menu

Mon Oncle (1958)

mijn stem
3,52 (301)
301 stemmen

Frankrijk / Italië
Komedie
117 minuten

geregisseerd door Jacques Tati
met Jacques Tati, Jean-Pierre Zola en Adrienne Servantie

De 9-jarige Gérard, zoontje van een rijke industrieel, woont in een futuristische villa waar alles automatisch gebeurt en heeft alles wat hij zich maar kan wensen, maar verveelt zich stierlijk. De jongen is dol op zijn oom Hulot, die in een eenvoudig huisje in een oude volkswijk woont en zo gelukkig is. Gérards moeder kan maar weinig begrip opbrengen voor de levensstijl van haar broer en probeert hem te koppelen aan een rijke buurvrouw. Maar Hulot is niet van plan zijn oude leven op te geven.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=NHJcwMrqnJo

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
Wat een unieke filmtaal bedrijft die Tati. Wat een talent om zo'n bijna losstaande wereld te scheppen en wat een fijne visuele grapjes. Alles is in huis voor een 4,5 of zelfs een 5.
Maar het kan me ook niet helemaal boeien. Het heeft iets sketchmatigs en Tati zelf kan ik niet helemaal een geweldige clown vinden. Zijn spel is me soms teveel bedacht.
Ik ben het eens met het tederheidsgehalte dat Zachery noemt. Alle scènes met het hondje zijn weergaloos.
Voorlopig 3,5 met uitzicht op hoger.

avatar van Freud
3,5
Een light-versie van Playtime, maar enorm charmant gemaakt. Toen ik hem de eerste keer zag vond ik hem leuk, maar stoorde ik me een beetje aan de voorspelbare tegenstellingen en het feit dat de film eigenlijk niet zo veel te vertellen had (dacht ik). Gelukkig worden die Tati-films tegenwoordig uitgegeven met fantastische extra's en toen ik die allemaal bekeken had was ik toch nog verkocht . Het blijft een film die iets te mager uitvalt tegenover het absolute meesterwerk dat erna volgde, maar het is wel een interessante en heel goed gemaakte film, en ook al is de boodschap iets te simpel naar voor gebracht, er bleken toch nog een hoop dingen in te zitten die ik gemist had die eerste keer. Opvallend trouwens hoe grappig de verwijderde scenes zijn, zonde eigenlijk dat ze eruit zijn gevallen.

avatar van eRCee
3,5
Geniale film, werkelijk geniaal. De prachtige gestileerdheid, de futuristische decors, de unieke sfeer. Er zijn vele speelse en hilarische situaties, vooral met de kinderen. Ontzettend goed bedacht. Neem alleen al dat Pluk van de Petteflat-achtige huis van M. Hulot, zoiets zie je nergens anders.
Desondanks is Mon Oncle soms wat aan de saaie kant en werd ik niet geraakt, alsof deze film ook niet ontkomt aan de klinische doodsheid die Tati in beeld brengt. Het blijft allemaal een beetje op afstand.
Heel bijzonder is nog de soundtrack van Mon Oncle. Er is totaal geen achtergrond geluid, vaak alleen twee of drie scherpe klanken (bijvoorbeeld het geklik van hakken) tegen een doodse stilte. Terwijl alle ruimtes van het huis met elkaar communiceren valt de menselijke dialoog soms weg: dan weer wordt het gesprek overstemt door ruis, dan weer blinkt het slechts uit in oppervlakkigheid. Volgens mij hoor je M. Hulot zelf zelfs maar twee keer wat zeggen in de hele film.

Mijn eindbeoordeling is een compromis tussen de genialiteit en de afstandelijkheid: 3,5*.

avatar van Mug
4,0
Mug
Eens met eRCee, alhoewel de afstandelijkheid juist een onderdeel is van de genialiteit/'footprint' van Tati.

Gewoon al het bekijken van afstand hoe Hulot naar zijn zolderkamertje gaat is subliem, inderdaad een Pluk van de Petteflat huis.

Maar ook zitten er mindere stukken. Het dumpen van de 'worst' was geheel onnodig en daar zakte de film m.i. nogal in.

Maar wat een vondsten en wat een subtiele humor. Ook voor deze Hulot-film 4 sterren. Toch vind ik Playtime een tikkeltje beter, constanter, en humoristischer.

