One Battle after Another (2025)

Zeker de moeite waard, voelt niet als lange zit, vooral een mooie rol van Sean Penn. Maar een generatiebepalende film, dat is nou ook weer wat overdreven. Noopt bij mij niet tot enige reflectie, volgende week kan ik me het verhaal vaag herinneren.

Ik denk dat iedereen zich het verhaal maar vaag kan herinneren. Het verhaal is ook vaag en er gebeurt te veel om in één kijkbeurt te verwerken. Maar de kracht van de film zit m ook in wat de film aanstipt, de hele opzet en de talloze audiovisuele hoogstandjes.

Het generaltiebepalende zit m erin dat de film de huidige zeitgeist als geen andere film weet te vangen. Echt vrijwel alles komt aan bod en laat zien hoe Amerika in oorlog is met zichzelf. Dat is het echte verhaal.

PTA flikt het weer, wat een fenomenale film.

Waar zijn films normaal gesproken karakterstudies zijn, is dit zijn meest plot gedreven film. Mooi om te zien dat de man met zijn tiende film nog weet te vernieuwen. En ook het onderwerp kan niet actueler zijn, de oude witte mannen club die in deze film zit, zie je zomaar Trump ook lid van zijn.

De eerste +-45 minuten zijn een lange proloog voor de wilde achtbaan rit die de rest van de film is. Na het eerste uur is het eigenlijk 1 grote achtervolging, met een geweldig gefilmde chase als hoogtepunt.

Toch blijft het ook echt een PTA film met de nodige humor (what's up homie), close ups en perfecte needle drops.

Film van het jaar, kan niet anders en ik ga hem snel nog eens bekijken in de bios.

Elke film van P.T. Anderson wordt de hemel in geprezen maar mij doen ze niet heel veel: ze zijn wel aardig maar het ontgaat mij wat er bijzonder aan is. In deze film kijken we voor de zoveelste keer naar de jacht van de politie/bandiet op een bandiet/held waarbij ook andere oeroude clichés niet worden geschuwd zoals dat de zoon/dochter van de oude held(in) verweesd achter blijft, liefdevol wordt verzorgd en een normale jeugd heeft totdat de politie/bandiet hem/haar op het spoor komt waarna het tot een confrontatie komt waarbij de jongen of het meisje zijn of haar heldendom (rebellie) ontdekt. En voor zo’n standaardverhaal is 170 minuten echt veel te lang al moet worden toegegeven dat ik me ook niet heb verveeld zodat de film toch iets goeds moet doen.

Het enige bijzondere is dat het verhaal in een postmodern jasje is gestoken zodat alle clichés van het verhaal ook bewust als zodanig zullen zijn bedoeld (de film steelt vrolijk uit andere films en verhalen), zodat het een politieke context heeft gekregen – het gaat om terroristen die zich schuldig maken aan – omdat we zaken moeten benoemen zeg ik: – extreem-links geweld met een geheime racistische club als tegenspeler – en zodat de stereotiepe rollen zijn omgekeerd en aldoor de ambiguïteit wordt gezocht zodat de helden terroristen, vrouw en zwart zijn, de verzorgster van de heldin in spé een wietrokende man is en de echte bandiet als een homo een te strak shirt draagt en stiekem geilt op zwarte vrouwen. Er zit wat absurdistische humor is maar die ontstijgt niet die van die andere Anderson (Wes) en de film wordt eigenlijk pas aan het slot echt vermakelijk als de film de hoofdpersonen laat samenkomen en de film zijn (gewelddadige) climax vindt.

De film is losjes gebaseerd op Pynchons boek Vineland (1990) dat in 1984 afspeelt en bedoeld was als een waarschuwing tegen het ‘fascisme’ van Reagans politiek: ik neem aan dat de film is bedoeld als een waarschuwing tegen Trumps ‘fascisme’ met impliciet een oproep tot opstand of het verheerlijken van revolutionair geweld (“extreem-links geweld” zeg maar) met die van de jaren ’60 met de Black Panthers als voorbeeld. Of als je het minder extremistisch wilt zien: de film is een ode aan de rebellen van alle tijden die de echte helden van de samenleving (zouden) zijn.

