ad
  • 139.601 films
  • 6.585 series
  • 19.924 seizoenen
  • 431.322 acteurs
  • 280.201 gebruikers
  • 8.079.837 stemmen
Avatar
 
banner banner

Playtime (1967)

Komedie / Drama | 155 minuten / 120 minuten (ingekorte versie)
3,64 369 stemmen

Genre: Komedie / Drama

Speelduur: 155 minuten / 120 minuten (ingekorte versie)

Alternatieve titel: Play Time

Oorsprong: Frankrijk / Italië

Geregisseerd door: Jacques Tati

Met onder meer: Jacques Tati, Barbara Dennek en Rita Maiden

IMDb beoordeling: 7,9 (19.645)

Oorspronkelijke taal: Frans

Oorspronkelijke titel: PlayTime

Releasedatum: 16 december 1967

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play

Over Playtime

Derde deel uit Tati's Monsieur-Hulotserie. Monsieur Hulot moet in Parijs een Amerikaan ontmoeten, maar hij raakt verdwaald tussen de moderne architectuur. Als hij bij een groep Amerikaanse toeristen belandt, besluit hij met hen door de stad te trekken.

imageimageimageimageimageimageimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Monsieur Hulot

Young Tourist

Mr. Schultz's Companion

Woman Selling Eyeglasses

Shopper in Department Store

Mr. Lacs's Secretary

Mme. Giffard

Alle Media

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van misterwhite

misterwhite

  • 4726 berichten
  • 656 stemmen

Zo, filmjaar 2016 is ingezet, met als goede voornemens eens terug wat meer reviews te schrijven en essentiële klassiekers te kijken. Dat is ook één van de voornaamste redens ik vandaag voor Playtime gekozen heb. De volgens vele tijdloze en belangrijke klassieker van Tati ligt al een hele tijd tussen mijn dvd collectie.

Steeds als ik weer nieuwe klassiekers kijk ontdek ik dat het mij niet altijd wil liggen. Het grijpt mij maar bij enkele momenten. Maar toch kan ik de status begrijpen. Ik ben bij deze film vooral onder indruk van de regieaanpak van Tati. Deze manier van vertellen is absoluut uniek en het werkt ook. Maar bij mij bleef het niet altijd werken en dat kwam vooral door de chaotische sfeer. Het eerste uur vloog goed voorbij, met een paar zeer aanstekelijke momenten. Maar het 2de deel ging er dan weer net wat over, net te veel drukte. Het werd daarom voor mij even een vermoeiende zit. Ik kreeg het idee dat er in elk hoekje in het beeld wel iets anders gebeurde. Maar chapeau voor Tati om dit geregisseerd te krijgen. In het 2de deel ook wel aangenaam kunnen lachen, zelfs meer dan in het eerste.

Ik kan spreken over een interessante filmervaring. Maar denk dat ik deze ooit nog eens moet herzien om nog meer in de chaos te ontdekken. Maar voor nu hou ik het op 3.5*.


avatar van John Milton

John Milton

  • 14924 berichten
  • 7661 stemmen

Verreweg mijn favoriete Tati en vooralsnog de enige waarvan ik snap waar de poehaa nu over gaat. Ebert legt het heel behoorlijk uit. En ook hij geeft het aan, misterwhite:

"Playtime" is a peculiar, mysterious, magical film. Perhaps you should see it as a preparation for seeing it; the first time won't quite work.


avatar van Roger Thornhill

Roger Thornhill

  • 4537 berichten
  • 1801 stemmen

Wederom een fabuleuze Tati, maar dit zijn meesterwerk noemen gaat me te ver, ten eerste omdat dat het trio voorgangers tekort zou doen (en die zijn me alle drie dierbaarder), ten tweede omdat... moeilijk onder woorden te brengen... Playtime op mij meer overkomt als een film die vanuit het hoofd dan vanuit het hart is gemaakt. De scènes op de zes settings (het vliegveld, het kantoorgebouw, de huishoudbeurs, Schneiders appartement, het restaurant en de drugstore) zijn stuk voor stuk superbe gemaakt, de grappen zijn af en toe wederom hilarisch (de geluidjes van meneer Lacs terwijl Hulot hem observeert, de portier die een glazen deur simuleert door de deurknop in de hoogte te houden en daar later ook nog een fooi in ontvangt, de ober die de bloemhoedjes water lijkt te geven), maar soms komen de vondsten op mij meer ingenieus bedacht en clever dan werkelijk warmbloedig over, zoals de mensen in en naast Schneiders appartement die niet naar de televisie maar naar elkaar / de buren lijken te kijken. Nogmaals, een fantastische film, en Tati's citaat "Ik zou willen dat de film begint wanneer de kijker de zaal uitloopt” geeft aan hoe hoog hij hiermee inzette, maar ik prefereer toch de kleinschaligheid, de vriendelijkheid en de ontroering van Jour de fête, Les vacances de M. Hulot en Mon oncle, alle drie voor mij *****-films.


