The Running Man (2025)

Ik was hier al bang voor....

"Durfde" eigenlijk niet.

Komt uit het zelfde boek als the long walk, die ik nog niet gezien heb.

Gisteren een beetje last-minute naar de bios gereden.

Bij deze film kon ik zo aanschuiven.

Moet zeggen; het eerste gedeelte voor de pauze was hartstikke leuk om te zien.

Na de pauze....

Pffff, moest gelijk denken aan home alone, wat een zootje!

twee en halve ster voor de eerst helft

Powell heeft een kwaliteit die iemand als Adam Sandler ook heeft: ze ogen enorm sympathiek, bij Sandler geweldig gebruikt in Uncut Gems waar je toch van hem blijft houden. Maar in deze The Running Man werkt dat ook. Het begin bijvoorbeeld gaat enorm snel maar vanaf seconde 1 gun je Powell de wereld. Dat is prettig. De man is niet eens heel charismatisch maar met hem als lead werkt het toch vrij goed.

Het verhaaltje is niet heel bijzonder al is het maar dat we anno 2025 dit al in tientallen varianten hebben gezien. Maar de film is vakkundig gemaakt en hoewel ik niet alles wilde geloven van die wereld waarin het speelt, door de flair en schwung maakt dat tijdens het kijken niet uit. Actie en rustige momenten worden netjes afgewisseld. Al met al vakkundig gemaakt maar ook erg degelijk, iets opzienbarends gebeurt nergens. Ook de thematiek wordt er soms wel erg weinig subtiel ingeramd en de film duurt een kwartiertje te lang. Maar verveeld heb ik me niet. 3,0*.

Mooi dat bij de eind credits de assistent directors en de rest van de crew, als eerste werden genoemd. Zie je nooit. Respect Edgar!

De film was gewoon prima vermaak. Het had veel korter mogen duren en soms wist de film niet wat het was. Zwarte komedie of serieus drama.

Wat mij soms wat irriteerde maar toch je krijgt een goede tot hele goede actie scènes te zien, met een goede Glen Powel; die overtuigde.

Orgineel blijft de betere door de perfecte speelduur, Arnold's cheesy lines, en de commentar voor die tijd was.

Zo te zien mocht Edgar Wright niet zijn ideën in de film brengen. Hier en daar zie je dat wel ( voorbeeld: opening, muziek keuze) maar ik had verwacht dat het veel meer zou zijn.

Studio bemoeide weer te veel. Het had mogelijk beter tot veel beter kunnen zijn.

Uiteindelijk is het een prima film voor een avondje bioscoop. Maar eentje die je wel snel gaat vergeten

Film begon nog best aardig, maar na ongeveer 80%, was de tijd op ofzo. En hebben ze er heel snel een eend aan getrommeld.

Begin 2 steen, halverwege ging het naar een nette 3,5 ster. En laatste stuk 1 ster. Gemiddel 2 sterren. En dan twijfel ik nog, of het door dit einde niet minder zou noeten zijn.

Had beter een andere film in de bios kunnen kijken en deze ooit op Netflix ofzo.

Erg teleurstellende film waar regisseur Edgar Wright amper iets aan lijkt te hebben toegevoegd. Zijn gevoel voor moderne techniek lijkt compleet verloren te zijn gegaan binnen The Running Man, die indrukwekkend overkomt qua wereldschepping, maar nergens stoer of vernieuwend is. Glen Powell onderneemt een boel om zijn personage overtuigend tot leven te wekken en komt daarbinnen een heel eind, maar toch laat het scenario zijn aanwezigheid na enige tijd aanvoelen als ronduit clichématig. Tussendoor passeren een aantal maffe figuren de revue, maar alle actiescenes die daaruit worden voortgebracht zijn toch erg braaf en bekend. Zeker iemand als Wright zou hier originele dingen mee kunnen doen, maar al zijn eigenzinnigheid lijkt te zijn verleerd. Ook de wat grootsere momenten zien er niet altijd even overtuigend uit en de finale is nogal abrupt en afgeraffeld. Het maakt van The Running Man een vermakelijk, maar erg tegenvallend en bizar eindgeheel. Bonuspunten voor het zeer hoge tempo en het vermogen om zo'n duur gevoelsmatig erg kort te houden.