De Hulot trilogie gaat op de lijst 'aanschaffen' en 'herzien'.

avatar van italian
3,0
Tati's subtiele maar krachtige kruistocht tegen de technologische vooruitgang en de sociale problemen die het met zich meebrengt, begint al vorm aan te nemen in Mon Oncle, voor mij alleszins een voorspel op de genialiteit die hij ons in Playtime, zijn absolute meesterwerk, zou tonen.

Spijtig genoeg vond ik dit een zwak voorspel. De satire zit er wel in , maar is echt onvoldoende uitgewerkt : doordat de grappendichtheid vrij laag ligt en het tempo de film zeer langzaam voortsleept komt het allemaal niet echt goed uit de verf. Dat de gag van de fontein herhaald werd, vind ik zelf niet zo erg want wat op het eerste zicht een simpele grap lijkt, is eingelijk gewoon weer een middel om de spot te drijven met onze materialistische samenleving (de fontein als statussymbool om mee te pronken, waarbij ze de onkosten proberen te bestrijden door ze enkel aan te zetten wanneer de gasten de villa binnengaan. Wie heeft dit nog niet meegemaakt ? ). Andere grappen, zoals het-tegen-de-paallopen had ik na een vijftal keer wel gezien...

Tati waarschuwt de mensen voor dit "kwaad" en maakt sterke contrasten tussen de dorpsbewoners, eenvoudige mensen met hun gebruiken en tradities, en het gezin en de vrienden van zijn zus, chique mensen die alleen maar over de laatste mode, hun werk, of hun laatste koopje praten. Tati kiest duidelijk voor de eerste groep mensen, een uitstervende soort, en spoort de kijkers een beetje aan om die oude tradities te koesteren. Vergelijk het een beetje met de volksfeesten die in België praktisch verdwenen zijn. Hadden we maar een monsieur Hulot.

Verder gaat hij weer meesterlijk met geluid om. Daarbij verdient zeker de muziek van Alain Romans een extra vermelding. Wat kan die man toch heerlijke, sfeervolle deuntjes ¨componeren !

3*

avatar van Matchostomos
Tatifiel of tafifoob ...?

Van de weinige prenten die Jacques Tati op zijn conto heeft staan, was 'Mon Oncle' diegene die het meest en gretigst om aandacht vroeg, meer nog dan 'Playtime'.
Het finale resultaat van mijn Tati-ontgroening bruist echter in tegen alle verwachtingen. 'Mon Oncle' kan bij tijd en wijlen buigen over een sterke uithaal naar het doen en leven van de moderne mens, maar wanneer puntje bij paaltje komt, roept deze prent bovenal irritatie en verveling op.
Irritatie in het onnoemelijk oppervlakkige alter ego van Tati, Monsieur Hulot (in principe geldt dat ook voor Chaplin, maar hij weet tenminste een stevige dosis charmes op te roepen), en verveling in de nochthans gerenomeerde gags.
Voorlopig zie ik in mezelf noch een tatifoob, noch een tatifiel in wording...

De satirische opzet van 'Mon Oncle', als een fijnzinnige kritiek op de ijdele burger, en de moderne architectuur zijn uiteindelijk de enige noemenswaardige feiten.
De vorming van een mooi contrast tussen de gewone en de rijke burger speelt daarbij een belangrijke rol, aangezien ze als basis dienen voor de daaropvolgende running gags.
Bij aanvang kunnen deze gags nog enigszins sympathie opwekken, maar achteraf vindt Tati het echter broodnodig deze onherroepelijk te herhalen en onnodig verder uit te werken.

Voor de opbouw baseerde Tati zich nochthans op zijn eeuwige leermeester Buster Keaton, maar veel valt daar niet van te merken. Ten eerste is de humor regelrecht flauw en mijns inziens weinig opbouwend.
Ten tweede bereikt Tati zelden tot nooit een apotheose, iets waar Keaton een absolute meester in was.
Ook van het vermeende spel met geluid en muziek, heb ik overigens bitterweinig gemerkt; andermaal flauw, weinig charmant en bijwijlen vrij amateuristisch.

Een schamele 2* ...en zelfs de simplistisch gestilleerde poster verdient meer...

