menu

Hereditary (2018)

mijn stem
3,24 (1053)
1053 stemmen

Verenigde Staten
Horror / Drama
126 minuten

geregisseerd door Ari Aster
met Toni Collette, Alex Wolff en Gabriel Byrne

De teruggetrokken grootmoeder van de familie Graham is dan wel overleden, maar zij werpt nog steeds een schaduw op het gezin. Voornamelijk haar kleindochter, de tiener Charlie, met wie ze altijd al een ongewone fascinatie had, lijdt eronder. Aan het vredige bestaan van de Grahams wordt abrupt een einde gemaakt wanneer een verschrikking hun thuis overneemt. Hierdoor wordt Annie, de moeder binnen het gezin, gedwongen om duistere paden te betreden, zodat ze kunnen ontsnappen aan het ongelukkige lot dat hen allen te wachten staat.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=sbLAEPcH4Bo

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
Ik dacht dat ik naar een hele aparte film ging kijken door alle recencies en aangezien ik het bekijken van daardoor heel lang uitgesteld hebt maar ja dan staat hij opeens op netflix.......
In principe was het eigenlijk gewoon een normale horror film voor mij pffff dus dat viel niet tegen
Prima opbouw en die onthoofding van dat kind kwam geheel onverwachts door mijn verwachtingen van deze film.
Eigenlijk werd de film steeds spannender en bij sommige dingen denk je opeens aha dus zo zit dat en bij andere dingen denk je weer huh? Vooral het einde ging iets te snel voor mij.....
Ik had verwacht dat die oma ging spoken in huis en dat het allemaal ouderwets occult werd ofzo nou als je gewoon van een mysterieuze horror/thriller houd met een goed verhaal dan is deze voor jou

Of het nou de allerengste film is... voor mij NEE, dan ben ik meer voor de blair witch project, paranormal activity, halloween films en the grudge [yu on] Bij al die kon ik niet meer slapen en vreselijke nachtmerries.

avatar van Flavio
3,5
Flavio (moderator)
Aantal slowchat berichten verwijderd.


avatar van remorz
5,0
En jawel, daar is ie. Mijn eerste vijf sterren voor een horror.

Ik verwacht dat Hereditary het predikaat horrorklassieker niet lang kan ontlopen. Critici staan natuurlijk te popelen om indiefilms als dit van het label (al dan niet voorzien van het voorvoegsel 'instant-') te voorzien, zeker als het gaat om een debuut. Maar gezien de vele effectief omgebogen genre-elementen (badinerend ook wel cliché's genoemd), de uitvoerige investering in de emotioneel-dramatische component als wel de consequent cumulerende huivering als gevolg daarvan, is het niet moeilijk te voorspellen dat deze in retrospect het boegbeeld is gaan vormen voor een stroom aan navolgelingen.

Noem het een bevlekking door arthouse of bestempel de stroming (voorbarig) als elevated horror; de nieuwe benamingen zullen wat elitaire lading aan zich hebben kleven. Maar omdat Hereditary teruggrijpt op lang opzij geschoven elementen die elementair zijn voor een empathische vorm van griezel én zich ontdoet van goedkoop effectbejag dat het genre lange tijd uitgehold en tot op sterven na dood vercommercialiseerd heeft, is het ergens ook wel logisch dat de nieuwe etiketten zich willen onttrekken aan het low-culture-gehalte dat onlosmakelijk met horror verbonden leek te zijn.

Dat klinkt allemaal pretentieus, maar eigenlijk is wat Aster hier neerzet, even effectief als kinderlijk eenvoudig. Hij zorgt simpelweg dat we meevoelen met de protagonisten, voordat hij ze bestookt met ellende. Dat wil niet zeggen dat zijn middelen daartoe niet ook uit ellende kunnen bestaan. Hij lokt ons het gezin namelijk binnen met de dood van een van de familieleden en - zonder dat het verdriet gelijk overslaat - je voelt als kijker door de elegie van Annie wel haarfijn aan dat oma's leven een getroebleerd licht over haar en het gezin geworpen heeft, dat ook na haar dood zijn sporen zal nalaten. Hier en daar wat bevreemdende elementen (wat lacht die man vreemd naar Charlie), wat subtiele vooruitwijzingen naar latere tragiek (de noten-allergie van Charlie), maar met de begrafenis van oma word je als kijker bovenal de tragische belevingswereld van het gezin binnengetrokken: Peter die zijn bed niet uitkomt; Annie haar treurige grafrede; Charlie die de nacht in de boomhut heeft doorgebracht en vader Steve die het een beetje bij elkaar probeert te sprokkelen.

