menu

Sieranevada (2016)

mijn stem
3,69 (57)
57 stemmen

Roemenië / Frankrijk / Bosnië-Herzegovina / Kroatië / Macedonië
Drama
173 minuten

geregisseerd door Cristi Puiu
met Mimi Branescu, Petra Kurtela en Andi Vasluianu

Een succesvolle neuroloog woont een familiereünie bij om de dood van zijn vader te herdenken. Door vertragingen, openbaringen en onverwachte gasten worden er politieke en persoonlijke wonden opengereten tussen de familieleden. Al snel wordt de familie verdeeld in strijdende partijen.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=-h3UtPXWSno

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van JJ_D
3,0
Het regent vragen. Antwoorden komen slechts met mondjesmaat. Toch voelt ‘Sieranevada’ aan als een complete film. Een afwisselend aangrijpend, hilarisch en tragisch portret van een verscheurd Europa. Wie de aandacht drie uur lang bij de les kan houden, zal genieten.

Voor de hele recensie: klik.


avatar van eRCee
4,0
De dappere poging van JJ_D in bovenstaande recensie ten spijt, valt de titel Sieranevada toch maar moeilijk te plaatsen bij deze Roemeense film. Ik zou het misschien nog eerder zoeken als metafoor voor een vergezicht, omdat de beslotenheid stilistisch het meeste opvalt bij de nieuwste Puiu. Een groot deel van de film wordt geschoten vanuit de hal van een vrij klein appartement; de vele personages trekken voorbij, van de ene kamer naar de andere, met constant het open en dichtgaan van deuren. Regelmatig wordt zo'n kamer binnengegaan door de camera. De keuken waar gekookt, gerookt en geruzied wordt, de eetkamer waar gediscussieerd wordt over aanslagen en over het huwelijkse leven van een oom, de slaapkamer waar een junk haar roes uitslaapt. Zowel aan het begin als aan het einde van de film is er een buitenscene; ook hier echter geen vergezichten maar slechts een beperkte blik, deels van binnen in een auto.

Naast deze gedurfde opzet onderscheidt Sieranevada zich met z'n dialogen, die volledig ongescript aanvoelen. De situatie is die van een herdenking vanwege het overlijden van het hoofd van de familie. De belangrijkste elementen van de bijeenkomst zijn de maaltijd en de orthodoxe rituelen die door een pastoor, die lang op zich laat wachten, worden uitgevoerd. Genoeg stof om te praten dus, en dat gebeurt dan ook volop. Mensen praten door elkaar heen, vallen in herhaling of zwetsen maar wat raak. De vrouwen kijven maar sussen ook, de mannen doen gewichtig maar hebben geen enkele controle. Hoofdpersonage Lary is degene die het meeste de absurditeit van de situatie inziet.

Ondanks het gepraat wordt het nooit saai, en al zeker niet zwaar. Sieranevada wordt met veel humor gebracht. Schoonheid is er ook, bijvoorbeeld in de traditionele zang halverwege, of in een gesprek. Maar vooral gewoon in het samenkomen van een familie, een bonte verzameling van levens en achtergronden, waar niemand zich werkelijk op z'n gemak voelt maar waar iedereen toch onderdeel van is. Puiu verbeeldt dit op een ongekende manier. Als kijker waan je je erbij. En door deze ene familie heen werp je een blik op Roemenië en op de wereld.

avatar van tbouwh
3,5
eRCee meen me te herinneren ergens te hebben gelezen dat de filmtitel niets betekent, en zelfs bewust verkeerd gespeld is (in het Roemeens) door de regisseur, zodat ze niet vertaald zou worden.

avatar van eRCee
4,0
Ja, dat kan ik me goed voorstellen. Maar is het dan volledig willekeurig? Of toch soort van prikkelend bedoeld?

avatar van tbouwh
3,5
Quote filmkrant (heb het terug kunnen vinden):

PS: De titel slaat nergens op en is door Puiu expres verkeerd gespeld om internationaal onvertaalbaar en dus onveranderbaar te zijn


