Eddington (2025)

Vanaf 2 oktober 2025 in de bioscoop (Universal Pictures International Netherlands)

Net in Antwerpen gezien. Aanrader.

Weer een keer geen horror van Aster . Toch een van de meest unieke grote regisseurs van deze tijd .

En met de grote ster van de afgelopen jaren Pascal

Maar een western . Ben heeeeeel benieuwd .

Pfff komt hier pas 2 oktober uit. Naast nog dik twee maanden ongeduldig wachten moet ik dus ook al die tijd spoilers zien te ontwijken….

Corona western... Lijkt me wel iets om naar uit te kijken.

Eddington is één grote oncomfortabele kluwen aan ongemakkelijkheid, onaangenaamheid en provocatie, waarin alles, maar dan ook echt alles, er compleet en volledig wordt doorgehaald. Rechts, links, het neutrale midden. Elke recente, moderne problematiek komt aan bod; de Covid-crisis, het politiegeweld, institutioneel racisme, witte hypocrisie, complotdenkers, big tech companies, lefties, hippies, protestmarsen en plunderaars, fake news, deep fake, wapenfreaks. Alles wordt gefilmd, iedereen zit continu met Tiktok in ieders gezicht te zwaaien. Het klinkt als veel, en dat is het ook. Héél veel, en het liefste dat je eigenlijk doet is wegkijken. Maar je kan je niet wegdraaien, je wordt als kijker gehypnotiseerd door de waanzin, de absurditeiten, de kleinmenselijkheid, de onhebbelijkheden, de haat en onwetendheid. Aster is allesbehalve subtiel - probeert dat ook niet te zijn. De vraag is of je je dat als filmmaker zelfs nog mag veroorloven - subtiel zijn - in een gepolariseerde wereld als de onze. Misschien is een onverbloemde spiegel voorhouden wel exact wat een getalenteerde filmmaker als Ari Aster moet doen. Hij houdt zich dan ook helemaal niet in. Voor velen zal het wellicht too much zijn. Ik vond het een indrukwekkende trip.

Een trip die ook steeds heftiger en bevreemdender wordt, hoewel er weinig tot geen bovennatuurlijke elementen inzitten. Niet helemaal verrassend; Asters traject lijkt daar sowieso een beetje van weg te leiden. Maar hoe verder de film vordert, hoe enerverender het geheel wordt, en zeker in het laatste halfuur ben je in een gewelddadige, hallucinante, onverklaarbare trip beland. Wie Phoenix' personage precies aanvalt en op de hielen zit, wordt in feite in het midden gelaten (terwijl ik iets over het hoofd zie?), maar in se kan het één van de vele 'partijen' in de film zijn. Het doet er ook niet echt toe, geweld is geweld en het is allemaal één pot nat.

Joaquin Phoenix is trouwens echt ongekend sterk bezig hier. Als geen ander weet hij een pathetische loser neer te zetten, met verkeerde overtuigingen, maar ook met kleinere, meer menselijke onhebbelijkheden, die we allemaal wel hebben in meerdere of mindere mate. Echt op geen enkel moment is hij sympathiek, maar wel altijd psychologisch gelaagd. Pedro Pascal en Emma Stone zijn ook sterk, maar het is wel echt Phoenix' film, hij zit ongeveer in elke scène en als kijker word je meer en meer meegesleurd in zijn radicale, irrationele, paniekerige wereldje. Austin Butler als de vierde 'grote naam' heeft eerder een kleine bijrol, heeft als zodanig ook niet echt veel met het 'hoofdverhaal' te maken.

Niet elk element komt helemaal goed tot z'n recht, niet elk uitgegooid lijntje krijgt een resolutie, en sommige beslissingen van Aster begrijp ik (nog) niet. Zeker de laatste vijf minuten kon ik moeilijk plaatsen. Plus; een echte boodschap - laat staan oplossing - is er gewoonweg niet. Het legt de vinger op de zere wonde(s) in de verdeelde Amerikaanse maatschappij, maar kan ook niet meer doen dan dat. Het is geen historische reflectie, en ook geen dystopische toekomstvisie: We're living in it right now. Het gebrek aan die afstand ten opzichte van de echte wereld maakt het een dappere, bikkelharde film, maar zorgt er langs de andere kant ook voor dat het moeilijk is om hier een coherente visie in te ontwarren. We staan er echt nog een beetje te dicht op.