4,5
Zelden zo'n oude film gezien die er zo geweldig uit ziet. De decors en fotografie waren een lust voot het oog. Verder wel een geestige aanklacht tegen de toenemende technologie in onze samenleving. Er zitten echt geweldige scenes in, maar het geheel is net wat te minmaal om een echt hoge beoordeling uit te delen. Blijft nu steken op 4 sterren. Ben wel benieuwd naar meer van Tati.

avatar van otherfool
2,5
Hmm, viel toch wel wat tegen. Tati's film mogen dan het plakkertje 'love it or hate it' opgeplakken krijgen, bij mij ligt de waarheid wederom (net als met Les Vacances) in het midden. Het basisidee van de film is erg leuk, de kritiek op het materialisme sympathiek, en ik heb me een aantal keren werkelijk bescheurd (vooral om de buurvrouw en de scenes op het feestje), maar andere delen zijn te langgerekt om boeiend te blijven kijken. Ik vind deze film ook wel *erg* lang en de muziek nogal nadrukkelijk. Mooie momenten derhalve, maar ook saaiere stukken.

2,5*.

avatar van starbright boy
3,5
starbright boy (moderator)
Ik ben in een tempo dat nog veel lager is dan het tempo van deze film de films van Tati aan het kijken op chronologische volgorde. De vorige was al weer 3,5 jaar geleden.

Wat opvalt is dat Tati steeds minder direct wordt. De humor was in Jour de Fete nog tamelijk traditioneel. In Les Vacances komt er al meer sfeer in en die film is al meer glimlachhumor dan dat je meteen van het lachen over de vloer rolt. Dat zet zich hier nog een beetje voort. Maar in Mon Oncle valt de vormgeving ineens op. De twee huizen bijvoorbeeld. Een strakgetrokken huis, minimalistisch ingericht met designmeubelen en schots en scheef huisje waar Hulot een torenkamertje in bewoont. Mon Oncle is een beetje wisselvallig. Erg leuke scenes wisselen af met scenes die een beetje nergens naar toelopen of stukken (in de fabriek bijvoorbeeld) die niet zo leuk zijn.

Ik was blij dat de aanklacht van de film niet zover de overhand kreeg dat de film er een beetje een preek van werd. Nu was het vooral een soort van vriendelijke moderne nostalgie.

Ik denk dat ik nooit een echte Tati-liefhebber wordt (al moet ik Play Time nog zien) maar erg aangenaam (met mate) vind ik het wel.

3.5*

avatar van Lucsz
3,0
Niet zo grappig als Jour de Fete en niet zo prachtig om naar te kijken als Playtime, maar eerder een mooie combinatie van die twee. Er zitten nog steeds genoeg grollen in (ik lachte soms hardop door de zaal, als enige...), maar het is ook zeker een voorbode voor Playtime, vooral als je kijkt naar het huis van Mr. Arpel en zijn gezin.

Dit huis en Mr. Hulot zijn geen succes samen. Hulot snapt maar weinig van de keuken, het interieur en de tuin en maakt alleen dan ook Beansiaans kapot.

Supertoffe film, maar helaas wel ietsje minder dan de twee eerder genoemde films. Nu alleen Les Vacances de Mr. Hulot nog van de klassiekers.

avatar van sinterklaas
4,0
Eerste film van Jacques Tati die ik heb gezien met me ouders en me broertje. En het was me toch een hele mooie sfeervolle film. Je kan wel zien dat er in zo'n film 2 uur lang niks gebeurd maar toch is de film erg mooi en ook droogkomisch. Om te beginnen vond ik de achtergronden van het totale levende dorpje erg prachtig en je word ook meegezogen in de sfeer en ook de absurdheid die der plaatsvind van soms nog gekke mensen. Alles leeft! om het kort samen te vatten. Daarnaast maakte die kwajongens en die Amerikaanse familie in dat grote vila het plaatje compleet.

Verder gewoon een heel subtiel maar erg leuk sfeervol filmpje. De Fransen kunnen en konden der wel wat van.

4,0*

avatar van Hannibal
3,5
Mijn eerste volledige Tati. Ik heb eerder fragmenten gezien, en dat was dan ook de reden dat ik nooit echt de behoefte had om een complete film van zijn hand te zien.

