One Battle after Another (2025)

Meesterlijke film!!! Totaal niet verwacht, beste van dit jaar voor mij.

Gewoon gaan kijken niet twijfelen

Trailer is niet speciaal, de film zelf is fenomenaal!!!

Ik heb echt een enorm verrassende avond beleeft met deze film.

Heel de cast is top, maar Sean Penn wat een bangelijk personage zet hij hier neer. Wat een klasse!!!

Een film van bijna 3 uur, die enorm snel voorbij gaat en zelf niet aanvoelt als 3 uur.

Paul Thomas Anderson zijn beste film met afstand, maar ook direct de beste film van dit jaar hoor

Laat de Oscars maar komen

Gezien in Laser Ultra

De tweede verfilming van Pynchon (zij het losjes naar verluidt) door Anderson en de tweede toch wat matige van hem. En of dat toeval is weet ik niet want deze film is wel heel anders van Inherent Vice. Veel rechtlijniger en veel meer gericht op de plot. De film is daarmee ook heel anders dan veel andere films van PTA die veel meer zagen op sfeer en vooral personages (denk alleen al aan de laatste film voor deze - Licorice Pizza was echt een aaneenschakeling van losse momenten maar daarmee een zalige droom als het ware). En die personages leefden altijd en waren eerst en vooral goed geschreven, personen om wie je ging geven.

Niet bij deze One Battle After Another. Personages zijn veelal inwisselbaar, temeer het acteerwerk over de breedte wat vlakjes is. Niet alleen door DiCaprio die heel weinig brengt maar ook veel bijrolletjes. Ja, zelfs Penn en Del Toro zijn toch best wat kleurloos. En zo is dit een film met een hele goede pacing (de 161 minuten vliegen soepeltjes voorbij) met soms mooie dromerige beelden en een fijne sfeer van de Californische binnenlanden maar ook een film die me niet echt raakt. Niet qua personen en niet op filmisch vlak. Ook de thematiek hangt er wat bij en is meer als ondersteuning van de plot dan dat die thematiek urgentie uitstraalt. Zonder de thema's rond immigratie en racisme had je in wezen dezelfde plot kunnen hebben (met wat noodzakelijke aanpassingen).

Ik miste al met al een beetje de wow-factor. Of het droge van de humor van de Coen brothers waar de film op momentjes een beetje naar hint. Twee scènes steken erbovenuit. Halverwege met de inval, die scène zit qua ritme en tempo en beelden en kleuren prima in elkaar. En de achtervolging over de heuvelachtige wegen met sterk gebruik van zoom, daar zitten enkele hele toffe visuele ideeën in.

Samengevat dus wel een vermakelijke film die verre van slecht is, maar ook niet meer dan dat. En dat is bij PTA een teleurstelling. 3,5*.

Prachtige film over een voormalig activist die samen met zijn dochter gevlucht is. Een mooi verhaal dat hier meeslepend verteld is door Paul Thomas Anderson. Strak gemonteerd waarbij de spanning de volle lengte goed wordt vast gehouden. Ook een paar goeie actie-scenes (met de achtervolging op de golvende weg als hoogtepunt) en uitstekend acteerwerk van de gehele cast.

Temper je verwachtingen: niet omdat deze prent geen meesterwerk is, maar juist omdat het eerste halfuur - hoe briljant ook - je dan misschien wat zal tegenvallen. Hoewel het tempo er vanaf het begin mooi in zit, heeft het iets tijd nodig voor je écht overweldigd wordt. Wat dan volgt, is een adembenemende achtbaanrit vol meesterlijke acteerprestaties, geweldig sounddesign, knetter droge zwarte humor en visueel genot.

Dit is cinema die vakmanschap ademt, waarbij cast en crew onmiskenbaar alles geven wat in hun macht ligt. DiCaprio, Penn en nieuwkomer Chase Infiniti zijn van de absolute buitencategorie. Hulde voor dit grote werk dat wat mij betreft een 'instant classic' is.

4,5 ster.

