Mon Oncle (1958)

Tatifiel of tafifoob ...?

Van de weinige prenten die Jacques Tati op zijn conto heeft staan, was 'Mon Oncle' diegene die het meest en gretigst om aandacht vroeg, meer nog dan 'Playtime'.

Het finale resultaat van mijn Tati-ontgroening bruist echter in tegen alle verwachtingen. 'Mon Oncle' kan bij tijd en wijlen buigen over een sterke uithaal naar het doen en leven van de moderne mens, maar wanneer puntje bij paaltje komt, roept deze prent bovenal irritatie en verveling op.

Irritatie in het onnoemelijk oppervlakkige alter ego van Tati, Monsieur Hulot (in principe geldt dat ook voor Chaplin, maar hij weet tenminste een stevige dosis charmes op te roepen), en verveling in de nochthans gerenomeerde gags.

Voorlopig zie ik in mezelf noch een tatifoob, noch een tatifiel in wording...

De satirische opzet van 'Mon Oncle', als een fijnzinnige kritiek op de ijdele burger, en de moderne architectuur zijn uiteindelijk de enige noemenswaardige feiten.

De vorming van een mooi contrast tussen de gewone en de rijke burger speelt daarbij een belangrijke rol, aangezien ze als basis dienen voor de daaropvolgende running gags.

Bij aanvang kunnen deze gags nog enigszins sympathie opwekken, maar achteraf vindt Tati het echter broodnodig deze onherroepelijk te herhalen en onnodig verder uit te werken.

Voor de opbouw baseerde Tati zich nochthans op zijn eeuwige leermeester Buster Keaton, maar veel valt daar niet van te merken. Ten eerste is de humor regelrecht flauw en mijns inziens weinig opbouwend.

Ten tweede bereikt Tati zelden tot nooit een apotheose, iets waar Keaton een absolute meester in was.

Ook van het vermeende spel met geluid en muziek, heb ik overigens bitterweinig gemerkt; andermaal flauw, weinig charmant en bijwijlen vrij amateuristisch.

Een schamele 2* ...en zelfs de simplistisch gestilleerde poster verdient meer...

Eindelijk eens een film van Tati die mij WEL bevalt. Playtime vond ik een enorm vervelende, saaie film en ook "Jour de Fete" was behoudens een paar leuke momenten een tegenvaller. Deze film was daarentegen zeer leuk, vooral door de contrasten tussen het ouderwetse en het moderne en de eenvoudige mensen en de elitaire mensen. De scenes met Hulot die op pad gaat met het kleine mannetje zijn vaak erg grappig, de scenes die het allerleukste zijn, zijn echter degenen zich afspelen in en rondom het huis van de zus van Hulot. Duidelijk Tati op zijn best!

4*

Ik vond het een heel leuke en vermakelijke film met een hoog feel good gehalte. Een klein tekortkoming aan deze prent was dat ik slechts sporadisch heb moeten lachen, terwijl hij onder de noemer van de slapstick wordt gesitueerd. Dit komt door de toenemende aandacht/ drang van Tatti om moppen zo lang mogelijk te laten duren waardoor het verrassingseffect en bulderlach uitblijft. Hij gaat zich ook meer concentreren op visuele en auditieve gags, hoogtepunt hiervan is zonder twijfel; Playtime .Bovendien draagt de film verscheidene thema's in zich, toch weet hij heel luchtig over te komen en dit vond ik dan weer zeer sterk van Tatti.

Wat verschillende mensen hier aankaarten over de kritiek op de moderne mens, en het kapitalisme enzovoort is zeker waar. Maar wordt deze kritiek op het einde niet volledig onderuit gehaald door Tatti zelf?

Namelijk wanneer de vader zijn schoonbroer gaat afzetten aan de luchthaven omdat hij gaat werken in het buitenland.
Dus de "anarchistische" nonkel bekeert zich en laat zijn neefje achter.
De moderne mens (de vader) besluit dan om diens rol in te nemen door tegen de stroom in te gaan! (hij rijdt in tegengestelde richting van de pijlen). Hij gaat vanaf nu terug wel tijd in zijn zoon steken in plaats van in zijn monotome werk, zijn bekrompen snobistische houding,...

