One Battle after Another (2025)

Ik vind dan weer DiCaprio de zwakste schaken omdat het personage gewoon niet bij hem past. Hij is te veel een pretty boy en in zie constant Leo door zijn personage heen. Had liever Joaquim Phoenix in die rol gezien. Die zet het stonertype in Inherent Vice feilloos neer.

Penn kan ik dan weer enorm om lachen.

Dicaprio is toch al zeker 20 jaar geen pretty boy meer. Dat hield wel op toen hij de dertig passeerde, Is bepaald niet iemand die mooi ouder geworden is. Integendeel zelfs, Phoenix weet ik niet. Daarvoor mist het personage iets duisters. Als Phoenix het had gespeeld was dat erin geslopen en dat had de film geen goed gedaan. Vind Dicaprio ook niet in de eerste plaats een stoner. En zo speelt hij dat ook niet gelukkig. Inherent Vice had weer niet met Dicaprio gemoeten omdat daar het duistere Phoeniix-randje nou net wel heel passend is.

Maar de man was terrorist. Juist die donkere kant vind ik niet goed tot zijn recht komen in het personage van DiCaprio

Ik vind dat nou juist wat zijn personage interessanter maakt. Hij heeft dat donkere randje wel in het begin maar is het kwijt als we later zijn en dat voelt DiCaprio fantastisch aan. Hij haalt daar ook humor uit. Phoenix had dat randje niet weg gekregen.

Agree to disagree

Een achtbaanrit van 160 minuten, het bestaat dus nog, films die boeiend blijven gedurende zo'n flinke speelduur.

Sean Penn speelt de pannen van het dak, dat wordt sowieso een Oscarnominatie. Leo zal er ook wel eentje krijgen, maar hij heeft het beeldje met betere rollen misgelopen. Benicio is heerlijk als rots in de branding.

Nog verrassend veel humor in zo'n donker en kritisch verhaal, de realiteit is dan ook tragedie en komedie tegelijkertijd.

Spetie gebruikt de afbeelding van Tuco uit "The good the bad and the ugly" en is net als ik gecharmeerd van deze film van Anderson. Na het zien van "One battle after another" gisteren in de bioscoop moest ik eigenlijk gelijk denken aan de oude spaghetti westerns, langsaam voortschrijdende avonturen met uitgerekte scenes die je van begin tot eind in hun greep houden. Films met een duidelijk thema zoals hebzucht of wraak waarbij je niet hoeft na te denken over de politieke correctheid.

Als je nu alle vermeende dubbele bodems buiten beschouwing laat en naar deze film kijkt als naar een oude western dan valt er veel te genieten. Het verhaal begint met een groep radicale linkse actievoerders die heel wat op hun kerfstok hebben en zodoende in aanraking komen met een verknipte militair, een glansrol van Sean Penn die hier gelijk een gooi naar de Oscars doet. We maken een sprong in de tijd naar het hedendaagse waar het eigenlijke verhaal zich ontpopt, of verder ontwikkeld, hoe je het maar bekijkt. Onze verknipte militair is gepromoveerd tot kolonel en wil graag deelnemen aan een ultra rechtse organisatie a la de Ku Kux Klan, het verleden zit hem in de weg.

Alle personages zijn lekker overdreven maar niet al te onrealistisch, er zit zwartgallige humor in de film zonder dat het lachwekkend wordt, er is volop actie en net zoveel drama. Het verhaal blijft boeien door steeds weer nieuwe zijlijntjes en interessante personages die opduiken. We krijgen veel close-up's te zien, prominente koppen in beeld en uitgerekte scènes van achtervolgingen, eigenlijk net als in de oude westerns. De muziek, veelal een dissonant pingelende piano, onderstreept de spanning en houdt zich stil daar waar nodig. Heel functioneel deze soundtrack, mooi is anders ik heb toch liever pakkende muziek. De acteerprestaties zijn van eigenlijke alle acteurs van een ongekend hoog niveau. Dit is een film die je in de toekomst zeker nog eens terug wilt zien misschien wel een klassieker voor de toekomst.

Het is geen film die het grote publiek onmiddellijk zal aanspreken, de afwezigheid van vrouwen in de bioscoop was daar wel tekenend voor, die gingen liever kijken naar een ontblote Jim Bakkum in "onze jongens'.

Als je filmliefhebber bent en je klassiekers kent dan moet je One Battle absoluut gaan kijken, ik heb me er geen minuut mee verveeld.

Leuke, onderhoudende film die toch wel iets te lang duurt. Sean Penn steelt de hoofdrol, enorm leuke acteerprestatie! Vooral dat loopje...

Film is verder interessant, komisch en spannend (zeker op het einde). Goed acteerwerk door de meesten, alhoewel de moeder mij irriteerde (Weet niet waarom). DiCaprio is altijd goed, maar wordt nu wel overtroffen door het excentrieke karakter van Penn.

Zien in de bios? Jazeker!