The Sisterhood of the Brave Beavers om maar eens een voorbeeld te noemen van de vele namen en codes die in deze film voorbij denderen. DeCaprio is heel goed, Penn is geweldig in zijn rol. De contradictie tussen de georganiseerde overheid en een groepje CAC leden, een extreem clubje, en French 17 etc. is qua organisatie goed uitgedacht. Aan de andere kant lijken ze ook op elkaar. Right wing left wing in een politieke omschrijving waarbij Viva la revolucion de echo van Guevara laat horen. Wat goed wordt uitgebeeld is hoe een heersende macht gebruik maakt van technieken die hun beleid kunnen rechtvaardigen. Aan de andere zijde de groep ongeregelde revolutionairen die vooral lijken op te komen voor vluchtelingen en de lagere klasse. Binnen dit gebeuren manoeuvreren DeCaprio en Penn op afstand met als kern een jonge dame van 16 jaar. De Finale mag er zijn met perfect gekozen route en het wegdek. Er wordt heel veel uit de geopolitiek aangehaald en ondanks de humor die men tracht te gebruiken is de ondertoon bloedserieus. Inclusiviteit meets exclusiviteit. De kracht van lidmaatschapsgroepen versus de solist. 4,7*

Elke film van P.T. Anderson wordt de hemel in geprezen maar mij doen ze niet heel veel: ze zijn wel aardig maar het ontgaat mij wat er bijzonder aan is. In deze film kijken we voor de zoveelste keer naar de jacht van de politie/bandiet op een bandiet/held waarbij ook andere oeroude clichés niet worden geschuwd zoals dat de zoon/dochter van de oude held(in) verweesd achter blijft, liefdevol wordt verzorgd en een normale jeugd heeft totdat de politie/bandiet hem/haar op het spoor komt waarna het tot een confrontatie komt waarbij de jongen of het meisje zijn of haar heldendom (rebellie) ontdekt. En voor zo’n standaardverhaal is 170 minuten echt veel te lang al moet worden toegegeven dat ik me ook niet heb verveeld zodat de film toch iets goeds moet doen.

Het enige bijzondere is dat het verhaal in een postmodern jasje is gestoken zodat alle clichés van het verhaal ook bewust als zodanig zullen zijn bedoeld (de film steelt vrolijk uit andere films en verhalen), zodat het een politieke context heeft gekregen – het gaat om terroristen die zich schuldig maken aan – omdat we zaken moeten benoemen zeg ik: – extreem-links geweld met een geheime racistische club als tegenspeler – en zodat de stereotiepe rollen zijn omgekeerd en aldoor de ambiguïteit wordt gezocht zodat de helden terroristen, vrouw en zwart zijn, de verzorgster van de heldin in spé een wietrokende man is en de echte bandiet als een homo een te strak shirt draagt en stiekem geilt op zwarte vrouwen. Er zit wat absurdistische humor is maar die ontstijgt niet die van die andere Anderson (Wes) en de film wordt eigenlijk pas aan het slot echt vermakelijk als de film de hoofdpersonen laat samenkomen en de film zijn (gewelddadige) climax vindt.

De film is losjes gebaseerd op Pynchons boek Vineland (1990) dat in 1984 afspeelt en bedoeld was als een waarschuwing tegen het ‘fascisme’ van Reagans politiek: ik neem aan dat de film is bedoeld als een waarschuwing tegen Trumps ‘fascisme’ met impliciet een oproep tot opstand of het verheerlijken van revolutionair geweld (“extreem-links geweld” zeg maar) met die van de jaren ’60 met de Black Panthers als voorbeeld. Of als je het minder extremistisch wilt zien: de film is een ode aan de rebellen van alle tijden die de echte helden van de samenleving (zouden) zijn.

Een opwindend verhaal over revolutionairen, een KKK-achtig old boys network, migratie en de gewelddadige bestrijding daarvan, racisme, ouderschap, verraad, hoop & liefde: One Battle After Another zit vol thema's en ideeën waar een ander snel in verstrikt zou raken, maar PTA weet ze samen te voegen tot een mix die heerlijk wegkijkt en ook nog eens dringend actueel is.

OBAA wordt gedragen door erkende topacteurs di Caprio en Penn, beiden ouderwets goed op dreef, en ook de supporting cast mag er wezen, met Teyana Taylor, del Toro en nieuwkomer Chase Infiniti. De opvallende score van vaste componist Johnny Greenwood helpt een nerveus sfeertje te creëren. Geregeld wordt de spanning weggenomen door luchtige momenten, maar de vaart blijft er flink inzitten, one highlight after another, met minimaal drie memorabele achtervolgings/ontsnappingscenes, waarbij de laatste op de snelweg wel het absolute hoogtepunt vormt. Al vond ik de vlucht over de daken, waarbij drie jonge gasten als het ware vliegen en di Caprio daar achteraan hobbelt, ook geweldig.

