One Battle after Another (2025)

Ik weet het! Maar ik vond de sfeer hier ook leuker. Wellicht speelt bios VS thuis en de acteurs ook een grote rol hoor.

Jouw mening en die mag je hebben, net als ik een mening mag hebben over deze film. Ik kan je 1 ding met zekerheid vertellen, dese film gaat nooit de score halen van Shawshank met zoveel stemmen ....

Triller schreef:

(quote)

wel grappig trouwens dat je een draak van een film vaker kijkt

Tja, zo eens in de 10-15 jaar gooi ik m in de herkansing. Maar ik ga m elke keer nog slechter vinden…

De smaak van de massa is soms weerzinwekkend. Ze hebben ook massaal op Trump gestemd.

Er is weinig keus natuurlijk bij de US verkiezing. A of B. Bij films zijn er meer keuzes.

Er waren ook voorverkiezingen. Uiteindelijk is een een keuze uit 300 mjn Amerikanen.

Mehhhh

Geweldig genoten.

Waardeloze film ik snap de lovende kritieken hier echt niet.

Je verwart autoriteiten met macht. Zal er even een Google wijsheid ingooien zodat je begrijpt wat het verschil is en waar ik op doel.

Jij doelt op het onderste. Lockjaw is in dit geval de autoriteit. De mensen in de keldertjes zijn dat niet. Maar zij zijn wel de baas over hem (wat jij bedoelt).

Als je zo wilt mierenneuken wil ik je wel gelijk geven, maar wie zegt dat die mannen in de kelder niet ook een funktie hebben binnen de overheid (autoriteit).

Serieus? Deze film wordt door menig kijker/critici gezien als de beste film van het jaar? Met alle respect voor alles en iedereen, maar wat een onzin!

Deze film slaat kant noch wal en is naar mijn mening een belediging van alles waar het medium film voor hoort te staan. Het is een kinderachtige karikatuur die denkt diepgang te hebben door actuele thema's aan te snijden maar naar mijn mening er voor geen seconde in slaagt om deze diepgang te creëren. En waarom niet? Omdat het blijkbaar de intentie was om er maar zo veel mogelijk humor in te proppen om maar mensen naar de bioscoop te krijgen. Als alles met zo'n enorme knipoog wordt benaderd is het voor mij als kijker niet meer mogelijk om datgene wat wordt aangekaart serieus te nemen. En dat terwijl de thema's wel degelijk de moeite waard zijn om serieus benaderd te worden. Maar ja... de centjes. En het erge is nog dat het gewoon werkt. Dus wat kunnen we verwachten? Nog veel meer van dit soort drek dat compleet verzuipt in een stortvloed aan flauwe, kinderachtige humor. Blijkbaar moet iedere grote film een komedie zijn.

En als je denkt dat alles opbouwt naar een geweldige climax die al deze tekortkomingen goed maakt: think again. Er is namelijk helemaal geen climax. Het leek wel alsof het budget op was aan het einde.

Het acteerwerk was teleurstellend. Zowel Leonardo als Sean waren bloedirritant. Het was werkelijk dieptriest om zulke grote namen in deze waardeloze rollen te zien. Als de film vanuit een andere invalshoek was benaderd had het echt iets kunnen worden, maar dit deed het hem voor mij totaal niet.

1,0

Je geeft hier dus eigenlijk een review van je eigen beperkingen. Want gezien de hoge beoordelingen hebben de meeste kijkers daar weinig problemen mee.

Overigens is humor juist een prima vorm om hekele kwesties aan te kaarten. Films als Dr. Strangelove, Wag the Dog of series als South Park en Yes, minister! Zijn daar bekende voorbeelden van.

Net voor de derde keer gezien. Ditmaal in IMAX. Helaas geen echte IMAX, waardoor het beeldformaat gelijk was aan de reguliere voorstelling. Jammer want ik was nu net zo benieuwd naar het Imax formaat.

