Alpha. (2024)

Vanaf 13 februari 2025 in de bioscoop (September Film Distribution)

volledig

Nee, het is geen documentaire, maar dat vader en zoon Scholten van Aschat elkaar aanspreken met hun echte namen en ook hun achtergrond als acteur erin verwerkt wordt, voegt een extra dimensie van realisme toe. Botsende persoonlijkheden en perspectieven op rouwverwerking zorgen spelen zich af tegen een schitterend maar ongenadig Zwitsers landschap. Pieken en dalen. Letterlijk én figuurlijk. Voortreffelijk spel en schitterende fotografie nodigen uit tot zelfreflectie.

Lees meer.

In de Zwitserse bergen bezoekt Gijs [Gijs Scholten van Aschat] zijn zoon Rein [Reinout Scholten van Aschat] voor het eerst sinds de begrafenis van zijn vrouw. Een ongemakkelijke ontmoeting die je doet afvragen waarom Gijs niet direct huiswaarts keert. In plaats daarvan laat hij zich overhalen om met een groep van Reins vrienden een voettocht naar een bergtop te maken voor een afdaling per ski of snowboard. Tijdens die tocht komt de vader/zoon-relatie in een nieuw daglicht te staan. Gijs is een drammerige alfaman, Rein iemand die om onduidelijke redenen nog steeds geen duidelijke grenzen stelt. Hun relatie heeft meer weg van twee puberale broers dan van volwassenen en dat maakt het ondanks het goede spel van vader en zoon moeilijk om sympathie voor hen op te brengen. Van Ewijk compenseert met een paar indrukwekkende actiesequenties en prachtige beelden van de besneeuwde Alpentoppen van Douwe Hennink.

Misschien was het te koud om volle dialogen op te nemen. Voor mij te weinig echt spanning en drama. Het visuele aspect maakt het nodige goed, maar tekent ook voor mij het inhoudelijke gebrek in deze film.

Meestal mijd ik Nederlandse films een beetje want Nederland is geen groot filmland (België misschien wel) zodat ik het een gek soort patriottisme vind om ze te bezoeken, maar de trailer sprak me aan zodat ik besloot de film te willen zien. En ik werd niet teleurgesteld: de film is aldoor intelligent en interessant. De film is enigszins een survival-avontuur in de bergen, maar minstens zo spannend en zeker belangrijker is de psychische spanning tussen vader en zoon, welke onderlinge irritaties zich lijken te ontladen tot een strijd op leven en dood waarbij de film zowel verrassend als geloofwaardig weet te blijven. Daarbij is de film meesterlijk gefilmd en gemonteerd waardoor zowel de majesteuze, onherbergzame nauur van het berglandschap als de emoties en psychische strijd bijna voelbaar zichtbaar zijn gemaakt waartoe het medium film bij uitstek geschikt is. Kortom, ik vind het een hele goede film die niet zou hebben misstaan als Nederlandse inzending voor de Oscars.

Was deze al te zien? Of was het in de sneak preview?

Draait gewoon in de bioscopen.

Oh oke, ik dacht dat ie pas vandaag in de bioscoop te zien was, maar ik zie dat het nu bijgewerkt is van 16 naar 13 feb.

Geen reclame voor de wintersport, deze film! Mooi drama tussen vader en zoon met een betoverend, maar vooral ook dreigend berglandschap als decor.

Een onsympathieke vader en een onsympathieke zoon gaan met wat vrienden - ook niet al te sympathiek - van laatstgenoemde een stukje off piste skiën.

Levert mooie plaatjes en een sympathieke film.

Even buiten deze film om: Weet iemand de reden dat de regisseur achter al zijn filmtitels een punt plaatst? Komt op mij een beetje aanstellerig over, maar er kan een bepaalde reden voor zijn.

Occam's razor: het is een aansteller.

ja, dat is het onbeargumenteerde antwoord dat ik ook had kunnen bedenken. Ik wilde liever de beweegreden van de regisseur zelf weten. Misschien ga ik wel gewoon de moeite nemen een mailtje naar hem te sturen. Altijd beter dan gewoon een knipoogje met een 'het zal dit wel zijn' reden.

Jammer dat het zo'n antwoord genereert.

Als ik naar Nederlandse films ga, is mijn verwachtingspatroon al heel erg laag. Omdat we gewoon teveel films maken, met vaak wel goede ideeen, maar te weinig middelen om het ook goed uit te werken, te produceren.