4*

Ergens wordt deze kritiek, mijns inziens slechts deels, onderuit gehaald. Tenslotte bestaat er geen zekerheid of Mr. Hulot zich al dan niet 'bekeert' of simpelweg zijn zweverige en anarchistische levensstijl verderzet in het buitenland.
Bovendien beperkt het onderuit halen van deze kritiek zich (voorlopig...?) tot de vader. Al kan er ook sprake zijn van een loutere aanwakkering van de typische vader-zoon relatie, zonder dat eerstgenoemde daarbij zijn moderne levenswijze opgeeft.
Je kan het ergens draaien zoals je zelfs wenst, maar het lijkt me weinig waarschijnlijk dat Tati zijn geliefde thema's geheel onderuit haalt. Het zou alleszins inbruisen tegen de intenties van Tati als kritisch auteur, waarbij de typering van de maatschappij een voorname rol speelt.

Herziening brengt bovendien geen verhoging teweeg in de quotering. Tati valt andermaal te vaak in herhaling en rekt zijn grappen, in hun kern nochthans veelbelovend, te lang uit.
Het toeval waarin Mr. Hulot overigens steeds verzuild geraakt, wordt zelden vergezeld van een zekere verrassingsfactor, en dat lijkt me toch een vereiste om tot een bevredigende uitkomst te komen.

'Mon Oncle' kan me duidelijk niet bekoren, maar het gevoel overheerst nog steeds dat 'Play Time' daar zondermeer wel toe in staat is. Tati's zin voor perfectie (inzake geluid, opzet, thematiek, kadrering, decor, beeldconstructie, ...) lijkt hierin een hoogtepunt te bereiken en dat werd reeds bevestigd met enkele fragmenten.
Op hoop van zegen en moge de animo voor 'Jour de Fête' en 'Les Vacances de Monsieur Hulot' daarbij toenemen...

Helaas, nu ik Mon Oncle gezien heb, heb ik ook meteen alledrie de legendarische Mr. Hulot-films gezien (die vrijwel vergeten vierde film laat ik buiten beschouwing). De enige troost die ik nog heb is dat de films me uitermate geschikt lijken om nog veel vaker te bekijken, wat ik ook zeker zal doen.

Na het zien van Les Vacanses en Playtime had ik natuurlijk wel in de gaten hoe een Tati-film in elkaar zit, maar ook bij de derde film blijft het gewoon weer leuk. Je ziet de ene vondst naar de andere, maar waarschijnlijk zie je het merendeel van de vondsten helemaal niet. Herzien is een vereiste en dat geeft die Tati-films toch wel meerwaarde. Les Vacanses had de beste sfeer, Playtime is het uniekst en inventiefst, maar Mon Oncle is het meest onderhoudend van allemaal. De enige echte kritiek die ik op Tati-films heb is dat ze me niet elke minuut kunnen boeien, wellicht omdat ik de grap niet kan vinden. Daar had ik bij Mon Oncle minder last van. Maar uiteindelijk zijn het allemaal onmisbare films, die ik eigenlijk hoger aansla dan ik echt in sterren uitdruk.

Mon Oncle bevat weer enkele hoogtepunten in Tati's werk. Van de fontein, via het tuinpad, naar het automatisch openklappende kastje tot de 'ogen' van het huis: er is weer genoeg te zien en te genieten. En voor Mr. Hulot heb ik intussen een grotere zwak dan voor Chaplin's Tramp (ondanks dat ik veel Chaplin's films hoger waardeer). In deze film komt het personage Hulot ook het beste uit de verf. De voor Tati zo typische geluidseffecten vielen me hier in mindere mate op, maar de soundtrack was weer heerlijk simpel.

Mensen die andere films van Tati niet leuk vinden zullen deze denk ik ook niet leuk vinden. Maar voor mij was het toch weer smullen. Ik kan niet wachten om hem weer te bekijken.

4*

Goed geschreven recensie, ik vond de hele film een genot om naar te kijken. Gelukkig voor mij moet ik de andere films nog zien.

De scène met het fontein vond ik werkelijk hilarisch.

