menu

Mon Oncle (1958)

mijn stem
3,54 (277)
277 stemmen

Frankrijk / Italië
Komedie
117 minuten

geregisseerd door Jacques Tati
met Jacques Tati, Jean-Pierre Zola en Adrienne Servantie

De 9-jarige Gérard, zoontje van een rijke industrieel, woont in een futuristische villa waar alles automatisch gebeurt en heeft alles wat hij zich maar kan wensen, maar verveelt zich stierlijk. De jongen is dol op zijn oom Hulot, die in een eenvoudig huisje in een oude volkswijk woont en zo gelukkig is. Gérards moeder kan maar weinig begrip opbrengen voor de levensstijl van haar broer en probeert hem te koppelen aan een rijke buurvrouw. Maar Hulot is niet van plan zijn oude leven op te geven.

zoeken in:
avatar van Brix
5,0
Roger Thornhill
Dat laatste dus, kon niet weerstaan, hoewel ik de DVD's en Blu-rays (dubbel!) ook heb.
Ik wilde eigenlijk alleen de documentaire over Tati zien, maar ja...

avatar van Roger Thornhill
5,0
Begrijpelijk, z'n eerste drie films zijn en blijven onweerstaanbaar!

avatar van Film Pegasus
3,5
Film Pegasus (moderator)
Qua stijl zit deze film dicht bij Playtime, maar het mist net dat ietsje meer om even goed te zijn als Playtime en Les vanaces de monsieur Hulot. Maar er zijn wel momenten die goed werken. Tati blijft genieten door te mikken op het visuele. Geen overbodige decorstukken, weinig dialoog en het lijkt wel alsof we kijken naar de soundtrack. Ik lees hier ook al de link met Keaton en Chaplin. Terecht, want ik moest bij Mon Oncle soms denken aan Modern Times. De film is jammer genoeg niet overal even scherp, maar veel scènes kunnen de film nog wel omhoog trekken. Als deze film je bevalt moet je zeker de andere Hulot-films bekijken.

avatar van Roger Thornhill
5,0
Kijkers die zich hierdoorheen hebben moeten sleuren, beoordelingen van oubollig, de tand des tijds niet doorstaan... er zijn maar weinig films waarbij ik me zó moeilijk iets kan voorstellen bij zulke bezwaren. Voor alle duidelijkheid, dat ligt natuurlijk helemaal aan mij. Maar al die kleine grapjes die niet met een hamer naar binnen worden geramd (de kraag van meneer Arpels kamerjas die hetzelfde motiefje heeft als het dekje van zijn teckel, de man die achter een trippelende secretaresse aanloopt en daarbij onwillekeurig het ritme van haar hakken volgt, de straatveger die nimmer tot vegen komt omdat er steeds talloze belangrijkere dingen moeten worden besproken, de cafémuziek die onverwachts nog steeds door de telefoon van de fabrieksdirecteur klinkt, en dan nog alle auditieve grapjes: de trippelende voeten van mevrouw Arpel en Georgette op het tuinpad (of van de secretaresse in de fabriek), het zuchten van de bank zodra de zitter opstaat, de stem van de buurvrouw, de geluiden in de hypermoderne keuken, het geluid wanneer de elektrische aansteker die door Hulot uit het autoraam wordt gegooid op het wegdek landt) maken me steeds weer aan het lachen en brengen me in een opperbeste stemming, niet alleen omdat ik zo'n plezier heb maar ook omdat ik weet dat er ooit iemand is geweest die zo'n levensgevoel op celluloid heeft weten te vangen. En als dat niet meer in het tempo van de tegenwoordige tijd gaat is dat des te spijtiger voor die tegenwoordige tijd – wanneer ik zó in een film opga kan ik niet meer denken in termen van achterhaald of modern.


avatar van Kuck-x
5,0
Roger Thornhill schreef:
En als dat niet meer in het tempo van de tegenwoordige tijd gaat is dat des te spijtiger voor die tegenwoordige tijd – wanneer ik zó in een film opga kan ik niet meer denken in termen van achterhaald of modern.


