One Battle after Another (2025)

Ik keek erg uit naar deze film en toen die op HBO verscheen heb ik hem ook gelijk gekeken. Helaas was dit toch wat een teleurstelling. Dit had niet te maken met de acteerprestaties. Leonardo was weer uitmuntend goed bezig. Ook vond ik Sean Penn een geweldige prestatie neerzetten. Als je naar hem keek was het net een comedy. Maar het verhaal en de setting pakte mij niet zo. Ook de muziek keuze wat ik erg belangrijk vind wist mij niet te pakken.

3* voor het acteerwerk van Leonardo DiCaprio, Sean Penn en Benicio Del toro.

Uitgebluste revolutionair

Paul Thomas Anderson zal naar mijn idee nooit helemaal mijn regisseur worden, maar One Battle After Another beviel mij in ieder geval al een stuk beter dan het bejubelde Licorice Pizza. Hoewel ik ook deze film enigszins overgewaardeerd vond, heb ik de eigenzinnige actiecomedy wel als aangenaam ervaren. Niet in de laatste plaats door DiCaprio, die eigenlijk nooit teleurstelt, maar evengoed door Sean Penn en Chase Infiniti. De rol van Benicio del Toro vond ik wel behoorlijk vergeetbaar.

Waar ik aanvankelijk wat moeite mee had, was het ontbreken van expliciete motivaties voor Bob Ferguson om revolutionair te zijn. Toen het verhaal eenmaal op gang kwam, kon ik dit goed loslaten en begon ik steeds meer te genieten. Richting het einde nam mijn enthousiasme echter weer wat af. Het verhaal kende te weinig verrassingen en bleef afstandelijk. Bovendien wilde de film soms net wat te geforceerd een moderne klassieker zijn.

Dat wordt het niet, omdat het verhaal hier te generiek voor is en de dialogen onvoldoende sterk zijn om dit in zijn totaliteit te bewerkstelligen. Dit heeft ook met smaak te maken: de stijl van Anderson is niet helemaal de mijne. Desalniettemin barst de film van de sfeervolle beelden. Het is een goed voorbeeld van hoe een sterke cast de hele film van een ruime 6 naar een ruime 7 tilt. Want dat de cast sterk acteert, staat buiten kijf.

3,5★

Lang geleden dat ik bij zo'n lange film mij niet eens even heb verveeld of nood had aan 5 minuten pauze. Tot op het einde geboeid gekeken en telkens verwonderd wat nu de volgende stap ging zijn. Ware het niet van de muziek die soms wel wat enerverend werd (de piano...) en de plotgaten, anders een instant klassieker. Voorlopig 4 sterren, maar het zijn wel heel heldere glinsterende sterren!

Film die ondanks een lange zit nergens inkakt, in die zin te vergelijken met die lange actie sequentie van Boogie Nights van dezelfde regisseur. Dat heeft hij wel in de vingers, lijkt op een gegeven moment wel één lange take. Goede muziekscore ook die van de betere jaren 70 actiefilms lijkt te zijn geleend. Acteerprestaties zijn ook in orde, Penn speelt een bijzonder nare engerd en DiCaprio een beetje een versukkelde ex-revolutionair, Del Toro heeft ook een geestig bijrolletje. Het verhaal/boodschap? Tsja, niet zo duidelijk, het doet me het meest aan Civil War denken dat ook de volstrekt doorgeslagen Amerikaanse samenleving onder de loep neemt, maar een beetje halfslachtig en het zijn eerder wat bijeengeraapte stereotypes die hier een statement over de stand van de Amerikaanse maatschappij maken. Waar de film gered wordt is duidelijk door het tempo en de humor, ik moest toch wel glimlachen bij die strapatsen van DiCaprio. Al met al een behoorlijke voldoende, maar de hype niet helemaal waard.

Ik heb lang niet alles van Paul Thomas Anderson gezien (mijn "to watch list" is kansloos lang en wordt alleen maar langer). Maar wat ik van hem ken is goed tot zeer goed. Zo ook deze laatste van zijn hand.

Dit maal zijn de meeste hoofdpersonen wel flink karikaturaal en excentriek. Op het Coen-brothers-achtige af. Wat natuurlijk het gevaar met zich meebrengt dat je je aan bepaalde typetjes kan gaan ergeren. Dat gebeurde bij mij dan ook wel enigszins. Want ik vond Perfidia redelijk onuitstaanbaar. Hoewel dat natuurlijk ook een beetje de bedoeling moet zijn. Sean Penns kolonel was af en toe tegen het randje. Maar gezien de humoristische laag in deze actie-thriller, zijn dergelijke maffe personages ook weer niet misplaatst.

