Playtime (1967)

Dit is de meest fijnzinnige en subtiele komedie (hem zo noemen is eigenlijk een belediging, want hij is veel meer dan dat) die ik ken. De manier waarop met taal, architectuur en beeld wordt omgegaan is ongeëvenaard, en hij is bij mij echt wel in de running voor de titel beste film ooit gemaakt, al verdient geen enkele film dat.

absurd. fantastisch, en ongelooflijk gelachen, De scenes in het restaurant zijn zo ongelooflijk meesterlijk en behoren tot de absolute filmklassiekers. 4.5

Deze film komt 24 november uit op 2-dvd bij Filmfreak Distr.

De release van Mon Oncle volgt in december, Les Vacances de M. Hulot en Jour de Fête in 2004. De DVD's zullen de gerestaureerde versies van de films bevatten en overladen zijn met extra's. De uitbreng van de DVD's zal deel uitmaken van een gelijktijdige pan-Europese release.

Ja, maar deze dvd is nóg de kortere versie, ik heb gehoord dat er een nieuwe Criterion dvd aan zit te komen met een gerestaureerde versie van de lange versie.

Welke is de versie zoals Tati ons had willen laten zien? De lange of de korte?

De dvd die nu is uitgekomen duurt twee uur, dat is een half uur minder dan bij de allereerste vertoning in 1967, maar het gaat om de gerestaureerde versie die is gemaakt voor het festival van Cannes in 2002. Deze versie wordt tegenwoordig overal gedraaid, omdat het de enige is die er een beetje convenabel uitziet.

Met Jour de Fete kwamen de grappen over het streven naar efficientie al naar voren. Daarnaast was die slechts komisch. Playtime is meer, veel meer. Hier wordt de drukke maatschappij weergegeven, waarin iedere persoon meedoet aan de sociaal maatstaaf, iedereen doet mee aan een rollenspel. De portier die gewoon met enkel de deurknop gewoon in zijn rol blijft en de allang gebroken glazen deur, voor de schijn open en dicht doet. Zo zijn er nog tal van zaken. Hulot is uiteraard een buitenbeentje met zijn gestuntel. De rotonde als een soort van draaimolen, waar je alleen kan instappen als je geld in de parkeermeter gooit, bepaalde auto's die dezelfde beweging als een draaimolenpaard maken. Wat opvalt zijn de grootste overzichtelijke breedbeeld shots, om de massa in het restaurant bv goed te kunnen overzien. Het probleem hierbij kan zijn dat het zo een enorme chaos wordt, waar moet je kijken... Juist die chaos is zo geweldig, het kantorencomplex, het restaurant. De hele speelduur in een deuk gelegen. 5 sterren

Juist Neo. Ik ga ook naar 5. Briljant gedaan.

Deze gezien in de bioscoop naar aanleiding van een of ander project in de bioscopen waarbij ze alle films van Jaques Tati uitzonden. Deze en Mon Oncle heb ik daar aanschouwd en ik was toch wel aangenaam verrast door de andere manier van film maken dan ik tot nu toe gewend was. Als kind had ik wel Vacances gezien en die is qua humor en verhaal veel rustiger dan deze film (maar ook Mon Oncle) en dus ook veel makkelijker te volgen als kind. Nu heb ik dus ook de andere films gezien van Tati en ik zal de films nooit meer vergeten. Ik kan me qua recensie en mening helemaal vinden in mijn bovengangers en kan eigenlijk ook niet anders dan de film op zijn minst 4,5 ster te geven. Want het idee van die knotsgekke stad alleen al is zo orgineel en geeft zo te denken dat de film dit zeker verdiend.

Tati...meesterlijk regisseur en kunstenaar.

Ik geef deze film vier sterren, vond hem verschrikkelijk grappig(portier in het restaurant met de kapotte deur.) en zoals ook al eerder gezegd het hele idee van de stad is erg leuk.

Soms begin je aan een film en beginnen de rillingen al over je rug te lopen omdat je weet dat de film in het verlengde ligt van jou straatje. Playtime is zo'n film. Erg genoten van de chaotische perikelen en de bizarre, doch schijnbaar logische situaties. Heerlijk hoe erg nergens houvast aan wordt gegeven en je steeds meer wegzakt in een brei van beelden en situaties. Het enige negatieve commentaar dat ik vooralsnog heb, is op de flauwe slapstick achtige momenten. Simpelweg niet voor mij weggelegd, maar wellicht dat dit bij een herziening minder zal storen.