Aardige film waarin een man uit geldnood meedoet aan een dodelijke tv-show. Een redelijk onderhoudende actie-film die wat korter had mogen zijn en waarbij de actie voornamelijk bewaard is voor de tweede helft. Het ziet er allemaal goed uit en het maatschappij kritische aspect blijft wat oppervlakkig.

Positief verrast. Hoewel ik geen fan ben van remakes, en al helemaal niet van Glen Powell, vond ik het toch een prima film. Helaas zit er wel een groot verschil tussen het eerste gedeelte en het tweede, waardoor het geheel op een nipte voldoende uitkomt.

"Stop filming me!"

Inderdaad pure popcorn vermaak, meer dan dat is deze film ook niet. Een film die me overigens met een enorm dubbel gevoel laat zitten, en dat irriteerde me de gehele film wel een beetje. Het origineel met Schwarzenegger heb ik begin vorig jaar ook pas voor het eerst gezien, en ik moet eerlijk bekennen dat die film me helemaal niet bij staat. Toen deze remake werd aangekondigd was ik best enthousiast, zeker omdat ik zag dat Glen de hoofdrol op zich nam, en ook prima afgetraind voor deze film; prima acteur! Ik kan de laatste tijd wel genieten van zijn films, en zo deed ik dat ook wel met deze film.

Maar wat me heel erg tegen stond was de hipheid die deze film wou uitstralen. Tuurlijk zat er een klein politiek sausje overheen gegoten (wat mij per definitie niet stoort), maar de uitspraken van Glen wel. Alles en iedereen "Goons" noemen is iets wat niet had gehoeven, leuk voor de "jongeren" (val ik daar nog onder?). Goed, daar kun je wat van vinden; ik vond het heel irritant. Maar voor de rest sloeg de film juist weer heel erg aan. De film kent echt een waanzinnig leuke lijst aan actiescènes, en is op een gegeven moment ook gewoon heel vermakelijk om te volgen. Is het niet dat de film me toch wel af en toe wat te lang is, want op een gegeven moment hekelde ik wel dat ik nog drie kwartier moest en het eigenlijk ook allemaal wel prima vond.

Het einde zag je opzich wel aankomen, maar het hele kat- en muisspel tussendoor vermaakte mij enorm. Een naar toekomst beeld wat geschetst wordt (en misschien nog wel reëel is ook), met toch af en toe best vermakelijke en leuke komedie en een berg aan prima actie. Maar meer dan een tussendoortje is het ook niet, ik denk dat ik ook deze remake op een gegeven moment wel weer ben vergeten, en hem in de toekomst rustig nog eens ga herzien, wat uiteraard niet erg is.

Aardige sci fi action film. Het verhaal is net even anders dan de Schwarzenegger variant. Ook hier wat maatschappij kritische elementen met daaromheen de jacht in de vorm van een spelshow. De film kent een lekker tempo en verveelt geen moment ondanks de best lange speelduur. De actiescenes zien er goed uit maar zijn nergens memorabel. Minpunt is wel dat de men weinig spectaculaire jagers gebruikt, daar blonk de eerdere variant juist in uit. Dit bij elkaar maakt de film vrij doorsnee. Powell zet verder een goede rol neer. Visueel zit de film goed in elkaar, met prima camerawerk, strakke montage en goede cgi. Ook de soundtrack is dik in orde. 3.0/3.5

Een goed idee, deze nieuwe versie van het boek van Richard Bachman (aka Stephen King), maar uiteindelijk is het toch niet helemaal geworden waar ik op hoopte. Daar is de film simpelweg iets te langdradig en net niet spannend genoeg voor. Jammer, want visueel is alles dik in orde en Glen Powell, hoewel niet helemaal overtuigend als aktieheld, doet het verdienstelijk in de hoofdrol.

