One Battle after Another (2025)

Ik keek erg uit naar deze film en toen die op HBO verscheen heb ik hem ook gelijk gekeken. Helaas was dit toch wat een teleurstelling. Dit had niet te maken met de acteerprestaties. Leonardo was weer uitmuntend goed bezig. Ook vond ik Sean Penn een geweldige prestatie neerzetten. Als je naar hem keek was het net een comedy. Maar het verhaal en de setting pakte mij niet zo. Ook de muziek keuze wat ik erg belangrijk vind wist mij niet te pakken.

3* voor het acteerwerk van Leonardo DiCaprio, Sean Penn en Benicio Del toro.

Uitgebluste revolutionair

Paul Thomas Anderson zal naar mijn idee nooit helemaal mijn regisseur worden, maar One Battle After Another beviel mij in ieder geval al een stuk beter dan het bejubelde Licorice Pizza. Hoewel ik ook deze film enigszins overgewaardeerd vond, heb ik de eigenzinnige actiecomedy wel als aangenaam ervaren. Niet in de laatste plaats door DiCaprio, die eigenlijk nooit teleurstelt, maar evengoed door Sean Penn en Chase Infiniti. De rol van Benicio del Toro vond ik wel behoorlijk vergeetbaar.

Waar ik aanvankelijk wat moeite mee had, was het ontbreken van expliciete motivaties voor Bob Ferguson om revolutionair te zijn. Toen het verhaal eenmaal op gang kwam, kon ik dit goed loslaten en begon ik steeds meer te genieten. Richting het einde nam mijn enthousiasme echter weer wat af. Het verhaal kende te weinig verrassingen en bleef afstandelijk. Bovendien wilde de film soms net wat te geforceerd een moderne klassieker zijn.

Dat wordt het niet, omdat het verhaal hier te generiek voor is en de dialogen onvoldoende sterk zijn om dit in zijn totaliteit te bewerkstelligen. Dit heeft ook met smaak te maken: de stijl van Anderson is niet helemaal de mijne. Desalniettemin barst de film van de sfeervolle beelden. Het is een goed voorbeeld van hoe een sterke cast de hele film van een ruime 6 naar een ruime 7 tilt. Want dat de cast sterk acteert, staat buiten kijf.

3,5★

Lang geleden dat ik bij zo'n lange film mij niet eens even heb verveeld of nood had aan 5 minuten pauze. Tot op het einde geboeid gekeken en telkens verwonderd wat nu de volgende stap ging zijn. Ware het niet van de muziek die soms wel wat enerverend werd (de piano...) en de plotgaten, anders een instant klassieker. Voorlopig 4 sterren, maar het zijn wel heel heldere glinsterende sterren!

Film die ondanks een lange zit nergens inkakt, in die zin te vergelijken met die lange actie sequentie van Boogie Nights van dezelfde regisseur. Dat heeft hij wel in de vingers, lijkt op een gegeven moment wel één lange take. Goede muziekscore ook die van de betere jaren 70 actiefilms lijkt te zijn geleend. Acteerprestaties zijn ook in orde, Penn speelt een bijzonder nare engerd en DiCaprio een beetje een versukkelde ex-revolutionair, Del Toro heeft ook een geestig bijrolletje. Het verhaal/boodschap? Tsja, niet zo duidelijk, het doet me het meest aan Civil War denken dat ook de volstrekt doorgeslagen Amerikaanse samenleving onder de loep neemt, maar een beetje halfslachtig en het zijn eerder wat bijeengeraapte stereotypes die hier een statement over de stand van de Amerikaanse maatschappij maken. Waar de film gered wordt is duidelijk door het tempo en de humor, ik moest toch wel glimlachen bij die strapatsen van DiCaprio. Al met al een behoorlijke voldoende, maar de hype niet helemaal waard.

Ik heb lang niet alles van Paul Thomas Anderson gezien (mijn "to watch list" is kansloos lang en wordt alleen maar langer). Maar wat ik van hem ken is goed tot zeer goed. Zo ook deze laatste van zijn hand.

Dit maal zijn de meeste hoofdpersonen wel flink karikaturaal en excentriek. Op het Coen-brothers-achtige af. Wat natuurlijk het gevaar met zich meebrengt dat je je aan bepaalde typetjes kan gaan ergeren. Dat gebeurde bij mij dan ook wel enigszins. Want ik vond Perfidia redelijk onuitstaanbaar. Hoewel dat natuurlijk ook een beetje de bedoeling moet zijn. Sean Penns kolonel was af en toe tegen het randje. Maar gezien de humoristische laag in deze actie-thriller, zijn dergelijke maffe personages ook weer niet misplaatst.

Het pingelende pianootje zorgde ook voor mixed feelings. Het past prima in het geheel. Maar naar het einde toe werd ik het een tikje beu.

En daarmee heb ik alle negatieve punten wel gehad denk ik. Want One Battle after Another is gewoon een hele toffe, vrij eigenzinnige, goed geschoten en grappige film. Een forse speelduur die geen moment als een lange zit aanvoelt. Acteurs die er zin in hebben en een verhaal dat niet zo uitgemolken is dat je elke bocht van mijlen ver ziet aankomen. Eén van de hoogtepunten van afgelopen film jaar.

Wel een beetje sneu dat redelijk wat kijkers blijkbaar de kwaliteit van een film slecht menen te moeten beoordelen, omdat ze het fictieve verhaal als kritiek op hun denkbeelden interpreteren.

Goede film. Ik ben meestal niet echt onder de indruk van Paul Thomas Anderson zijn films eigenlijk, maar deze kon ik wel smaken. De film snijdt een actueel thema aan dat wellicht alleen maar meer zal voorkomen, terrrorisme /rebellie/.... Leonardo speelt zoals gewoonlijk zeer goed zijn rol. Ik denk wel inderdaad dat de film niet zo goed had geweest zonder de bekendheid van de acteurs. Ik vind Sean Penn wel een goede acteur maar qua persoon ligt hij me totaal niet. Del Toro ook uitmuntend gespeeld. Van ver een beetje vibe zoals No Country For Old Men, maar ja het is echt wel een film die op zichzelf staat. Vergelijken heeft dus geen zin. Gewoon kijken zou ik zeggen.