Als ik dan toch een minpuntje moet benoemen, ik vond de plotselinge inkeer van de bounty hunter een beetje te makkelijk- dat had wel iets creatiever gemogen. Maar dat is klein bier, de overall ervaring is geweldig- ik denk zelfs mijn favoriete PTA (was altijd There Will Be Blood).

Een voormalige revolutionair en wapenexpert [Leonardo DiCaprio] en zijn 16-jarige dochter [Chase Infiniti] leven al 15 jaar onder een aangenomen identiteit (Bob en Willa Anderson) wanneer kolonel Lockjaw [een opgepompte Sean Penn] hen opspoort. Willa wordt opgepakt, Bob weet te ontsnappen en zoekt contact met zijn revolutionaire vrienden van weleer. Ondertussen ontstaan er bij de autoriteiten twijfels over Lockjaws werkwijze en motieven. Anderson smeet een hoop losse, slecht uitgewerkte ideeën op een hoop met als gevolg een rommelige, verwarrende zwarte komedie met een ernstig overacterende DiCaprio die op een verkeerde wijze op de zenuwen werkt. Benicio Del Toro steekt met kop en schouders boven iedereen uit als de sensei die Bob “twee keer op één dag” het leven redt. Hij is het enige lichtpuntje in dit bizarre misbaksel.

Ik ben nu een half uur aan het kijken in de bioscoop en krijg de drang om.eea te melden op moviemeter, dat zegt denk ik wel genoeg.

Buiten dat dit een of ander feministische film moet zijn, black women power of gewoon women power.

Klopt deze voor geen kanten. Je blaast het een na het andere op in Amerika, public enemy number one ... en je loopt effe een rechtbank binnen om deze ook op te blazen ... niemand die je herkent geen enkele camera die je oppikt..nadat niks ....yeah right...

Net niet weglopen na het zeer slechte en kinderachtige eerste halfuur... wel blij om, want daarna word de film wel beter, echt geen 5 sterren maar wel veel beter, een beetje Quentin Tarantino achtig film. 3,5 ster voor mij.

Een nieuw verhaal van Paul Thomas Anderson, een regisseur die me niet altijd kan bekoren. In deze One Battle After Another volgen we een groep revolutionairen met vooral de focus op de energieke Teyana Taylor. Die focus verschuift na een tijd naar DiCaprio, die een nogal apart figuur speelt. Dan krijgen we een soort driehoeksverhouding als Sean Penn in beeld komt. Vooral DiCaprio en Penn spelen op het randje van een karikatuur. Op zich geen probleem, maar het voelt met momenten wel raar aan.

Het verhaal is op zich interessant, al duurt het voor het echt boeiend wordt. Het telefoongesprek van DiCaprio als hij terug contact wil opnemen met z'n oude bende, was best leuk en maakte de film wat wakker. Daarna werd het beter. Jammer want het begon op zich wel goed, maar bleef lang hangen zonder ergens naar toe te gaan. Ik was niet bepaald van mijn stoel geblazen. De 2e helft maakt wel wat goed en naar het einde krijgen we mooie beelden met de nodige spanning.

Dit is zeker niet de beste film van Anderson, al viel die best nog mee. En hij heeft er meer gemaakt die helemaal mijn ding niet waren.

Oef. Dit was fijn.

Vanmorgen gezien in Imax in een vrijwel lege Pathè Arena. Gevalletje zo worden ze niet (zo veel) meer gemaakt. Voor mij een return to form voor PTA, aangezien Inherent Vice me flink tegenviel. Een bijzonder actuele film waarin Anderson geweldige performances uit zijn cast haalt. Audiovisueel een heerlijke ervaring in IMAX, bij gebrek aan VistaVision. Andermaal een niet altijd even toegankelijke, maar bijzonder treffende Johnny Greenwood score, zoals we inmiddels wel kunnen verwachten. Een track die me iets op de zenuwen werkte (en wellichte mistte ook dat zijn uitwerking niet), maar ook een aantal bijzonder mooie, met name tijdens de chase.