Tweede verfilming van de roman van Stephen King over een wanhopige man [Glen Powell] in een dystopische, cynische toekomst, die één mogelijkheid ziet om de levensreddende medicatie voor zijn dochter te kunnen betalen voor het te laat is: deelname aan ‘The Running Man’, een show waarin kandidaten iedere dag geld kunnen verdienen door te overleven. De adders onder het gras? Kijkers kunnen geld verdienen door de kandidaten uit te schakelen en tot nu toe heeft geen enkele kandidaat het maximum van 30 dagen gehaald. Powell treedt in de voetsporen van Arnold Schwarzenegger en dat betekent dat de hoofdpersoon het meer moet hebben van inventiviteit dan van fysieke kracht. De maatschappijkritische elementen liggen er iets te dik bovenop, maar Wright houdt de vaart erin en dankzij een fijne ondersteunende cast (met o.a. Josh Brolin als het brein achter de televisieshow) is dit voer voor de fans van actie en sciencefiction.

Ik keek aardig naar deze remake uit, aangezien ik de 1987 versie als jonkie erg tof vond.

Maar wat een chaotische hoop lulkoek is deze nieuwe versie geworden zeg. De hele film slaat werkelijk nergens op. Uiteraard was het origineel ook niet bijzonder geloofwaardig, maar ondanks de karikatuur-jagers wel logischer, sfeervoller en vooral minder dom dan dit gedrocht. Om één klein voorbeeldje te noemen: Cera's karakter weet te vertellen dat The Network vals speelt. Want ze kunnen de runner lokaliseren wanneer hij een video in de post gooit. Serieus!? Via de postbus? Elke runner heeft verdorie een hightech armband om zijn pols! En zo zit de hele, toch al te lange film, vol met werkelijk ongekend oenige zaken. En dan heb ik het nog niet gehad over de vreselijk irritante host dan wel voiceover en nog een hand vol andere aspecten waar ik me aan ergerde.

Wat een enorme tegenvaller. Ik hoop dat de op zich niet slecht spelende Powell zijn volgende rol zorgvuldiger kiest. Er blijven nog twee sterretjes over omdat The Running Man visueel wél goed in orde is.

vond de uitvoering van Running man van Swarzenegger beter.

Gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King.

deze film was erg rommelig/chaotisch ,meer over de top als het origineel.

wel genoeg aktie, dat wel .

met een paar goede acteurs zoals Glen Powell, Josh Brolin etc

maar ach hij is te genieten

Geen idee waarom deze film zo lang moet duren, maar gelukkig gaat het allemaal vrij vlot. Het is een leuke actiefilm, maar het rammelt aan alle kanten en komt op momenten erg random over. Hierdoor is allemaal wat rommelig. Jammer, want Glen Powell lijkt het erg naar zijn zin te hebben.

Deze reboot is een beetje de politiek-correcte versie van The Running Man uit 1987 en delft op zowat alle vlakken het onderspit tegenover het origineel.

De kills zijn minder spectaculair, de killers zien er echt niet uit en oneliners ontbreken volledig. De dystopische 'Big Brother'-achtige wereld is wel lekker in de verf gezet en de cgi is er uiteraard op vooruitgegaan. Het is ook leuk dat Wright er zijn eigen ding mee heeft gedaan en op verschillende vlakken afwijkt van het origineel, zodat het toch de moeite blijft om deze te zien, ook als je zoals ik, het origineel 3 keer hebt gezien.

Je kan liever zelf The Running Man spelen. Hard wegrennen en vluchten van dit filmpje. Een lange rit met saaie actie. Je bent beter af als je naar de laatste actiefilms van Steven Seagal gaat kijken.