Het kan aan mij liggen, maar is niet de volledige speelduur slapstick het woord voor deze film(en dat is vaak ja ''flauw'')

Het zijn vondsten die meer bewondering dan hilariteit oproepen; als slapstick blijft Playtime achter bij de voorgangers. De film is ambitieuzer. Met Playtime voerde Tati een manier van kijken, zijn aandacht voor trivia en passie voor details tot een extreem door. Met de grote scherpte-diepte van de 70mm-film en een zeskanaals geluidsband - Tati zag ook de goede kanten van de technologische vooruitgang - kon hij een film maken waarin een stad tot leven komt. In tegenstelling tot Charlie Chaplin en Buster Keaton, bij wie de komedies helemaal om de ster werden geconstrueerd, probeerde Tati zijn grappen steeds onopvallender in de entourage te plaatsen.[...] Playtime is een middelpuntvliedende film: uiteindelijk verdwijnt het personage Hulot, en daarmee Tati zelf, helemaal in de mise-en-scène, achter dronken Amerikanen, ijdele obers en instortende interieurs.

Cinema.nl

Ah prachtig verwoord, precies zoals ik de film ervaren heb

Heb de dvd gekregen van de Kerstman

Oh oh oh wat een geniale film is dit toch. Na het bekijken van de documentaire 'Over Playtime' bleek dat ik vanalles helemaal niet door had, en nu ik die dingen weet wordt de film er natuurlijk enkel beter op. Zo zie je maar, ook liefde op het eerste gezicht kan nog groeien Jammer genoeg kunnen 5 sterren dat niet, maar ik maak er een virtuele 5+ van. (En ik heb hem een plaatsje opgeschoven in mijn top tien. Hoger kan niet, want daar beginnen de goddelijke films...)

Spijtig dat ik 'em niet hoger dan 5 kan plaatsen.

Gisterenavond opnieuw bekeken en dit blijft toch wel één van de (vul vrijblijvend superlatief zelf in ) films die ik zag.

Het grappige is ... (zoals Dopke eerder schreef): op sommige momenten lijkt de realiteit de fictie van de film reeds ingehaald te hebben.

de monotomie van de zilvergrijze auto's bijvoorbeeld. Ga eens op een willekeurige parkeerplaats tellen en tel zelf hoeveel je van die zilverkleurige knorrende beesten ziet

Die architectuur ... ik ga er altijd vanuit dat een raam in een gebouw een soort aarzeling is (laten we de wereld binnen of sluiten we ons net af).

Wel, hier lijken de gebouwen één grote "twijfel" ... ik begon me zelfs af te vragen: "Is het niet ronduit absurd mensen "te vangen" (allez, ze zitten er vrijwillig - alhoewel, ik stel soms vragen bij die "vrije wil" ) in een geometrisch universum gevormd naar lijnen, cirkels en spiralen?" Het lijkt wel dat alle mensen in de Tati-gebouwen opgesloten zitten in een soort onverschilligheid, voortvloeiend uit de blikkerende ratio van de gebouwen

Verdorie, het lijkt wel alsof ik het een cultuurpessimistische film heb, terwijl dit net het tegenovergestelde is (denk ik toch ).

't Is toch een soort "ode" aan de menselijkheid, niet?

de vriendelijke portier die aanklooit met het hypermoderne paneel, het bloemenvrouwtje tussen de schier eindeloze stroom zilveren Simca's 1100, de aanwezigheid van Monsieur Hulot hemzelve ...