Dicaprio is goed, maar Sean Penn steelt eigenlijk nog meer de show. Chase Infiniti maakt een bijzonder geslaagd filmdebuut.

Even snel in de korte pauze van het werk getypt, en de film vraagt meer reflectie en een tweede kijkbeurt. Maar dat hij nu al indruk heeft gemaakt, lijdt geen enkele twijfel.

4,4*

Serieus? Deze film wordt door menig kijker/critici gezien als de beste film van het jaar? Met alle respect voor alles en iedereen, maar wat een onzin!

Deze film slaat kant noch wal en is naar mijn mening een belediging van alles waar het medium film voor hoort te staan. Het is een kinderachtige karikatuur die denkt diepgang te hebben door actuele thema's aan te snijden maar naar mijn mening er voor geen seconde in slaagt om deze diepgang te creëren. En waarom niet? Omdat het blijkbaar de intentie was om er maar zo veel mogelijk humor in te proppen om maar mensen naar de bioscoop te krijgen. Als alles met zo'n enorme knipoog wordt benaderd is het voor mij als kijker niet meer mogelijk om datgene wat wordt aangekaart serieus te nemen. En dat terwijl de thema's wel degelijk de moeite waard zijn om serieus benaderd te worden. Maar ja... de centjes. En het erge is nog dat het gewoon werkt. Dus wat kunnen we verwachten? Nog veel meer van dit soort drek dat compleet verzuipt in een stortvloed aan flauwe, kinderachtige humor. Blijkbaar moet iedere grote film een komedie zijn.

En als je denkt dat alles opbouwt naar een geweldige climax die al deze tekortkomingen goed maakt: think again. Er is namelijk helemaal geen climax. Het leek wel alsof het budget op was aan het einde.

Het acteerwerk was teleurstellend. Zowel Leonardo als Sean waren bloedirritant. Het was werkelijk dieptriest om zulke grote namen in deze waardeloze rollen te zien. Als de film vanuit een andere invalshoek was benaderd had het echt iets kunnen worden, maar dit deed het hem voor mij totaal niet.

1,0

PTA flikt het weer! Ik zie er (na een eerste kijkbeurt) nog niet meteen het vijfsterren-meesterwerk in, maar wat een rot-entertainende bioscoopervaring was dit. De bijna drie uur vliegen in een sneltreinvaart voorbij, en geen enkel moment voel je het slepen. Dat komt door het talent op het scherm, maar zeker ook het vakmanschap achter de camera. Het staat voor mij een beetje buiten kijf dat Anderson - zeker op dit punt in z'n carrière - de meest begenadigde regisseur van zijn generatie is, en dat etaleert hij hier moeiteloos. De achtervolging op het einde wordt veel genoemd, en is inderdaad waanzinnig goed in beeld gebracht, maar dat geldt meteen voor de héle film. Wat een virtuositeit, wat een cameravoering, wat een controle over tempo, ritme en toon. Wat een heerlijk complementerende soundtrack. Wat een energie simpelweg. Zelden een film gezien die er voor tweeënhalf uur lang zo de vaart kan inhouden zonder uit de bocht te vliegen.

De rol van Sean Penn!? Geef die man maar meteen zijn derde Oscar. Hij steelt elke scène met zijn absurde loopje, zijn mimiek, zijn stem. Erg over the top rol, erg grappig, erg schrijnend ook. Een heerlijke villain simpelweg. Hoewel ze bijna geen scènes delen, vormt Leo zijn perfecte 'tegenspeler'. Bob is een first-class sympathieke loser, stoner, meeloper.. maar ook een bezorgde vader, een idealist,.. DiCaprio portretteert het allemaal feilloos. Vooral in het middenstuk, wanneer hij stoned out of his mind moet vluchten van Lockjaw's trawanten, en zich wanhopig de juiste wachtwoorden probeert te herinneren, is hij weergaloos. Comedy gold. In principe doet hij de hele film niets, behalve achter de feiten aan lopen, verfrissend. Van de rol van Benicio del Toro had ik iets meer verwacht. Hij had z'n momenten, maar de ''bromance'' tussen hun twee personages zag ik niet zo. En Chase Infinity in notabene haar eerste filmrol ooit? Wat een talent.

