One Battle after Another (2025)

Ik had er iets meer van verwacht, maar zeker een bijzondere film waarin veel gebeurt. Eerste uur is overweldigend snel gemonteerd, tweede deel kent bij vlagen een bepaalde chaotische sfeer die me zelfs wat aan Anderson’s Boogie Nights deed denken. Net als in die film is de ontregelende kruising tussen humor en drama soms wel op het randje.

DiCaprio is als altijd sterk en Penn’s personage lijkt wel een soort grimmige Popeye, origineel gedaan.

Leuk Nederlandse tintje halverwege de film :

"Bring in Eddie van Halen." De romeo met de molococktail.

Kritiek over te aanwezige storende pingel muziek deel ik wel. En dicaprio doet wat teveel 'De Dude' met die suffe badjas. Kijkt verder lekker weg met leuke plotwendingen. Arthouse actie ala Tarantino.

Maar dan zijn ze niet in functie. Dus dsn zijn ze niet de autoriteiten. Het is geen mierenneuken. Dit zijn gewoon officiële definities.

Wat mij betreft 'over the top'-Amerikaans over Amerika.

Je moet ervan houden.

Mierenneuker: Iemand die zich bezighoudt met onbeduidende details; overdreven perfectionist; pietlut; muggenzifter

Weet bijna niet waar ik moet beginnen bij deze film, wat op zichzelf al een prestatie is natuurlijk.

Het is wat mij betreft een nogal chaotische pastiche van 1000 en 1 ideeen, de ene wat interessanter dan de andere, en de ene wat beter verwerkt en uitgewerkt dan de andere.
Fascisme, terrorisme, racisme, feminisme, humanisme, je weet zo gek niet wat je er nog allemaal bij moet betrekken.

Dat gezegd hebbende, het eerste uur van de film irriteerde me echt behoorlijk. Vervelend rebellenclubje en ook niet al te geloofwaardig en ook nog eens vervelende personages. Ik vreesde nogal voor de rest van de film.

Daarna herpakt het geheel zich gelukkig door werkelijk alle kanten op te vliegen. Normaal is dat voor mij niet echt een pluspunt, maar hier pakten de losse scenes me beter dan het geheel. Met name Del Toro was voor mij toch weer de held, de scenes waarin hij koeltjes door de gebouwen loopt te ijsberen met Leo in zn kielzog behoren wel tot de beste hier.

Het laatste uur in de woestijn is vooral visueel lekker en doet soms wat denken aan oude 70s roadmovie films.

Even reageren op bepaalde comments: de muziek vond ik helemaal niet zo onaardig, het versterkte vooral de nervositeit van de film. Met, zoals de losse scenes soms op zichzelf staan, ook wat mooie muziek die hetzelfde doet (Dirty Work )
Ik lees veel over de goede rol van Sean Penn, maar dat vond ik eerlijk gezegd een wat flauwig karikaturaal personage.

Als ik een vergelijking met een andere film zou moeten trekken, denk ik vooral aan zoiets als Southland Tales (Film, 2006) , wat voor mij een beetje dezelfde insteek heeft, al is die nog wat pulpier.

In de categorie 'dom vermaak' een prima filmpje. Duurt wel veel te lang, maar het voelde minder lang dan hij werkelijk duurde en dat lijkt me een goed teken. Het tempo ligt vrijwel voortdurend hoog, ook dankzij de voortstuwende muziek. Je kunt er natuurlijk makkelijk drie kwartier uitknippen zonder dat iemand het merkt, maar vooruit.

De balans tussen actie en humor vond ik niet helemaal lekker. Of eigenlijk vond ik de over-de-tophumor een stuk leuker dan al dat geschiet en achtervolgingsgedoe, maar dat is misschien gewoon een kwestie van smaak. Hoewel ik ook denk dat ik het tamelijk ongeloofwaardige plot een stuk beter had getrokken als de absurditeit er wat dikker bovenop had gelegen.

Prima acteur overigens, die Sean Penn. Een naam om in de gaten te houden.