Mhm, ik heb het gevoel dat ik het allemaal niet zo fantastisch onder woorden weet te brengen, maar dat is exact wat de film met me gedaan heeft. Geprovoceerd, uitgedaagd, verontrust. En fantastisch gefilmd, geweldige spanningsopbouw, pijnlijk langgerekte scènes, luide muzieknoten die half horror half western aanvoelen, het desolate stadje in New Mexico als perfect passende locatie. Ik heb het gevoel dat Aster nét niet helemaal tot een synthese komt, maar het leunt wel dicht aan bij een 4.5*.

De film van het jaar tot nu toe voor mij!

Ik vond het zo’n pleidooi tegen wapens.

Hoog tijd.

Drama is wel de goede label voor deze waardeloze film. Een echte drama om naar te kijken. En wat heeft Western hiermee te maken. Gaat meer over de pandemie en een sherrif die lak heeft aan al die regels omtrent de pandemie. Allemaal gepraat en geschreeuw. De poster is misschien wel het leukste om naar te kijken.

Matig drama. Het verhaal zit vol actualiteiten van nu en de afgelopen jaren. Van Corona tot woke tot Black lives matter. Aster probeert dat allemaal te mixen in deze film en slaagt daar niet echt in. De film is erg traag en scènes worden lang uitgesponnen wat niet ten goede komt van de spanningsopbouw richting de gewelddadige climax. Visueel zit de film wel sterk in elkaar en er zijn zeker kenmerken van Aster te ontdekken, maar verre van het niveau dan bv Midsommar. Niet dat deze films echt te vergelijken zijn, maar het geeft een idee. Het acteerwerk is ijzersterk, zeker Phoenix weet weer een mooi karakter neer te zetten. 2.5

Maffe moderne western die zich afspeelt in 2020, tijdens de hoogtijdagen van het Corona-virus. Joaquin Phoenix is weer eens subliem als de wat sullige sheriff van het kleine plaatsje Eddington die het opneemt tegen de gladde burgemeester Pedro Pascal. De forse lengte van de film lijkt aanvankelijk een niet te nemen hindernis gezien het lage tempo en de beperkte plot, maar gaandeweg worden de personages steeds interessanter en de gebeurtenissen meer intens, resulterend in een heerlijke, compleet van de pot gerukte finale.

Wat een ellenlange zit. Na een uur was voor mij de rek er al uit en toen bleek dit nog anderhalf uur te duren.. Nooit meer.

Je kunt deze niet te volgen film als alternatief, vernieuwend, verouderend zien. Je moet er maar in mee gaan.

Voor mij film kijken en na een kwartier geen idee hebben wat de regisseur bedoelt, en na twee uur nog steeds geen idee.

Er gebeurt van alles maar het is niet logisch. Een opsomming van discriminatie van zwarten, mishandeling van vrouwen/echtgenoot, dominante schoonmoeder, complot theorie, recht op wapens, misbruik van recht en nog meer wat ze konden bedenken. Brr, wat vreselijk om deze hele film af te kijken

klopt niet wat hier staat, film is allang uit op web versie in 4K. release datum 18 juli. ik zou er igg niet voor naar de bioscoop gaan, zonde van je geld! waardeloze ruk film is het

