825 Forest Road (2025)

Er waren geen al te hoge verwachtingen, want de Found Footage Hell House-franchise vond ik ook maar een wisselvallig bedoeling. Maar dit is regisseur Stephen Cognetti's eerste traditioneel gemaakte horrorfilm en een Shudder original. Vandaar dat ik deze wel wilde proberen! Alhoewel Shudder lijkt de film zelf ook maar nauwelijks te promoten. Ach het is niet zo'n slechte film maar net als vele andere gebruikt het een metafoor voor verdriet. De film begint (ook net als vele andere) wanneer Chuck Wilson na de dood van zijn moeder met zijn vrouw Maria en zijn zus Isabelle naar het stadje Ashland Falls verhuist. Dat hele stadje heeft last van een geest genaamd Helen Foster. Er hangt een beklemmende sfeer, echter een paspop is de belangrijkste bron van schrikmomenten. Waarom een paspop? Men kies er voor om het te vertellen met drie dezelfde verhalen. Er is een risico op herhaling maar zo ervaart elk persoon wel zijn eigen spook met voldoende schrikmomenten. Die personages zijn misschien ook wat matig, maar er is toch genoeg om je te boeien. Het einde is wat te abrupt, maar de effectieve schrikmomenten maken het wel een plezierige film! En ach al met al is het een prima, zij het gebrekkige, eerste poging tot een traditionele horrorfilm.

Onbeschrijfelijk saaie horrorfilm met een interessante vertelstructuur, die helaas weinig uithaalt met de futloze aanpak van regisseur Stephen Cognetti. Zijn oorsprong ligt dan ook vooral in de found footage, waar zijn gebrek aan budget wat gemakkelijker kon worden verbloemd. Waar die films echter nog wel wat gevoel hadden voor een stabiele spanningsboog, geeft 825 Forest Road de voorkeur aan dramatiek en die wordt allesbehalve goed uitgevoerd. Clichématige insteken die worden vertolkt door zoutloze acteerprestaties, met een aantal schaarse griezelmomenten van veel te zichtbare geesten. Het is moeilijk om je aandacht consistent bij dit onding te houden, dat enkel door de unieke aanpak en een handjevol sfeervolle momenten nog wat bonuspunten weet te bemachtigen.

Na een tragedie koopt een gezin voor een gunstige prijs een huis in Ashland Falls, waar het een frisse start wil maken. Het huis heeft echter een voorgeschiedenis en al snel wordt het gezin door allerlei spookachtige gebeurtenissen, die wel eens te maken zouden kunnen hebben met ene Helen Foster [Diomira Keane] en een zoektocht naar Forest Road. Van een verhaal moet Cognetti het hebben en het tonen van dezelfde gebeurtenissen vanuit wisselende perspectieven is weinig zinvol, maar Cognetti slaagt er in ieder geval regelmatig in om een onbehaaglijk gevoel op te wekken, onder anderen met een mannequin.

De film heeft zo zijn momenten. Het was echter een enorme misstap om het verhaal in hoofdstukken te verdelen, en het vanuit het oogpunt van meerdere personages mee te maken. Wellicht was de film als found footage beter tot z'n recht gekomen.

2,0 *

Weer een horror die ingaat op verdriet en rouwverwerking, maar itt veel soortgelijke films vond ik deze wel iets effectiever in het koppelen van horror met rouw. Komt door enkele subtiele scènes, die mannequin of die piano, die suggestief werken en best creepy zijn. Heel eng wordt het nergens, maar hij doet best goed wat andere films nalaten. Aangename verrassing van Shudder eigenlijk, net als Dolly laatst.