Tsja als je zoiets leest krijg je wellicht verkeerde verwachtingen van de film. Noem me dan maar een muggenzifter. De autoriteiten zijn officiële instanties. Geen kinderbloed drinkende, Illuminati, KKK achtige groepen waar toevallig ook mensen in zitten die een overheidsfunctie hebben. Je ging er zelf trouwens op in, dus eigenlijk ben jij de mierenneuker. Je weet zellufff

Oeh, maak me gek.

Hele goede film, gemaakt door liefhebbers van het vak

Ik heb lang geen bericht meer bij een film geplaatst. Dat is vooral een gebrek aan tijd dingetje, want films kijk ik nog volop. Maar hier moet ik toch even wat neerzetten, want het is lang geleden dat ik zo ben weggeblazen door een film.

Gisteren deze in de bioscoop gezien en wat was het een geweldige filmervaring. Ik heb echt van begin tot einde genoten. de eerste drie kwartier is al erg goed, maar vooral de tweede helft is echt genieten geblazen. Anderson regisseert de boel op een feilloze manier. Van begin tot einde is er een constante vorm van spanning aanwezig, dat versterkt wordt door de muziekkeuze van de film, die bij veel scenes echt een verrijking is. Er zitten een paar hele spannende scenes in. Daarnaast is er volop goede zwarte humor aanwezig.

Het acteerwerk mag er ook zijn. Di Caprio is prima, Penn nog beter, maar ik vond Chase Infinity ook erg overtuigend spelen. Ook Del Toro heeft een fijne rol, al had zijn bijdrage van mij nog wel wat groter mogen zijn.

Het zal een film zijn, die niet iedereen kan waarderen. Doe je dat wel, dan is het grote scherm hierbij echt een meerwaarde, zeker omdat alles zo enorm goed in beeld is gebracht. Wat mij betreft een meesterwerk en de beste film van Anderson tot nu toe en hij heeft al een paar hele goede gemaakt.

5,0*

Benicio's rol is misschien wat beperkt, maar Sensei's bijdrage is abnormaal groot.

VIVA LA REVOLUTION!

Na het zien van deze film was ik verbaasd hoe dit zo'n hoge score heeft kunnen krijgen. Ik begrijp simpelweg niet wat mensen hier in zien. De film voelde alsof het te veel ideeën opgooide die nauwelijks werden toegelicht. Dicaprio's karakter voelde maar stereotypisch en saai, geen ontwikkeling of wat dan ook. Sean Penn zijn karakter was overduidelijk het leukst om naar te kijken, maar voelde alsnog warrig en zijn doelen voelde een beetje uit de lucht gegrepen. al om al een slechte, saaie, lange film die er soms wel mooi uitziet en wat unieks probeert, al hier wel in faalt.

Regisseur Paul Thomas Anderson beschikt over het vermogen om verschillende soorten films af te leveren terwijl hij nog steeds onmiskenbaar zijn eigen stempel weet te drukken, maar One Battle after Another is toch wat flauwtjes. Niettemin is het eerste uur uitstekend dankzij een sterk tempo, goed acteerwerk en een stabiele balans tussen misdaad en drama. Wat daarop volgt, is een ietwat sullige mix tussen schreeuwerige humor, onenerverende actiemomenten en onsympathieke personages. Leonardo DiCaprio speelt mogelijk zijn meest overbodige rol aller tijden, met een verschijning die overal achteraan holt en altijd te laat komt. Ik vroeg me als kijker af hoe anders het verhaal zou zijn zonder de aanwezigheid van deze Bob en ik denk dat het eigenlijk niet veel had uitgemaakt, aangezien z'n daadwerkelijke impact nogal beperkt blijft. Bijrollen wisselen van onbelangrijk (Regina Hall), naar slecht geacteerd (Teyana Taylor) tot zelfs misplaatst (Sean Penn). De visuele experimenten van Anderson zijn verder niet al te speciaal en een speelduur van 161 minuten vormt een absurde proportie voor zo'n toegankelijk en eenvoudig verhaal. Toch blijft het altijd wel onderhouden en boeien dankzij het uitstekende ritme en het gebrek aan dode momenten. Dat is binnen zo'n lengte zeker een compliment waard.

