One Battle after Another (2025)

Bam!

De vraag opwerpen of Willa haar strijd gewelddadig voortzet was voor mij het enige interessante aan deze film.

Als de scriptschrijver het in het midden laat moeten wij dat ook maar doen... Het is de Mensch eigen ´antwoorden te willen..Zo is God en Allah ook ´ontstaan....

Off topic berichten verwijderd.

Zojuist bekeken in de bioscoop. Na alle ophef van de gewonnen oscars was ik met hoge verwachting op pad gegaan. Maar die verwachting werd niet ingelost. Ik betrapte me er zelf op dat ik de laatste anderhalf uur telkens op mijn horloge keek. Toen ik zag dat er nog een uur te gaan was vroeg ik me af waar dat uur mee gevuld moest worden. Het acteerwerk was zeker goed te noemen, maar het verhaal over een stelletje blanke racistische Amerikanen die als een soort KKC op revolutionairen jagen, voelde aan als de gebeurtenissen zoals verfilmd in Mississippi Burning. Alleen was die film echt ijzersterk. Het verhaal van OBAA kon mijn aandacht niet vasthouden. De enige scene die mij echt kon bekoren was de achtervolging op een Interstate highway met een Dodge, Ford Mustang en een barrel waarvan ik het logo niet heb kunnen onderscheiden. Dat leverde wel mooie beelden op in een desolaat landschap, die mij overhalen toch nog 3½* te geven.

Niet mijn film ondanks de uitstekende cast, Sean Penn steekt er voor mijn boven uit.

Tof.

Een film die richting de drie uur gaat, maar vervelen doet het geenszins. Paul Thomas Anderson maakt er nogal chaotisch boeltje van, iets wat niet per se mijn ding is. Maar het brengt wel leven in de brouwerij en ik heb mij er eigenlijk niet aan kunnen ergeren. Zeer komisch allemaal, met een Leonardo DiCaprio die de bedrukte rollen toch al een hele tijd achter zich heeft gelaten. Gelukkig maar, ik vind hem doorgaans uitstekend in het neerzetten van doldwaze idioten zoals hier. Ook zijn tegenspelers zijn best goed.

Visueel weinig op aan te merken, de soundtrack is iets minder mijn ding. Tikkeltje zenuwachtig. Ik weet ook niet zo goed wat ik met de boodschap moet aanvangen, maar dat de vaak niet zo doordachte keuzes van elk belangrijk personage voor genoeg vermaak zorgen, is duidelijk. De revolutionairen hadden wel een tikkeltje grappiger mogen zijn, zeker in vergelijking met hun tegenpool, dat witte mannenclubje.

3,5

Indrukwekkende film waarin DiCaprio eigenlijk maar één van de hoofdrolspelers is, en omdat de hele cast zo goed speelt valt zijn eveneens uitstekende spel maar nauwelijks op. Dynamisch maar overzichtelijk gefilmd met een sterke en licht desoriënterende score en een huiveringwekkende Sean Penn die het mooiste shot van de film krijgt wanneer zijn doodgewaande kolonel Lockjaw op het einde ónder het bloed toch bovenop de heuvel verschijnt. Ook wel een onrustbarende film als je bedenkt hoe Amerika momenteel steeds meer op een implosie lijkt af te stevenen, en als dat op mij al deprimerend overkomt, hoe moet het Amerikaanse publiek deze film dan wel niet ervaren?

Oppervlakkige actiefilm van bijna drie uur.. de tering

Toch bijzonder om een film die de Amerikaanse zeitgeist als geen ander weet te vatten en dat ook nog in een film van slechts 2 uur en 41 minuten, als oppervlakkig te bestempelen…..

Je moet dan toch wel erg veel gemist hebben.

En dan laat ik de cinematografische tour de force maar even buiten beschouwing.

Zaterdagavond van de slag met deze Oscar winnaar One Battle After Another die zowel op goede als slechte kritieken kan rekenen. En ik vraag me wel eens af in hoeverre zo'n Oscar-nominatie mee werkt, of beter gezegd tegenwerkt, in het verkrijgen van vooral de negatieve reacties omdat er daardoor wellicht meer verwacht wordt en mensen juist kritischer of harder zijn in hun oordeel. Voor beste film van het jaar vond ik het allemaal wel wat meevallen, maar bepaald slecht vond ik dit toch zeker niet waar ik deze film beter te verteren vond dan Sinners.