Echte jaren '50, '60 humor, bijna net zo "hilarisch" als onze eigen komiek André van Duin. Tenminste, dat was mijn vooroordeel over Tati.
Na het zien van Mon Oncle moet ik toegeven dat de man echt wel humor had en ontzettend knap kon regisseren.
Ja, soms heel flauw en kinderlijk, zoals ik had verwacht, maar meestal heel origineel. Chaplin-achtige taferelen in de plastic-slangen-fabriek. Het gedoe met de tuinvis, (aan- en uit bij bezoek), is erg grappig.
Zelfs de honden waren goede "acteurs", en wat lijkt het me ongelofelijk moeilijk om de scénes met de honden goed te kunnen filmen, bijvoorbeeld wanneer ze ongemerkt de fabriek binnenglippen, het klopte allemaal precies.
Tati was een beeldkunstenaar. De "ogen" die door het raam keken en de "flatgebouwen" die plotseling opengingen, erg leuk. De waterlelies in het verlengde van de tegels in de tuin, de man die de waterleiding repareert en plotseling uit de grond komt... er zitten zo veel van dit soort kleine dingen in, wat Mon Oncle, en daarmee Tati, tot een klasse apart maakt en hoewel soms flauw, toch erg leuk om naar te kijken.

avatar van Spetie
3,5
Een heerlijk speels filmpje dit.

Ik heb nu alle drie de Hulot films gezien en ze worden steeds beter. Het is duidelijk te zien dat Tati zich in die jaren ontwikkeld heeft als filmmaker. Playtime is en blijft wat mij betreft zijn beste film.

Mon Oncle is echter ook leuk. De film heeft een charmante uitstraling en het is leuk om te zien, wat er allemaal in het plaatsje gebeurt. De muziek is rustig en vriendelijk en het is daarom wel een perfecte film om ontspannen voor te gaan zitten. De film kent een aantal sterke momenten, maar zakt af en toe een klein beetje weg. Vooral de ontwikkelingen en misverstanden in de moderne tuin waren echt leuk om te volgen, evenals de kwajongens die mensen tegen de lantaarnpaal lieten lopen.

Al met al is Mon Oncle een leuke film. Net wat beter dan Monsieur Hulot's vkantie en net wat minder constant en experimenteel dan Playtime. Al met al een unieke en best fijne trilogie.

3,5*

avatar van wihu61
2,0
"les vacances" beviel mij een stuk beter.

Voor de lange speelduur v.d. film gebeurt hier toch echt te weinig.
Afgezien van de sputterende vis en de eeuwig terugkerende droge geluidjes
vond ik het allemaal toch wel een beetje flauw en uiteindelijk vermoeiend.


avatar van Vinokourov
3,5
Satirisch werkje van Tati, wat eenvoudig en best aardig is. De tegenstelling tussen een futuristisch kil huis en een groezelig buurtje wordt prima neergezet. Het ziet er vooral kleurrijk en gewoon goed uit. Van Tati zelf ben ik niet zo onder de indruk. Hij speelt dit keer een klungelige goedzakkerige oom. Echt grappig was het net als Les Vacances des Monsieur Hulot ook weer niet, maar ondanks dat weer goed te doen. Dit soort films zijn met bijna 2 uur speelduur wel wat aan de lange kant.

avatar van Black Math
2,0
Goed voor die tijd. Allereerst al aardig hoe de openingscredits getoond worden door middel van wegwijzers. De afwerking ziet er niet al te echt uit, maar evengoed leuk om te zien. Het zet een beetje de toon voor de film. Veel aardige ideeën, het is duidelijk dat Tati goed heeft nagedacht hoe een scène visueel vorm te geven, welke camerahoeken te kiezen, maar de uitvoering ervan heeft de tand des tijds niet altijd goed doorstaan. Zoals de muziek die bijna synchroon gaat met de knipperlichten van een auto. Bijna, maar dus niet helemaal. Opvallend is dat er weinig dialogen zijn, maar dat hoeft ook niet door de visuele ideeën, en dat zie ik daarom als een positief punt. De soundtrack is heerlijk, houdt de film bij elkaar en geeft mij een gevoel van nostalgie naar de vijftiger jaren, en dat terwijl ik toen nog lang niet geboren was! Wel had de soundtrack wat gevarieerder mogen zijn.

Verder wat aardige slapstick. Het is niet mijn soort humor, maar ik vond het hier soms toch behoorlijk vermakelijk. Soms ook weer niet, de verstoring van het productieproces van de tuinslang was nou niet de sterkste scène. Verder waren de hondjes wel aardig, net als het huis van Hulot (dat eRCee zo mooi omschreef werd als een Pluk van de Petteflet-huis). Maar ook het futuristische huis van de industrieel (dat in sommige aspecten nog steeds futuristisch genoemd kan worden) was best wel grappig. De vormgeving is afschuwelijk, maar functioneel, want het moge duidelijk zijn dat Tati het niet op dergelijke huizen heeft. In hetzelfde plaatje past de buurvrouw, afschuwelijk, maar juist daarom grappig.