Een cliché zo groot als een wolkenkrabber: toch vreemd hoe zo'n immense mensenmassa als hier aanwezig een gevoel van godsgruwelijke eenzaamheid kan generen. Gelukkig dat er die enorme menselijkheid is die dit werk doorkruist - zoniet kon het zomaar het beeld zijn van het "absolute moderne hart". (wat dat ook moge wezen )

Als architectuurstudent heb ik dit altijd gezien als dé film over de moderne tijd: men bouwt zomaar iets, en eigenlijk loopt iedereen er verloren in (eerste deel van de film) Dit wordt dan uitgebeeld met de schitterende scenes in het kantoorgebouw waar Hulot en die andere man elkaar voortdurend mislopen, maar net zo goed in dat stuk met Hulots legervriend en zijn vitrinehuis. In heel dit eerste deel is het enige natuurlijke dat getoond wordt inderdaad een bloemenkraampje.
In het tweede deel van de film (restaurant en de uitspanningen daarna) zie je dan hoe de mensen die moderniteit toch naar hun hand gaan zetten, en hoe er toch nog iets van komt. Die onmenselijke, koude stad van in het begin begint steeds meer ingenomen te worden door kleurrijke echte Franse personages (en zelfs de haan kraait!). Ook de natuur komt terug boven (in de vorm van die bouwput in het trottoir). En die draaimolen op het einde is natuurlijk de absolute triomf van het menselijke. Wat mij echter aan deze film zo aanspreekt is het feit dat Tati wel commentaar geeft op die moderne tijd, maar dat hij ze niet afwijst. Ondanks de onwennigheden van de personages is de film geen pleidooi voor conservatisme, wat uiteindelijk bereikt wordt is een prachtige symbiose tussen de kleine mens en de grote koude moderne wereld. Dat wordt in het restaurant ook nog eens apart getoond: zodra de glazen deur kapot is, verandert dit stijve bastion van de bourgoisie in een bruisend volksfeest, op een schitterend geleidelijke manier. Dat soort dingen vind ik zo mooi aan deze film (je moet echt de analyses op de dvd eens bekijken, ik verzin dit ook niet allemaal zelf ) naast de schitterende subtiele humor en de prachtige beelden.

Pracht-analyse !

Het lijkt mij dan ook tamelijk moeilijk om een steekhoudend pleidooi te houden voor een ver gedreven conservatisme

Morgen zou wel 'ns beter kunnen zijn dan vandaag (we blijven met z'n allen onderweg, en dat is toch leuker dan iedere keer opnieuw pas op de plaats te maken)

Dit alles gezegd zijnde: ik ga "Playtime" maar 'ns in mijn top tien plaatsen

Zo mag ik het horen

Unieke film, met een heel eigen stijl en humor. Nog nooit eerder iets vergelijkbaars gezien.

In het begin irriteerde ik me nog wat aan de situaties, maar dat ging snel over in hilariteit, heerlijk.

De eindscene met het verkeersplein als een soort carroussel, die in mijn ogen de mallemolen van het moderne leven uitdrukt is niet minder dan briljant.

4,5*

Kan niet ontkennen dat het allemaal heel kunstig is

en dat het in relatie tot de hollywood mainstream

bagger een ongekende diepgang en visueel-expressieve

kracht heeft, maar het liet me desondanks vrijwel

onberoerd. De symboliek is mij duidelijk, en hoe Tati

het aanwendt om zijn boodschap over te brengen is

me ook niet ontgaan; en wat nu als het je verder

helemaal koud laat?

Dit is een dilemma: moet de film beoordeeld worden op

zijn merites an sich, die men dan maar zo objectief

mogelijk moet inschatten, of op de impact die de film

heeft in de persoonlijke belevingssfeer?

Ik weet, als gevolg, nu niet zo goed wat ik er qua

beoordeling mee aan moet. Ga de film bij tijd en

gelegenheid nog maar 'ns een keer kijken.

Meld me tzt wel weer.

Heerlijke film. Vind Mon Oncle nog genialer, maar Playtime is een juweeltje.

Ik ben er eindelijk uit:

Het is een waarlijk geniale film, maar ik vind er

geen zak aan. En dat laatste geeft toch de doorslag.

Vanwege het uitermate originele karakter van de

film toch nog 2½*.

Iedereen zijn mening, zo hoort het ook Maar ik vind het wel spijtig natuurlijk, persoonlijk was ik meteen verkocht vanaf het eerste kwartier en die fascinatie is nooit meer overgegaan.

Daar ben ik het eigenlijk heel erg mee eens.

Weet iemand waar ik die poster (geen lobbycard of zo, maar een poster) kan krijgen? Of andere mooie klassieke posters?

In de filmboekhandel in de Staalstraat in Amsterdam zijn er zowel kleine als grote originele posters van te koop. Maar niet kopen hoor, want ik ben aan het sparen om er één te kopen.