Ik was er al bang voor, met een titel als One Battle After Another: de ene schietpartij na de andere. En helemaal aan het eind de vraag "Well, Mr Anderson. What the fuck are you trying to tell me?" Excuseer mijn Frans. Humor, de hyperbool, satire. Ze werken niet langer om een maatschappijkritische spiegel van het huidige tijdsgewricht voor te houden. De andere Anderson, Wes, slaagde daar met zijn The Phoenician Scheme evenmin in. De wereld en met name de Amerikaanse samenleving is momenteel zo absurd dat een schepje erbovenop niet werkt. De humor wordt strontvervelend en vooral kinderachtig: de stijve van de kolonel, de ene na de andere pussy-verwijzing, de infantiele naamgevingen, etc (end of thinking capacity?).

Maar bovenal stond ik als toeschouwer zo veraf van de gebeurtenissen, nergens en met niemand kon ik meeleven, dat mijn uiteindelijke conclusie is dat dit een hele lange vervelende Pief Paf Poef was, en op geen enkele manier kan tippen aan de kwaliteiten van maatschappij-kritische films als: No Country For Old Men, American Beauty, of meer recent The Brutalist.

Alle kritieken ten spijt; de gemiddelden liegen er niet om: dit is de beste film in jaren.

PTA herinnert ons op hilarische en beangstigende wijze hoe effectief kunst kan zijn als protestvorm, en vaak het laatste bastion vormt in tijden waarin critici (mond)dood worden gemaakt. Machtsmisbruik en fascisme vormen de onderliggende thematiek, waarbij de karikaturen nodig zijn om eea dubbelzinnig genoeg te maken om voldoende 'plausible deniability' te garanderen.

Het politieke spectrum wordt met de grond gelijk gemaakt door de uitersten van de links-rechts dichotomie aan elkaar te knopen en uiteenlopende rechtvaardigingen voor geweld te revue te laten passeren.

Misschien is het ook wel autobiografisch. Want wie herkent zich niet in DiCaprio die op middelbare leeftijd al kampt met uitgebluste idealen en je gedesillusioneerd neerleggen bij de onvermijdelijke status quo.

Zo herkenbaar paradoxaal ook, hoe zo'n radicaal links type, inmiddels op leeftijd, even onbegripvol reageert op die gender nonsens van de huidige progressieven als een gemiddelde bible belter Dit laatste voelt ook wel een beetje als een sneer naar de hedendaagse progressieve idealen, afgezet tegen de toenmalige strijd voor vrede en een rechtvaardiger wereld.

Ik wilde deze film echt geweldig vinden want veel films met DiCaprio kan ik absoluut waarderen en Sean Penn is uiteraard een top acteur ook. Maar ik weet het niet, er mist iets en aan het acteerwerk ligt het sowieso niet.

Ik heb me zeldzaam zitten ergeren aan dat chaotisch, nergens naar klinkend pianospel tijdens best veel scènes en langdurig ook. Ik werd er gewoon simpel van, zal wel iets toevoegen, niet voor mij, ja, ergernis. Toch genoeg interessante scènes, anders was ik gewoon weggelopen.

Ik was wel blij dat ze van die moeder niet een of andere heldin hebben gemaakt, want ze was gewoon fucked up. Die scène in het begin in de bank, die man die over de grond kruipt en duidelijk al gewond is. Waarom is er überhaupt op hem geschoten? En mevrouw besluit hem gewoon nog een kogel te geven. Why?

Dit is wel echt zo'n film die ik rustig over een tijdje nog een keer wil zien , puur om te kijken of ik hem dan beter vindt. Soms heb je dat.

Hierbij mijn Oscar voorspelling. Kijken of het over 5 maanden zo uitkomt.

