One Battle after Another (2025)

De film begon goed totdat de music score het geheel verpestte. Na 70 minuten tijdens de vlucht mag je 20 minuten naar piano gepingel luisteren. Rete irritant en onnodig. De directie was hoogstwaarschijnlijk in slaap gesukkeld. Elk ander muziekstuk op de achtergrond dat na de 90 minuten komt slaat als een tang op een varken en is hoogst irritant. Nooit meer doen! Dat maakt de film niet beter. 2 sterren voor het verhaal.

De film komt wat moeizaam op gang en kent een nogal overdreven en te dik aangezet eerste half uur, maar daarna wordt het gelukkig allemaal een stuk beter. Vooral de nerveuze, overspannen rol van DiCaprio en het knap gedoseerde tempo zijn dan zeer genietbaar. Qua stijl ligt de film zwaar verankerd in de jaren '70, met fraaie, overzichtelijk in beeld gebrachte aktiescenes en zelfs een aantal eersteklas autoachtervolgingen. Wie had ooit gedacht dat regisseur Paul Thomas Anderson nog eens een aktiefilm zou maken. Het gaat hem verrassend goed af. Niet alle elementen werken even goed en de rol van Sean Penn zit tegen het karikaturale aan, maar al met al een indrukwekkend staaltje cinema.

Een teleurstellende en zwakke film. Het eerste half uur heb ik overwogen om de film af te zetten, maar ik had wel de hoop dat het beter zou worden. Helaas is dat niet het geval. Voor zover de film poogt een soort zwarte komedie te zijn, slaagt dat niet erg. De personages zijn echter wel dusdanig overdreven dat de film ook niet echt serieus valt te nemen. Het acteerwerk stelt voor een cast als deze behoorlijk teleur. Met name de rollen van DiCaprio en Penn zijn zwak. Eigenlijk maken alleen Del Toro en Infiniti een degelijke indruk. De film heeft uiteindelijk een vrij dun, chaotisch en absurdistisch plot, dat mij niet kon boeien en een speelduur van meer dan tweeënhalf uur ook absoluut niet rechtvaardigt.

Tja, wat moet je hier nu mee?
Werkelijk geen flauw idee wat Anderson nou met deze film de kijker duidelijk probeert te maken.
BLM/WOKE promo film v3.0?
Anti BIlderberg/WEF wappie complot theorie?
Er zit van alles door deze film geweven.
Of is het juist een magistrale verfilming van de paranoïde denkbeelden van de hoofdrolspeler DiCaprio?
Ik heb werkelijk geen idee maar bovenstaande even buiten beschouwing gelaten vond ik het wel een grappige/goede/absurde film.
DiCaprio zet zijn rol wederom weer fantastisch neer, heerlijk hoe die man kan acteren.
Del Toro idem dito, heerlijk droog en steriel zoals alleen hij dat kan.
Penn doet iets teveel aan over-acting mijn inziens maar dat loopje van hem is dan wel weer grappig.
Zwakste aan deze film was voor mij de opening, pas toen de moeder uit beeld verdween werd de film leuk.
Ik begrijp ook geen hol van het eerste deel: Penn die een stijve krijgt terwijl ie onder schot gehouden word door een woedende maar bloedgeile AntiFa negerin?
De film neigt daarom mijn inziens meer naar een mindfuck van het paranoïde brein van DiCaprio aangezien hij de gehele film zijn dochter beschermd, zij alles voor hem betekent terwijl hij in werkelijkheid haar vader helemaal niet is.

Nogmaals, ik kan er werkelijk geen chocolade van maken maar slecht was de film zeker niet.

3,5*

IJzersterk thriller drama. Het verhaal is best aardig en geeft een mooie kijk in de geschiedenis van het activisme. De uitwerking is erg goed. Vanaf minuut wordt de kijker het verhaal ingesleurd en wordt je niet meer losgelaten tot en met het einde. De film is een mix van met name drama en spanning, en wat actiescenes. Een aantal scenes houden je lang aan het doek gekluisterd wat ook te danken is aan de fraaie soundtrack van de film. De tijd vliegt voorbij. Ook het acteerwerk is van hoog niveau. Penn springt daar zelfs nog iets bovenuit en zet een memorabel personage neer. Visueel is de film ook van hoog niveau. Zeker de scene met auto's in het laatste deel van de film is fraai geschoten. Aanrader! 4.5

Wat een typisch Netflix gedrocht van een film. Is dit het soort amateuristische, activistische, woke, rotzooi dat onze jongeren gevoed krijgen?