De laatste vijf minuten vond ik een beetje teleurstellend mierzoet - dat deed Anderson al wel eens anders en beter in het verleden - en het plot en de (thematische) diepgang, of de character development, is inderdaad niet zo sterk als in het overgrote deel van de rest van zijn oeuvre. Maar je offert natuurlijk érgens iets op als je eens een iets bombastischere film wilt maken. Maar het is mierenneuken, want als totaalervaring was dit van een torenhoog niveau en heb ik me ongelooflijk hard vermaakt. Ik ga hem denk ik ook nog eens een tweede keer in de bioscoop kijken, wie weet valt het kwartje dan richting 4.5*.

Hulde aan PTA, again! Dikke 4*.

Men is altijd erg gul met films van PTA, die al jaren een echte publieklieveling is. Het gemiddelde vind ik overdreven maar een superieure film is het wel geworden. Een satire op een Amerika dat een oorlog tegen haar eigen bevolking lijkt te voeren, met puriteinse waarden die aan fascistisch militarisme en etnische zuiverheid gelinkt lijken; een film over een Amerika dat het noorden kwijt is. Kolonel Lockjaw belichaamt die tegenstrijdigheden volledig; een white supremacist én verdediger van het vaderland, die stiekem toch seksueel opgewonden wordt van zwarte vrouwen. De regisseur lijkt zijn buik vol te hebben van wat er in zijn land gebeurt en vertaalt dit in een wilde, energieke en satirische prent over de absurditeit van politiek extremisme. Door de fijne humor (bvb dat paswoordgedoe) vond ik deze misschien wel PTA's meest toegankelijke film. Met kalibers als DiCaprio en Penn kan het haast niet mislopen en dat is ook zo. Vooral Penn doet het sterk met zijn karikaturale militairsrol. Ik geef 3,5* door het storende piano-gejengel en de razzia in de migrantenghetto Baktan Cross die ik veel te lang vond uitvallen.

Slecht weer, een bioscoopbezoekje in de namiddag

Eigenlijk is dit nog maar mijn derde film van regisseur PTA, die ondertussen 12 films geregisseerd heeft waaronder toch een paar zeer bekende titels. Bij deze film totaal blind in gegaan zonder enige toelichting of trailer te bekijken. En het eerste gedeelte is ware overrompeling van toffe actiescènes en prachtige, stijlvolle shots van locaties en confrontaties. Tweede gedeelte kent wat meer rust, al zorgt het camerawerk steeds voor een hoger tempo wanneer er iets staat te gebeuren. In het tweede gedeelte zit wel een magistrale autoachtervolging in die na de film nog blijft nazinderen. Fantastische, spannende scène dankzij het geweldige camerawerk. Het acteerwerk is dik in orde, vooral Sean Penn is op dreef met zijn rare moves, houdingen en dialogen. De film is een kritische kijk op Amerika met zijn onzinnige waarden en discriminaties over bepaalde rassen. Een satirische film over de extreme politiek die Amerika hanteert. Toppertje ! 8,5/10

Aardige film die zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt en van tijd tot tijd een glimlach op je gezicht kan toveren. En dat is nodig, want ik kan echt niet meer kijken op actiefilms die zichzelf veel te serieus nemen.

Leonard Di Caprio speelt een aan lager wal geraakte terrorist/vrijheidsstrijder die zichzelf door de film moet slepen en alles nogal moet ondergaan. Wie hem als held wil zien schitteren gaat best een andere film kijken.

De film komt nogal traag op gang. Het eerste half uur had men er misschien wat sneller mogen doorjassen zodat we sneller in het gelaten sfeertje van '16-jaar-later' komen. (Enig minpuntje bij die sprong in de tijd: De acteurs lijken geen dag ouder).

Leuke scènes zijn de inval in het latinohuis en de achtervolging op de woestijnweg. Om zeeziek van te worden.

Bij deze snap ik de slechte commentaren wel.

Wat met deze film is het is een hate it or love it dingetje.

PTA is dan ook een hele eigenzinnige regisseur met een eigen stijl, mening etc..

Wat vond ik nu van deze film ? Zoals jullie kunnen zien was het bij mij een LOVE IT.

Mijn eerste PTA trouwens want eigellijk wist ik voor Licorice Pizza niet dat de regisseur bestond.

Gek eigellijk want dit is voor mij toch een ontdekking ik hou van de stijl en heb niet veel later na deze me toch gewaagd aan magonlia en ja hoor ik heb een nieuwe favoriete regisseur erbij.