Een geweldig tijdsbeeld! Gekocht als onderdeel van de Jacques Tati collectie inclusief alle langspeel en korte films. Voor maar 31,95 gekocht op Blu-Ray.


avatar van mrklm

mrklm

  • 3028 berichten
  • 5367 stemmen

In een ultramodern Parijs, dat Tati liet nabouwen omdat filmen op locatie teveel problemen op zou leveren, heeft Monsieur Hulot een afspraak met een Amerikaanse official. Maar door een combinatie van technologie en de zakelijke, symmetrische architectuur waardoor alles op elkaar lijkt, raakt hij de weg kwijt en/of raakt hij verstrikt in allerlei technische problemen waardoor zijn afspraak op niets uit lijkt te lopen. In de hoop zijn weg terug te kunnen vinden, sluit hij zich aan bij een groep Amerikaanse toeristen die hem echter niet dichter bij zijn doel lijken te brengen.

“Playtime” is meer dan een komische kijk op het moderne leven, zoals bijvoorbeeld blijkt uit de scène waarin Hulot per ongeluk in een lift belandt of bij de demonstratie van een aantal nieuwe gadgets met als slogans ‘Thro-out Greek Style’ en ‘Slam Your Doors in Golden Silence’. Tati toont ook hoe die technologie mensen van elkaar vervreemdt en isoleert. Onvergetelijk en herkenbaar is een shot waarin de bewoners van vier flats [twee op de 1e verdieping en twee daar recht boven op de 2e verdieping] één voor één hun televisie aanzetten om hetzelfde programma te kijken. Door middel van een combinatie van uitgekiende cameraposities en uitgekiend acteerwerk, wekt Tati de indruk dat de buren niet op het TV-scherm maar op elkaar reageren, alsof hij daarmee wil zeggen dat de TV voor een groot deel van ons leven de plaats heeft ingenomen van menselijk contact.

Er valt ook veel te genieten van details Let eens op hoe veel figuranten aan het begin van de film lange tijd op standbeelden lijken om dan opeens in beweging te komen! Het is bekend dat Tati in de loop van de productie gebruik maakte van kartonnen figuranten, maar probeer ze maar eens op te sporen! Fantastisch is het shot van de rotonde, waarin tientallen auto’s hun rondje draaien: Tati gebruikt kermismuziek op de soundtrack om de vergelijking te trekken met een draaimolen waar je alleen uit kunt komen als je uitstapt! Tati werkte elk idee tot in het kleinste detail uit, eiste perfectie – waarmee hij soms medewerkers tot wanhoop dreef – maar het resultaat is wel een unieke, grotendeels zwijgende satire die na 50 jaar nog niets van zijn zeggingskracht is verloren.


avatar van Sir Djuke

Sir Djuke

  • 220 berichten
  • 738 stemmen

De films van Jacques Tati roepen bij mij steevast tegenstrijdige gevoelens op. De brille van de maker valt niet te ontkennen, maar de karakters in de film (Tati's zelf gespeelde karakters voorop) roepen ook enorme irritatie op. Het in 1967 verschenen 'Playtime' (dat een financiele ramp voor Tati betekende) schiet daarin het minste (of het meeste?) door. Het is een rechtlijnige film ; dat wil zeggen dat er nauwelijks ronde vormen in voorkomen. Gebouwen zijn kaarsrecht en symmetrisch, dat ramen zo vierkant zijn is nog nooit eerder gedemonstreerd en als er al iets rond is (zoals een rotonde) dan kun je er nooit meer van ontsnappen.

Daarnaast is de film dan wel in kleur maar die kleuren zijn een variant op zwart-wit, in de zin dat elke scene gedomineerd lijkt door één overheersende kleur.