1,5* voor de ok performance van DiCaprio en de soundtrack.

Mooie beelden en goed acteerwerk, maar veel te weinig actie. Het verhaal heeft een lange aanloop, een afgeraffeld einde en de humor staat soms de rauwere toon in de weg. Muziek werkte ook niet altijd. Jammer, had er meer van verwacht.

Hoewel ik het doorgaans waardeer wanneer een film blijft nazinderen, kan ik het eindeloze pianogepingel (net als de rest van de overdadige soundtrack) hier missen als kiespijn. PTA’s vermeende ‘meesterwerk’ weet me buiten een heerlijke Sean Penn bovendien nergens echt te pakken. Het voelt teveel als stijl boven inhoud voor mij, iets waar ik bij deze regisseur helaas wel vaker tegenaan loop.

2,0 * Gehavend uit de strijd

Paul Thomas Anderson mag er weer eentje toevoegen aan zijn lijst van geslaagde film. PTA was een tijdje bij mij van de radar verdwenen, maar door de recente kijkbeurt van Licorice Pizza was hij terug bij mij onder de aandacht gekomen.

Het begint al meteen erg sterk met de kennismaking met de revolutionaire groep The French 75. Vooral de ontmoeting tussen Lockjaw en Perfidia is goud waard. Wat we nadien te zien krijgen is een heerlijk kat-en-muisspel dat zich op verschillende fronten afspeelt. Het eerste deel kent een erg strak tempo waar Bob en Willa op de vlucht slaan en vooral de conversaties aan de telefoon over het wachtwoord zijn heerlijk om te zien.

Bij het laatste deel in de woestijn had ik het gevoel dat de film iets begon in te zakken qua tempo, maar we krijgen er wel een heerlijke sfeer voor in de plaats en ook het absolute hoogtepunt van de film krijgen we in de woestijn te zien. De achtervolgingsscène tussen de man van de extreemrechtse groep en Willa is van een ongekende spanning. De manier waarop PTA het allemaal in beeld brengt en ondersteund wordt met een geweldige soundtrack, is van een grote klasse.

De uitblinker van deze film is ongetwijfeld Sean Penn die op een geniale manier kolonel Lockjaw neerzet. Dat loopje, zijn gezichtsuitdrukkingen, zijn psychopatische trekjes,.. het is geweldig om te zien. Leonardo DiCaprio is ook de hele film lang goed op dreef en zoals eerder vermeld, is hij geweldig om bezig te zien tijdens het telefoongesprek. Chase Infiniti is voor mij de verrassing van de film en Benicio Del Toro is een erg stabiele factor zoals altijd.

Het was misschien de moeite geweest om nog eens een uitstapje te doen naar de bioscoop, want ik kan best geloven dat het voor een nog intensere ervaring zou gezorgd hebben. In ieder geval weer een sterke film van PTA.

Een dikke 4*

prima film met een paar grote sterren oa DiCaprio,Sean Penn .

goed verhaal, genoeg actie.

tot het laatste moment best wel spannend.

tijdsduur van ruim 2.5 uur (161 Min) had wel iets korter gekund .maar verveelde niet.

de rol vd Kolonel Steven J. Lockjaw (San Penn) was ook zeer goed gecast,

aanrader

One Battle after Another is een film die ik niet, of hooguit heel laat, gekeken zou hebben als Leonardo DiCaprio niet de hoofdrol zou spelen. Want de regisseur is Paul Thomas Anderson, die mij ooit tweeënhalf uur van mijn leven ontnam met het vreselijke There Will Be Blood. Enkele jaren later viel ik alleen al bij de trailer van Phantom Thread in slaap, dromend van het definitieve pensioen van die onuitstaanbare, pretentieuze Daniel Day Lewis.

Boogie Nights herinner ik mij nog wel als sfeervol drama, maar Magnolia was dan weer behoorlijk vergezocht.

Zo'n hekel als aan Noah Baumbach heb ik niet aan deze meneer Anderson, maar fan ben ik dus allerminst.

Ik hoopte dat de pretenties en interessantdoenerij door de aanwezigheid van blockbusterkanon DiCaprio wat naar de achtergrond zouden verdwijnen, maar dat is het eerste uur zeker niet het geval. We zien een fragmentarische flashback van een stel ultralinkse terroristen. Pas na een uur krijgt het verhaal eindelijk enige vorm en richting en begint het meer te boeien.

Maar het is dan al te laat.