Zo maak je een film/boekverfilming op de juiste manier. Vergeleken met "The Running Man" uit de jaren 80 is deze versie in vrijwel elk opzicht veel beter. Deze was veel grootser opgezet. Het is regisseur Edgar Wright die dit verhaal van Stephen King bewerkt …tot een vermakelijke actiefilm die tenminste wel de essentie van het oorspronkelijke verhaal weet te vangen! Wat wil je nog meer? Door zijn tempo, montage en de soundtrack.is er voldoende energie om er een zeer vermakelijke actie-blockbuster van te maken!

De nieuwe verfilming van het verhaal van Stephen King pakt het wat grootser aan dan de film met Arnold Scwarzenegger uit 1987. De nieuwe verfilming speelt zich niet meer af in een verlaten deel van de stad die als game zone dienst deed, maar breidt de zone uit naar de gehele stad. In de eerste film werd de jacht op een mens als vorm van entertainment bekritiseerd. In de nieuwe film wordt die boodschap ook afgegeven maar is de factor entertainment alsmede de afstomping van de kijker nog groter geworden door de toeschouwers als spotters van het doelwit actief te laten deelnemen. En uiteraard geeft regisseur Edgar Wright de fenomenen “fake nieuws” en “gemanipuleerde beeldspraak” een veel prominentere en allesbehalve subtiele plek.

Overdaad kills. Hoe grootser en prominenter, hoe overdrevener en willekeuriger. Het had allemaal wel wat minder gekund. Dat geldt voor de maatschappijkritiek die de kijker met de botte bijl door de strot wordt gedouwd. Dat geldt zeker voor de lengte van de film die echt geen 133 minuten nodig heeft om het verhaal van Ben Richards en zijn vlucht voor de jagers te vertellen. Minder van alles had ongetwijfeld een film opgeleverd die prettig to the point en veel vermakelijker zou zijn geweest.

Ondanks de irritaties is The Running Man toch nog een redelijk genietbare film. Verantwoordelijk daarvoor is vooral het acterende ensemble dat alleraardigste personages tot leven brengt. Allereerst natuurlijk Glen Powell als de onderkoelde en stoere Ben Richards. Maar ook Josh Brolin als cynische tv-producer, Michael Cera als enthousiaste rebel en Colman Domingo als flashy showmaster zijn het aanzien waard. Leuke personages waarbij de laatste drie vooral zorg dragen voor de luchtigheid en Powell vooral verantwoordelijk is voor de actie. Prima luchtigheid en prima actie in een film die veel te lang duurt, over het algemeen niet vervelend wegkijkt en die na afloop maar weinig blijvende indruk heeft gemaakt.

Een zwakke start, een beste redelijk goed middendeel en een dramatisch slecht einde dat helemaal uit de bocht vliegt. Dat zou mijn samenvatting zijn.

Laat ik beginnen dat ik van dit soort films houd. Ik ben ook een groot fan van de Hunger Games. En daar heeft deze film héél goed naar gekeken. Het kan echter nog niet in de schaduw staan van zijn voorbeeld. Nu had ik ook niet dat niveau verwacht, dus op zich is dat niet erg. Acteerwerk is standaard zoals voor een gemiddelde actiefilm. Niet goed, niet slecht, maar voldoende om je er niet aan te storen. Natuurlijk is het allemaal wat over de top en niet erg realistisch, maar dat is bij dit soort films niet direct heel erg. Toch moest ik daar bij de start even aan wennen. Ik begreep ook niet alles en het is allemaal niet erg logisch wat er in het begin gebeurt. Typisch gevalletje: vooral niet te veel over nadenken en veel popcorn eten.

Het middendeel wordt echt een stuk beter: spannend en goede actie. Hier begint de film ook meer logica te bevatten en kwam ik beter in het verhaal. Er is één deel waar de boel echt even ontspoort: je belandt in een remake van Home Alone, maar dan zonder kinderen en zonder de kerstsfeer. Geloof me, als je de film kijkt weet je welke scenes ik bedoel. Een complete dissonant waarbij je je na afloop verwondert afvraagt waar dat goed voor was. Gelukkig herpakt de film zich daarna weer. Tot het einde...