Ik kijk regelmatig een filmpje, af en toe zie ik eens een wat mindere, maar meestal is het wel de moeite waard. En héél soms voel ik me na het kijken van een film intens gelukkig. Dit had ik vanmiddag weer eens, het was bij Mon Oncle van Jaques Tati. Satire van de bovenste plank, maar het is gelukkig niet zo naar. Tati pakt in deze film het modernisme/materialisme aan. En dat gaat natuurlijk op Tati's eigen manier: Monsieur Hulot dwaalt rond in een wereld waar hij totaal niet thuishoort, en door allerlei grapjes met beeld (wat een vormgeving) en geluid (de fenomenale soundtrack, en het ontbreken daarvan) worden de mensen om hem heen in de zeik genomen, en probeert hij zo het leven iets mooier te maken. Met succes. Een perfecte film van een uniek filmmaker.

Weer een prachtige film van Tati, mooie en leuke humor en tati is natuurlijk geweldig als Monsieur Hulot, het enigste minpunt vond ik toch wel aan deze film gek genoeg, de lengte van de film. Ik vond hem eigenlijk iets te lang duren. Ik vond de tijdsduur van Playtime bijv. niet storend, het zal wel aan mij liggen. Niettemin vind ik dit ook een meesterwerk van formaat, de grote kracht van tati zijn films schuilen in zijn camerawerk, het gebruik maken van prachtige muziek en uiteraard het spel, prachtige lichaamstaal en de daarweer uit voortvloeiende humor.

Deze film verdient zeker 4,0* en er is altijd ruimte om het cijfer nog te verhogen.

Ja, dit is een van de weinige comedies die zo fascinerend is. het is een klassieker met een hypermoderne kern erin. Mon Oncle is een typische comedie waarin decadentie, moderniteit, hebzucht en de onschuld van de jeugd centraal staan. De film bevat nauwelijks nog dialoog en het is een observatie van een rijk maar ongelukkig gezien.

Daar sluit ik bij aan

Het concept klinkt oh zo geweldig: een aanklacht tegen de steriliteit van de maatschappij. De boodschap komt wel uitvoerig naar voor in de film, maar echt boeien, intrigeren of schocken doet het nooit.

Meer nog, in plaats daarvan moeten we het stellen met slapstick.

Soms was dat fijn, maar meestal dodelijk saai en vreselijk achterhaald.

Een teleurstelling 2.0*

Deze film kabbelt lekker voort.

Er gebeurt niet echt veel maar dat maakt de film juist mooier.

De sfeer is schitterend en de onderligende humor uniek.

Klasieker!

4*

Zelden zo'n oude film gezien die er zo geweldig uit ziet. De decors en fotografie waren een lust voot het oog. Verder wel een geestige aanklacht tegen de toenemende technologie in onze samenleving. Er zitten echt geweldige scenes in, maar het geheel is net wat te minmaal om een echt hoge beoordeling uit te delen. Blijft nu steken op 4 sterren. Ben wel benieuwd naar meer van Tati.

Hmm, viel toch wel wat tegen. Tati's film mogen dan het plakkertje 'love it or hate it' opgeplakken krijgen, bij mij ligt de waarheid wederom (net als met Les Vacances) in het midden. Het basisidee van de film is erg leuk, de kritiek op het materialisme sympathiek, en ik heb me een aantal keren werkelijk bescheurd (vooral om de buurvrouw en de scenes op het feestje), maar andere delen zijn te langgerekt om boeiend te blijven kijken. Ik vind deze film ook wel *erg* lang en de muziek nogal nadrukkelijk. Mooie momenten derhalve, maar ook saaiere stukken.

2,5*.

Heeft me toch wel teleurgesteld. Het komt door Sylvain Chomet: regiesseur van mijn favourite film: 'Les Triplettes de Belleville'. Zijn grootste voorbeeld is Tati, maar LTDB is juist zo makkelijk te verteren omdat t getekend is. Wanneer het gewoon gefilmd was, zou het al geen 5 meer verdienen. Of het zou zo moeten worden gefilmd zoals Jean-Pierre Jeunet dat doet. En in LTDB zit een doel waar de personages naar toe willen. Dat mis ik in 'Mon Oncle'. Een mistreffer helaas. Hopelijk is dit een mindere uit de Tati reeks. Want ik was juist verhuegd om een film van hem te kunnen zien...