Alle hoofdpersonen zijn linkse terroristen, zonder baan of duidelijke bron van inkomsten. Wat mij betreft werden ze allemaal direct achter gaas gezet en hop, aftiteling. Ik kan me niet inleven in dit soort gezagsondermijnende kraakpand types. Hun lot interesseert me niet. Ik kan me niet inleven in DiCaprio die een relatie begint met een vreselijk lelijke kortpittige zwarte vrouw.

En ik kan me ook niet inleven in de antagonist: een autistische legerofficier met een raar loopje die zich, balancerend tussen Colonel Decker uit The A-Team en Forrest Gump, koste wat kost wil aansluiten bij een duister clubje.

Het levert een wat vervreemdende, haast kafkaëske kijkervaring op. Je zoekt als kijker onwillekeurig naar een plekje op een tribune om één van beide teams aan te moedigen. Maar het lukt niet. Zowel het uit- als het thuisvak voelen vreemd aan.

Je kijkt naar figuren wiens lot je niet interesseert, die soms redelijk willekeurige dingen doen, begeleid door pianomuziek van de Jostieband. En ja, ik wist uit ervaring: ergerlijke achtergrondmuziek is het handelsmerk van Anderson, maar de irritatie was er niet minder om.

Maar de film levert ontegenzeggelijk wel kwaliteit. Visueel is het schitterend. De auto-achtervolging tegen het einde vond ik gaaf gefilmd, met een zoomlens die briljant gebruik maakt van de glooiing van het landschap. Actiescènes zijn overzichtelijk. Alle acteurs storten zich vol overgave in hun rol. DiCaprio doet wat je van hem mag verwachten. De vertwijfeling waarmee hij steeds probeert grip te krijgen op de situatie - van begin tot eind in dezelfde badjas - en baalt dat hij zijn halve brein tot moes heeft geblowd, levert een glimlach op. Sean Penn is compleet over the top en desondanks memorabel (en na zijn 60e fysiek nog indrukwekkend opgepompt, zie die biceps!).

Een uitzondering is Del Toro, die nogal ongeïnteresseerd door de film slofte. Hij speelt een uitgezakte karate leraar die er allerminst sportief uitziet en ondertussen tientallen illegalen huisvest. Ook weer zo'n typisch, raar vervreemdend personage.

Is er dan een boodschap die we hieruit moeten destilleren? Thema's: de zin en onzin van verzet. Racisme. Moreel kompas. Ik gooi maar wat op tafel. Maar Anderson blijft wel wat ambigu, wat mij betreft.

De linkse terroristen dreigen weliswaar steeds met vuurwapens, maar gebruiken ze niet. En zodra iemand dit wel doet, wordt die persoon ook hard gestraft. Hun tegenstander, het gezag, is een enorme karikatuur: het nietsontziende personage van Penn schiet helemaal door naar het absurde, doordat hij lid wil worden van een white power-clubje van de ergste soort (white supremacist èn buitengewoon rijk en machtig).

Beide kampen lijken een extreme, over the top uitvergroting van hun tegenhangers uit de realiteit, met extremer gedrag. Meer haal ik er niet uit.

2,5 sterren

"I believe she was a sperm thief."
"A semen demon."

Om het bovenste stukje heb ik echt even dubbel gelegen, en somt de film perfect op. Absurd leuke film, met een bitter randje. Maar een film die met vlagen toch wel wat te lang aan kan voelen, ondanks het feit dat het best leuk weg kijkt (en John Milton boos gaat worden omdat ik de film te laat in de avond kijk). Om het hele maatschappelijk verhaal ga ik overigens niet veel zeggen, daar is de discussie volgens mij al wel een beetje over gaande. Toch wel mooi te zien dat men bepaalde maatschappelijke pijnpunten aanhaalt hier, al hoeft het voor mij nooit zo nodig.

Het acteerwerk is natuurlijk fantastisch. Ik heb af en toe echt in een deuk gelegen om hoe Leo zich bewoog in de film. Zijn hele vluchtperiode voelde als een koortsdroom, en dat was echt genieten. o.a. het moment dat hij van he dak afvalt en van dat soort scenes maken deze film echt genietbaar, toch met een vrolijke glimlach wat je hebt tijdens het kijken. Daarnaast zijn de actiescenes ook fantastisch en loopt de film echt uit een geoliede machine, heerlijk om te zien.