Alpha. Verraste me positief, een prima verhaal, goede acteurs, prachtig gefilmd….alleen waarom in vredesnaam in dit lelijke vierkante filmformaat?!

Zo zonde, alle moeite om in het hooggebergte te filmen bijna teniet gedaan. Ik vind het onbegrijpelijk, dat je jezelf zo in de voet schiet als filmmakers… Ik vermoed om dezelfde reden dat er achter Alpha. Een punt staat; eigenwijsheid (en we automatisch Hoofdletters kado krijgen…)

Vierkant 3:4 is allang niet meer origineel, wat ze ook beweren op de filmacademie. In het tijdperk Festen en de BlairWitch project was het even leuk.. anno nu (2024-2025) is het bijna eerder regel dan uitzondering dat het bioscoopscherm niet helemaal gevuld is….

Wat mij betreft de grootste zonde voor filmmakers, daarvoor is de bioscoop niet bedoeld!

Matige film. Er wordt een spanning opgebouwd tussen de 2 hoofdpersonen. Met zeer spaarzame korte dialogen, relatie is matig uitgewerkt en clicheematig. Juist als er uiteindelijk karakterontwikkeling lijkt te kunnen ontstaan verandert de stijl in een soort kataklystische rampenfilm met ook nog een beetje slapstickgehalte waarbij zeer voorspelbaar alles misgaat. Lijkt daardoor te zoeken naar een stijl en toon en vermijdt aan de kaak te stellen wat echt relevant lijkt.

Film met prachtige beelden van besneeuwde bergen en wat spannend verhaal. Maar ik had een film verwacht met dialogen over het spanningsveld tussen vader en zoon maar dat gebeurt totaal niet en dat vond ik een beetje jammer.

Bijzondere krachtmeting tussen vader en zoon in een prachtig maar meedogenloos landschap.

Prachtige film die ik keek in vliegtuig terug.

Ik was er niet bekend mee, waar de rust en prachtige beelden en de drama. Ja ik heb genoten tot het eind.

Hangt wellicht van je bui af, maar ik kwam op goede manier tot rust bij kijken van de film maar werd er wel helemaal ingezogen.

Het is ook bijna een fraaie natuurfilm met een verhaal

Tsja, beetje vlees noch vis, terwijl de beginsituatie eigenlijk best veelbelovend is en de beelden zijn soms heel mooi van de Zwitserse bergen. Maar tussen vader en zoon zit geen interessante dynamiek. Die Gijs (zowel de rol als acteur) is zo'n typische vervelende Hollander, iets te lomp, te luid en die zoon is een soort rare autist.. het gebrek aan dialoog laat zich raden. Daardoor komt het drama aan het einde ook niet echt over. Verder is de soundtrack ontzettend vervelend, typisch artsy klotedeuntje de hele tijd. De beelden redden het cijfer nog een beetje.

Eindelijk heb ik deze film "Alpha" dan gezien. En hij is me zeker niet tegengevallen. Het komt allemaal heel realistisch over en de 2 Scholten van Aschatjes acteren ook heel goed en geloofwaardig. Wel vreemd dat ze in de film dezelfde naam hebben als in het echt. Weet iemand of dit een fictief verhaal is, of dat het op een ware gebeurtenis gebaseerd is? De opnames zijn ook echt prachtig, net zoals vrij in het begin van de film wanneer Gijs een salto maakt tijdens het snowboarden, die vertraagde opnames zijn echt prachtig gefilmd. Toen ik vorig jaar de trailer zag, had ik er wel vertrouwen in dat het een aardige film zou zijn, en dat was het ook. Tenminste dat vind ik. Je kunt deze film ook gerust kijken als je deze tegen zou komen. En zeker als je van de NL films houd.

De beeIden van de sneeuw, natuur en bergen zijn prachtig. Het verhaaI verioopt zeer eigenaardig, dooft ais een kaars uit. Ais kijker denk je te kijken naar twee mannen, die Iangzaam maar zeker hun denkbeeIdig duet zuIIen hebben, begrip en verzoening, maar het verhaaI ontvouwt zich anders, grimmiger. InhoudeIijk gebrek kIopt heIemaaI.