Afijn, een Paul Thomas Anderson dus met deze prent rond beroepsprotestant en oproerkraaier in sluimerstand Bob die te maken krijgt met een oude vijand en zijn dochter moet zien te redden. En eigenlijk is er op dat vlak al meteen een aanpassing nodig rond het verwachtingspatroon, want Bob is op een gegeven inderdaad naarstig op zoek naar zijn dochter maar wie een actievolle One man Show verwacht komt bedrogen uit. Want OBAA wordt veel breder getrokken dan dat, met veel meer karakters, gebeurtenissen, een behoorlijke speelduur en maatschappelijke aanklacht. Opvallend daarnaast de rol van DiCaprio die de smoezelige en onhandige Bob best goed weet neer te zetten samen met de bad guy van het geheel in de vorm van Sean Penn die weliswaar soms wat gekunsteld lijkt maar niet te min hilarische is als heetgebakerde officier met talloze zenuwtrekjes en ondertussen over lijken gaat. Voeg daar een soundtrack die net zulke matige als goede momenten heeft en je hebt toch heel wat. En dan zou ik nog bijna Benicio Del Toro vergeten die ook weer op zijn Del Toro's is met zijn maniertjes en dansje wanneer hij aangehouden wordt.

Toch is er genoeg ruimte voor discussie rond deze OBAA die te weinig actie heeft voor een actiefilm en ook geen thriller is want nagelbijtend wordt het nooit. Tevens is de komedie niet bijzonder, dus wat is het dan toch met deze film? Wat is hier de bedoeling van? En wie tussen de regels door leest zal wellicht toch een doorwrochten geheel zien en aanklacht in de vorm van de tijdsgeest die heerst in Amerika en wellicht al zo is sinds de pioniers en The Great Frontier met de kolonisatie en tevens zo in de gemiddelde Amerikaan leeft. En dat houdt in; verzet tegen alles, voor jezelf opkomen en kunnen verdedigen, wantrouwen richting alles, de steeds groter wordende afstand tussen conservatief en progressief en onoverkomelijke verschillen en achtergronden. En in dat kader weet OBAA een meer dan behoorlijk beeld te scheppen waar reactie volgt op actie en het de daarop volgende represaille steeds grover en harder wordt, en de verwijten over en weer niet van de lucht zijn waar het eerder een kwestie is van de spreekwoordelijke pot en ketel.

En in die zin snijd ABOO ook nog eens twee kanten op, als je het mij vraagt, aangezien het verzet net zo goed op de hak genomen wordt met overdreven karakters en een figuur als Bob die helemaal niet binnen de cultuur en regels van het verzet past maar simpelweg een wappie is. Je zou dus kunnen zeggen dat beide partijen bespot worden met hun overdreven reacties waar ze zichzelf allemaal ontzettend belangrijk vinden en beide partijen slachtoffers maken. En in dat kader is ABOO toch een alleszins interessante film te noemen die geen moment verveelt en waar meer dan genoeg van de maken valt. Maar..... Oscarwinnaar beste film? Nou nee, dat had dan weer niet gehoeven.

‘The Revolution Will Not Be Televised’, dixit Gil Scott-Heron begin de jaren '70. En toch. Toch vertaalt Paul Thomas Anderson een stukje revolutie naar de kijkbuis.

Revolutie? De revolutie die er nooit geweest is, maar misschien hoognodig komen moet. In zijn tweede Thomas Pynchon-verfilming plaatst Paul Thomas Anderson immers twee ideologische strekkingen lijnrecht tegenover elkaar. Een racistisch, conservatief, religieus geïnspireerd, elitair clubje witte mannen met macht tegenover de wereld zoals hij is, namelijk divers, chaotisch, vol drank en drugs en goede bedoelingen. Dit is het Amerika van vandaag, en bij uitbreiding elke democratie waarin burgerrechten verregaand onder druk zijn komen te staan. Een maatschappij die ‘het andere’ systematisch uitsluit, wegpest of zelfs uitgomt, negeert, ontkent. Een gemeenschap waar het gemene regeert, en waar de uitvoerende macht boven de wetgevende en de rechterlijke macht staat – waar macht een wapen is en wapens de macht uitmaken. In die wereld, geschapen en in stand gehouden door de Trumps en Putins van vandaag, is niets of niemand veilig. Want waanzin woekert er. En als er geen gezond verstand meer is om willekeur en haat een half toe te roepen, is terugslaan de enige optie. Met ‘One Battle After Another’ schopt Paul Thomas Anderson een geweten – noem het een vorm van terugslaan. Hij trekt op ingenieuze wijze een rode lijn, hij expliciteert dat er morele grenzen zijn waaraan niet getornd mag worden, en hij laat zien dat er langs alle kanten toch al transgressie is. Wake up, folks!

Revolutie! Tot welk genre moet deze film gerekend worden? Even onheilspellend als absurd en van de pot gerukt, even komisch als spannend, even onzinnig als bloedstollend relevant voor het geopolitieke kruidvat dat dagelijks op het journaal te zien is: ‘One Battle After Another’ drijft doelbewust weg van de realiteit, om vanuit een op en top hedendaagse mengelmoes van stijlen en genres een eclectische kritiek te zijn die door de voorbije decennia weergalmt, en onmiskenbaar over hier en nu gaat. Het koortsige acteerwerk, de krankzinnige maar net zo goed virtuoze dialogen, de hypnotiserende en ontregelende soundtrack van Jonny Greenwood, het almaar meer ontsporende narratief: Paul Thomas Anderson heeft geen Beschränkung nodig om zich tot Meister van zijn medium te kronen. Een zegen is het – een zeldzaam kleinood dat ontsnapt aan labeltjes en categorieën, om helemaal anarchistisch zijn ding te doen, en toch een heldere boodschap uit te dragen…en tegelijk ontzettend op de lachspieren (en een beetje op het traankanaal) te werken.