Qua acteerwerk valt er weinig op aan te merken, met in mijn ogen als smaakmaker; Sean Penn. Wat een waanzinnig lekkere rol speelt hij man, op zijn lijf geschreven ook. DiCaprio natuurlijk ook fantastisch, en een uitblinkster in mijn ogen was toch wel Teyana Taylor, jammer dat we haar maar zo kort zagen. Voor het algemeen ene prachtig werkje, en echt genoten. Zeker top 10 materiaal. De film pakt je vast, en laat je eigenlijk niet zo snel meer los, maar zoals ik al wel zei; een tikkeltje te lang.

Ik heb ergens gelezen, dat elke goede film kunst is, zelfs een fantastisch gemaakt reclamefilmpje.

Maar wat als ik bv deze film slecht vind, die de meeste mensen toch echt wel een topper vinden.

Is dat dan voor mij geen kunst meer?

Misschien iets teveel wijn gedronken gisterenavond bij het restaurant bezoek?

Ik weet niet goed wat ik met deze film moet, vind het zelfs moeilijk om er een waardering aan te geven.

Grootste probleem is dat ik niet wist wat de film me wilde vertellen. Zelfs als het bewust vaag bleef zodat ik er mijn eigen interpretatie aan kon geven, lukte me dat niet, geen idee of het ironisch, tragisch, sarcastisch, intens of wat dan ook was, ik onderging weinig tot geen sensaties bij het kijken naar de film. Ik begreep de personages niet, waarom ze dingen deden, wat voor persoonlijkheid ze hadden, wat hun drijfveren waren, etc... waardoor ik ook geen sympathie of antipathie voor hen had, het boeide me niet wat er met hen gebeurde. Ik bespeurde geen organische structuur die de personages motieven gaf en toelichtte waarom ze bepaalde keuzes maakten, iedereen leek te doen wat ze deden omdat het zo in het script stond en dat was het dan.

Anderzijds duurt de film 160 minuten, heb ik een bloedhekel aan de evolutie dat steeds meer films irritant lang worden en heb ik bij deze film geen enkele keer gekeken of het nog lang ging duren, dus er zal wel iets juist gezeten hebben. Verder is 't acteerwerk overal wel prima en is de achtervolging op het einde een memorabel moment.

Maar goed, het geheel had uiteindelijk weinig impact en binnen enkele weken gaat deze film grotendeels verdwenen zijn in een uithoek van mijn achterhoofd en zal hij me enkel nog als trivia te binnen schieten door de mogelijke prijzen die er gewonnen gaan worden. En ook daarbij zou ik geen positieve of negatieve gevoelens hebben en kunnen zeggen of ik een zooi Oscars heel terecht of zwaar onterecht zou vinden, kom niet verder dan een onverschillige vaststelling.

In mijn beleving is deze film een snoeiharde kritiek op de Amerikaanse samenleving verpakt in zwarte humor.

Een meesterwerk vind ik het absoluut niet.

De beste film van PTA sinds jaren. Vooral in de 10's leek hij het een beetje kwijt te zijn, maar ik vond dit eigenlijk weer oldschool PTA (denk Boogie Nights en Punch-Drunk Love, terwijl het relatief ver af staat van iets als Phantom Thread). Vanaf het moment dat Perfidia uit beeld verdwijnt raakt de film op stoom, om nadien ook niet meer stil te vallen. Het moment dat DiCaprio bij Del Toro aanklopt en wat er dan volgt, dat is audiovisueel echt genieten. Over audio gesproken, weer een geweldige score van Jonny Greenwood. Ik denk zelfs dat het de muziek is die, tegelijk dwars en meeslepend, One battle after another verheft van 'prima' naar 'goed tot zeer goed'.

Wow! Spannende en unieke film.

Start vond ik wat matig, maar film ontwikkeld zich prima.

Jaah, nee.

One Battle After Another is ondertussen alweer de zoveelste film met kritiek op de Amerikaanse samenleving verpakt in een nogal absurde satire. Voor mij werkt het niet erg, het originele is er al heel lang vanaf en de satire is niet meer absurd in vergelijking met het dagelijkse nieuws. En in het genre zijn er ook nogal wat films die eerlijk gezegd domweg beter zijn - ik noem maar even een Civil War (2024).

Er worden wel een paar erg indrukwekkende rollen neergezet, nou verwacht je dat ook wel van een DiCaprio maar desondanks doet hij het erg knap. Ook de nogal homeopatische grappige momenten komen vaak uit zijn hoek, waarbij de truc met de boom gewoon geniaal is - en zijn reactie daarop het nog sterker maakt.