4*

Om met dat laatste te beginnen als filmliefhebber kan je OBAA beter links laten liggen; niets nieuws onder de zon. Hou je echter van achtervolgingen, explosies, schietpartijen, zinloos geweld, flauwe humor, karikaturen (ja een pregnant kenmerk van het Western-genre) en spektakel dan zit je gebeiteld.
Neem nou dat moment dat Lockjaw ondersteboven hangend in zijn auto voor dood wordt achtergelaten nadat Bob even polshoogte kwam nemen. Even later duikt (poeh hé wat een ge-wel-dig-e plotwending, goh in welke blockbuster komt zoiets nou niet voor?) Lockjaw midden op de weg strompelend weer op, jawel hoor, met een aan flarden geschoten kaak (goed verzonnen zeg, die naam voor het Penn-personage. Ik vind het te kinderachtig voor woorden. In de bioscoopzaal hoorde ik iemand fluisteren "Het lijkt Monty Python wel."
Of neem die achterlijke veel te lange achtervolgingscene over de daken, wat rechtstreeks uit die infantiele video-games is gekopieerd. Niet om aan te zien! Hoe oud denk je dat ik ben, Mr Anderson? 12?

Nee, ik ben diep teleurgesteld in deze PTA-creatie, want Anderson weet dondersgoed de menselijke psyche via een ingenieus verhaal op het witte doek te krijgen (Phantom Thread) en zijn vorige versie gebaseerd op dezelfde roman met Inherent Vine met Phoenix was door het gekozen perspectief ook veel beklijvender. Deze OBAA is gemaakt voor de massa en zal door diezelfde massa hoog scoren. Jammer.

Alle scenes die je benoemt zijn wel op een hele eigen en eigenzinnige wijze vormgegeven. Film is meer dan enkel het verhaal. Het is vooral vorm. En juist door de vorm (De vrije soundtrack, laatste autoachtervolging zjn daar sterke voorbeelden van.) is OBAA een unieke belevenis.

Een goed gemaakte misdaadfilm maar kan er niet heel veel meer in ontdekken. Visueel best wel interessant op verschillende momenten. Dat personage van Sean Penn is wel hilarisch. Maar kan er niet veel meer in ontdekken dan enkele goed gemaakte scenes. Vergeleken met Boogie Nights of There Will Be Blood een film dat weinig te vertellen heeft maar ook niet relevant aanvoelt voor het huidige Amerika. Er is een rechtste revolutie gaande en niet een linkse. Hoe dan ook vermakelijk maar misschien wel de meest oppervlakkigste film van P.T.A en ik had er meer van verwacht. Doet veel denken aan Tarantino deze. Vermakelijk is het zeker maar ook niet meer dan dat.

Eens met wat Fortune hierboven zegt, goed mee vermaakt maar geen topfilm als Boogie Nights of Magnolia.

Kan je zeker zo zien. Ik zag er ook wel een ode in aan menselijke solidariteit (met migranten) en veerkracht. Het viel mij met name op hoe goed del Toro zijn zaakjes op orde heeft bij de inval van het leger. De militaire precieze van de tegenpartij wordt op doodkalme wijze gecounterd met even precieze tegenzetten. De ondergrondse beweging lijkt haast even goed georganiseerd als de machtige 'onderdrukker'. Zolang er menselijke noden bestaan die onvervuld zijn, zullen mensen blijven creatieve oplossingen vinden om systemen te omzeilen, waarna het systeem weer reageert, enz. en zo krijgt je 'One battle after another'.
Vandaar dat tempo in de film allicht ook, het blijft maar doorgaan, en de 16 jaar tussen begin van de film en het tweede deel maakt nauwelijks een verschil. Zoiets?

Het probleem is dat er in OBAA geen normale mensen voorkomen.

Oneens. Z’n dochter en haar vrienden zijn vrij normaal. Net als Sensei. En het DiCaprio personage is toch ook niet zo raar. Het zijn enkel de omstandigheden die m in gekke situaties brengen.

Eigenlijk is enkel Penn over the top.

Eens, hij is voor mij daarom een dissonant. De rest geloofde ik helemaal.

Ik zag m meer als comic relief. Het leger dat te kakken wordt gezet. Vond het juist leuk, want hij heeft wel een hart

Net jij de bios gezien....

Sja..... Blijkbaar moet je er van houden..

Vond hem te lang

Muziek gruwelijk irritant, volume was ook achterlijk hard.

En al met al gewoon weinig aan, eigenlijk een chase van 3 uur.

Nee niet mijn film.

Inspiratieloze, hooguit vermakelijke, film met een makkelijk te verteren plot voor de massa's. Bizar dat deze film zo'n hoge plek in de top 250 (nu al?) heeft bemachtigd. Qua acteerprestaties, cinematografie, soundtrack en teksten is dit een gemiddeld filmpje en abosluut geen schim van PTA's betere films. Je zou kunnen stellen dat One Battle after Another een blauwdruk legt voor een dystopisch, toekomstig Amerika, maar dat is maar te betwijfelen. En daarbij is het in de categorie 'maatschappijkritische films' óók een schim van films in datzelfde genre.

