menu

Playtime (1967)

Alternatieve titel: Play Time

mijn stem
3,67 (338)
338 stemmen

Frankrijk / Italië
Komedie / Drama
155 minuten / 120 minuten (ingekorte versie)

geregisseerd door Jacques Tati
met Jacques Tati, Barbara Dennek en Rita Maiden

Derde deel uit Tati's Monsieur-Hulotserie. Monsieur Hulot moet in Parijs een Amerikaan ontmoeten, maar hij raakt verdwaald tussen de moderne architectuur. Als hij bij een groep Amerikaanse toeristen belandt, besluit hij met hen door de stad te trekken.

zoeken in:
avatar van misterwhite
Zo, filmjaar 2016 is ingezet, met als goede voornemens eens terug wat meer reviews te schrijven en essentiële klassiekers te kijken. Dat is ook één van de voornaamste redens ik vandaag voor Playtime gekozen heb. De volgens vele tijdloze en belangrijke klassieker van Tati ligt al een hele tijd tussen mijn dvd collectie.

Steeds als ik weer nieuwe klassiekers kijk ontdek ik dat het mij niet altijd wil liggen. Het grijpt mij maar bij enkele momenten. Maar toch kan ik de status begrijpen. Ik ben bij deze film vooral onder indruk van de regieaanpak van Tati. Deze manier van vertellen is absoluut uniek en het werkt ook. Maar bij mij bleef het niet altijd werken en dat kwam vooral door de chaotische sfeer. Het eerste uur vloog goed voorbij, met een paar zeer aanstekelijke momenten. Maar het 2de deel ging er dan weer net wat over, net te veel drukte. Het werd daarom voor mij even een vermoeiende zit. Ik kreeg het idee dat er in elk hoekje in het beeld wel iets anders gebeurde. Maar chapeau voor Tati om dit geregisseerd te krijgen. In het 2de deel ook wel aangenaam kunnen lachen, zelfs meer dan in het eerste.

Ik kan spreken over een interessante filmervaring. Maar denk dat ik deze ooit nog eens moet herzien om nog meer in de chaos te ontdekken. Maar voor nu hou ik het op 3.5*.

avatar van John Milton
4,0
Verreweg mijn favoriete Tati en vooralsnog de enige waarvan ik snap waar de poehaa nu over gaat. Ebert legt het heel behoorlijk uit. En ook hij geeft het aan, misterwhite:
"Playtime" is a peculiar, mysterious, magical film. Perhaps you should see it as a preparation for seeing it; the first time won't quite work.

avatar van Roger Thornhill
4,5
Wederom een fabuleuze Tati, maar dit zijn meesterwerk noemen gaat me te ver, ten eerste omdat dat het trio voorgangers tekort zou doen (en die zijn me alle drie dierbaarder), ten tweede omdat... moeilijk onder woorden te brengen... Playtime op mij meer overkomt als een film die vanuit het hoofd dan vanuit het hart is gemaakt. De scènes op de zes settings (het vliegveld, het kantoorgebouw, de huishoudbeurs, Schneiders appartement, het restaurant en de drugstore) zijn stuk voor stuk superbe gemaakt, de grappen zijn af en toe wederom hilarisch (de geluidjes van meneer Lacs terwijl Hulot hem observeert, de portier die een glazen deur simuleert door de deurknop in de hoogte te houden en daar later ook nog een fooi in ontvangt, de ober die de bloemhoedjes water lijkt te geven), maar soms komen de vondsten op mij meer ingenieus bedacht en clever dan werkelijk warmbloedig over, zoals de mensen in en naast Schneiders appartement die niet naar de televisie maar naar elkaar / de buren lijken te kijken. Nogmaals, een fantastische film, en Tati's citaat "Ik zou willen dat de film begint wanneer de kijker de zaal uitloopt” geeft aan hoe hoog hij hiermee inzette, maar ik prefereer toch de kleinschaligheid, de vriendelijkheid en de ontroering van Jour de fête, Les vacances de M. Hulot en Mon oncle, alle drie voor mij *****-films.