Wellicht kan je hetzelfde ook zeggen voor Sean Penn, maar wat dat voor mij nogal verpest is dat hij met zijn in nazi-model geschoren kop met vette lok sprekend lijkt op iemand die ik hier bij mij in de buurt nogal eens zie lopen. Ook met zo'n wat korstige militaire broek aan. Als ik die vent bij de supermarkt zie word ik zo onpasselijk dat ik zonder iets te eten weer vertrek.

Verder is het allemaal een beetje te veel deja moo. Weer zo'n film die episch probeert te zijn door een epische speelduur, maar net te veel vergeet die ook te vullen met een spannend, meeslepend of desnoods maar onderhoudend verhaal. Nee het is niet slecht, maar het brengt gewoon te weinig. Wellicht is de beste manier om mijn gevoel over de film uit te drukken het verschil tussen slecht en teleurstellend. Van PTA verwacht je toch iets meer dan dit gevalletje 'doe nog maar een'.

Hele goeie film die geen moment verveeld. Alleen die Sean Penn is er niet knapper op geworden zeg poeh.
Deze film begint heel sterk en ook het middenstuk is heel erg goed. Ik zei op het einde zelfs tegen mijn vrouw" hé hé in deze film blijven de doden gewoon dood. Toen kwam Sean Penn weer in beeld .
Maar ondanks dat. Heel goed.

Wow. 'Actie/Komedie' en dan op dit moment een 3,75.

Niet verder inlezen dan en gewoon kijken.

In het begin had ik dan ook geen idee waar het naar toe moest, maar toen ik eenmaal op het goede spoor zat zat ik er ook helemaal in.

Werkelijk briljant goede rol van Penn; die Lockjaw is écht doodeng.

4*

Hoewel het misschien een wat overhypete film is (voor zover ik heb meegekregen) was het een leuke kijkervaring.

Ik had aan het begin geen idee waar de film heen zou gaan, maar uiteindelijk raakte ik er prima in en was het ondanks de lange speelduur voortdurend spannend en entertaining.

Props voor de sterke rollen van Leonardo diCaprio (een soort washed up revolutionary met The Dude-achtige trekjes) en Chase Infinity als zijn dochter.

En hoewel ik Sean Penn een doorgaans vervelende acteur vind, was hij in zijn karikaturale rol als Sgt. Lockjaw prima te doen.

Verder weinig zin om inhoudelijk in te gaan op een eventuele link met het huidige Amerika; het zal allemaal wel. Ik zag het meer als een soort tijdloze, algemene revolutie die puur diende als vehikel voor de vader-dochter relatie. Het is bovendien gebaseerd op een boek uit 1990.

Het maatschappijkritische element in de film verviel bovendien vrij snel omdat hier een vrij karikaturale variant van revolutionair activisme werd getoond, met dito antagonisten.

Kortom, het was geen superbijzondere film (ik heb wel eens beter gezien van PTA), en had zeker wel korter gekund, maar toch krijgt ie een nette 4*.

Zie je wel dat het kan, een film maken van bijna 3 uur die leuk blijft. Film zit goed in elkaar, acteerprestaties zijn echt heel goed, en soms zie je van die kleine dingetjes waarvan je denkt: "Hey leuk dat je er dat in hebt verwerkt". Gewoon van die hele simpele dingen die er juist voor zorgen dat het wat geloofwaardiger wordt. Al valt dat natuurlijk niet meer als je naar zo'n film zit te kijken. Nooit geen grote fan geweest van DiCaprio (waarschijnlijk omdat ik jaloers ben op z'n uiterlijk), maar in deze film is hij echt goed. Ik heb van 'm genoten. Maar sowieso, de acteerprestaties zijn echt goed. En als ik dan toch een kritische noot moet kraken (of hoe heet dat?), de scenes op het eind in het klooster met Penn en Infiniti vond ik dan weer net niet passen in de film, net iets te overdreven en de agressie kon ik ook niet helemaal plaatsen. En ook de slotscene had van mij anders gemogen, eerst schiet de 'organisatie' hem vanuit een rijdende auto dood, en als dat niet lukt moet hij naar een kantoor komen waar hij zogenaamd alsnog wordt toegelaten tot die organisatie. Beetje naief vond ik dat.