Na Hereditary (2018) en Midsommar (2019) was het wachten op een nieuwe horrorfilm van Ari Aster. Die kwam niet. Beau Is Afraid (2023) bracht geen horror maar freudiaanse paranoia. Ik was er niet zo van gecharmeerd. Met Eddington begeeft Aster zich een beetje op hetzelfde pad. Minder diepgaand. Minder absurd. Meer onomwonden. Meer expliciet gewelddadig.
De film speelt zich af in het plaatsje Eddingtom in New Mexico ten tijde van de coronapandemie. Het verhaal draait om de astmatische sheriff Joe Cross (Joaquin Phoenix) die in het verloop van de film een enorme woede opbouwt en die woede verderop in de film tot explosie laat komen. Cross ambieert het ambt van burgemeester en neemt het op tegen de voor zijn herverkiezing vechtende burgemeester Ted Garcin (Pedro Pascal). Beiden zijn niet per se aangename personages. Het bemoeilijkt de inleving. De overige personages zijn eveneens niet bijzonder sympathiek. Zelfzucht heerst. Als iemand voor het goede opkomt, is dat om de verkeerde redenen. Oprechtheid, onbaatzuchtigheid en betrouwbaarheid zijn geen deugden die je in Eddington zult vinden.
De film verhoudt zich kritisch tot een bepaalde uitgesproken Amerikaanse mentaliteit. Een soortement cis-mannelijke overtuiging die wordt uitgedragen door een dominante groep die zich onschendbaar en superieur waant, offensief leiderschap voorstaat of uitoefent en een grote portie zelfingenomenheid ten toon spreidt. Achter hun meestal dwaze uiterlijke vertoon schuilen onzekerheid en zelfoverschatting als gevolg van jaloezie, prestatieangst en main character syndrome. De personages in deze film zijn ermee behept. Rondom hen scharen zich meelopers en verzamelen zich botsende individuele belangen. Er ontstaat een breekbare constellatie waarin een voortdurende dreiging van een gewelddadige explosie schuilgaat, Een explosie die op het punt staat de bedrieglijke rust te verstoren. Een bombastische soundtrack benadrukt tamelijk dramatisch die dreiging. Een beetje overdone, wat mij betreft. Het was me duidelijk.
Aster brengt zijn film met inzet van cynische humor en een fijnzinnige sociologische blik. Hij maakt een donkere satire waarin de autoriteiten die rechtvaardig met orde en gezag moeten omgaan deze zaken juist ondergraven waardoor burgers angstig, onzeker, onwetend en gefrustreerd raken. Burgers die hun gevoelens vervolgens vertalen in anarchistische activiteiten. Dat verloop der dingen is weliswaar voorspelbaar maar intrigerend om te bekijken. Eddington is dan ook een intrigerende film. Toch pakte de film me niet.
De karakterschetsen zijn boeiend. Het acteerwerk is goed. Het camerawerk is goed. Er hangt een sfeer van bevreemding die goed wordt getroffen. Eigenlijk geen echt negatieve opmerkingen mijnerzijds betreffende de film. Toch lukte het niet. Misschien kwam het omdat het verhaal met veel omwegen verloopt en de aandacht niet steeds volledig is. Misschien kwam het omdat de personages vooral antipathie opwekken. Misschien dit. Misschien dat. Wat ik zeker weet is dat de film me niet volledig in zijn greep kreeg. Me niet emotioneerde. Me niet inpakte. Eddington is een film, die me als klinisch observant boeide maar me emotioneel gesproken waarlijk koud liet. Het is niet anders.

Deze satirische, moderne western van Ari Aster heeft veel moeite om te overtuigen. De film werd in mijn opinie verkeerd aangekondigd als komedie terwijl het eerder commentaar geeft. Er valt weinig echt te lachen en vele typetjes werkten me eerder op de zenuwen. I

Ik snap wel wat de film wil zeggen en dat is namelijk heel wat. Misschien wil Aster net te veel zeggen in dit 2,5u lange stuk. De politieke verdeling die corona teweegbracht maar ook klassenverschil, entitlement, adolescente arrogantie, de overwinning van technologiebedrijven en zelfs hoe iedereen zichzelf verliest in zijn eigen mening en die ook als enige waarheid zien.

Een hele boterham, dus. Het is bewonderenswaardig dat Aster dit überhaupt heeft aangedurfd om zo'n thema's aan te kaarten én te verwikkelen in een coherente film. Mijn probleem met de film is dat hij nooit echt de volle speelduur kan kiezen wat hij nu eigenlijk is. Enkele verhaallijnen gaan werkelijk nergens heen om dan op het eind nog even langs te komen om te zeggen hoe het is uitgedraaid. De tweede helft is wel beduidend beter dan de eerste. De humor is zwarter, er zijn daadwerkelijk dingen te verliezen voor de personages en er zit wat Tarantino-esk ultraviolence in.

De film is visueel wat minder interessant dan Asters vorige werken. De kleuren zijn dof en veel met de camera gebeurt er niet echt. Het past bij de desolate setting en de onheilspellende politieke sfeer maar als kijker is het een suffe bedoening.

De hele cast zit wel echt goed: Pedro Pascal is weer lekker charismatisch als altijd en Joaquin Phoenix doet wat hij altijd doet bij dit type films. Emma Stone en Austin Butler vullen de cast met grote namen uitmuntend aan.

2,5*

Ik heb het over de Nederlandse releasedatum. Die klopt wel.

Ik vind de trailer al saai....

Best nog wel zalige film, met goeie cast, die een satirische blik werkt op zowel woke links als rechts ten tijde van covid en BLM.

Zoals ik al vermoedde een flinke tegenvaller. Het gaat allemaal heel langzaam waardoor de film een veel te lange speelduur krijgt. De thema's zijn niet boeiend; het is een samenraapsel van alle onzin dat zich hedendaags afspeelt in de echte wereld en dan losgelaten op een klein dorpje ergens in New Mexico. Alsof het ook maar enigszins boeiend is voor demonstranten om zich op zo'n gehucht met 1 sheriff en 2 onderdanen te richten. De regisseur wil ongetwijfeld weer een of andere spirituele boodschap overbrengen met deze prut, maar dat is hem niet gelukt.