Prikkelend of ironisch, ik weet het niet. Zeg het maar

3,0
Deze film is best vermakelijk en interessant maar uiteindelijk niet interessant genoeg om de drie uur speeltijd te kunnen rechtvaardigen. De film voelt alsof je zelf op bezoek bent bij een Roemeense familie en het realisme daarvan – met al zijn typische familiaire besoignes en ruzies – is interessant en vermakelijk (je komt immers niet elke dag in zo’n omgeving). In feite wordt er drie uur lang alleen maar gebabbeld en gebeurt er niets noemenswaardig: in al de uiteenlopende gesprekken valt de (typisch postmoderne) thematiek op van het probleem van waarheid en authenticiteit: van de discussies over de waarachtigheid van Disney’s versies van traditionele sprookjes en de dorpsroddels tot politiek-ideologische zaken als complottheorieën over 9/11 en het leven onder de communistische dictatuur. De les is dat we – en in Roemenië met zijn corruptie en communistische achtergrond wellicht nog meer dan hier – aldoor liegen en aldoor moeten kiezen welke versies van de werkelijkheid we willen geloven. Een filosofisch interessant en uiteraard ook actueel thema met de huidige hype over ‘fake news’ en ‘alternative facts’, maar ik vond de uitwerking ervan niet heel bijzonder. Er lijkt ook een thematiek in te zitten van wachten, omdat de hele film door iedereen ergens op zit te wachten – op het eten, op de pastoor, op het weggaan van iemand, op dat iemand zijn auto die de weg blokkeert wegzet, etc – maar ik weet niet wat de regisseur daarmee heeft willen zeggen: wellicht dat het leven in die corrupte maatschappij erg leeg c.q. geblokkeerd is en mede daarom ook wordt gevuld met praten en het bedenken van allerlei versies van de werkelijkheid. Ten slotte valt het claustrofobische van de film op: vrijwel de hele tijd zit de kijker met de personages opgesloten in een klein appartement waarmee wellicht ook wordt uitgedrukt dat de corruptie het leven tot een gevangenis maakt. In ieder geval lijkt er een bevrijding te zijn als dan eindelijk kan worden gegeten (en in de film wordt ook door iemand opgemerkt dat het geruzie wel zal ophouden als men heeft gegeten en men geen honger meer heeft).

Kortom, best interessante film maar met drie uur lang slechts eindeloos gebabbel met de camera voortdurend de ene kamer in en de andere kamer uit om een nieuw gesprek te beluisteren en verder geen ontwikkeling of opvallende/duidelijke uitwerking van de thema’s, maakte de film vooral een vermoeiende indruk op me (gelijk een echt familiebezoek, haha).

avatar van NYSe
4,0
Hangry: The Movie

Met de Roemeense cinema ben ik mondjesmaat bekend aan het raken, maar van Puiu had ik vooralsnog niks gezien. Dat gaat binnenkort veranderen, denk ik, want wat een meesterlijk geregisseerde film is Sieranevada gebleken.

In een volledig lege zaal in 't Hoogt begon ik om 20.45, met de wetenschap pas tegen twaalven weer naar huis te kunnen. Kwam me goed uit, want dan kon ik de binnendruppelende verkiezingsuitslag even terzijde leggen en me het nagelbijten besparen. Dat het een flinke zit zou worden, om drie uur lang Roemeens familiedrama te bekijken, nam ik voor lief.

Maar Sieranevada sleept nauwelijks. Ik loop zelden echt warm voor films rondom etentjes: de conflicten zijn vaak vergezocht en potsierlijk. Puiu neemt gelukkig de tijd, wat helpt om de oplopende spanningen geloofwaardig te maken. De verder geweldige dialogen en het verbazingwekkend naturelle acteerwerk bieden de verdere ondersteuning. Veel meer dan een statische positie in het halletje middenin het appartement, waar de personages zich van kamer naar kamer verplaatsen, wachtend tot ze eindelijk kunnen gaan eten, blijkt dan plots niet meer nodig.