Het pingelende pianootje zorgde ook voor mixed feelings. Het past prima in het geheel. Maar naar het einde toe werd ik het een tikje beu.

En daarmee heb ik alle negatieve punten wel gehad denk ik. Want One Battle after Another is gewoon een hele toffe, vrij eigenzinnige, goed geschoten en grappige film. Een forse speelduur die geen moment als een lange zit aanvoelt. Acteurs die er zin in hebben en een verhaal dat niet zo uitgemolken is dat je elke bocht van mijlen ver ziet aankomen. Eén van de hoogtepunten van afgelopen film jaar.

Wel een beetje sneu dat redelijk wat kijkers blijkbaar de kwaliteit van een film slecht menen te moeten beoordelen, omdat ze het fictieve verhaal als kritiek op hun denkbeelden interpreteren.

Goede film. Ik ben meestal niet echt onder de indruk van Paul Thomas Anderson zijn films eigenlijk, maar deze kon ik wel smaken. De film snijdt een actueel thema aan dat wellicht alleen maar meer zal voorkomen, terrrorisme /rebellie/.... Leonardo speelt zoals gewoonlijk zeer goed zijn rol. Ik denk wel inderdaad dat de film niet zo goed had geweest zonder de bekendheid van de acteurs. Ik vind Sean Penn wel een goede acteur maar qua persoon ligt hij me totaal niet. Del Toro ook uitmuntend gespeeld. Van ver een beetje vibe zoals No Country For Old Men, maar ja het is echt wel een film die op zichzelf staat. Vergelijken heeft dus geen zin. Gewoon kijken zou ik zeggen.

Een film met plussen en minnen maar uiteindelijk toch afgerond naar 4 sterren. Het verhaal vond ik best origineel en zit lekker elkaar. Vond 'm niet te lang al had ik hier en daar wel wat uitgeknipt. Compleet overbodig vond ik bijvoorbeeld het eind stukje met Sean Penn (cut) Overigens vond ik het eind wel geslaagd. De minnen had deze film ook. Zo vond ik de muziek soms rete irritant. Vooral in het lange middenstuk waarbij de pianist bleef hangen met zijn vinger. De ook nog Japans ingegeven. Waarom geen Mexicaanse deuntjes? Een ander minpunt vond ik de soort humor erin waarin sommige karakters zoals bij Sean Penn behoorlijk worden uitvergroot. De film had voor mij meer serieuzer gemogen om zo tot diepere lagen te komen. Ik kom zo een beetje uit op 7,7. En aub vertaal "This pussy don't pop for you" voortaan graag letterlijk zoals ze het bedoelt.

Film 4,0

Beeld 4K 4,5

Geluid 5,0

Steengoede film. Een film die allerlei stijlen met elkaar vermengt. Een bijzondere film ook die ons veel wil vertellen. Daar kan je heel lang en heel diep over nadenken. Ik heb de makers naar zijn gang laten gaan en ook gedacht wat een idiote wereld leven we al heel lang in. Hier heel mooi uitgebeeld met typetjes, doordachte scenes en gedachtengoed.

Film technisch was het in ieder geval prachtig. Mooie scenes, mooie muziek, goed acteerwerk, mooie colour locale. Die achtervolgingsscène op het einde was natuurlijk ouderwetse filmmagie.

Tja, de film maakt veel los. Ook hier, waarbij de fatsoenlijke dialoog bijna verloren raakt. Hoe jammer is dat. Is dat ook niet wat Anderson ons wil vertellen?

Een film om meermaals te kijken. En ook om van te genieten. Nu al filmgeschiedenis.

Tof.

Een film die richting de drie uur gaat, maar vervelen doet het geenszins. Paul Thomas Anderson maakt er nogal chaotisch boeltje van, iets wat niet per se mijn ding is. Maar het brengt wel leven in de brouwerij en ik heb mij er eigenlijk niet aan kunnen ergeren. Zeer komisch allemaal, met een Leonardo DiCaprio die de bedrukte rollen toch al een hele tijd achter zich heeft gelaten. Gelukkig maar, ik vind hem doorgaans uitstekend in het neerzetten van doldwaze idioten zoals hier. Ook zijn tegenspelers zijn best goed.