avatar van Alainmestreech
Een geweldig tijdsbeeld! Gekocht als onderdeel van de Jacques Tati collectie inclusief alle langspeel en korte films. Voor maar 31,95 gekocht op Blu-Ray.

avatar van mrklm
4,5
In een ultramodern Parijs, dat Tati liet nabouwen omdat filmen op locatie teveel problemen op zou leveren, heeft Monsieur Hulot een afspraak met een Amerikaanse official. Maar door een combinatie van technologie en de zakelijke, symmetrische architectuur waardoor alles op elkaar lijkt, raakt hij de weg kwijt en/of raakt hij verstrikt in allerlei technische problemen waardoor zijn afspraak op niets uit lijkt te lopen. In de hoop zijn weg terug te kunnen vinden, sluit hij zich aan bij een groep Amerikaanse toeristen die hem echter niet dichter bij zijn doel lijken te brengen.

“Playtime” is meer dan een komische kijk op het moderne leven, zoals bijvoorbeeld blijkt uit de scène waarin Hulot per ongeluk in een lift belandt of bij de demonstratie van een aantal nieuwe gadgets met als slogans ‘Thro-out Greek Style’ en ‘Slam Your Doors in Golden Silence’. Tati toont ook hoe die technologie mensen van elkaar vervreemdt en isoleert. Onvergetelijk en herkenbaar is een shot waarin de bewoners van vier flats [twee op de 1e verdieping en twee daar recht boven op de 2e verdieping] één voor één hun televisie aanzetten om hetzelfde programma te kijken. Door middel van een combinatie van uitgekiende cameraposities en uitgekiend acteerwerk, wekt Tati de indruk dat de buren niet op het TV-scherm maar op elkaar reageren, alsof hij daarmee wil zeggen dat de TV voor een groot deel van ons leven de plaats heeft ingenomen van menselijk contact.

Er valt ook veel te genieten van details Let eens op hoe veel figuranten aan het begin van de film lange tijd op standbeelden lijken om dan opeens in beweging te komen! Het is bekend dat Tati in de loop van de productie gebruik maakte van kartonnen figuranten, maar probeer ze maar eens op te sporen! Fantastisch is het shot van de rotonde, waarin tientallen auto’s hun rondje draaien: Tati gebruikt kermismuziek op de soundtrack om de vergelijking te trekken met een draaimolen waar je alleen uit kunt komen als je uitstapt! Tati werkte elk idee tot in het kleinste detail uit, eiste perfectie – waarmee hij soms medewerkers tot wanhoop dreef – maar het resultaat is wel een unieke, grotendeels zwijgende satire die na 50 jaar nog niets van zijn zeggingskracht is verloren.

5,0
De films van Jacques Tati roepen bij mij steevast tegenstrijdige gevoelens op. De brille van de maker valt niet te ontkennen, maar de karakters in de film (Tati's zelf gespeelde karakters voorop) roepen ook enorme irritatie op. Het in 1967 verschenen 'Playtime' (dat een financiele ramp voor Tati betekende) schiet daarin het minste (of het meeste?) door. Het is een rechtlijnige film ; dat wil zeggen dat er nauwelijks ronde vormen in voorkomen. Gebouwen zijn kaarsrecht en symmetrisch, dat ramen zo vierkant zijn is nog nooit eerder gedemonstreerd en als er al iets rond is (zoals een rotonde) dan kun je er nooit meer van ontsnappen.
Daarnaast is de film dan wel in kleur maar die kleuren zijn een variant op zwart-wit, in de zin dat elke scene gedomineerd lijkt door één overheersende kleur.
'Playtime' is inmiddels vijftig jaar oud, maar het is best deprimerend (met een glimlach gelukkig) om te ontdekken dat veel van de dwaasheid in kantoren, huizen, restaurants en op vliegvelden er niet veel minder op is geworden.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:22 uur

geplaatst: vandaag om 13:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.