Het vrij actuele thema van de film - waarheid en feiten, en de verdraaiing ervan - wordt pas ergens in het tweede uur duidelijk, en het is knap dat Puiu tot die tijd al moeiteloos de aandacht van de kijker weet vast te houden met niets meer dan wat gekibbel en hectiek. Gesprekken zijn tragisch, ongemakkelijk en niet zelden erg grappig. De manier waarop de lunch waar de hele film om draait uitgesteld blijft worden, werkt evenzeer op de zenuwen als op de lachspieren.

Interviews en recensies lees ik doorgaans pas nádat ik de film gezien heb, maar in dit geval had ik al wel voor aanvang van Puiu's intentie, om van de camera de geest van de overleden vader te maken, willen afweten. IJzersterk gegeven, dat de hele film een extra lading geeft; helaas is het me tijdens de kijkbeurt zelf ontgaan. Nog een keer zien dus, al zal dat in alle eerlijkheid wel even duren...

avatar van tbouwh
3,5
eRCee een aanvulling nog mbt de titelverklaring hier, dit komt uit een interview met Puiu:

What’s the meaning of your title, Sieranevada?

It grew out of a question I asked myself, “Why do film titles change according to nationality?” It drives me nuts. At first I even said to myself, “I’ll come up with my own titles in each language.” And then I settled on a title that can’t be changed. What’s interesting in Sieranevada is to see that the name is usually in two words: Sierra Nevada. But in Romanian normally it’s one word, like it’s pronounced. I
altered the title by using only one “r,” so that people will say, “that’s not how it’s written.” How’s it written then? And in Japanese? And in Georgian? It’s totally stupid. It makes me think of the expression “the devil is a bookkeeper.”

So your alteration/intervention in the spelling of Sieranevada is a game?

The fact that the devil is a bookkeeper, that people keep accounts and come tell me during the shooting “that’s not how it’s written,” pleased me. Deep down the truth is, who cares! But our brain has such a craving for meaning that it will create meaning where there is none, where there’s nothing. Actually any title can work, but you can’t say that, so you have to deliver a title and that’s it! It’s a personal question. It’s a title that popped into my mind. How did it come about? That’s a mystery, and lots of things are mysterious.

avatar van tbouwh
3,5
Na de dood van zijn vader woont neuroloog Lary (Mimi Branescu) een drukbezochte familiereünie bij. Wie in dergelijke omstandigheden verzoening en saamhorigheid verwacht, komt bedrogen uit: bijna drie uur lang zoomt de Roemeense regisseur Cristi Puiu (The Death of Mr. Lazarescu) in op de diverse spanningen die de onderlinge verhouding tussen familieleden op scherp zetten.

Wie was Lary's vader precies? Wat waren zijn opvattingen over de wereld, over zijn zoon? We weten het niet, maar het lijkt in Sieranevada alsof de geest van deze man de familieconflicten van dichtbij gadeslaat. De camera van Barbu Balasoiu is daar waar een buitenstander nieuwsgierig zou toekijken: aan de overkant van de straat, net buiten de deur, achterin de auto. Op die manier activeert de cinematografie de kijker. Ze vraagt je mee te luisteren en denken, en waar nodig positie te kiezen.

Concentratie is daarbij een absolute vereiste. Dit Roemeense drama is lang en traag, en niet alle dialogen zijn even prikkelend. Sierenavada is op haar best als de verschillende levensbeschouwingen van de familieleden aan bod komen (hierover zodadelijk meer). Puiu zoekt de balans met persoonlijk drama en de meest banale zaken (denk aan de jurk van Sneeuwitje), maar vindt die niet geheel. Honderd procent betrokken blijven is een kunst in het licht van de lange speelduur.

Echt prikkelen doet de gelauwerde Roemeen als hij het wantrouwen binnen de familie lieert aan samenzweringstheorieën en wetenschappelijke transparantie. Vragen over waarheid en leugen (christelijk geloof, de betrouwbaarheid van digitale informatie, de paranoia rondom 9/11-theorieën) weerspiegelen deels de schimmige en complexe relaties in de familie. Angstaanjagend briljant is een scène waarin de grootmoeder van dienst haar rotsvaste vertrouwen in het tanende communisme uitspreekt, daarbij haar dochter tot tranen bewegend. Even later bezoekt een strenggelovige pastoor het huis. De helft van de aanwezigen prevelt de gezangen mee, de andere helft kijkt met ongenoegen toe.