'Playtime' is inmiddels vijftig jaar oud, maar het is best deprimerend (met een glimlach gelukkig) om te ontdekken dat veel van de dwaasheid in kantoren, huizen, restaurants en op vliegvelden er niet veel minder op is geworden.


avatar van Onderhond

Onderhond

  • 85353 berichten
  • 9865 stemmen

Wat een gedoe.

Ik had nog niks van Tati gezien, dit is denk ik toch wel z'n meest bekende werk. Ik heb de ingekorte versie gekeken, maar dat lijkt tegenwoordig ook de standaard te zijn. Ergens ben ik er niet rouwig om, want na dik twee uur was het echt wel meer dan genoeg.

Je kan niet zeggen dat Tati een meelopertje is. Playtime is een film die een zekere eigenheid uitstraalt. Niet zozeer qua thematiek misschien, maar wel op de manier waarop het neergezet wordt. Het is zo'n film waarbij je vooral love it/hate it reacties verwacht.

De soundtrack is misschien nog wel het opvallendst. Zenuwachtige muziek en veel gespeel met omgevingsgeluid. Stemmen worden vaak gedempt en herleid tot gemompel, terwijl kleinere geluiden net uitvergroot worden. Het is dan ook twee uur lang een erg lawaaierige bedoening. Iets wat aansluit bij het acteerwerk en de thematiek.

Die is echter van het genre van dik hout zaagt men planken. Uitgekauwde toekomstvisie met het bekende geleuter over mensen die druk doen en regeltjes die alles moeilijker maken ipv zaken te stroomlijnen. Chaplin wist er al niks mee te doen, Kubrick struikelde erover en ook Tati weet niks aan te vangen met z'n toekomstbeeld.

Vond de humor verder ook niet bepaald grappig. Er mag misschien wel érg veel bewegen in beeld, er valt eigenlijk betrekkelijk weinig te zien. Grapjes zijn meestal flauw, personages nogal lomp. Er zitten een paar redelijke running gags in (zoals de ober buiten die er steeds verfromfraaider gaat uitzien), maar die zijn eerder uitzondering dan regel.

Het is dat de film een zekere eigenheid heeft, maar verder vond ik het vooral vervelend. Qua humor, qua lawaaierigheid en qua thematiek. Geen beste kennismaking met Tati.

1.5*


avatar van Kuck-x

Kuck-x

  • 371 berichten
  • 707 stemmen

Soms zou je willen dat je ook op MM bij updates andere gebruikers niet meer in beeld hoeft te kunnen krijgen - zit er ergens een knop die ik nog niet ontdekt heb - alsjeblieft?

Ach, Onderhond.

Dat hij alle, maar dan ook echt alle films die ik hoog heb zitten onderwaardeert, daar ben ik intussen aan gewend. Heel af en toe is die geposeerde tegendraadsheid nog wel vermakelijk ook.

Maar nou-ie aan Tati komt...

Discussie ga ik niet aan - over de vraag of Tati überhaupt iets met het toekomstbeeld wilde of dat het enkel een schets van een verdwalende romanticus is. Of over de volheid van beelden en grappen waardoor één kijkbeurt echt niet voldoende is. Of over het feit dat Play Time werkelijk de slechtste keuze is om kennis te maken met Tati.

De ervaring leert dat discussie met Onderhond geen zin heeft.

En als hij bij een eerdere film, het liefst Jour de Fête, was begonnen had hij vast en zeker Play Time nooit gehaald. Blij toe dus: het is toch een film die je gezien moet hebben.


avatar van stefan dias

stefan dias

  • 2079 berichten
  • 1135 stemmen

Onderhond schreef:

Wat een gedoe.

Het is dat de film een zekere eigenheid heeft, maar verder vond ik het vooral vervelend. Qua humor, qua lawaaierigheid en qua thematiek. Geen beste kennismaking met Tati.

1.5*

Sorry Onderhond, kon het niet laten…

"Het is dat hij een zekere eigenheid heeft, maar verder vind ik hem vooral vervelend. Qua humor, qua lawaaierigheid en qua thematiek. Geen beste kennismaking met Onderhond."

