The Running Man (2025)

Een zwakke start, een beste redelijk goed middendeel en een dramatisch slecht einde dat helemaal uit de bocht vliegt. Dat zou mijn samenvatting zijn.

Laat ik beginnen dat ik van dit soort films houd. Ik ben ook een groot fan van de Hunger Games. En daar heeft deze film héél goed naar gekeken. Het kan echter nog niet in de schaduw staan van zijn voorbeeld. Nu had ik ook niet dat niveau verwacht, dus op zich is dat niet erg. Acteerwerk is standaard zoals voor een gemiddelde actiefilm. Niet goed, niet slecht, maar voldoende om je er niet aan te storen. Natuurlijk is het allemaal wat over de top en niet erg realistisch, maar dat is bij dit soort films niet direct heel erg. Toch moest ik daar bij de start even aan wennen. Ik begreep ook niet alles en het is allemaal niet erg logisch wat er in het begin gebeurt. Typisch gevalletje: vooral niet te veel over nadenken en veel popcorn eten.

Het middendeel wordt echt een stuk beter: spannend en goede actie. Hier begint de film ook meer logica te bevatten en kwam ik beter in het verhaal. Er is één deel waar de boel echt even ontspoort: je belandt in een remake van Home Alone, maar dan zonder kinderen en zonder de kerstsfeer. Geloof me, als je de film kijkt weet je welke scenes ik bedoel. Een complete dissonant waarbij je je na afloop verwondert afvraagt waar dat goed voor was. Gelukkig herpakt de film zich daarna weer. Tot het einde...

Tja, dat einde.... dramatisch... Vanaf het moment dat Ben de megafoon pakt en het vliegtuig in gaat raak ik echt het spoor bijster. Ik kan het verhaal nog wel volgen zoals het is bedoeld, maar elke vorm van logica ontbreekt hier. Waarom zou Ben ook maar iets geloven van de deep fake filmpjes van de moord op zijn gezin (ik geloofde er in ieder geval helemaal niets van)? Hij wist dat ze alles faken en hij wist dat zijn boosheid precies is wat ze willen. Waarom weet een deel van de wereld wel dat Ben de 'good guy' is terwijl hier helemaal geen informatie over bekend is gemaakt? Het verschil tussen arm en rijk komt uit de lucht vallen en wordt niet uitgewerkt. En ga zo maar door. . Naarmate je dichter bij het einde van de film komt wordt het allemaal nog idioter en nog ongeloofwaardiger tot op een niveau dat de film gewoon niet meer klopt. Dit maakt dat ik na ruim 2 uur achter bleef met een gevoel: waar heb ik nu in godsnaam naar zitten kijken? En wat moet ik hier mee?

Hoeveel sterren geef je zo'n film. Met name van het middendeel - uitgezonderd de Home Alone parodie - heb ik wel kunnen genieten. Maar het einde helpt de film om zeep. Uiteindelijk kan ik de film niet aanraden. Dan kan ik ook niet meer dan 2 sterren geven.

Als hardcore Arnold Schwarzenegger fan moet je natuurlijk niet bij mij zijn met een remake van zijn films. Al is het origineel uit 1987 dermate 80s action cheese dat een kopie nu niet meer zou werken. Direct was duidelijk dat deze film heel anders ging zijn. Sterker nog: het is niet gebaseerd op de originele film, maar op een verhaal van Stephen King, waar de film met Arnold cum suis destijds ook de inspiratie vandaan haalde.

Sterker nog: deze nieuwe adaptatie volgt het verhaal uit het boek voor zeker 90%, waar de film uit 1987 blijft steken op 50%, is mijn schatting.

De trailer van The Running Man beloofde een actiefilm in de hoogste versnelling. En ja, die krijg je! Glen Powell dendert met de charme van een jongere versie van Brad Pitt door de film heen en eigenlijk verveelt het nergens.

Wat je ook krijgt - maar waar je niet op rekent - is een heel aardig vormgegeven wereld in de nabije toekomst, waarin één groot bedrijf bijna alles in de maatschappij bepaalt. De kleding, auto's, gebouwen, technologie en algehele dystopische sfeer is heel erg prettig.

Het lijkt nog het meest op het beeld dat we in de jaren 80 van de toekomst hadden. Een soort retro-futuristisch, zeg maar. Het smaakt naar Total Recall, Robocop en zelfs een beetje naar Escape from New York. Maar dan wel met oud-president Schwarzenegger op de "New Dollar" biljetten, en een straat genoemd naar Obama.

Er gebeurt van alles in de film en hij zit volgepakt met verschillende toffe actiemomenten op allerlei locaties.

Toch lijkt erop dat ze begonnen zijn met filmen toen het script maar voor driekwart af was. Want de laatste act is zwak. Er gebeuren vreemde, inconsistente dingen en het verhaal vliegt uit de bocht. Ook is de hand van Edgar Wright er amper in te herkennen. Hij staat voor gekke visuele grapjes en vlotte, adrenalinepompende montage. Daar zien we weinig van. En hoewel het een vlotte film is, is het geen echte Wright-film.

Ook zijn de kleurrijke personages die Ben Richards gaandeweg ontmoet, niet erg sterk geschreven, met de rare bebaarde Michael Cera als dieptepunt.

Zeker niet slecht. Powell is definitief een nieuwe ster aan het firmament, maar een topfilm is dit niet.

3 sterren

Het is niet echt. Met je satanisch ‍ Ik zou maar niet aan het genre horror beginnen dan...

The Running Man begint aardig. Je denkt gelijk bij het sfeertje en het decor dat je wordt meegezogen in een geweldige remake. Gaandeweg wordt het allemaal toch wat minder. Had daar toch net ff iets meer van verwacht. Zeker omdat je een remake maakt van een (voor mij) bijzondere film.

Het einde is wat jammer maar voor de rest erg van de film genoten.

Wat een verschrikkelijke, goedkope, Amerikaanse baggerfilm. Zonde van me tijd.