Ingehaald door de tijd, maar nog steeds vermakelijk. 2*.

avatar van Leland Palmer
2,0
'Mon Onlce' begint leuk. Jacques Tati schept een geinig wereldje. Dat flatje van Hulot, het futuristische huis, etc. Echter had ik het na 45 min. wel gehad met deze prent. Misschien was ik niet in de juiste stemming, maar ik vond het zó vreselijk vermoeiend worden op een gegeven moment. Ik heb ook nergens meer om kunnen lachen. Deze slapstick was niet aan mij besteed. Traag tempo, steeds terugkerende capriolen (die fontijn bijv.) en muziekjes. Erg vermoeiend. Tati komt met wat leuke vondsten, maar ik ben teleurgesteld.

avatar van scorsese
3,0
Redelijke film over een man met een moderne villa wiens broer er een wat simpeler leven op na houdt. Je zou Jacques Tati de Franse equivalant van Buster Keaton en Charlie Chaplin kunnen noemen. Een verhaal ontbreekt en het valt allemaal wel wat in herhaling, maar hier zit grotendeels ook de humor in. De humor zelf is wel erg droog.

avatar van Film Pegasus
3,5
Film Pegasus (moderator)
Qua stijl zit deze film dicht bij Playtime, maar het mist net dat ietsje meer om even goed te zijn als Playtime en Les vanaces de monsieur Hulot. Maar er zijn wel momenten die goed werken. Tati blijft genieten door te mikken op het visuele. Geen overbodige decorstukken, weinig dialoog en het lijkt wel alsof we kijken naar de soundtrack. Ik lees hier ook al de link met Keaton en Chaplin. Terecht, want ik moest bij Mon Oncle soms denken aan Modern Times. De film is jammer genoeg niet overal even scherp, maar veel scènes kunnen de film nog wel omhoog trekken. Als deze film je bevalt moet je zeker de andere Hulot-films bekijken.

avatar van Roger Thornhill
5,0
Kijkers die zich hierdoorheen hebben moeten sleuren, beoordelingen van oubollig, de tand des tijds niet doorstaan... er zijn maar weinig films waarbij ik me zó moeilijk iets kan voorstellen bij zulke bezwaren. Voor alle duidelijkheid, dat ligt natuurlijk helemaal aan mij. Maar al die kleine grapjes die niet met een hamer naar binnen worden geramd (de kraag van meneer Arpels kamerjas die hetzelfde motiefje heeft als het dekje van zijn teckel, de man die achter een trippelende secretaresse aanloopt en daarbij onwillekeurig het ritme van haar hakken volgt, de straatveger die nimmer tot vegen komt omdat er steeds talloze belangrijkere dingen moeten worden besproken, de cafémuziek die onverwachts nog steeds door de telefoon van de fabrieksdirecteur klinkt, en dan nog alle auditieve grapjes: de trippelende voeten van mevrouw Arpel en Georgette op het tuinpad (of van de secretaresse in de fabriek), het zuchten van de bank zodra de zitter opstaat, de stem van de buurvrouw, de geluiden in de hypermoderne keuken, het geluid wanneer de elektrische aansteker die door Hulot uit het autoraam wordt gegooid op het wegdek landt) maken me steeds weer aan het lachen en brengen me in een opperbeste stemming, niet alleen omdat ik zo'n plezier heb maar ook omdat ik weet dat er ooit iemand is geweest die zo'n levensgevoel op celluloid heeft weten te vangen. En als dat niet meer in het tempo van de tegenwoordige tijd gaat is dat des te spijtiger voor die tegenwoordige tijd – wanneer ik zó in een film opga kan ik niet meer denken in termen van achterhaald of modern.

avatar van Flavio
3,5
Flavio (moderator)
Pas de eerste film van Tati die ik zag, en die is goed bevallen, al vond ik het wel wat te lang duren. Mon Oncle is een aparte mix van de stomme films van Chaplin en Keaton, en Frans absurdisme met een anarchistisch randje.