Visueel weinig op aan te merken, de soundtrack is iets minder mijn ding. Tikkeltje zenuwachtig. Ik weet ook niet zo goed wat ik met de boodschap moet aanvangen, maar dat de vaak niet zo doordachte keuzes van elk belangrijk personage voor genoeg vermaak zorgen, is duidelijk. De revolutionairen hadden wel een tikkeltje grappiger mogen zijn, zeker in vergelijking met hun tegenpool, dat witte mannenclubje.

3,5

Indrukwekkende film waarin DiCaprio eigenlijk maar één van de hoofdrolspelers is, en omdat de hele cast zo goed speelt valt zijn eveneens uitstekende spel maar nauwelijks op. Dynamisch maar overzichtelijk gefilmd met een sterke en licht desoriënterende score en een huiveringwekkende Sean Penn die het mooiste shot van de film krijgt wanneer zijn doodgewaande kolonel Lockjaw op het einde ónder het bloed toch bovenop de heuvel verschijnt. Ook wel een onrustbarende film als je bedenkt hoe Amerika momenteel steeds meer op een implosie lijkt af te stevenen, en als dat op mij al deprimerend overkomt, hoe moet het Amerikaanse publiek deze film dan wel niet ervaren?

Zaterdagavond van de slag met deze Oscar winnaar One Battle After Another die zowel op goede als slechte kritieken kan rekenen. En ik vraag me wel eens af in hoeverre zo'n Oscar-nominatie mee werkt, of beter gezegd tegenwerkt, in het verkrijgen van vooral de negatieve reacties omdat er daardoor wellicht meer verwacht wordt en mensen juist kritischer of harder zijn in hun oordeel. Voor beste film van het jaar vond ik het allemaal wel wat meevallen, maar bepaald slecht vond ik dit toch zeker niet waar ik deze film beter te verteren vond dan Sinners.

Afijn, een Paul Thomas Anderson dus met deze prent rond beroepsprotestant en oproerkraaier in sluimerstand Bob die te maken krijgt met een oude vijand en zijn dochter moet zien te redden. En eigenlijk is er op dat vlak al meteen een aanpassing nodig rond het verwachtingspatroon, want Bob is op een gegeven inderdaad naarstig op zoek naar zijn dochter maar wie een actievolle One man Show verwacht komt bedrogen uit. Want OBAA wordt veel breder getrokken dan dat, met veel meer karakters, gebeurtenissen, een behoorlijke speelduur en maatschappelijke aanklacht. Opvallend daarnaast de rol van DiCaprio die de smoezelige en onhandige Bob best goed weet neer te zetten samen met de bad guy van het geheel in de vorm van Sean Penn die weliswaar soms wat gekunsteld lijkt maar niet te min hilarische is als heetgebakerde officier met talloze zenuwtrekjes en ondertussen over lijken gaat. Voeg daar een soundtrack die net zulke matige als goede momenten heeft en je hebt toch heel wat. En dan zou ik nog bijna Benicio Del Toro vergeten die ook weer op zijn Del Toro's is met zijn maniertjes en dansje wanneer hij aangehouden wordt.

Toch is er genoeg ruimte voor discussie rond deze OBAA die te weinig actie heeft voor een actiefilm en ook geen thriller is want nagelbijtend wordt het nooit. Tevens is de komedie niet bijzonder, dus wat is het dan toch met deze film? Wat is hier de bedoeling van? En wie tussen de regels door leest zal wellicht toch een doorwrochten geheel zien en aanklacht in de vorm van de tijdsgeest die heerst in Amerika en wellicht al zo is sinds de pioniers en The Great Frontier met de kolonisatie en tevens zo in de gemiddelde Amerikaan leeft. En dat houdt in; verzet tegen alles, voor jezelf opkomen en kunnen verdedigen, wantrouwen richting alles, de steeds groter wordende afstand tussen conservatief en progressief en onoverkomelijke verschillen en achtergronden. En in dat kader weet OBAA een meer dan behoorlijk beeld te scheppen waar reactie volgt op actie en het de daarop volgende represaille steeds grover en harder wordt, en de verwijten over en weer niet van de lucht zijn waar het eerder een kwestie is van de spreekwoordelijke pot en ketel.