Niet zijn beste film van Dicrapio maar wel redelijk vermakelijk. Wel een uitstekende rol van Sean Penn die een beetje hinkt in de film als hij loopt. Weet niet of dit gespeeld is of dat hij slecht. Voor het einde heb je wel een beetje fantasie nodig

Ik heb wel wat kleine dingen aan te merken op de film, maar omdat dit dé protestfilm van het jaar is ben ik coulant met mijn waardering. Mijn grootste kritiek is wel hoe de linkse revolutionairen en antifascisten teveel genoten van het schieten met wapens. Dit past totaal niet bij de groep waartoe zij behoren. Bij een revolutie is geweld een noodzakelijk kwaad. De verheerlijking van wapens past meer in pro-Trump kringen.

Hèhè eindelijk weer eens een topfilm.

Eerste 20 minuten effu inkomen daarna retespannend!

Is niet mijn ding deze film. Ben na een half uur afgehaakt. Ik heb Dicaprio betere films zien maken, al is hij zowiezo niet mijn favoriete acteur. Het acteerwerk in One battle..is dusdanig overacted dat het gewoonweg irritant is om naar te kijken. Echt compleet irreeël met de werkelijke wereld.

Dan zie ik hem liever door de sneeuw kruipen en vechten met een beer. Beste film van her jaar?

Dat is dus niet mijn mening, maar dat mag hè in NL.

Bij momenten erg entertainende prent met een hels tempo, waarvan ik zeker heb genoten. Toch is het voor mij geen instant classic, zoals bepaalde films waarmee deze One Battle after Another wel eens wordt vergeleken.

Het duurde ook wel even voor ik er volledig in zat. Deed mij binnen het werk van PTA vooral denken aan Inherent Vice, niet toevallig gezien de Pynchon-link. Het blijft PTA, dus de film is zeker knap gemaakt. Ook een prima soundtrack van Greenwood en er wordt sterk geacteerd met vooral Del Toro die de show steelt.

Zeker een geslaagde prent, maar voor mij nu ook niet meteen van veel hoger niveau dan PTA zijn andere films van de laatste 15 jaar (Phantom Thread evenwel nog niet gezien). Zijn allerbeste werk uit de jaren ‘90 staat er voor mij nog wel een stuk boven.

De eerste circa 20 minuten zijn zeer irritant (vooral op conto van Teyana Taylor), maar daarna wordt het verhaal stukken beter en boeiender, waardoor "One Battle After Another" een solide en onderhoudende film is, die niet alles perfect doet, maar wel genoeg indruk maakt om bij te blijven.

Het verhaal volgt personages die gevangen zitten in een opeenstapeling van conflicten, zowel fysiek als emotioneel, en weet daarbij een serieuze toon te combineren met toegankelijke dramatiek. De regie is strak en houdt het tempo hoog, al voelt het middenstuk soms wat voorspelbaar aan.

De acteerprestaties zijn overtuigend, o.a. van Leonardo DiCaprio, Sean Penn, Benicio Del Toro en de voor mij onbekende jonge Chase Infiniti, met name in de intiemere scènes waarin de onderlinge spanningen goed tot hun recht komen. Visueel ziet de film er verzorgd uit, met een paar sterk gefilmde actiescènes die echt impact hebben. Tegelijkertijd blijft de film thematisch wat aan de oppervlakte en durft hij niet altijd de diepte in te gaan die het onderwerp verdient.

Als geheel is "One Battle After Another" een prima filmervaring, want de film is boeiend, goed gemaakt en dat met voldoende emotionele lading, maar net niet vernieuwend of scherp genoeg om eruit te springen.

De films van Paul Thomas Anderson zijn nooit echt een succes bij mij (met uitzondering van Punch-Drunk Love), en dan ook nog met die lange speelduur, ik had hier niet per se heel veel zin in.

Het eerste half uur vond ik desondanks best wel oké, het heeft een stoer sfeertje en een leuk onderwerp zo met die revolutionairen.

Maar later vond ik het qua toon steeds meer uit de bocht vliegen. Je zit een film te kijken met best zware thematiek en dan krijg je af een toe tussendoor een klucht met een stuntelende DiCaprio. Het verbaast me eerlijk gezegd dat zoveel mensen dit pikken van de film, want het wordt eigenlijk strontvervelend en qua toon all over the place. Het wisselt voor mijn gevoel per scène hoe je je tot de film moet verhouden, ik kon daar weinig mee.

Echt heel slecht is het verder ook niet per se, de scènes zijn vaak mooi geschoten en zo maar mijn ding was het verder niet.

2,5*

One Battle After Another is voor mij een film met mixed feelings. Onderhoudend plot, eigenzinnig acteerwerk en daarmee niet alledaags. Anderzijds veelal over de top, moeizame intro, plot twijfels en irrtiante achtergrond piano gerammel.