Interessant artiekel over de marketing campagne

Why One Battle After Another's Confusing Marketing Has Secretly Been Brilliant - slashfilm.com

Alle positieve beoordelingen hier ten spijt, deze film scoort op sommige punten een dikke onvoldoende. Het verhaal is helemaal niet zo bijzonder als je inziet dat sommige elementen gewoon zijn ingewisseld voor andere, zoals een kwade genius nu voor extremisten. De jacht op de dochter vindt na 16 jaar plaats en ze zitten haar steeds op de hielen met hun speurneuzen technieken. Je vraagt je af waarom dit niet 16 jaar eerder niet kon. Met andere woorde, dit is totaal ongeloofwaardig. De reden waarom dit gebeurt is erg zwak, komt gewoon niet over. DiCaprio acteert geregeld op een manier zoals in de Wolf of Wall Street met zijn onbeschofte grote mond en het veelvuldig gejengel van de piano is uiterst irritant. De gehele muziekscore scoort zelfs een dikke onvoldoende en past ook niet goed bij de beelden. De film moet het hebben van de goed gefilmde indringende close-up beelden en de actie, maar het geheel is en blijft gewoon veel te lang, vele scènes hadden er zo uitgeknipt kunnen worden die voegden weinig toe.

Na het zien van de prent gisteravond er nog eens overna gedacht en, ok, misschien waren mijn verwachtingen te hoog ... Maar ik sluit me aan bij bovenstaand bericht. De beelden waren erg mooi maar de muziek of score paste wat mij betreft totaal niet. Zelfs bij dialoog was het eindeloze gepingel aanwezig. Ik had alles wat me min of meer beloofd was intenser verwacht. Expliciet geweld, absurde humor, een bizarre verhaallijn. Dit en meer ontbreekt aan alle kanten. Het personage van Del Toro komt ook al niet lekker uit de verf, aan zijn acteren ligt het niet. Het acteren van DiCaprio ook niet trouwens. Dik in orde. Het was voor mij op een of andere manier niet interessant genoeg. Ik verwachte steeds dat het bijna wel eens los zou gaan maar bleef op mijn honger zitten en dan is het een lange zit. Het personage van Penn schittert nog het meest, met al zijn maniertjes en trekjes. Misschien dat de film beter wordt na herziening maar ik ben bang dat dat er voor mij helaas niet inzit ...

Ik vond de muziek juist briljant. Heerlijke minimale free jazz die perfect de paranoia versterkte. Moet er niet aan denk had er weer de zoveelste swell tone van Zimmer of een of andere generieke strijkers score onder gezeten.

Overigens is dit alweer de 5e film van PTA met een score van Greenwood. En bij Lunch Drunk Love heeft hij ook al zo’n a-typische score.

Leuk stuk over alle locaties

One Battle After Another: California Locations, Chase Scene Breakdown - variety.com

Leuk avontuur met likable characters, goede villan en boeiende bad guys, soms komisch, soms heel spannend en heel mooi in beeld gebracht ... maar ik hoef `m nooit meer te zien, .. of beter gezegd; nooit meer te horen, alleen door die vreselijke piano score. (what were they thinking? ) .. de muziek klopte wel , want het was stressie muziek bij stressie situaties, maar ik irriteerde me er mateloos aan, vooral om dat er geen einde aan leek te komen.

Misschien ben ik ouderwets, maar ik had liever een 70`s films achtige filmscore gehoord. (en wat meer 70`s achtige rock, country en soul tracks)

Een opwindend verhaal over revolutionairen, een KKK-achtig old boys network, migratie en de gewelddadige bestrijding daarvan, racisme, ouderschap, verraad, hoop & liefde: One Battle After Another zit vol thema's en ideeën waar een ander snel in verstrikt zou raken, maar PTA weet ze samen te voegen tot een mix die heerlijk wegkijkt en ook nog eens dringend actueel is.