Nu over naar deze film de actuers die eruit springen zijn vooral Sean Penn en Benicio del Toro.

Leo doet wat hij goed kan en vindt ik in bijna elke film wel goed acteren. De toon was soms wel niet te vatten

Maar dat maakt de film zo geniaal. Omdat het van satire naar serieuze thriller naar drama terug naar satire gaat.

Je voelt door deze toonveranderingen de lange speelduur niet en ja ik ga het zeggen het einde was afgeratelt.

DIE MUZIEK vondt ik geweldig voegt helemaal toe aan de zenuwachtige sfeer dat heel deze film geeft.

Voor mij persoonlijk had het einde nog 30 minuten langer mogen duren zelfs. Maar ja zoals ik zei een hate it or love it dingetje. Want in mijn voorstelling zijn er zeker 10 mensen na de pauze zelfs vertrokken.

Je moet er van houden en ondanks het afgeratelde einde is dit een meesterwerkje dus een

*5.0

De eerste twee uur werd ik overvallen door hoe goed ik dit vond. Ik hou van PTA, maar zo sterk was hij al een kwart eeuw niet meer. De scenes met Del Toro in uur twee lijken uit de film van het jaar te komen. Fantastische terloopsheid en zeldzaam geweldig camerawerk en briljante timing. Helaas valt de film in uur drie een aardig stukje terug. Nog steeds tof, maar de toevalligheid, ongeloofwaardigheidjes zoals supervillain Sean Penn, de timing en het ritme voelen een beetje minder scherp. Daardoor vier sterren.

Ik had er iets meer van verwacht, maar zeker een bijzondere film waarin veel gebeurt. Eerste uur is overweldigend snel gemonteerd, tweede deel kent bij vlagen een bepaalde chaotische sfeer die me zelfs wat aan Anderson’s Boogie Nights deed denken. Net als in die film is de ontregelende kruising tussen humor en drama soms wel op het randje.

DiCaprio is als altijd sterk en Penn’s personage lijkt wel een soort grimmige Popeye, origineel gedaan.

Weet bijna niet waar ik moet beginnen bij deze film, wat op zichzelf al een prestatie is natuurlijk.

Het is wat mij betreft een nogal chaotische pastiche van 1000 en 1 ideeen, de ene wat interessanter dan de andere, en de ene wat beter verwerkt en uitgewerkt dan de andere.
Fascisme, terrorisme, racisme, feminisme, humanisme, je weet zo gek niet wat je er nog allemaal bij moet betrekken.

Dat gezegd hebbende, het eerste uur van de film irriteerde me echt behoorlijk. Vervelend rebellenclubje en ook niet al te geloofwaardig en ook nog eens vervelende personages. Ik vreesde nogal voor de rest van de film.

Daarna herpakt het geheel zich gelukkig door werkelijk alle kanten op te vliegen. Normaal is dat voor mij niet echt een pluspunt, maar hier pakten de losse scenes me beter dan het geheel. Met name Del Toro was voor mij toch weer de held, de scenes waarin hij koeltjes door de gebouwen loopt te ijsberen met Leo in zn kielzog behoren wel tot de beste hier.

Het laatste uur in de woestijn is vooral visueel lekker en doet soms wat denken aan oude 70s roadmovie films.

Even reageren op bepaalde comments: de muziek vond ik helemaal niet zo onaardig, het versterkte vooral de nervositeit van de film. Met, zoals de losse scenes soms op zichzelf staan, ook wat mooie muziek die hetzelfde doet (Dirty Work )
Ik lees veel over de goede rol van Sean Penn, maar dat vond ik eerlijk gezegd een wat flauwig karikaturaal personage.

Als ik een vergelijking met een andere film zou moeten trekken, denk ik vooral aan zoiets als Southland Tales (Film, 2006) , wat voor mij een beetje dezelfde insteek heeft, al is die nog wat pulpier.

In de categorie 'dom vermaak' een prima filmpje. Duurt wel veel te lang, maar het voelde minder lang dan hij werkelijk duurde en dat lijkt me een goed teken. Het tempo ligt vrijwel voortdurend hoog, ook dankzij de voortstuwende muziek. Je kunt er natuurlijk makkelijk drie kwartier uitknippen zonder dat iemand het merkt, maar vooruit.