Beste Film

Beste regie

Beste mannelijke bijrol

Beste cinematografie

Beste editing

Beste adapted screenplay

Outsiders

Beste vrouwelijke hoofdrol (al was het maar om Trump te pesten)

Beste muziek

Alleen beste film, regie en bij/hoofdrol (Penn) blijven staan.

Ik ben meer overtuigd van editing en cinematografie dan van Penn. Maar we gaan het zien.

Gelukkig hecht ik bijzonder weinig waarde aan prijzen, en al helemaal niet aan Oscars. Door de 5 sterren uit al die kranten werd ik ook meermaals op het verkeerde been gezet. Een goede onderbouwing waarom OBAA nou zo goed is, heb ik nog nergens gelezen.

This was no film for old men: geen liefhebber van pief-paf-poef, achtervolging na achtervolging, flauwe grappen, karikaturen, goedkoop scoren via jat-en-plak-werk uit andere films (Tarantino-stijl), sowieso, You should never mess with the Dude. He wears flip-flops, or bowling shoes, and drinks white Russians. Holy Fuck!

Enige overeenkomst met the Dude is dat hij blowed en drinkt. Dat doen zo’n beetje de helft van alle mensen op aarde. Verder is zijn achtergrond en decreden van zijn kluizenaarschap totaal anders. The Dude had ook geen dochter en The Big Lebowski had geen enkele politieke lading. Vond m ook meer weghebben van Cheech. Had overigens zelf liever Joqauim Phoenix in die rol gezien dan DiCaprio

Vind die vergelijking dan ook erg dun. Plak en knipwerk is wel het laatste dat je PTA kunt verwijten. Hij is juist de meest oorspronkelijke filmmaker van zijn generatie.heeft zich hier vluchtig op een boek gebaseerd en kan verder niks in zijn film of filmstijl ziet wat die van een andere film geplakt zou hebben.

Voor het eerst in lange tijd weer eens naar de bios geweest voor deze film. 4+ sterren op moviemeter, dus ik ging er eens goed voor zitten. Nu, zo net na de film vraag ik me oprecht af hoe het in godsnaam mogelijk is dat deze film zo hoog scoort?! Mis ik iets, ben ik dan te kritisch? Het hele verhaal was geen moment pakkend voor me, de personages leer je niet kennen, en het plot is ronduit goedkoop. Het is dat Leonardo nog aardig kan acteren, anders was het voor mij echt 1 ster geweest.

Het is toch volstrekt begrijpelijk dat je een eigen smaak hebt. Er staan hier legio hoogaangeschreven films waar ik zelf niks aan vind, en andersom zijn er veel films met weinig sterren die ik grandioos vind.

Zelf heb ik deze film overigens achteraf toch een ster minder gegeven dan aanvankelijk. En ik heb ook geen zin in een herkijk, daarvoor duurt het me allemaal gewoon te lang.

Vind de lof voor Penn opvallend. Penn is voor mij juist een zwakker plekje in de film. Dicaprio en Del Toro zijn echt veel en veel beter. Penn is teveel en stripfiguur.

Daar ben ik het toch niet mee eens. Leonardo is niet een karikatuur maar een archetype. Leonardo maakt tegelijk een mens van zijn personage. Penn doet dat niet en dat is wat mij betreft echt dé zwakke plek van de film . Is overigens niet alleen de schuld van Penn. Het is ook op scriptniveau veruit het zwakste personage.

Mee eens. Vooral Del Toro doet erg veel met zijn relatief kleine rol. Penn ziet er zelfs ook uit als een stripfiguur. Ik vond hem tijdens het kijken van de film een beetje op Popeye lijken.

Leonardo di Caprio mag van mij de Oscar winnen. Van alle stoners in films vind ik die van hem het beste en meest herkenbaar. Alle maatschappelijke issues zijn een welkome bijvangst, maar voor mij is dit gewoon de ultieme stoner-film. Daarnaast vind ik DiCaprio in de meer komische rollen (Wolf of Wall Street, Once upon a time in Hollywood en deze) veel beter dan in zijn serieuze rollen waarin hij het plot moet uitleggen aan de kijker.