Tja, dat einde.... dramatisch... Vanaf het moment dat Ben de megafoon pakt en het vliegtuig in gaat raak ik echt het spoor bijster. Ik kan het verhaal nog wel volgen zoals het is bedoeld, maar elke vorm van logica ontbreekt hier. Waarom zou Ben ook maar iets geloven van de deep fake filmpjes van de moord op zijn gezin (ik geloofde er in ieder geval helemaal niets van)? Hij wist dat ze alles faken en hij wist dat zijn boosheid precies is wat ze willen. Waarom weet een deel van de wereld wel dat Ben de 'good guy' is terwijl hier helemaal geen informatie over bekend is gemaakt? Het verschil tussen arm en rijk komt uit de lucht vallen en wordt niet uitgewerkt. En ga zo maar door. . Naarmate je dichter bij het einde van de film komt wordt het allemaal nog idioter en nog ongeloofwaardiger tot op een niveau dat de film gewoon niet meer klopt. Dit maakt dat ik na ruim 2 uur achter bleef met een gevoel: waar heb ik nu in godsnaam naar zitten kijken? En wat moet ik hier mee?

Hoeveel sterren geef je zo'n film. Met name van het middendeel - uitgezonderd de Home Alone parodie - heb ik wel kunnen genieten. Maar het einde helpt de film om zeep. Uiteindelijk kan ik de film niet aanraden. Dan kan ik ook niet meer dan 2 sterren geven.

Als hardcore Arnold Schwarzenegger fan moet je natuurlijk niet bij mij zijn met een remake van zijn films. Al is het origineel uit 1987 dermate 80s action cheese dat een kopie nu niet meer zou werken. Direct was duidelijk dat deze film heel anders ging zijn. Sterker nog: het is niet gebaseerd op de originele film, maar op een verhaal van Stephen King, waar de film met Arnold cum suis destijds ook de inspiratie vandaan haalde.

Sterker nog: deze nieuwe adaptatie volgt het verhaal uit het boek voor zeker 90%, waar de film uit 1987 blijft steken op 50%, is mijn schatting.

De trailer van The Running Man beloofde een actiefilm in de hoogste versnelling. En ja, die krijg je! Glen Powell dendert met de charme van een jongere versie van Brad Pitt door de film heen en eigenlijk verveelt het nergens.

Wat je ook krijgt - maar waar je niet op rekent - is een heel aardig vormgegeven wereld in de nabije toekomst, waarin één groot bedrijf bijna alles in de maatschappij bepaalt. De kleding, auto's, gebouwen, technologie en algehele dystopische sfeer is heel erg prettig.

Het lijkt nog het meest op het beeld dat we in de jaren 80 van de toekomst hadden. Een soort retro-futuristisch, zeg maar. Het smaakt naar Total Recall, Robocop en zelfs een beetje naar Escape from New York. Maar dan wel met oud-president Schwarzenegger op de "New Dollar" biljetten, en een straat genoemd naar Obama.

Er gebeurt van alles in de film en hij zit volgepakt met verschillende toffe actiemomenten op allerlei locaties.

Toch lijkt erop dat ze begonnen zijn met filmen toen het script maar voor driekwart af was. Want de laatste act is zwak. Er gebeuren vreemde, inconsistente dingen en het verhaal vliegt uit de bocht. Ook is de hand van Edgar Wright er amper in te herkennen. Hij staat voor gekke visuele grapjes en vlotte, adrenalinepompende montage. Daar zien we weinig van. En hoewel het een vlotte film is, is het geen echte Wright-film.

Ook zijn de kleurrijke personages die Ben Richards gaandeweg ontmoet, niet erg sterk geschreven, met de rare bebaarde Michael Cera als dieptepunt.

Zeker niet slecht. Powell is definitief een nieuwe ster aan het firmament, maar een topfilm is dit niet.

3 sterren