Mij bekruipt hetzelfde gevoel als bij Once Upon A Time in Hollywood. Geniale regisseur, sterrencast, oneindige miljoenen in de portemonnee en dan na maanden van opnames met een inspiratieloze LANGE film komen aankakken die vooral geld moet opleveren. Wat een creatieve leegte. Snel op zoek naar makers die wél nog iets durven.

Onderhoudende film, met vlagen spannend. Het zou te verwachten zijn dat je een gelikte, strak gemonteerde thriller te zien krijgt, zoals Zero Dark Thirty. In plaats daarvan koos Anderson voor een 'losse' benadering van de scenes. De personages stuntelen wat in de grote landschappen, alsof ze zich weinig raad weten met de wapens en macht die ze in handen hebben. Dit werkte deels goed, omdat 'het kwaad' - een wereld van technocratie/fascisme- veel ambivalenter wordt. Je voelt het menselijke erdoorheen. Personages doen soms maar wat en hebben persoonlijke motieven die contrasteren met grote idealen (seksuele lust, het vinden van een geliefde t.o.v. witte suprematie, het volk aan de macht etc.). Het is daarom ook begrijpelijk dat er veel humor in de film zit, het maakt het geweld extra wrang. Tegelijkertijd voelt het daarmee alledaags: ja, dit zou best een wereld kunnen zijn die weinig van ons afstaat.

Toch gaat die vrije benadering na een tijdje wat slepen en voelt het onlogisch aan dat er in deze strak georganiseerde werelden - terroristen enerzijds, leger/regering en grote bedrijven anderzijds zoveel ruimte is voor het navolgen van die persoonlijke motieven. De schrijver liet zich hier te veel ruimte. Want waarom wordt Bob nog zo beschermd terwijl hij allang buitenspel staat? Hoezo kijken zo weinig mensen over de schouder van Lockjaw mee? Waarom is Lockjaw zo naïef t.o.v. van de Christmas Adventurerers? En is het einde van de film niet heel vreemd gezien de inval die eerder plaatsvond?

De film biedt een interessante spiegel voor het nu maar heeft te veel losse eindjes om als kunstwerk boven andere films uit te stijgen.

Overrated film. Goede acteurs, leuke sfeer maar mager verhaal. Domme actiefilm die heel lang is uitgerekt

Dan is een voldoende wel erg riant. Dit is inderdaad de reinste zakkenvullerij door PTA.

Helemaal mee eens. Absoluut niet top 250 waardig vind ik persoonlijk. Vaak zijn films met Leonardo Dicaprio kwalitatief, maar hij lijkt mee te gaan in commerciële

films voor het grote publiek.

Na afloop vroeg ik mij tevens af, waar ik naar ik het kijken was. Inderdaad één en al chaos.

2*

Politiek bericht verwijderd.

heb de film gisteren gezien en vondt de film best goed tot dat die verschrikkelijke muziek er tussen kwam ruim 1,5 uur eerst een verschrikkelijke piano een half uur lang met het zelfde deuntje(hard en zacht) en dat terwijl er gewoon gepraat en geacteerd werdt gelijk er na een gitaar, toen werdt er gezongen, toen weer een piano echt ik ergerde er mijn eigen kapot aan snap ook niet wat voor waarde dat toevoegd aan een film, als ik dit van tevoren geweten had

had ik de film niet gekeken VERSCHRIKKELIJK

Heel erg tegen gevallen.

Er zitten zeker goede zaken in, maar alles werd veel te lang uitgerekt. Uiteindelijk is het hierbij een lange achtervolging, die op het einde ook nog ontspoort door veel te veel toevalligheden.

Ik vond het begin er sterk, als dat was vol gehouden was het beter geweest.

Sean penn was een grappig personage, maar of dat de film hielp? Het viel erg uit de toon.

Anyway, zeker geen topfilm

Kan me voorstellen wie deze film goed vindt. Oh boy.

Meer zeg ik niet.

Snel afgezet.

Tja, is echt iets voor filmliefhebbers. Wel een select gezelschap natuurlijk.

De film begon goed totdat de music score het geheel verpestte. Na 70 minuten tijdens de vlucht mag je 20 minuten naar piano gepingel luisteren. Rete irritant en onnodig. De directie was hoogstwaarschijnlijk in slaap gesukkeld. Elk ander muziekstuk op de achtergrond dat na de 90 minuten komt slaat als een tang op een varken en is hoogst irritant. Nooit meer doen! Dat maakt de film niet beter. 2 sterren voor het verhaal.

De film komt wat moeizaam op gang en kent een nogal overdreven en te dik aangezet eerste half uur, maar daarna wordt het gelukkig allemaal een stuk beter. Vooral de nerveuze, overspannen rol van DiCaprio en het knap gedoseerde tempo zijn dan zeer genietbaar. Qua stijl ligt de film zwaar verankerd in de jaren '70, met fraaie, overzichtelijk in beeld gebrachte aktiescenes en zelfs een aantal eersteklas autoachtervolgingen. Wie had ooit gedacht dat regisseur Paul Thomas Anderson nog eens een aktiefilm zou maken. Het gaat hem verrassend goed af. Niet alle elementen werken even goed en de rol van Sean Penn zit tegen het karikaturale aan, maar al met al een indrukwekkend staaltje cinema.