One Battle after Another (2025)

Ook reden 8 komt voort uit dezelfde redenatie.

Nee, de film toont niet voor niets die verhoren.

Je kunt mijn observaties niet weerleggen, simpel vanwege het feit dat ze stuk voor stuk in de film voorkomen.

9: Willa’s vreedzame bestaan wordt woest onderbroken door haar biologische vader (Lockjaw) die haar op niet zachtzinnige wijze gevangen neemt en ondervraagt. Dit zou eveneens reden kunnen zijn tot wraak op het instituut waar Lockjaw deel van uitmaakt.

De film staat bol van het geweld. De film serveert op bijna pornografische wijze geweld als vermaak. Uit geen enkel fragment, of uit geen enkele dialoog kan de kijker concluderen dat het einde van de film haaks zou staan op al het voorgaande.

Per ongeluk mijn bericht verwijderd terwijl ik het bewerkte.

Dit was het bericht ongeveer:

Maar dat kan ook tot totaal andere dingen leiden. Ze kan ook tot de conclusie komen dat geweld tot ellende leidt en dat ze haar idealisme subtieler moet uiten. Dat is minstens even realistisch. Die scene zit er vooral in om te laten zien dat de machthebbers er kwalijke praktijken op na houden.

Ik krijg de indruk dat je moeite hebt met films die niet zwartwit zijn en conclusies in het midden laten. Dat kun je minder vinden. Ik kan dat juist waarderen.

Je observaties zitten in de film (er is een verhoor met nare methoden, de ouders hebben geweld gebruikt), maar je conclusies en verbindingen niet. Dat is nu precies wat ik de hele tijd bedoel. Je trekt conclusies die niet in de film zitten omdat je al op een bepaalde manier in de film staat.

Zie 8.

Evenmin blijkt uit niets dat het zo is dat de dochter geweld zal gaan gebruiken. Die conclusie komt geheel door jouw blik.

En over geweld als vermaak kunnen we nog een hele separate discussie houden. Als dat bij deze film een issue voor je is (dat kan best), dan neem ik aan dat je moeite hebt met zeker bij zeker eenderde van alle films op moviemeter van na 1970 .

Net als Basto projecteer je jouw wensdenken op het einde van de film, waarmee al het voorgaande in tegenspraak is. Je wil zo graag dat dochterlief vredelievend uit de film stapt dat je blind bent voor de feitelijkheden die PTA voorschotelt.

Nee. Inog een keer dan. Ik zeg namelijk net als de film ook niet dat de dochter zonder geweld verder zal gaan. En de conclusie van basto daarin deel ik ook niet. Wat ik zeg is dat de film geen conclusie trekt. De film laat het open.

Het feit dat PTA aan het einde van de film de dochter in "geheimtaal" aan de telefoon zet, wordt met jouw (neutrale) invulling betekenisloos. Dat telefoontje had PTA dan evenzogoed weg kunnen laten. Dat jij, net als Basto, deze bewuste keuze geen betekenis wil geven, is een vorm van je kop in het zand steken. In films doen details ertoe !

Ik zeg ook niet dat ze zonder geweld verder zal gaan. Wat ver in de toekomst ligt weten we niet. Ik stel enkel dat ze niet op het eind van de film naar de demonstratie gaat om geweld te gebruiken. Ze laat namelijk in de hele film nergens gedrag zien dat in die richtig wijst.

Dat ze plots van beheerste karateka met transvriendjes omslaat in een bimmengooister omdat haar mislukte vader en moeder dat vrieger deden en haar moeder iets in code zegt, of omdat haar Sensei een geweer aan de muur heeft hangen, vind ik op psychologisch gebied wellicht de meest idiote conclusie ooit…

Ik vind dat Lavrot er betekenissen in ziet die er niet zijn en wanhopig naar conclusies zoekt. En zo zijn we terug bij het begin. Laten we deze discussie maar rusten. We hebben de film echt totaal anders beleefd.

Dan zijn we het een stuk meerveens dan ik dacht.

Je mag met mijn 9 punten doen wat je wil. Mijn interpretatie staat in geen geval haaks op de bombastische exercitie van geweld in al het voorgaande in de film: One Battle After Another.

Ik vind van wel. Jij vindt van niet. Je trekt conclusies die niet in de film zitten omdat je er met een bepaalde blik naar keek. Enzovoort. Alles is besproken.

Vooral door blijven gaan.