Dat geldt voor mij evenzeer. Hoewel er ongetwijfeld films zijn die de 'tand des tijds' niet helemaal hebben doorstaan, door behandelde thematiek of de staat van het verbeelde technologisch vernuft, heb ik vaak moeite met de uitdrukking 'voor die tijd'. Ik stel mij dan voor dat iemand zegt dat Rembrandt wel aardig schilderde 'voor die tijd', of dat Shakespeare 'voor die tijd' wel leuke stukjes schreef. Natuurlijk heeft het medium film een grote technische ontwikkeling doorgemaakt. Maar centraal staat het verhaal. Een film met gelikte CGI, denderend geluid en een duizelingwekkend tempo is een slechte film als het verhaal niet deugt.
De thematiek van Tati en zijn Hulot is, zo niet tijdloos, tenminste actueel: de goedmoedige mens die in problemen komt met moderne techniek (Mon Oncle) of zelfs letterlijk in de moderniteit verdwaalt (Playtime). Het huis van zuslief in Mon Oncle oogt en oort nog altijd akelig modern, steriel en kil. Ik vrees dat wie deze film te traag of oubollig vindt al het slachtoffer is van de toekomst die Tati schetste en afwees.

avatar van Brix
5,0
Kuck-x Ainsi soit-il

avatar van Kuck-x
5,0
Tati neemt in deze film een beetje afscheid van een tijdperk. Van de openingscredits op bouwborden bij strakke nieuwbouw tot de sloop van de traditionele omgeving van de steriele villa aan het eind: hij laat geen twijfel bestaan over de oprukkende verkilling. Toch is Mon Oncle meer dan een waarschuwing of jammerklacht. Om de smaakloze waan van de vooruitgang kun je maar beter lachen. En op zijn kant gelegd voldoet de vreselijke divan tenminste prima om een ouderwetse roes uit te slapen.
Mon Oncle is het humoristische en ontroerende verhaal van twee werelden, van twee manieren van leven. Dat ze elkaar niet helemaal uit hoeven te sluiten zien we aan het eind, als het toch nog tot een beetje warmte komt tussen vader en zoon. Voor mij zat het meest emotionele moment opnieuw ergens halverwege. Je kunt er van alles in lezen: eerbied voor je omgeving en het verleden, redden wat er te redden valt... Hulot bewandelt het ons intussen bekende paadje tussen restanten van bebouwing. Stoot per ongeluk een steen van het al goeddeels afgebrokkelde muurtje. Hij stopt, draait zich om en bukt om de steen op te rapen en op z'n plek terug te leggen.
En omdat ook deze Tati bij elke kijkbeurt beter wordt: het laatste halfje erbij.

avatar van Roger Thornhill
5,0
Ja, die scène met die steen die bijna liefdevol wordt teruggelegd op wat er nog rest van dat muurtje –een gebaar waarbij het niet gaat om het uiteindelijke nut (nihil) maar om de zorg waarmee dat gebeurt– was mij ook opgevallen, prachtig moment.

avatar van Flavio
3,5
Pas de eerste film van Tati die ik zag, en die is goed bevallen, al vond ik het wel wat te lang duren. Mon Oncle is een aparte mix van de stomme films van Chaplin en Keaton, en Frans absurdisme met een anarchistisch randje.

De setting is bijzonder: een hypermodern huis dat echter niet in alle gemakken voorziet, daarentegen eerder doorgeslagen is in de automatisering, die ook nog eens gepaard gaat met een potje teringherrie. Geluid is sowieso een belangrijke factor- het harde droge geluid van voetstappen, machines, de reutelende fontein, het heeft een vervreemdend effect. Op het typisch Franse dorpspleintje spelen zich typisch Franse taferelen af, maar omdat dat zich in een onverstaanbaar gemompel voltrekt is er nauwelijks chocola van te maken. Op een gegeven moment zat ik 5 minuten te kijken hoe Monsieur Hulot, de straatveger en nog wat figuren dan weer hier en dan weer daar heenlopen, zonder dat ik ook maar een idee had van wat er zich afspeelde.

Los van de originele stijl is Mon Oncle ook een vrolijke schets van kleinburgerlijkheid, met Hulot als antiheld die terugdeinst voor verantwoordelijkheid.

4,0
Blijft een leuke film

Gast
geplaatst: vandaag om 02:15 uur

geplaatst: vandaag om 02:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.