Wat is Joaquin Phoenix een baas zeg.. deze man speelt niet in gare marvel franchises of makkelijke rolletjes. Je moet toch respect hebben voor de rollen die hij kiest en zijn oordeel is feilloos. Ook in deze film zet hij weer een geweldig karakter neer. Een loser met zoveel slechte eigenschappen het is om te smullen.

A24 en dan kan je een aparte film verwachten en dat was deze "Eddington" dan ook. Het begint allemaal vrij rusig als een Corona film inlusief met/ zonder mondkapjes. Dan wordt black lives matter tiegevoegd. Een kijk op de corona jaren. Na 90 minuten wordt de film al wat meer verrassend kwa ontwikkelingen. Maar na 2 uur is alle logica verdwenen en ontploft het scenario. Resultaat een uiterst merkwaardige zwartgallige misdaad drama. 3*

Eddington gaat over alles wat de wereld vandaag verziekt : desinformatie via sociale media, gebrek aan respect voor andermans mening, wantrouwen voor de overheid, wokisme, afrekeningspolitiek, overregulering, een jeugd die alles in twijfel trekt. Als je dit allemaal door de blender gooit, dan krijg je één woord : chaos.

En dat is precies wat er gebeurt in Eddington. Het eens zo rustige dorpje vervalt in ongeziene chaos wanneer de lokale sheriff en de burgemeester een meningsverschil hebben over het dragen van mondmaskers tijdens corona. Daarna beslist de sheriff om een gooi te doen naar het burgemeesterschap wat een hele reeks gebeurtenissen in gang zet.

Ik moet zeggen dat het eerste uur best een harde zit was, met veel geklets dat niet altijd ergens over ging. Maar het is vooral een satirische kijk op een Amerikaanse gepolariseerde maatschappij. Als je niet doorhebt wat er op de korrel genomen wordt zul je weinig aan de film hebben. Dat maakt het daarom nog niet geslaagd, en veel te lang. Het mist hierdoor de nodige scherpte en focus, maar in verschillende situaties zag ik toch ook vaak herkenbaarheid. Joaquin Phoenix is redelijk irritant als de klootzak-sheriff van Eddington en dat is jammer want je ziet hem de hele lengte van de film op het scherm. Vond het niet zijn beste rol. Voor Emma Stone moet je het niet doen, die heeft heel weinig screentime. Eddington stond hoog op mijn watchlist maar meer dan een nipte 3* kan ik er niet aan kwijt.

Too soon.

Aster zet op zich een fraaie schets neer van hoe hopeloos de enshittification van de samenleving doorgeslagen is - je kan dan denken 'ach het is Amerika maar' maar we zitten er zelf ook niet ver vanaf. Gedurfd, zowel in de ambiguiteit van het hele spel als in de keuze om de hoofdrol en meest gevierde acteur zo'n abject, kotswaardig uitwerpsel te laten neerzetten. En vervolgens fijn over the top, en dan nóg wat verder.

Ik kan het niet laten om me daarbij af te vragen voor wie hij deze film dan nog maakt. Niet voor het volk wat in naam of dagelijkse praktijk achter de fijne sheriff staat - ik vraag me zelfs af of zij wel in de verte begrijpen zullen waar de film uberhaupt over gaat. En ook niet voor de andere kant, waar ik mezelf bij reken. Het enige wat het bij mij echt oproept is een herinnering aan alle ellende en leed dat de wappies, de ik-doe-niet-meer-mee mensen en de complotzaaiers precies veroorzaakt hebben. We hadden de kans om ze uit de samenleving te verwijderen, waarom hebben we die niet gepakt, dat is wat het bij mij achterlaat.

Meer polarisatie dus. Was dat echt je doel, Ari Aster?

Verhalend is het allemaal een beetje meh, te vaak over de rand van geloofwaardig, en ja, in het echt is het nog veel erger, maar dat is geen excuus om er in je film maar een rommeltje van te maken. Veel te veel losse draadjes en wat lijkt op plotholes ook, en de lust ontgaat me volledig om daar echt in te duiken. Maar erger nog, de film heeft niets te vertellen wat we niet allang wisten, maar doet daar wel zowat drie uur over.

Misschien was het over een jaar of tien, twintig tijd geweest om deze film te maken. Nu voelt het echt als te vroeg.