En in die zin snijd ABOO ook nog eens twee kanten op, als je het mij vraagt, aangezien het verzet net zo goed op de hak genomen wordt met overdreven karakters en een figuur als Bob die helemaal niet binnen de cultuur en regels van het verzet past maar simpelweg een wappie is. Je zou dus kunnen zeggen dat beide partijen bespot worden met hun overdreven reacties waar ze zichzelf allemaal ontzettend belangrijk vinden en beide partijen slachtoffers maken. En in dat kader is ABOO toch een alleszins interessante film te noemen die geen moment verveelt en waar meer dan genoeg van de maken valt. Maar..... Oscarwinnaar beste film? Nou nee, dat had dan weer niet gehoeven.

‘The Revolution Will Not Be Televised’, dixit Gil Scott-Heron begin de jaren '70. En toch. Toch vertaalt Paul Thomas Anderson een stukje revolutie naar de kijkbuis.

Revolutie? De revolutie die er nooit geweest is, maar misschien hoognodig komen moet. In zijn tweede Thomas Pynchon-verfilming plaatst Paul Thomas Anderson immers twee ideologische strekkingen lijnrecht tegenover elkaar. Een racistisch, conservatief, religieus geïnspireerd, elitair clubje witte mannen met macht tegenover de wereld zoals hij is, namelijk divers, chaotisch, vol drank en drugs en goede bedoelingen. Dit is het Amerika van vandaag, en bij uitbreiding elke democratie waarin burgerrechten verregaand onder druk zijn komen te staan. Een maatschappij die ‘het andere’ systematisch uitsluit, wegpest of zelfs uitgomt, negeert, ontkent. Een gemeenschap waar het gemene regeert, en waar de uitvoerende macht boven de wetgevende en de rechterlijke macht staat – waar macht een wapen is en wapens de macht uitmaken. In die wereld, geschapen en in stand gehouden door de Trumps en Putins van vandaag, is niets of niemand veilig. Want waanzin woekert er. En als er geen gezond verstand meer is om willekeur en haat een half toe te roepen, is terugslaan de enige optie. Met ‘One Battle After Another’ schopt Paul Thomas Anderson een geweten – noem het een vorm van terugslaan. Hij trekt op ingenieuze wijze een rode lijn, hij expliciteert dat er morele grenzen zijn waaraan niet getornd mag worden, en hij laat zien dat er langs alle kanten toch al transgressie is. Wake up, folks!

Revolutie! Tot welk genre moet deze film gerekend worden? Even onheilspellend als absurd en van de pot gerukt, even komisch als spannend, even onzinnig als bloedstollend relevant voor het geopolitieke kruidvat dat dagelijks op het journaal te zien is: ‘One Battle After Another’ drijft doelbewust weg van de realiteit, om vanuit een op en top hedendaagse mengelmoes van stijlen en genres een eclectische kritiek te zijn die door de voorbije decennia weergalmt, en onmiskenbaar over hier en nu gaat. Het koortsige acteerwerk, de krankzinnige maar net zo goed virtuoze dialogen, de hypnotiserende en ontregelende soundtrack van Jonny Greenwood, het almaar meer ontsporende narratief: Paul Thomas Anderson heeft geen Beschränkung nodig om zich tot Meister van zijn medium te kronen. Een zegen is het – een zeldzaam kleinood dat ontsnapt aan labeltjes en categorieën, om helemaal anarchistisch zijn ding te doen, en toch een heldere boodschap uit te dragen…en tegelijk ontzettend op de lachspieren (en een beetje op het traankanaal) te werken.

Faut le faire…

3,75*

Ik vond dit toch wel een onderhoudende film die een strijd voert die we helaas nooit echt gezien hebben in de VS. Ja die gare witte mannen clubjes zoals the Christmas adventurers kennen we wel. Maar het verzet van DiCaprio? Het doet denken aan bv RAF in vroeger Duitsland. Alles gaat helemaal over de top en dat is zowel een kracht als zwakte vind ik. Er zit een bepaalde inconsistentie in de karakters die ook in de film zit en PTA wil hier denk ik zeggen dat er op zoveel vlakken een strijd gevoerd worden. Rijk vs arm, raciale strijd, strijd om rechtvaardigheid, strijd om religieuze vrijheid, strijd van de chaotische mensen tegen de orde (verbeeld door Sean Penn). Dit met de nodige humor en absurditeit.

Je zou toch willen dat mensen eens wakker gaan worden en de revolutie eens gaan beginnen. Want het is nodig in de VS. Prima film 4 sterren.

Waarom geen vijf? Hij duurt echt lang, de muziek vind ik niet geweldig en het had wat mij betreft nog best scherper gekunt eigenlijk.