Verder blijft het een erg vermakelijke film al vind ik het zeker niet PTA’s beste. Dat blijft Inherent Vice voor mij. Maar de auto achtervolging op het eind is zeker in Imax de prijs van het bioscoopkaartje waard. Is bijna tovenarij!

Natuurlijk degelijk gemaakt maar het moet het vooral hebben van de heerlijke rol van Sean Penn, de vanzelfsprekende kwaliteit van Dicaprio en de gebbetjes plus regiekwaliteit van PTA. Qua plot(verloop) en ideeën enzo, inhoudelijk, was ik underwhelmed.

PTA flikt het weer! Ik zie er (na een eerste kijkbeurt) nog niet meteen het vijfsterren-meesterwerk in, maar wat een rot-entertainende bioscoopervaring was dit. De bijna drie uur vliegen in een sneltreinvaart voorbij, en geen enkel moment voel je het slepen. Dat komt door het talent op het scherm, maar zeker ook het vakmanschap achter de camera. Het staat voor mij een beetje buiten kijf dat Anderson - zeker op dit punt in z'n carrière - de meest begenadigde regisseur van zijn generatie is, en dat etaleert hij hier moeiteloos. De achtervolging op het einde wordt veel genoemd, en is inderdaad waanzinnig goed in beeld gebracht, maar dat geldt meteen voor de héle film. Wat een virtuositeit, wat een cameravoering, wat een controle over tempo, ritme en toon. Wat een heerlijk complementerende soundtrack. Wat een energie simpelweg. Zelden een film gezien die er voor tweeënhalf uur lang zo de vaart kan inhouden zonder uit de bocht te vliegen.

De rol van Sean Penn!? Geef die man maar meteen zijn derde Oscar. Hij steelt elke scène met zijn absurde loopje, zijn mimiek, zijn stem. Erg over the top rol, erg grappig, erg schrijnend ook. Een heerlijke villain simpelweg. Hoewel ze bijna geen scènes delen, vormt Leo zijn perfecte 'tegenspeler'. Bob is een first-class sympathieke loser, stoner, meeloper.. maar ook een bezorgde vader, een idealist,.. DiCaprio portretteert het allemaal feilloos. Vooral in het middenstuk, wanneer hij stoned out of his mind moet vluchten van Lockjaw's trawanten, en zich wanhopig de juiste wachtwoorden probeert te herinneren, is hij weergaloos. Comedy gold. In principe doet hij de hele film niets, behalve achter de feiten aan lopen, verfrissend. Van de rol van Benicio del Toro had ik iets meer verwacht. Hij had z'n momenten, maar de ''bromance'' tussen hun twee personages zag ik niet zo. En Chase Infinity in notabene haar eerste filmrol ooit? Wat een talent.

De laatste vijf minuten vond ik een beetje teleurstellend mierzoet - dat deed Anderson al wel eens anders en beter in het verleden - en het plot en de (thematische) diepgang, of de character development, is inderdaad niet zo sterk als in het overgrote deel van de rest van zijn oeuvre. Maar je offert natuurlijk érgens iets op als je eens een iets bombastischere film wilt maken. Maar het is mierenneuken, want als totaalervaring was dit van een torenhoog niveau en heb ik me ongelooflijk hard vermaakt. Ik ga hem denk ik ook nog eens een tweede keer in de bioscoop kijken, wie weet valt het kwartje dan richting 4.5*.

Hulde aan PTA, again! Dikke 4*.

Heb de film vanavond gezien en zit me nu af te vragen waarom ik hem tegen vond vallen. De andere films van deze regisseur vond ik vaak heel goed, vooral Magnolia. Deze film is ook weer een combinatie van een serieus commentaar op de Amerikaanse samenleving en absurde scènes. Er zitten een paar heel sterke scènes in zoals de achtervolging door de politie van illegalen die Benicio del Toroi in veiligheid wil brengen. Sean Penn speelt zo over de top dat het grappig en gruwelijk tegelijk is.

