Een Vrouw als Monique (2025)

Gister in EYE gezien met na afloop een Q&A met regisseuse Claire Pijman en Monique van de Ven.

Helaas vond ik het niet al te best mede door de vreemde structuur. Fictie gemengd met documentaire. Een echte documentaire had Monique veel meer recht aangedaan! Dit werkte niet echt. Zo miste er ook aardig wat en zaten er best wel wat fouten in. Het was helaas allemaal ook wat gemaakt gespeeld. Ook kwamen er maar veel te weinig mensen uit het vak aan bod, alleen Paul Verhoeven, Nouchka van Brakel en de intimiteitscoördinator.

Zo werd er helemaal niet over Amsterdamned gesproken, toch wel één van Monique haar meest bekende en iconische rollen! Ook kwam Dakota van Wim Verstappen niet aan bod waarbij de productie een chaos was, Jan de Bont ontslagen werd en werd vervangen door Theo van de Sande en Monique vervangen werd door Willeke van Ammelrooy.

Er zit een gesprek in met een intimiteitscoördinator waarin de verkrachtingsscène uit Iris besproken wordt. Er wordt de hele tijd over een ‘hij’ gesproken als regisseur. ‘Hij’ had de keukenscène niet meteen daarna moeten draaien maar er werd even vergeten dat Iris door Mady Saks ‘een vrouw’ is geregisseerd. Ook vertelde Monique dat er bij de catering van Brandende Liefde een meisje met een Amsterdams accent werkte wat ze gebruikte bij Hoge Hakken, Echte Liefde wat helemaal niet kan want Brandende Liefde komt uit 1983 en Hoge Hakken, Echte Liefde uit 1981.

Wat wel erg indrukwekkend was, was dat Monique over haar en Edwin de Vries zijn zoontje Nino vertelde die ze heel vroeg zijn verloren en dat ze heel open was over de productie van Keetje Tippel, dat Jan de Bont haar achter de camera een hoer noemde toen ze haar blouse open moest doen.

Helaas had hier veel meer ingezeten! Onze beste, leukste en grootste actrice verdiend een echte goede documentaire!

Monique van de Ven trekt zich terug in een vissershuisje aan de Franse kust om zich voor te bereiden op een film over een actrice op leeftijd die terugkijkt op haar carrière. De jonge Nederlandse fietser Bastiaan [Joes Brauers] klopt aan voor hulp vanwege een lelijke val en logeert bij Monique tot maandag wanneer de plaatselijke fietsenmaker beschikbaar is. Bastiaan herkent Monique en wat volgt, is een open gesprek over haar carrière. Boeiende mix van drama en documentaire werkt door het innemende samenspel en het besluit om de essentie van Van de Vens films te vinden aan de hand van haar persoonlijke ervaringen. Een origineel en boeiend portret van één van de belangrijkste vaderlandse filmacteurs.

Ja, een beetje stom, de film zoals hij in de bioscoop is verschenen duurt dan kennelijk 81 minuten, maar de versie zoals hij op televisie in Het uur van de wolf werd vertoond klokte in op 66 minuten, dus als gebruikers hier klagen dat ze bepaalde dingen hebben gemist kan ikzelf melden dat ik nog veel méér heb gemist, namelijk zo'n 20 procent van de film. Wat raar toch, bij de Classic albums-serie ben ik er wel aan gewend dat de afleveringen worden teruggebracht tot 50 minuten (ik neem aan dat dat gebeurt omdat de producenten hopen dat de èchte fan daarna alsnog de DVD met de officiële versie van 75 minuten gaat kopen), maar bij een film als dit… Enfin, er bleef genoeg over om te genieten, want in tegenstelling tot veel online-recensies had ik totaal geen moeite met de structuur: want voor mij was het gewoon Monique van de Ven zelf die met een ingebeelde gesprekspartner over haar leven en haar films zat te filosoferen, en daarbij kwam meer dan genoeg interessants voorbij. Goed spel van allebei, een interessante terugblik op de carrière van de grootste vrouwelijke filmster die we hier gehad hebben, een mooie nostalgische sfeer, en als bonus diverse prachtige plaatjes van het Bretonse landschap en de prachtige zee.