De balans tussen actie en humor vond ik niet helemaal lekker. Of eigenlijk vond ik de over-de-tophumor een stuk leuker dan al dat geschiet en achtervolgingsgedoe, maar dat is misschien gewoon een kwestie van smaak. Hoewel ik ook denk dat ik het tamelijk ongeloofwaardige plot een stuk beter had getrokken als de absurditeit er wat dikker bovenop had gelegen.

Prima acteur overigens, die Sean Penn. Een naam om in de gaten te houden.

Ik heb lang geen bericht meer bij een film geplaatst. Dat is vooral een gebrek aan tijd dingetje, want films kijk ik nog volop. Maar hier moet ik toch even wat neerzetten, want het is lang geleden dat ik zo ben weggeblazen door een film.

Gisteren deze in de bioscoop gezien en wat was het een geweldige filmervaring. Ik heb echt van begin tot einde genoten. de eerste drie kwartier is al erg goed, maar vooral de tweede helft is echt genieten geblazen. Anderson regisseert de boel op een feilloze manier. Van begin tot einde is er een constante vorm van spanning aanwezig, dat versterkt wordt door de muziekkeuze van de film, die bij veel scenes echt een verrijking is. Er zitten een paar hele spannende scenes in. Daarnaast is er volop goede zwarte humor aanwezig.

Het acteerwerk mag er ook zijn. Di Caprio is prima, Penn nog beter, maar ik vond Chase Infinity ook erg overtuigend spelen. Ook Del Toro heeft een fijne rol, al had zijn bijdrage van mij nog wel wat groter mogen zijn.

Het zal een film zijn, die niet iedereen kan waarderen. Doe je dat wel, dan is het grote scherm hierbij echt een meerwaarde, zeker omdat alles zo enorm goed in beeld is gebracht. Wat mij betreft een meesterwerk en de beste film van Anderson tot nu toe en hij heeft al een paar hele goede gemaakt.

5,0*

Regisseur Paul Thomas Anderson beschikt over het vermogen om verschillende soorten films af te leveren terwijl hij nog steeds onmiskenbaar zijn eigen stempel weet te drukken, maar One Battle after Another is toch wat flauwtjes. Niettemin is het eerste uur uitstekend dankzij een sterk tempo, goed acteerwerk en een stabiele balans tussen misdaad en drama. Wat daarop volgt, is een ietwat sullige mix tussen schreeuwerige humor, onenerverende actiemomenten en onsympathieke personages. Leonardo DiCaprio speelt mogelijk zijn meest overbodige rol aller tijden, met een verschijning die overal achteraan holt en altijd te laat komt. Ik vroeg me als kijker af hoe anders het verhaal zou zijn zonder de aanwezigheid van deze Bob en ik denk dat het eigenlijk niet veel had uitgemaakt, aangezien z'n daadwerkelijke impact nogal beperkt blijft. Bijrollen wisselen van onbelangrijk (Regina Hall), naar slecht geacteerd (Teyana Taylor) tot zelfs misplaatst (Sean Penn). De visuele experimenten van Anderson zijn verder niet al te speciaal en een speelduur van 161 minuten vormt een absurde proportie voor zo'n toegankelijk en eenvoudig verhaal. Toch blijft het altijd wel onderhouden en boeien dankzij het uitstekende ritme en het gebrek aan dode momenten. Dat is binnen zo'n lengte zeker een compliment waard.

Ik was er al bang voor, met een titel als One Battle After Another: de ene schietpartij na de andere. En helemaal aan het eind de vraag "Well, Mr Anderson. What the fuck are you trying to tell me?" Excuseer mijn Frans. Humor, de hyperbool, satire. Ze werken niet langer om een maatschappijkritische spiegel van het huidige tijdsgewricht voor te houden. De andere Anderson, Wes, slaagde daar met zijn The Phoenician Scheme evenmin in. De wereld en met name de Amerikaanse samenleving is momenteel zo absurd dat een schepje erbovenop niet werkt. De humor wordt strontvervelend en vooral kinderachtig: de stijve van de kolonel, de ene na de andere pussy-verwijzing, de infantiele naamgevingen, etc (end of thinking capacity?).