Wat we me ergerde aan de film is dat de boodschap, die ik zeer de moeite waard vind, er veel te dik bovenop ligt waardoor de absurde scènes mij vooral een ongemakkelijk gevoel gaven. Vooral die met Leonardo di Caprio maar wellicht is dat omdat ik geen groot fan van hem ben in dit soort rollen.

Eigenaardige film. Aan het begin wat flets, maar ergens halverwege sust de film je in een soort trance. Met die neurotische muziek de hele tijd. Zeer goed vermaak.

Men is altijd erg gul met films van PTA, die al jaren een echte publieklieveling is. Het gemiddelde vind ik overdreven maar een superieure film is het wel geworden. Een satire op een Amerika dat een oorlog tegen haar eigen bevolking lijkt te voeren, met puriteinse waarden die aan fascistisch militarisme en etnische zuiverheid gelinkt lijken; een film over een Amerika dat het noorden kwijt is. Kolonel Lockjaw belichaamt die tegenstrijdigheden volledig; een white supremacist én verdediger van het vaderland, die stiekem toch seksueel opgewonden wordt van zwarte vrouwen. De regisseur lijkt zijn buik vol te hebben van wat er in zijn land gebeurt en vertaalt dit in een wilde, energieke en satirische prent over de absurditeit van politiek extremisme. Door de fijne humor (bvb dat paswoordgedoe) vond ik deze misschien wel PTA's meest toegankelijke film. Met kalibers als DiCaprio en Penn kan het haast niet mislopen en dat is ook zo. Vooral Penn doet het sterk met zijn karikaturale militairsrol. Ik geef 3,5* door het storende piano-gejengel en de razzia in de migrantenghetto Baktan Cross die ik veel te lang vond uitvallen.

Slecht weer, een bioscoopbezoekje in de namiddag

Eigenlijk is dit nog maar mijn derde film van regisseur PTA, die ondertussen 12 films geregisseerd heeft waaronder toch een paar zeer bekende titels. Bij deze film totaal blind in gegaan zonder enige toelichting of trailer te bekijken. En het eerste gedeelte is ware overrompeling van toffe actiescènes en prachtige, stijlvolle shots van locaties en confrontaties. Tweede gedeelte kent wat meer rust, al zorgt het camerawerk steeds voor een hoger tempo wanneer er iets staat te gebeuren. In het tweede gedeelte zit wel een magistrale autoachtervolging in die na de film nog blijft nazinderen. Fantastische, spannende scène dankzij het geweldige camerawerk. Het acteerwerk is dik in orde, vooral Sean Penn is op dreef met zijn rare moves, houdingen en dialogen. De film is een kritische kijk op Amerika met zijn onzinnige waarden en discriminaties over bepaalde rassen. Een satirische film over de extreme politiek die Amerika hanteert. Toppertje ! 8,5/10

Aardige film die zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt en van tijd tot tijd een glimlach op je gezicht kan toveren. En dat is nodig, want ik kan echt niet meer kijken op actiefilms die zichzelf veel te serieus nemen.

Leonard Di Caprio speelt een aan lager wal geraakte terrorist/vrijheidsstrijder die zichzelf door de film moet slepen en alles nogal moet ondergaan. Wie hem als held wil zien schitteren gaat best een andere film kijken.

De film komt nogal traag op gang. Het eerste half uur had men er misschien wat sneller mogen doorjassen zodat we sneller in het gelaten sfeertje van '16-jaar-later' komen. (Enig minpuntje bij die sprong in de tijd: De acteurs lijken geen dag ouder).

Leuke scènes zijn de inval in het latinohuis en de achtervolging op de woestijnweg. Om zeeziek van te worden.

Herzien. De film aan halfje hoger gegeven al zit dat meer in de afronding dan in een echt andere beleving. En ik was allicht net iets te streng. Ik wist nu wel meer wat te verwachten en als ik wederom 160 minuten kijk zonder verveeld te raken (en dat is zwak uitgedrukt) dan hoort een film beter te scoren.