Dat het verlies uit de proloog zijn impact op het gezin heeft is duidelijk, dat het de kampen verdeelt over verschillende manieren van verwerkingen eveneens. Extra druk komt van de deadline die Annie opgelegd krijgt - en die haar voelbare stress oplevert. En net als je denkt te kunnen settelen in deze nu al wankele gezinsdynamiek - middels het feestje van Peter misschien zelfs denkt wat stoom af te kunnen blazen - slaat Aster met de dood van Charlie eigenlijk pas echt toe. Was de rouwverwerking eerder al verdeeld, ergens tussen de apathische Peter en hysterische Annie, bevindt zich dan het daadwerkelijke speelveld waar Aster vanaf dan zijn horror over heen kan uitstorten. Hij trekt het nog even lekker uit elkaar aan de eettafel waar, door een plotse tirade van Annie, gevolgd door de kalm terugkaatsende vraag van Peter, het gezin daadwerkelijk emotioneel ontwricht genoemd kan worden. Prachtige scene.

Zoals gezegd, het zijn geen nieuwe elementen die Aster daarna introduceert; we hebben het allemaal al eens eerder gezien. De waanbeelden, een creepy kind, een boekje met tekeningen, de séances, de nachtmerries en de occulte sferen waar alles steeds verder, steeds fantastischer in ondergedompeld wordt. Zijn geduldige investering in oprecht drama zorgt simpelweg voor voldoende voedingsbodem. Hij wordt daarbij enorm geholpen door een al even geduldige en beheerste cameravoering en een soundtrack die eens met recht verontrustend genoemd kan worden. De optelsom heeft bakken met sfeer als uitkomst, die - als je erdoor gegrepen wordt - daadwerkelijk onder je huid kruipt en daar tot het einde toe oncomfortabel kriebelend blijft zitten.

Af en toe moet er ontlading zijn, dat weet Aster ook. Daarom krijgen we lange tijd na het ongeluk nog eens het ontbindende hoofd van Charlie vol in beeld. Vliegt na alle krijsende onmacht van Annie plots Steve in brand. Wordt er na een van de weinige jumpscares onverwacht versneld middels een achtervolging. Het zijn kleine momenten waar Aster je op adem laat komen, om vervolgens de spanning weer op te voeren.

Dat hij voor het einde niet kiest voor volledige ontlading maar de afslag naar een occult zweverige fade-out neemt, zal niet iedereen kunnen bekoren; ik geloof heilig dat hij met het vermijden van een nauwsluitende logica of ontploffend bloedbad, de definitieve garantie op klassieke horrorstatus bezegeld heeft, zoals we die te zijner tijd ook aan bijvoorbeeld The Shining, Rosemary's Baby of The Thing meegegeven hebben. Een einde met ademruimte, een bezwerende openheid die we tot in het einde der tijden, met behoud van vraagtekens, kunnen in- en aanvullen met onze gevoelens en gedachten.

We worden weer eens betrokken bij de gebeurtenissen en personages van horrorfilms. Dat is uiteindelijk Asters grootste verdienste en hoe simpel het ook moge klinken, na herziening staat de effectiviteit ervan nog steeds als een huis. Een effectiviteit die voor mij een favoriet maar ingedut genre van nieuw elan voorziet. Waarvan ik hoop dat het veel navolging vindt. En wat mij tot de volgende uitspraak brengt - ik ga het gewoon zeggen: Hereditary is de beste horrorfilm die ik ooit heb gezien. 5*

Fantastische film. Vooral veel rustige scenes. Niet dat snelle. Prima cast ook.
Ja op t laatst wordt het ongeloofwaardig maar dat hoort zo in dit soort films.

avatar van Brandt
4,0
Eindelijk weer eens een horrorfilm die echt horror durft te zijn, of beter: die het horror-genre opnieuw definieert. Je hoeft niet alles te laten zien...zeer suggestief en zonder goedkoop effectbejag kruipt hereditary langzaam onder je huid. De Cast is al geweldig, maar Toni Collette is echt in topvorm. Als ik de recensies mag geloven wordt dit een moderne horrorklassieker, terecht naar ik vermoed, want ik hou eigenlijk niet zo van horror. Hereditary betekent trouwens erfelijk, hoe toepasselijk!

avatar van RaoulDuke
4,0
Uitermate genoten van deze horrorfilm nieuwe stijl.
De regisseur gebruikt zeer uiteenlopende, subtiele, en vaak originele methodes om een uiterst creepy sfeertje op te bouwen dat je praktisch de volledige tijdsduur aan je stoel genageld houd.
De cinematografie, de belichting en de soundtrack, essentieel voor een goede horror, zijn bovendien fantastisch.
De in mijn beleving lichtelijk teleurstellende ontknoping doet daar weinig aan af.

avatar van Boneka
3,5
Doom4 schreef:
Ik dacht dat ik naar een hele aparte film ging kijken door alle recencies en aangezien ik het bekijken van daardoor heel lang uitgesteld hebt maar ja dan staat hij opeens op netflix.......
In principe was het eigenlijk gewoon een normale horror film voor mij pffff dus dat viel niet tegen
Prima opbouw en die onthoofding van dat kind kwam geheel onverwachts door mijn verwachtingen van deze film.
Eigenlijk werd de film steeds spannender en bij sommige dingen denk je opeens aha dus zo zit dat en bij andere dingen denk je weer huh? Vooral het einde ging iets te snel voor mij.....
Ik had verwacht dat die oma ging spoken in huis en dat het allemaal ouderwets occult werd ofzo nou als je gewoon van een mysterieuze horror/thriller houd met een goed verhaal dan is deze voor jou

Of het nou de allerengste film is... voor mij NEE, dan ben ik meer voor de blair witch project, paranormal activity, halloween films en the grudge [yu on] Bij al die kon ik niet meer slapen en vreselijke nachtmerries.