… Bon… en nu even nuanceren. Hij strijkt graag tegen de haren in en lijkt daarvan te genieten. Vaak belerend en betuttelend, maar nooit beledigend of persoonlijk. En raar, maar waar, we zijn het niet over àlle films oneens. Hij brengt tenminste wat leven in deze brouwerij.


avatar van Onderhond

Onderhond

  • 85353 berichten
  • 9865 stemmen

stefan dias schreef:

Hij strijkt graag tegen de haren in

Nee hoor, ik zeg gewoon graag ongecensureerd wat ik van iets vind. Ik begrijp dat sommigen het net iets geruststellender vinden om dat te kaderen als tegendraadsheid, maar daar heeft het werkelijk niks mee van doen.


avatar van tbouwh

tbouwh

  • 4968 berichten
  • 3421 stemmen

Nu in EYE op 70 mm. Timing is ongelegen helaas, anders was ik 'em zeker gaan zien.


avatar van John Milton

John Milton

  • 14924 berichten
  • 7661 stemmen

Ik zou de andere Tati’s dan voor nu even laten liggen, nathaniel177. Dit is wat mij betreft een van zijn betere, dus de kans dat zijn andere films je wel erg kunnen bekoren, lijkt me momenteel klein.


avatar van nathaniel177

nathaniel177

  • 470 berichten
  • 2125 stemmen

John Milton schreef:

Ik zou de andere Tati’s dan voor nu even laten liggen, nathaniel177. Dit is wat mij betreft een van zijn betere, dus de kans dat zijn andere films je wel erg kunnen bekoren, lijkt me momenteel klein.

Ja, dat lijkt mij ook het beste. Het eerste gedeelte in het kantoorgebouw was nog wel doorheen te komen maar eenmaal in het restaurant aangekomen was ik mijn aandacht compleet verloren en werd het stukken skippen. Ook niet mijn humor, kon eigenlijk nergens om lachen helaas. Mijn moeder vond het al helemaal niks maar die is wel wat strenger met beoordelingen dan ik.


avatar van klara

klara

  • 602 berichten
  • 15569 stemmen

Lang geleden las ik in de VPRO-gids dat een briefschrijver de 5 sterrenwaardering in het blad

elitaire gewichtigdoenerij noemde of iets dergelijks. Ik vind de film geweldig, voor mij de beste

Tati. Waarin monsieur Hulot ditmaal, met zijn bekende, merkwaardige, komische motoriek,

bij uiteenlopende settings in allerhande situaties wordt geduwd. Clowneske avonturen van

een verdwaalde eenling in de wondere wereld van modernisering, waarschijnlijk een aanklacht

van de regisseur tegen de technologische ontwikkelingen (De film wekt daaromtrent nl. niet

bepaald een positieve indruk). Visueel valt in deze film meer te genieten dan in Tati's andere

films die puur cinematografisch beperkter zijn, terwijl volgens mij de grapdichtheid hier ook

hoger is, met name op 't laatst in het restaurant, bij een voortreffelijk geregisseerde chaos en je

soms ogen te kort schiet.

Het unieke werk van Tati valt ook met geen andere regisseur te vergelijken, de enige die mij te

binnen schiet die een beetje in de buurt komt, is tijd-en landgenoot Pierre Etaix, evenals Tati met

een gering aantal films achter zijn naam. Helaas zou ik zeggen, want er mogen wat mij betreft

talloos meerdere van dit soort films worden gemaakt.


avatar van Film Pegasus

Film Pegasus (moderator films)

  • 27429 berichten
  • 4504 stemmen

Film Pegasus schreef:

Playtime is een streling voor het oog, een kermis voor het oor en werkt op de lachspieren. De humor in de Franse cinema staat vooral bekend door drukdoenerij van Louis De Funes of de flauwe moppen van Bourvil. Jacques Tati maakt van zijn films een speelveld en laat beeld en geluid spreken. Ik sta versteld bij sommige beelden. Het komt nog weinig voor dat humor op deze manier haar tijd neemt om te werken en dan als een treintje blijft doorlopen. Meestal bestaat het genre uit gags. Al dan niet geslaagd. Hier en daar is het wat zoeken, maar over het algemeen werkt dit ook nog in de 21e eeuw. Franse cinema op haar best.

Tijd voor een herziening en ik blijf toch gefascineerd door deze film. Het is een traag tempo en ik heb zelf ook alleen maar de ingekorte versie gezien. Dat trage tempo zal niet iedereen smaken vrees ik.