Alpha was pasgeleden op TV (NPO 3) en ik had 'm opgenomen omdat ik geïnteresseerd ben in een drama dat zich ontvouwt rond een vader-zoon verhaal. De aankondiging belooft zelfs een extra dimensie doordat de rollen gespeeld worden door vader Gijs en zoon Rein(out) Scholten van Aschat. Maar helaas gaat het voor mij bij de eerste de beste dialoog tussen vader en zoon al mis: te horkerig, te geforceerd kort af, te gekunsteld. Ja, dat er oud zeer tussen de twee speelt is me wel duidelijk, maar kom op zeg. Vervolgens ontspint er een naar mijn smaak nogal kinderachtige machtsstrijd (wie is de Aplha?) tussen de twee, met een misplaatste douche-scène. Dan wordt de vader min of meer op sleeptouw genomen om een ski-tour (buiten de piste) te maken in gezelschap van wat vrienden en avonturiers van Rein. De beelden van het berglandschap zijn adembenemend, alleen jammer van dat 4 : 3 formaat. Heeft Gijs op de piste nog keurig een helm op, als enige, eenmaal aan de tour begonnen is die verruild voor een muts. Hoe zo?
Uiteraard blijven de twee achter en zien we de rest van het gezelschap uitzicht verdwijnen: confrontatie. Laat Rein zijn vader uit wraak alleen achter of toch niet? Na de top krijgt het drama zijn climax doordat .vader en zoon verongelukken in een lawine, waarbij de vader gered wordt door z'n airbag maar de zoon bedolven raakt. Net op tijd graaft Gijs zijn zoon uit de sneeuwmassa. Wat goed dat hij een schep bij zich heeft. Jammer van z'n knie. Gelukkig kan hij nog wel op z'n ski's staan. Opvallende misser is dat Rein eerst met snowboard naar beneden suisde maar na de hectiek van de lawine ineens over ... ski's beschikt?
Een drama zou geen drama zijn als het niet opnieuw mis gaat. Rein is te ver voorop afgedaald tussen de bomen en zijn vader is spoorloos. Hij roept en roept. Niemand. Afijn, ze hervinden elkaar. De knie van Gijs heeft het begeven. Spalken. Rein doet dat wel heel geroutineerd. Petje af. "Kan je skiën?" - "Nee, ik ga lopen." Samen strompelen ze voorwaarts. Uitgeput bereiken ze een rotsmassa. "Zit je goed?"
Niet veel later slaat het noodlot toe. Pa kan niet meer, en de zoon moet alleen verder. Hulp halen. De zoon verongelukt en moet à la Over de Rand kruipend als een dier zijn weg vervolgen. Uiteindelijk komt hij op de piste, waar hij ditmaal wel tot een coma ondersteboven wordt geskied. In het leeg en verlaten ziekenhuis ligt ie niet aan de monitor en dan weer wel. Als hij opstaat piept het alarm. Zijn geheugen heeft 'm in de steek gelaten, net als ... zijn vrienden? Hij herpakt zich, krijgt flarden van zijn geheugen terug en wordt door de Zwitserse hulpdienst met helikopter naar de plaats des onheils gevlogen, maar hij weet niet meer waar precies. En zo eindigt het drama met de verloren vader. Tja, The Netherlands: no points.

Sterk psychologisch drama waarbij ik de setting in de bergen en sneeuw wel kan waarderen. Het is een film waarbij je als kijker zit af te vragen wie de slechterik is in dit verhaal. Het gedrag van de zoon die 37 jaar oud is laat wel heel kinderlijk en onzeker gedrag zien. Tegelijkertijd heb je niet de achtergrondinformatie van wat er gebeurt is in het verleden met de jolige vader. Is dat iemand die heel zelfzuchtig heeft geleefd in het verleden?

Normaal gezien kan ik altijd irritatiepunten vinden in Nederlandse films en vaak is dat het rare bijna surrealistische manier van acteren maar in deze film heb ik daar geen last van gehad. Het enige probleem is inderdaad het 4:3 formaat van de film wat beter was in breedbeeld vanwege de landschappen. Misschien is 4* te coulant maar steeds meer en meer waarder ik films die gemaakt zijn voor volwassenen in een infantiele wereld. Ik vraag me dan ook af of deze film het goed doet t.o.v. die zogenaamd grappige romcoms die de hele tijd uitkomen?