Faut le faire…

3,75*

De tragiek van de realiteit is dat de huidige machthebbers zelf(s) fictie en werkelijkheid niet meer weten te onderscheiden: Pulp Fiction ! OBAA slaat de plank dus volledig mis om dit tijdsgewricht te vatten in een uitermate gewelddadige achtbaanrit-parodie waarin humor slapper dan een fopscheet wordt opgediend.

‘Uitermate gewelddadig’? Heb ik iets gemist? Is er een uncut versie van?

Blijkbaar ervaar jij de film anders dan ik. Dat mag, maar hoef je niet tot in de eeuwigheid te herhalen !

Er is zoveel geweld op TV, in de wereld, in de samenleving, dat er blijkbaar gewenning optreedt. Ik verzet me daar in woord tegen. Geweld kan, mag en wil ik nooit normaliseren. En, geweld louter als vermaak opdienen is al helemaal niet mijn kop koffie. Bovendien reageer ik op de mening dat OBAA de realiteit als parodie voorspiegelt. Wat onmogelijk is omdat die realiteit al een hyperbool is, waar fictie vruchteloos achteraan stumpert: Pulp Fiction, reli-geweld, verlossers-waanzin, naar het Stenentijdperk bombarderen, ICE, Epstein, etc.

We kijken er inderdaad anders tegenaan. Gewelddadig vond ik de film niet, maar mijn referentiekader bevat ook films als I saw the Devil, John Wick, Rambo 4 en The Raid, dus het kan zijn dat ik wat ben afgestompt.

Verder moet je de weerspiegeling altijd als een abstractie zien. De realiteit is altijd gekker, maar de structurele verdeeldheid die deze tijd kenmerkt was toch wel goed gevat? Ken geen andere film die dat zo flamboyant brengt. Die stijl kan je aanspreken of niet, maar dat neemt niet weg dat het wel de zeitgeist weergeeft.. Ice achtige invallen komen er in voor, net als het welgestelde blanke mannenclubje waar je zomaar een Epstein tegen het lijf zou kunnen lopen en hun naam de Christmas Adventure Group legt ergens wel een link met de Verlosser…. Maar het is allemaal wat absudistisch.

Vreselijke overgehypte film, niet mijn ding dus laat ik het hier bij einde bericht.

Wartaal. Welke afstand en tot wat? Welke abstractie? En, als je de absurde realiteit door de mangel haalt en uitvergroot krijg je iets wat amper van de realiteit te onderscheiden valt en is het resultaat een slap aftreksel van diezelfde absurde realiteit, met hier en daar een uitermate flauwe woordgrap en met teveel stompzinnige karikaturen. Filmkijkers die een maatschappijkritische expressie verwachtten begonnen halverwege al op het horloge te kijken en snakten naar het einde om tot de slotsom te komen: "zo hé, dit was slecht. PTA kan zoveel beter !"

Wat je schrijft slaat enkel op jezelf en een paar andere zuurpruimen. Ik heb de film op de openingsdag tweemaal gezien en tweemaal genoten van dit cinematografisch meesterwerk. Me rot gelachen om de karikature personages en genoten van de opgeblazen maatschapij kritiek, waarbij niets en niemand werd gespaard. En dan die autorit op het eind… wow!

Kijk m nog eens zou ik zeggen.

Nee, dank u. Mij en anderen "zuurpruim" noemen vind ik allemaal prima. OBAA is en blijft een kwestie van smaak, en wat ons betreft, was en is ie niet te pruimen.

Das duidelijk!

Ik vond dit toch wel een onderhoudende film die een strijd voert die we helaas nooit echt gezien hebben in de VS. Ja die gare witte mannen clubjes zoals the Christmas adventurers kennen we wel. Maar het verzet van DiCaprio? Het doet denken aan bv RAF in vroeger Duitsland. Alles gaat helemaal over de top en dat is zowel een kracht als zwakte vind ik. Er zit een bepaalde inconsistentie in de karakters die ook in de film zit en PTA wil hier denk ik zeggen dat er op zoveel vlakken een strijd gevoerd worden. Rijk vs arm, raciale strijd, strijd om rechtvaardigheid, strijd om religieuze vrijheid, strijd van de chaotische mensen tegen de orde (verbeeld door Sean Penn). Dit met de nodige humor en absurditeit.

Je zou toch willen dat mensen eens wakker gaan worden en de revolutie eens gaan beginnen. Want het is nodig in de VS. Prima film 4 sterren.

Waarom geen vijf? Hij duurt echt lang, de muziek vind ik niet geweldig en het had wat mij betreft nog best scherper gekunt eigenlijk.