Vanwege de COVID-pandemie is iedereen in Eddington verplicht om een gezichtsmasker te dragen in openbare gelegenheden. Sheriff Joe Cross [Joaquin Phoenix] weigert die regel te handhaven, ondanks dat de burgemeester [Pedro Pascal] hem daar vriendelijk, doch dringend op aanspreekt. Joe is zo verbolgen over de situatie dat hij besluit om zelf een gooi te doen naar het burgemeesterschap bij de aanstaande verkiezingen. Wat begint als een politieke strijd krijgt, neemt steeds grimmigere vormen aan. Zwarte komedie met satirische elementen overtuigt door Asters beheerste, geloofwaardige opbouw van de spanning. Op 2/3 van de film krijgt het verhaal een schokkende wending en vanaf dat moment ontspoort ett ondanks Phoenix’ indringende rol en de gewaagde, onglamoureuze Stone als Joes echtgenote.

Toch wel goed onder woorden gebracht hoor. Kan me in elk geval van alle bijdragen hierboven het beste in de jouwe vinden. Ondanks dat ik net een tikje minder enthousiast ben.

Wat een zootje. Geen idee welk punt Aster nou echt wilde maken, heel wat verschillende door elkaar, zo leek het. Misschien wel dat het allemaal een zootje is...? Teveel cheesiness, rare sprongen, onlogica, ontiegelijk suffe afwikkeling... Ook wel wat geinigheidjes, soms een licht scherp maatschappijsatirisch dingetje, Phoenix is natuurlijk prima. Maar voor mij onder de streep weer vrijwel net zo vervelend als Beau Is Afraid, tikje beter. Ik hang aldoor tegen 1.5* aan maar dat is volgens mij ook niet helemaal terecht en eerlijk.

Ik zal z'n eerste twee nog eens proberen, nog nooit gezien...apart genoeg. Die lijken over de hele breedte beiden beter gewaardeerd te worden. Hier iig kan ik me helaas goed in Peter Bradshaw's review vinden.

De film doet me een beetje denken aan het concept van Lynch’ film Blue Velvet: een ogenschijnlijk rustig provinciestadje heeft een vreselijk geheim met de moraal dat ook saaie provinciestadjes niet perse onschuldig zijn. Het verschil is alleen dat door de sociale media nu allerlei ogenchijnlijk nep-dreigingen over het hele land walsen en geen enkel provinciestadje onberoerd blijft: enerzijds (vanuit de rechterkant) zijn er de complottheorieën over corona als nepnieuws om de bevolking te onderdrukken en over pedonetwerken en anderzijds (vanuit de linkerkant) zijn er ‘social justice’-warriors die overal onrecht of fascisme zien zoals de Black Lives Matter-beweging en Antifa die schuldgevoel, verzet en verandering eisen. De gemene deler is misschien dat het uitdrukkingen zijn van een diep wantrouwen tegen de overheid en de autoriteiten, versterkt door de sociale media, maar uiteindelijk vliegen ze vooral elkaar in de haren in de bekende links/rechts-polarisatie terwijl het grootkapitaal (de datacentrum) er alleen maar van profiteert. In het geval van Eddington lijkt een persoonlijke vete over mondkapjes en een vrouw tussen een sheriff en een burgemeester de trigger om deze destructieve krachten los te laten breken: de film komt moeizaam op gang maar eindigt in een groteske geweldsexplosie.

De kracht van de film is zijn boodschap: het echte virus dat de samenleving vernietigt is niet corona maar de sociale media die constant onrust veroorzaken door elk mogelijk onrecht onder de aandacht brengen en die de samenleving naar massahysterie en massageweld leiden. Volgens de filosoof Peter Sloterdijk in een lezing in 1998 berust de eenheid van de moderne natiestaat op een door de massamedia bewerkstelligde permanente opwinding, maar de sociale media hebben die agitatie niet alleen nog vele malen versterkt maar ook ‘bubbels’ veroorzaakt waarin verschillende groepen permanent woedend zijn over verschillende dingen en welk wantrouwen en haat ook de andere bubbel treft. En de film begint en eindigt niet voor niets met het datacentrum: dat maakt niet alleen de sociale media en daarmee de polarisatie mogelijk maar is ook een verdienmodel voor het kapitaal (en de machtsbasis voor autoritaire presidenten).

De verontrustende gekte (BLM, complotdenkers, Corona maatregelen) weergaloos in beeld gebracht. Aster is een bijkans geniale filmmaker.