eens beter.

Wow, wat een film... Ik snap volledig als mensen 'm na een half uur afzetten, want de film is traag (heel traag), heeft geen actie, er gebeurt niet zo veel, er zit wat herhaling en en werkt niet naar een hoogtepunt toe. Je kunt je echt afvragen: waar gaat dit over en waarom kijk ik hiernaar? Veel van dit soort films heb ik zelf ook afgezet na een een half uur. Ik ben meestal niet zo enthousiast over dit soort trage films. En toch kon me deze film erg bekoren.

Er is veel goed aan de film. Het acteerwerk van Edgerton is briljant. Hij draagt de hele film volledig en met gemak. Wat een top prestatie! De filmmuziek is ook perfect gekozen zonder opdringerig te worden en ook het camera werk is erg goed zonder dat het kunstmatig aanvoelt. De natuurbeelden dragen ook bij aan het geheel en de sfeer. Je ziet eigenlijk in ruim 1,5 uur het leven van Grainier van kind tot z'n dood voorbijkomen en wordt deelgenoot van kleine en grote gebeurtenissen die hem bijblijven en hem hebben gevormd. Het verhaal wordt verteld door een verteller die ook wat inzicht geeft in de gevoelens van Grainier. Die constructie werkt verassend goed. Wat ik ik verder sterk vond is hoe je de wereld letterlijk ziet veranderen door de ogen van iemand bij wie het overkomt en er eigenlijk niet bij hoort. Eerst is het hakken en zagen, later komen er kettingzagen en stoommachines bij. De uitspraak 'het duurt 1000 jaar voor we alle bomen hebben omgehakt en daarna zijn de nieuwe bomen zo groot als deze' komt uit de mond van iemand die de 'vooruitgang' van technologie niet heeft kunnen inschatten en overzien.

Ik denk dat de kernvraag bij dit soort films is: houdt je van de sfeer en heb je interesse in het thema? Ik ben zelf altijd fan van films die het authentieke noord Amerikaanse leven laten zien van het begin van de 20e tot eind 20e eeuw. Als je dat niet boeit zou ik de film zeker niet gaan kijken. Verder is het ook een film die aanzet tot reflectie over je eigen leven. Hoe kom je zelf de jaren door? Wat zijn je dromen? Wat is je eigen liefde én verlies? Hoe sta je zelf in een veranderende wereld?

Voor mij zeker 4 - 4,5 ster en één van de betere films van dit jaar. Maar zoals gezegd, ik kan zeker zien dat voor sommige deze film nog geen 2 sterren scoort, dat je in slaapt valt of dat je hem na een half uur uitzet en van ellende maar naar een talkshow van RTL gaat kijken...

Kleinood.

In alles schuwt ‘Train Dreams’ het grote gebaar. In de taal van de voice-over: efemeer en toch ontzettend waarachtig, raak. In het narratief zelf: een onbetekenend leven in de marge van de geschiedenis, en toch wordt dit bestaan noodlottig aangeraakt door wat de mensheid als soort allemaal uitricht. In de manier waarop de kroniek verteld wordt: in de luwte van dagdagelijkse handelingen, als portret van een individu dat even goed naamloos had kunnen blijven, niets mensoverstijgend ambieert, geen onwaarschijnlijke verlangens of dromen koestert, doch vooral in verbinding wil staan, met zichzelf, met zijn omgeving, met de aarde.

Zodoende is dit kleine leven groots: groots omdat het verzaakt aan oppervlaktestructuren, groots omdat het hoofdpersonage zo radicaal lief heeft, groots omdat hij zijn gevoelens niet cultiveert en niet instrumenteert, maar ze wegstopt, ook voor zichzelf, omdat hij nooit anders geleerd heeft, omdat de tijden dit dicteren, omdat hij geen andere houding ziet dan diegene die hij aanneemt. Nergens geen façade, geen maskers, geen rol – alleen een man, een vrouw, een kind, en een vuurzee die alles verzengt, een toekomst in de as legt. Troostelozer kan niet, en toch puurt Clint Bentley troost uit de natuur, uit stemmen die het verleden bewonen, uit het fata morgana waarin het onmogelijke mogelijk wordt.

Ver weg van lust, machismo, alfamannetjes en adrenaline, is ‘Train Dreams’ een parel die tot stilstand noopt, en verdorie een brok in- en vastgesleten emotie losweekt. Geen film die hengelt naar tranen, want Bentley bespeelt zijn publiek niet, hij melkt geen emoties, nee, hij laat in alle eerlijkheid zien, poëtisch, authentiek, in de stille ruis van stromende rivieren of wind die door bladeren speelt. Daar, als onzegbaar geheim middenin de mystiek van het landschap, schreef Denis Johnson enkele adembenemende zinnen, over hoe het grootste ook in het kleinste besloten ligt – en Bentley heeft dat uitstekend begrepen, door alle ballast weg te pellen. Wat overblijft is: waarheid.

Kleinood.

4*

Een echt slow drama, waarin je langzaam er mee wordt ingenomen.

Mooie beelden.

3.0 ***

Wat een pareltje. Hoe een klein leven opgaat in de natuur en in de tijd. Dat wordt ontzettend overtuigend en invoelbaar neergezet. Zonder sentimenteel te worden een heel emotionele film.

Een soort ode aan het leven, over liefde, verlies, arbeid, natuur en de vergankelijkheid van alles. Verder is het gewoon een genot om naar te kijken. Fantastische natuurbeelden, een fijne voice-over en prachtig vierkant geschoten.