Er zit bijna een halve eeuw tussen de films die je noemt en deze, ik denk dat dat de belangrijkste verklaring is van het visuele verschil. Tati is ouderwetser, soms zelfs wat oubollig, maar ik vind dat je merkt dat zijn films dezelfde geest van enthousiasme, mensenliefde, aandacht voor de kleine pleziertjes van het leven en een geweldig observatievermogen van de 'gewone man' delen met zowel Chomet als Jeunet - al is de uitwerking minder absurd, waanzinnig of magisch als die van de andere twee.

Tati's films hebben echter nooit een duidelijk doel of een pointe, het zijn altijd eerder losse schetsen van gebeurtenissen rond bepaalde personages en bepaalde plekken, waarin wel een evolutie te merken is, maar geen duidelijk plot uit valt te distilleren.

Misschien als je wat meer van Tati ziet, dat je zijn charme meer zult kunnen waarderen. Playtime is natuurlijk zijn meesterwerk, misschien moet je je daar ook eens aan wagen. Al 'lijdt' die aan dezelfde gebreken die je hierboven opsomt - voor mij vormen die juist een van de aspecten van de genialiteit van die film

Leuke film, hij is, zoals Freud al zegt, soms een beetje ouderwets, maar dat maakt de speelsheid, originaliteit en warmte ruimschoots goed.

De films van Tati zijn allemaal wel grappig, maar deze vond ik na vele jaren nog eens gezien te hebben toch de beste. Misschien ligt het wel aan de kleine dingen zoals het fonteintje, het gedoe in de fabriek en de weddenschap van de jongens die meer in het geheugen blijven dan bij die andere films.

Ik denk ook dat je gelijk hebt, en dat deze film moeilijk te verteren is voor 'jonge ogen', als ik het zo mag omschrijven.

Hmm, dat denk ik niet hoor. Heb er zelf in ieder geval geen moeite mee.

Ik ben in een tempo dat nog veel lager is dan het tempo van deze film de films van Tati aan het kijken op chronologische volgorde. De vorige was al weer 3,5 jaar geleden.

Wat opvalt is dat Tati steeds minder direct wordt. De humor was in Jour de Fete nog tamelijk traditioneel. In Les Vacances komt er al meer sfeer in en die film is al meer glimlachhumor dan dat je meteen van het lachen over de vloer rolt. Dat zet zich hier nog een beetje voort. Maar in Mon Oncle valt de vormgeving ineens op. De twee huizen bijvoorbeeld. Een strakgetrokken huis, minimalistisch ingericht met designmeubelen en schots en scheef huisje waar Hulot een torenkamertje in bewoont. Mon Oncle is een beetje wisselvallig. Erg leuke scenes wisselen af met scenes die een beetje nergens naar toelopen of stukken (in de fabriek bijvoorbeeld) die niet zo leuk zijn.

Ik was blij dat de aanklacht van de film niet zover de overhand kreeg dat de film er een beetje een preek van werd. Nu was het vooral een soort van vriendelijke moderne nostalgie.

Ik denk dat ik nooit een echte Tati-liefhebber wordt (al moet ik Play Time nog zien) maar erg aangenaam (met mate) vind ik het wel.

3.5*

Playtime zou ik jou juist het eerst aanraden. Is toch wel wat anders dan de standaard Tati-film.

Niet zo grappig als Jour de Fete en niet zo prachtig om naar te kijken als Playtime, maar eerder een mooie combinatie van die twee. Er zitten nog steeds genoeg grollen in (ik lachte soms hardop door de zaal, als enige...), maar het is ook zeker een voorbode voor Playtime, vooral als je kijkt naar het huis van Mr. Arpel en zijn gezin.

Dit huis en Mr. Hulot zijn geen succes samen. Hulot snapt maar weinig van de keuken, het interieur en de tuin en maakt alleen dan ook Beansiaans kapot.

Supertoffe film, maar helaas wel ietsje minder dan de twee eerder genoemde films. Nu alleen Les Vacances de Mr. Hulot nog van de klassiekers.