De film is het einde van het drieluik rond Monsieur Hulot met Les Vacances de Monsieur Hulot, Mon Oncle en Playtime. Hulot doet denken aan Chaplin en Keaton, maar weet er gelukkig iets anders mee te doen. En gelukkig ook veel subtieler dan Mr. Bean dat zijn inspiratie bij Hulot haalde. Tati haalt de visuele humor terug boven, waar dialogen eerder bijzaak zijn of dienen als klanken. Het kleurenpalet in de film is heerlijk om te zien. En de humor zit in de details. Dat valt zeker op bij een nieuwe kijkbeurt.

De film heeft als grote lijn het beeld van de grote stad, als één grote speelplaats. Het absurde soms van technologische vooruitgang (die misschien wel af en toe te ver ging), de bureaucratie en het toerisme. Met als hoogtepunt het restaurant vol feestende gasten waar veel misgaat omdat het personeel en architect eerder bezig zijn met technische kanten, zonder het geheel te zien of aan de mensen te denken. Alle logica lijkt soms ver te zoeken.

Ik moest regelmatig lachen om kleine dingen. En verwonderde mij om bepaalde grappen of situaties die ik toch niet meteen in andere films zie. Prachtig hoe Tati speelt met ritme, met geluiden, met observatie, met het absurde van bepaalde dingen zonder zelf een parodie te worden. Het blijft een heerlijke film.


avatar van thunderball

thunderball

  • 5395 berichten
  • 1292 stemmen

Vorige week deze 's nachts eens zitten kijken. Was sinds halverwege de jaren '80 dat ik deze nog had gezien.

Tati in zijn creatie van Hulot, die zich weer verbaast over en zich een weg baant door de moderne architectuur en uitvindingen van de mens. Ging het bij de vorige film, Mon Oncle, nog om slecht één modern huis, nu gaat het om een hele stad, vol moderne gebouwen, kantoren, woningen en restaurants, waarin Hulot verloren rond loopt en hier en daar een spoor van (onbedoelde) vernielingen achter zich laat.

Ook nu krijgen we alles weer op zijn typische Tatiaans voorgeschoteld: vele lange scene's vol met beeldgrappen, lange takes en prachtige shots, maar ook heel vaak dat je als kijker je afvraagt waar dit allemaal heen gaat en of er nog iets van een verhaal in dit alles zit verborgen.

Ook het regelmatig compleet afwezig zijn van het hoofdkarakter werkt niet echt mee aan een vlotte verhaalloop, zo krijgen we bijna een half uur belevenissen in het restaurant voorgeschoteld, zonder ook maar een glimp van Hulot te ontwaren en je geen idee hebt wat dit met al het voorgaande vandoen heeft.

Film duurt verder ook eigenlijk -zonder enige vorm van spanningsboog- iets te lang (en dan was dit nog maar de twee uur durende versie).

Hoewel kundig en innovatief, inmiddels toch ietwat ouderwets en vermoeiend vermaak.

Een zeventje, ofwel 3,5 ster.


avatar van kaketoe

kaketoe

  • 776 berichten
  • 1497 stemmen

Vreselijke film, wat een flauw gedoe.


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 3062 berichten
  • 2411 stemmen

Moeilijk te beoordelen film voor me. Qua plot vond ik er niet zo heel veel aan. Was er eigenlijk wel een plot en waartoe leidde dit? Gesprekken werden veelal herleid tot een geroezemoes en creëerden hetzelfde gevoel als je zelfs als passant ergens passeert, maar je geen bal wil en kunt begrijpen van de talrijke conversaties om je heen. In de plaats krijg je wat nerveuze muziek die alles wat in een luchtig kader moet brengen.

Visueel wél een pareltje. Grotendeels genoten van de vele strakke kaders, soms kil en afstandelijk, maar vaak ook erg toepasselijk en een streling voor het oog. Ook moderniteit en technologische vernieuwingen stonden wat centraal en welk voor het hoofdpersonage niet altijd vooruitgang was. Tegelijk ook veel drukte en chaos, de wereld in het bedrijf is namelijk niet hetzelfde als buiten of in een restaurant. Appreciatie voor de film, misschien moet ik hem later nog eens herkijken om extra elementen te ontdekken.