Verder blijven die (haast abstracte) eerste 30 minuten echt wel geweldig, net als de grote centrale scène en het slotstuk. Verder sta ik redelijk achter mijn woorden na de eerste kijkbeurt. De film mist af en toe wat flow die losse scènes op zichzelf wel hebben (maar een Magnolia had dat 180 minuten lang) en mist echt memorabel acteerwerk (al is Penn wel geinig - ik moest steeds aan Sylvester Stallone denken bij hem) of de echte droge zwarte humor die de Coen brothers beter brengen. Omgekeerd zit hier dan weer heel veel tofs in. 4,0*.

Bij deze snap ik de slechte commentaren wel.

Wat met deze film is het is een hate it or love it dingetje.

PTA is dan ook een hele eigenzinnige regisseur met een eigen stijl, mening etc..

Wat vond ik nu van deze film ? Zoals jullie kunnen zien was het bij mij een LOVE IT.

Mijn eerste PTA trouwens want eigellijk wist ik voor Licorice Pizza niet dat de regisseur bestond.

Gek eigellijk want dit is voor mij toch een ontdekking ik hou van de stijl en heb niet veel later na deze me toch gewaagd aan magonlia en ja hoor ik heb een nieuwe favoriete regisseur erbij.

Nu over naar deze film de actuers die eruit springen zijn vooral Sean Penn en Benicio del Toro.

Leo doet wat hij goed kan en vindt ik in bijna elke film wel goed acteren. De toon was soms wel niet te vatten

Maar dat maakt de film zo geniaal. Omdat het van satire naar serieuze thriller naar drama terug naar satire gaat.

Je voelt door deze toonveranderingen de lange speelduur niet en ja ik ga het zeggen het einde was afgeratelt.

DIE MUZIEK vondt ik geweldig voegt helemaal toe aan de zenuwachtige sfeer dat heel deze film geeft.

Voor mij persoonlijk had het einde nog 30 minuten langer mogen duren zelfs. Maar ja zoals ik zei een hate it or love it dingetje. Want in mijn voorstelling zijn er zeker 10 mensen na de pauze zelfs vertrokken.

Je moet er van houden en ondanks het afgeratelde einde is dit een meesterwerkje dus een

*5.0

De eerste twee uur werd ik overvallen door hoe goed ik dit vond. Ik hou van PTA, maar zo sterk was hij al een kwart eeuw niet meer. De scenes met Del Toro in uur twee lijken uit de film van het jaar te komen. Fantastische terloopsheid en zeldzaam geweldig camerawerk en briljante timing. Helaas valt de film in uur drie een aardig stukje terug. Nog steeds tof, maar de toevalligheid, ongeloofwaardigheidjes zoals supervillain Sean Penn, de timing en het ritme voelen een beetje minder scherp. Daardoor vier sterren.

Ik moet echt bijna kotsen als ik de trailer van deze film kijk. Hollywood films hebben geen enkel gevoel voor esthetiek. Het ziet er allemaal zo standaard en lelijk uit. De filmische medium heeft wel zeer lage standaarden als dit als goed wordt beschouwd, maar wat weet ik nou

Niet oordelen voor je de hele film ziet. LLoyd Gallagher De trailer is zeker qua esthetiek, bepaald niet representatief. Ik durf de stelling wel aan dat dit tot de esthetisch mooiste Amerikaanse films behoort van dit decennium. Vooral het middenstuk is echt fantastisch op dat gebied.

Als he enigzins bekend bent met het werk van PTA, weet je dat je er juist op dat vlak geen zorgen hoeft te maken. Zijn films zijn welliswaar eigenzinnig, maar zijn altijd top verzorgd met geweldige cinematografie. Dit is ook op dat vlak het absolute hoogtepunt van het jaar.