OBAA wordt gedragen door erkende topacteurs di Caprio en Penn, beiden ouderwets goed op dreef, en ook de supporting cast mag er wezen, met Teyana Taylor, del Toro en nieuwkomer Chase Infiniti. De opvallende score van vaste componist Johnny Greenwood helpt een nerveus sfeertje te creëren. Geregeld wordt de spanning weggenomen door luchtige momenten, maar de vaart blijft er flink inzitten, one highlight after another, met minimaal drie memorabele achtervolgings/ontsnappingscenes, waarbij de laatste op de snelweg wel het absolute hoogtepunt vormt. Al vond ik de vlucht over de daken, waarbij drie jonge gasten als het ware vliegen en di Caprio daar achteraan hobbelt, ook geweldig.

Als ik dan toch een minpuntje moet benoemen, ik vond de plotselinge inkeer van de bounty hunter een beetje te makkelijk- dat had wel iets creatiever gemogen. Maar dat is klein bier, de overall ervaring is geweldig- ik denk zelfs mijn favoriete PTA (was altijd There Will Be Blood).

Een voormalige revolutionair en wapenexpert [Leonardo DiCaprio] en zijn 16-jarige dochter [Chase Infiniti] leven al 15 jaar onder een aangenomen identiteit (Bob en Willa Anderson) wanneer kolonel Lockjaw [een opgepompte Sean Penn] hen opspoort. Willa wordt opgepakt, Bob weet te ontsnappen en zoekt contact met zijn revolutionaire vrienden van weleer. Ondertussen ontstaan er bij de autoriteiten twijfels over Lockjaws werkwijze en motieven. Anderson smeet een hoop losse, slecht uitgewerkte ideeën op een hoop met als gevolg een rommelige, verwarrende zwarte komedie met een ernstig overacterende DiCaprio die op een verkeerde wijze op de zenuwen werkt. Benicio Del Toro steekt met kop en schouders boven iedereen uit als de sensei die Bob “twee keer op één dag” het leven redt. Hij is het enige lichtpuntje in dit bizarre misbaksel.

Toen ik de trailer zag dacht ik, yes eindelijk nog eens een goeie actie film met een goed verhaal, een scherpe humor zoals ik lethal weapon of die hard. Nu het verhaal is goed en de acteerprestaties zijn zeker top, maar de muziek zeg, ik heb daar me dus bijna 3 uur lang aan geergerd. En dat maakte eigenlijk dat ik hem niet echt in de cinema had moeten zien, want spanning zat er totaal niet in door dat de muziek gewoon echt saai was. Maar de film was prima.

Ik snap de wisselende berichten hier. Het is een eigenzinnige film met dito muziek. Ik vind de muziek passend en de film bizar op een positieve manier. Gisteren gezien en ik moet er nog steeds aan denken en dat zegt genoeg.

Ik heb me zeker vermaakt en geef 4.5. Dat wordt mede bepaald vanwege de volstrekt eigen stijl van deze film. Over de top, bizar, overacting en dat maakt deze film tot een fijne kijk ervaring voor mij.

Wordt dit de beste film van 2025? Als je de critics mag geloven wel. Ook wij waren positief over deze film.

ONE BATTLE AFTER ANOTHER - Fast Forward review

Ik ben nu een half uur aan het kijken in de bioscoop en krijg de drang om.eea te melden op moviemeter, dat zegt denk ik wel genoeg.

Buiten dat dit een of ander feministische film moet zijn, black women power of gewoon women power.

Klopt deze voor geen kanten. Je blaast het een na het andere op in Amerika, public enemy number one ... en je loopt effe een rechtbank binnen om deze ook op te blazen ... niemand die je herkent geen enkele camera die je oppikt..nadat niks ....yeah right...

Net niet weglopen na het zeer slechte en kinderachtige eerste halfuur... wel blij om, want daarna word de film wel beter, echt geen 5 sterren maar wel veel beter, een beetje Quentin Tarantino achtig film. 3,5 ster voor mij.

Stop maar weer gauw in je broekzak. Weinig dingen zo irritant als die oplichtende schermpjes van mensen die niet even 2-3 uurtjes van hun telefoon af kunnen blijven in de bioscoop.