Maar bovenal stond ik als toeschouwer zo veraf van de gebeurtenissen, nergens en met niemand kon ik meeleven, dat mijn uiteindelijke conclusie is dat dit een hele lange vervelende Pief Paf Poef was, en op geen enkele manier kan tippen aan de kwaliteiten van maatschappij-kritische films als: No Country For Old Men, American Beauty, of meer recent The Brutalist.

Een achtbaanrit van 160 minuten, het bestaat dus nog, films die boeiend blijven gedurende zo'n flinke speelduur.

Sean Penn speelt de pannen van het dak, dat wordt sowieso een Oscarnominatie. Leo zal er ook wel eentje krijgen, maar hij heeft het beeldje met betere rollen misgelopen. Benicio is heerlijk als rots in de branding.

Nog verrassend veel humor in zo'n donker en kritisch verhaal, de realiteit is dan ook tragedie en komedie tegelijkertijd.

Een goed gemaakte misdaadfilm maar kan er niet heel veel meer in ontdekken. Visueel best wel interessant op verschillende momenten. Dat personage van Sean Penn is wel hilarisch. Maar kan er niet veel meer in ontdekken dan enkele goed gemaakte scenes. Vergeleken met Boogie Nights of There Will Be Blood een film dat weinig te vertellen heeft maar ook niet relevant aanvoelt voor het huidige Amerika. Er is een rechtste revolutie gaande en niet een linkse. Hoe dan ook vermakelijk maar misschien wel de meest oppervlakkigste film van P.T.A en ik had er meer van verwacht. Doet veel denken aan Tarantino deze. Vermakelijk is het zeker maar ook niet meer dan dat.

Inspiratieloze, hooguit vermakelijke, film met een makkelijk te verteren plot voor de massa's. Bizar dat deze film zo'n hoge plek in de top 250 (nu al?) heeft bemachtigd. Qua acteerprestaties, cinematografie, soundtrack en teksten is dit een gemiddeld filmpje en abosluut geen schim van PTA's betere films. Je zou kunnen stellen dat One Battle after Another een blauwdruk legt voor een dystopisch, toekomstig Amerika, maar dat is maar te betwijfelen. En daarbij is het in de categorie 'maatschappijkritische films' óók een schim van films in datzelfde genre.

Mij bekruipt hetzelfde gevoel als bij Once Upon A Time in Hollywood. Geniale regisseur, sterrencast, oneindige miljoenen in de portemonnee en dan na maanden van opnames met een inspiratieloze LANGE film komen aankakken die vooral geld moet opleveren. Wat een creatieve leegte. Snel op zoek naar makers die wél nog iets durven.

Onderhoudende film, met vlagen spannend. Het zou te verwachten zijn dat je een gelikte, strak gemonteerde thriller te zien krijgt, zoals Zero Dark Thirty. In plaats daarvan koos Anderson voor een 'losse' benadering van de scenes. De personages stuntelen wat in de grote landschappen, alsof ze zich weinig raad weten met de wapens en macht die ze in handen hebben. Dit werkte deels goed, omdat 'het kwaad' - een wereld van technocratie/fascisme- veel ambivalenter wordt. Je voelt het menselijke erdoorheen. Personages doen soms maar wat en hebben persoonlijke motieven die contrasteren met grote idealen (seksuele lust, het vinden van een geliefde t.o.v. witte suprematie, het volk aan de macht etc.). Het is daarom ook begrijpelijk dat er veel humor in de film zit, het maakt het geweld extra wrang. Tegelijkertijd voelt het daarmee alledaags: ja, dit zou best een wereld kunnen zijn die weinig van ons afstaat.

Toch gaat die vrije benadering na een tijdje wat slepen en voelt het onlogisch aan dat er in deze strak georganiseerde werelden - terroristen enerzijds, leger/regering en grote bedrijven anderzijds zoveel ruimte is voor het navolgen van die persoonlijke motieven. De schrijver liet zich hier te veel ruimte. Want waarom wordt Bob nog zo beschermd terwijl hij allang buitenspel staat? Hoezo kijken zo weinig mensen over de schouder van Lockjaw mee? Waarom is Lockjaw zo naïef t.o.v. van de Christmas Adventurerers? En is het einde van de film niet heel vreemd gezien de inval die eerder plaatsvond?

De film biedt een interessante spiegel voor het nu maar heeft te veel losse eindjes om als kunstwerk boven andere films uit te stijgen.