In stilte meedenken en meediscussiëren, toekijken zoals een overleden vader toe zou kijken. Dat is wellicht de beste manier om de dilemma's van Sieranevada tot je te laten doordringen.

avatar van Mac Hammer Fan
0,5
Heb die film destijds gezien in een filmzaal waar de niet-commerciële film vertoond werd. Er waren iets meer dan dertig toeschouwers waarbij één derde afhaakte en naar buiten liep voor het einde van de vertoning. Wat een zware zit. Duidelijk alleen voor ingewijden. Misschien wel voer voor die-hard filosofen of die-hard cinefielen, maar echt niet voor mij. Sorry.

avatar van Fisico
2,5
Ik moet toegeven dat ik enorm veel moeite had om de film uit te kijken. Dit is een heuse brok van bijna 3 uur waarbij ik na een uur mijn aandacht wat verloor. Wat we de hele tijd zien is een familiebijeenkomst wegens het overlijden van een patriarch. Wat volgt is een beklemmende vreemde sfeer van discussies en dialogen van een bont allegaartje. Hoewel er eigenlijk zo goed als niets gebeurt, moet je er toch je aandacht bijhouden. Erg meeslepend wordt het allemaal niet al is de hele film een soort van weerspiegeling van pakweg je doorsnee eigen familie wanneer al die individuele verschillende individuen noodgedwongen worden bijeengezet in een ruimte en met elkaar "een praatje maken". Serieuzere politieke thema's worden aangesneden, onderwerpen over de overleden man of pure nonsens: het is een mix van dat allen. Heel veel dialoog dus met degelijke acteerprestaties. Voor mij mocht het toch een tikkeltje meer zijn...

avatar van ratfish
3,0
Verrassend hoog gewaardeerd deze film. Vond hem er niet echt uitspringen.

avatar van Donkerwoud
4,5
Al in de grandioze openingsscène, waarin een moeder en haar dochter in de verte wegvallen tegen een grootstedelijk decor van een winkelstraat vol toeterende auto's en passerende mensenmassa's, blijkt 'Sieranevada' (2016) een ander soort film. Subtieler, minder direct, niet gepolijst met filters of keurige belichting en geen verzorgde dialogen met een duidelijk doel. In de rest van de film worden acteurs zelden tegenover elkaar gepositioneerd; we zien ze van achteren of van opzij, in extreme close-ups, of gesprekspartners vallen net weg uit beeld. Ook het narratief is allerminst gestroomlijnd, want zo blijken bijvoorbeeld de vrouw en het kind uit de opening geen grote rol meer te spelen in de rest van de vertelling. Zelfs de centrale figuur, Lary (Mimi Branescu), verdwijnt prompt van het toneel om een plas te doen, terwijl de moeder en het kind uit de opening een minder grote rol spelen dan de lange aankondiging doet vermoeden.

Wat we als kijker niet zien, niet horen, of niet meemaken, is belangrijker dan de alledaagsheid die wél wordt getoond - allemaal kleine en grote geschiedenissen, ideologieën en historische bewegingen. De stokkende, moeizame gesprekken en de talrijke conflictjes verbergen niet alleen de eigen trauma’s, maar ze openbaren onderhuidse spanningen naar de gewelddadige geschiedenissen van een Roemenië dat ooit staatscommunisme heeft gekend. En het wachten, het eindeloze wachten, op iets of iemand die duidelijkheid schept in een gefragmenteerde, geglobaliseerde, laat-kapitalistische wereld. Alwaar de blikken nog steeds gericht zijn op een Amerika dat ooit aan de einder gloorde als het culturele en economische lichtpunt, maar wat houden deze personages nog over aan eigen identiteit nu diens aanwezigheid op het wereldtoneel onduidelijk is!?

Gast
geplaatst: vandaag om 00:12 uur

geplaatst: vandaag om 00:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.