En dat met zo’n onzin film als Shawshank Redemption in je top 10. Alsof die tunnel verstoppen achter een poster geen totale onzin is…. Want daar controleren ze de cellen ook maar eens in de 50 jaar of zo…

Een nieuw verhaal van Paul Thomas Anderson, een regisseur die me niet altijd kan bekoren. In deze One Battle After Another volgen we een groep revolutionairen met vooral de focus op de energieke Teyana Taylor. Die focus verschuift na een tijd naar DiCaprio, die een nogal apart figuur speelt. Dan krijgen we een soort driehoeksverhouding als Sean Penn in beeld komt. Vooral DiCaprio en Penn spelen op het randje van een karikatuur. Op zich geen probleem, maar het voelt met momenten wel raar aan.

Het verhaal is op zich interessant, al duurt het voor het echt boeiend wordt. Het telefoongesprek van DiCaprio als hij terug contact wil opnemen met z'n oude bende, was best leuk en maakte de film wat wakker. Daarna werd het beter. Jammer want het begon op zich wel goed, maar bleef lang hangen zonder ergens naar toe te gaan. Ik was niet bepaald van mijn stoel geblazen. De 2e helft maakt wel wat goed en naar het einde krijgen we mooie beelden met de nodige spanning.

Dit is zeker niet de beste film van Anderson, al viel die best nog mee. En hij heeft er meer gemaakt die helemaal mijn ding niet waren.

Je verzint echt dingen. Dit zit niet in de film.

Misschien moet je de film nogmaals kijken, had iemand niet privileges ... omdat hij het eea deed voor de directeur... en werd zijn cel helemaal niet gecontroleerd... oeps...

In 2025 heb je glas/beschermer op je tel waar mensen niet mee kunnen en lezen en gewoon lijkt of je scherm uitstaat... niemand heeft last van mij...

Film vaker gezien. Ondeloofelijke draak.

Ik werk in een penitentiaire inrichting en door bezuinigingen hebben we echt geen tijd om achter elke poster te kijken. Als er trouwens wel een gat zou zitten kom je bij de buurman uit. Geintje hoor. Je noemt Shawshank een draak. Een ongeloofelijke draak. Als het om je mening gaat heb je uiteraard gelijk. Maar de massa denkt er anders over en dat zegt ook wel iets. Dat het niet een draak van een film is. Jouw smaak wijkt af van die van het mainstream publiek en daar is niks mis mee. Andersom ook niet. Integendeel. Gezien je top 10 vergeleken met die van mij zullen we het over veel films nooit eens worden. Maar het mooie van dit forum vind ik juist dat! De recensies en meningen lezen van diegenen die niet dezelfde smaak en mening hebben als ik. Zo kom je vaak tot andere inzichten. Hier vervolgens over discussiëren is dan daarna vaak welkom. Over de inzichten bedoel ik dan, niet over smaak. Daar viel immers niet over te twisten

Daar kon je wel eens gelijk hebben. Ik hem 1 keer gezien dus ik durf het zo niet te zeggen.

Met "hem" bedoel ik de film.

Oef. Dit was fijn.

Vanmorgen gezien in Imax in een vrijwel lege Pathè Arena. Gevalletje zo worden ze niet (zo veel) meer gemaakt. Voor mij een return to form voor PTA, aangezien Inherent Vice me flink tegenviel. Een bijzonder actuele film waarin Anderson geweldige performances uit zijn cast haalt. Audiovisueel een heerlijke ervaring in IMAX, bij gebrek aan VistaVision. Andermaal een niet altijd even toegankelijke, maar bijzonder treffende Johnny Greenwood score, zoals we inmiddels wel kunnen verwachten. Een track die me iets op de zenuwen werkte (en wellichte mistte ook dat zijn uitwerking niet), maar ook een aantal bijzonder mooie, met name tijdens de chase.

Dicaprio is goed, maar Sean Penn steelt eigenlijk nog meer de show. Chase Infiniti maakt een bijzonder geslaagd filmdebuut.

Even snel in de korte pauze van het werk getypt, en de film vraagt meer reflectie en een tweede kijkbeurt. Maar dat hij nu al indruk heeft gemaakt, lijdt geen enkele twijfel.

4,4*

Toch heeft de film juist erg veel overeenkomsten met Inherent Vice. Gebaseerd op een boek van dezelfde schrijver. Enkel het narratief is hier wat makkelijker te volgen.

Voor Inherent Vice heb je ook meerdere kijkbeurten nodig om het een beetje op een rijtje te krijgen. Dat vind juist heerlijk.