De setting is bijzonder: een hypermodern huis dat echter niet in alle gemakken voorziet, daarentegen eerder doorgeslagen is in de automatisering, die ook nog eens gepaard gaat met een potje teringherrie. Geluid is sowieso een belangrijke factor- het harde droge geluid van voetstappen, machines, de reutelende fontein, het heeft een vervreemdend effect. Op het typisch Franse dorpspleintje spelen zich typisch Franse taferelen af, maar omdat dat zich in een onverstaanbaar gemompel voltrekt is er nauwelijks chocola van te maken. Op een gegeven moment zat ik 5 minuten te kijken hoe Monsieur Hulot, de straatveger en nog wat figuren dan weer hier en dan weer daar heenlopen, zonder dat ik ook maar een idee had van wat er zich afspeelde.

Los van de originele stijl is Mon Oncle ook een vrolijke schets van kleinburgerlijkheid, met Hulot als antiheld die terugdeinst voor verantwoordelijkheid.

3,5
Satire op de rijke bourgeoisie en het hypermodern gedoe (uit die tijd natuurlijk).
Als de benaming "Auteurisme" verwijst naar een regisseur die vast houdt aan zijn eigen aparte filmstijl, dan komt deze Jacques Tati daar zeker voor in aanmerking.
Origineel, dolgekke situaties, grappig en zeker een must om eens te zien, maar na 2 uren lijkt het mij meer dan voldoende.

avatar van thunderball
4,0
geplaatst:
Deze een paar weken geleden bekeken toen ik mijn Tati blu ray set te voorschijn had gehaald.

Met de films van Tati maakte ik voor het eerst kennis ergens halverwege de jaren '80 op de Belg-Frans, waar ik vaker films op keek, omdat daar toen al veel meer keuze op was, dan op de twee Nederlandse zenders, die we toen nog slechts hadden.
Het voordeel bij deze films was natuurlijk óók dat er nauwelijks in werd gesproken en werd er al wat gezegd, deed het er niet zo veel toe, het ging uiteraard vooral om het visuele en de vele komische situaties en misverstanden.

In dit geval gaat de film om de tegenstelling tussen de ietwat wereldvreemde Hulot, die in een ouderwets, vrolijk dorpje woont, op een uiterst curieus gelegen, maar knusse bovenwoning en zijn zus, die met man en zoontje in een luxe buitenwijk in een hyper modern, doch kil en onpersoonlijk huis is gezeteld.

Wellicht dat Les Vacances... uiteindelijk meer grappen bevat, maar deze film is duidelijk met zijn mooie kleuren visueel veel aantrekkelijker en oogt daardoor ook minder gedateerd.

Typische Tati met heel veel beeldgrappen, vaak overdreven personages en meer sfeer dan een echt verhaal, toch zit er in ieder geval hier nog een soort van lijn in, met een kop en een staart, dit in tegenstelling tot zijn volgende film. Uiteraard is het Tati in rol van Hulot, die zich verbaast over alle moderne vooruitgang en -onbedoeld- alles, wat in zijn handen komt, op zijn onhandige manier de vernieling in helpt.

De scene waarin Hulot zijn neefje verblijdt met een simpel fluitje en een kartonnen trekpopje, wat het ventje doet lachen van plezier, is er één die mij nog het meest zal bij blijven.

Een acht, ofwel vier sterren.

avatar van Don Homer
1,5
Een flinke tegenvaller. Wat een irritante film. Het hielp waarschijnlijk niet dat ik de Duitse nagesynchroniseerde versie zag.

De film volgt een net verhuisd rijk gezin en broer/zwager Monsieur Hulot die erg verschilt qua karakter. Dan volgt er een hoop drama met het over de top luxe huis waar Lynch wellicht qua sfeer en deurbel is geïnspireerd met Lost Highway (1997).

Monsieur Hulot viel wat tegen, al was zijn Escher huis leuk en was hij vermakelijker dan die irritante familie. Het huis had mooie ogen op het laatst met de nieuwsgierige mensen als pupillen. Leuke auto's passeren langzaam. Ook zijn er af en toe mooie typisch Franse sfeerbeelden te zien. De muziek paste hier goed bij maar was oppervlakkig.

Verder een hoop herrie zonder punchline. Jacques Tati is als regisseur en acteur veel beter en grappiger in Les Vacances de Monsieur Hulot (1953).

Gast
geplaatst: vandaag om 23:02 uur

geplaatst: vandaag om 23:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.