Eerste film van Jacques Tati die ik heb gezien met me ouders en me broertje. En het was me toch een hele mooie sfeervolle film. Je kan wel zien dat er in zo'n film 2 uur lang niks gebeurd maar toch is de film erg mooi en ook droogkomisch. Om te beginnen vond ik de achtergronden van het totale levende dorpje erg prachtig en je word ook meegezogen in de sfeer en ook de absurdheid die der plaatsvind van soms nog gekke mensen. Alles leeft! om het kort samen te vatten. Daarnaast maakte die kwajongens en die Amerikaanse familie in dat grote vila het plaatje compleet.

Verder gewoon een heel subtiel maar erg leuk sfeervol filmpje. De Fransen kunnen en konden der wel wat van.

4,0*

Mijn eerste (en waarschijnlijk ook laatste) Jacques Tati. Door critici opgehemeld en getipt door een maat, dus de verwachtingen waren redelijk hoog. Het begon ook erg fijntjes met komische beelden van een dorpje. Verder bevalt het thema wel; uitvindingen die ons leven makkelijker zouden moeten maken maken het leven alleen maar hectischer. Met een paar geweldige scènes die dit goed tonen (denk aan de oom in de keuken, of de twee in de garage), zou je toch zeggen dat dit een geslaagd filmpje was. Maar helaas, het heeft de tand des tijds niet kunnen doorstaan. Er zitten teveel nonsensscènes in met zwakke slapstick en de speelduur is veels te lang. Als de film ingekort was tot 75 minuten zou ik het waarschijnlijk een hele leuke film gevonden hebben, maar nee. Jacques Tati vind ik niet overtuigen als klungel, gewoon een slechte Chaplin imitatie. Wel een leuke rol was voor de moeder, en de relatie met het kind en het perfecte tuintje. De film heeft goede punten, maar door een te hoog slapstickgehalte (vaak ook nog eens hele slechte) is dit een stoffige film, die in de oude doos mag blijven zitten.

(toch nog een) 3,0*

Ik zou het niet te snel opgeven. Playtime is een stuk experimenteler en zelfs radicaler qua stijl. Een vrij unieke film, die toch zeker een kans verdient.

De film stond net een half uurtje op tot mijn dvd ermee kapte. Vond hem best leuk eigenlijk.

Mijn eerste volledige Tati. Ik heb eerder fragmenten gezien, en dat was dan ook de reden dat ik nooit echt de behoefte had om een complete film van zijn hand te zien.

Echte jaren '50, '60 humor, bijna net zo "hilarisch" als onze eigen komiek André van Duin. Tenminste, dat was mijn vooroordeel over Tati.

Na het zien van Mon Oncle moet ik toegeven dat de man echt wel humor had en ontzettend knap kon regisseren.

Ja, soms heel flauw en kinderlijk, zoals ik had verwacht, maar meestal heel origineel. Chaplin-achtige taferelen in de plastic-slangen-fabriek. Het gedoe met de tuinvis, (aan- en uit bij bezoek), is erg grappig.

Zelfs de honden waren goede "acteurs", en wat lijkt het me ongelofelijk moeilijk om de scénes met de honden goed te kunnen filmen, bijvoorbeeld wanneer ze ongemerkt de fabriek binnenglippen, het klopte allemaal precies.

Tati was een beeldkunstenaar. De "ogen" die door het raam keken en de "flatgebouwen" die plotseling opengingen, erg leuk. De waterlelies in het verlengde van de tegels in de tuin, de man die de waterleiding repareert en plotseling uit de grond komt... er zitten zo veel van dit soort kleine dingen in, wat Mon Oncle, en daarmee Tati, tot een klasse apart maakt en hoewel soms flauw, toch erg leuk om naar te kijken.

Een film die wat mij betreft de tand des tijds niet heeft doorstaan.

Zelfs geen lichte glimlach kwam er op mijn gezicht

De muziek is geschikt voor niet humanitaire doeleinden; wat een tereur.

Goed!

Denk dat veel mensen de visuele kracht van de film niet goed begrijpen...

Zo zijn ook de acteerprestaties op een merkwaardige manier tot stand gekomen!

Grappig ook dat enkelen de villa exact hebben nagebouwd...