Apart was ie zeker

avatar van Boneka
3,5
Feitelijk kunnen we deze film in twee stukken opdelen. Tot anderhalf uur is drama misschien het beste woord. Daarbij wordt ie soms best wel zwaar. We zien wel wat gekke gebeurtenissen voorbij komen, maar kon toch rustig op mijn stoel blijven zitten. Na anderhalf uur gaan de remmen pas echt los en kunnen we drama omzetten tot wat horror. Nog steeds geen jumps tot het plafond, maar het raakt je wel. Het wordt steeds bizarre en vreemder. Het eindje is misschien niet het beste van de film, maar de hele opbouw zeker wel. Glansrollen voor de moeder Toni Collette en Alex Wolff die een perfecte rol als zoon speelde. Heb nog even gekeken hoe Charlie gespeeld door Amelia "Milly" Shapiro eruit ziet want wat is dat kind lelijk zeg. Gelukkig voor haar is ze in het echt beter te pruimen.

Hier en daar had er wat meer snelheid in gemogen, aan de andere kant is het ook wel weer prettig om eens rustig naar een "horror" te kijken die er vooral anders uit ziet dan een doorsnee versie. Vond vooral de vormgeving erg fraai. Met name het poppenhuis huis zag er leuk uit. Beetje nep vond ik alleen die vliegen, waarvan ik dacht dat ze voor een glasplaat vlogen. Optisch bedrog waar Hitchkock een patent op had.

Film 3.5
Beeld 4.0
Geluid 4.0
Extra's 3.0 niet ondertiteld

Boneka schreef:
Heb nog even gekeken hoe Charlie gespeeld door Amelia "Milly" Shapiro eruit ziet want wat is dat kind lelijk zeg. Gelukkig voor haar is ze in het echt beter te pruimen.




Dat vond ik dus ook, door jou ben ik haar ook even gaan googelen maar in het echt vind ik haar nog steeds niet echt beter hoor....

avatar van hatebreeder
3,0
Matige film die traag op gang komt om daarna vervolgens even vrij interessant te worden. Het einde is mij geheel onduidelijk. Kleine 3 sterren wat mij betreft.

Zeker niet slecht. Goede opbouw en rustige scènes waar je rillingen van krijgt. Aan sfeer is niets op aan te merken. Toni Collete is fantastisch.

avatar van zegmaarmaarten
3,5
Goede drama/thriller/horror film, met goed uitgewerkte karakters.
Niet echt super eng, je ligt er niet van wakker.
In dit genre worden zeer matige films gemaakt, deze steekt wel duidelijk boven het maaiveld uit. Toch had het wel wat griezeliger gekund met wat meer schrikeffecten en ik mis ook dat soort Rosemary's Baby muziek.
3,5*

avatar van Mescaline
4,0
Mescaline (moderator)
Eindelijk weer eens een horror die veel inspiratie heeft gehaald uit het horror-film verleden en hier ook optimaal gebruik van maakt. Hereditary gaat door de erg menselijke manier van aanpak en het zeer indrukwekkende en hoge acteerniveau al snel onder je huid zitten, hierbij maakt de regisseur veel gebruik van geluiden, "rare muziek" en vooral(Net als wat classic horror ook vaak deed) veel gebruik van schaduwen en lichtinvallen.

De makers zijn duidelijk heel creatief geweest en proberen de meeste horror elementen ook met praktische effecten te verwezenlijken. Graag meer van dit soort creatieve horror films die af durven te wijken van de standaard en de "verwachting" van het grote publiek.

Hereditary durft anders te zijn en was voor mij hierdoor ook echt een aangename verrassing.
4*

3,5
Wat een aparte film! Mocht eigenlijk wel allemaal wat sneller, maar er zitten stukken in de film die je nooit meer gaat vervelen. Dit maakt het een 3.5.

0,5
Sorry hoor maar het einde sloeg werkelijk waar nergens op. Het begin was nog wel veelbelovend. Zonde van je tijd!

avatar van Federer76
4,0
Sfeervolle film die zeker mag beschouwd worden als een van de betere horrorfilms van afgelopen tijd. Ik hou van het mysterieus aspect. Film hoeft voor mij ook niet heel duidelijk te zijn,dat maakt het ontdekken achteraf nog een stuk leuker. Dikke 4 sterren!

Gast
geplaatst: vandaag om 02:26 uur

geplaatst: vandaag om 02:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.