menu

Il Deserto Rosso (1964)

Alternatieve titel: Red Desert

mijn stem
3,70 (132)
132 stemmen

Italië / Frankrijk
Drama
117 minuten

geregisseerd door Michelangelo Antonioni
met Monica Vitti, Richard Harris en Carlo Chionetti

Giuliana is een vrouw die gekweld wordt door een vreselijke depressie. Haar emotionele buien verstoren alles en iedereen om haar heen, maar net als zij doet iedereen alsof het allemaal niet zo erg is. Een Britse ingenieur heeft het gevoel dat hij haar begrijpt en begint met haar een relatie.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=0uVPQG01JHk

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
4,5
Als je dan toch meer Antonioni gaat kijken (ofwel nog een film die van geëffende wegen afgaat), stel jezelf af en toe eens de vraag "Waarom is dit zo gedaan?" Laat eens wat nieuwsgierigheid toe i.p.v. meteen weer die beperkte, platte 19e eeuwe romanclichés van stal halen (die ik in al je recensies wel voorbij zie komen), de film langs die beperkte meetlat leggen en concluderen dat er weer van alles aan schort. Hup klaar, volgende film. Probeer eens met wat minder gemakzucht te concluderen dat Reinbo het weer zo goed weet, en probeer het idee eens uit dat de regisseur misschien iets bewust op een bepaalde manier heeft gedaan, niet strokend met jouw cliché-matige James Bond perspectief. Mocht je over die intellectuele vermogens bezitten, dan zal er een wereld voor je opengaan. Zo niet, hou het bij James Bond of zoek een andere hobby.

Reinbo
Ik zeg niet dat ik het zo goed weet, ik geef mijn mening (En ja mijn eigen mening weet ik meer van dan ieder ander). Je mag er altijd iets anders van vinden. Een mening wordt immers gevormd vanuit de reactie van de persoon op het werk. En als ik de personages plat vind, omdat ik er blijkbaar vanuit een 19e eeuwse romantische blik naar kijk (wat ben jij toch bezig met hokjes denken...), schrijf ik dat gewoon op.

Neemt niet weg dat ik er voor open sta en me wel eens bij zaken afvraag waarom ze iets doen (Stelde zelfs hier de vraag aan jou waar ik op moet letten om de film beter te waarderen). Maar ook al zie ik dat wel, dan wil het nog niet betekenen dat ik de film dan dan meteen goed zal vinden.... Ik snap waarom de Nederlandse vlag rood/wit/blauw is, maar vind 'm toch niet mooi.

Verder begrijp ik ook niet waarom je steeds met James Bond aankomt (weer dat hokjes denken...)? Een blik op mijn 4,5* - 5* films en je ziet dat daar vanalles tussen zit. Een stuk rijker pallet dan dat van jou zou ik willen stellen. Krijg bij jou sterk het idee dat je als de doods bent ooit iets buiten het art house hokje te bekijken. Wie is hier nu eigenlijk beperkt en weinig nieuwsgierig?

4,5
Ja, ik hou niet zo van die verstand op nul dingen...

Reinbo
Verstand kan je niet op 0 zetten. Ik niet tenminste, het kan hooguit zijn dat een film intellectueel niet prikkelt. Ik kijk films eigenlijk vooral met open vizier. Dus of het verhaal wel klopt, of dat de regisseur een juiste gedachte had, origineel was of durf toont of dat 'de weinige teksten op de juiste plek staan', vind ik an sich weinig interessant. Enkel stof voor analyses achteraf. Ik wil ergens door geraakt worden. Dan kan zowel op intellectueel, esthetisch of emotioneel vlak, liefst allemaal. En dat kan instant zijn en achteraf. Moet zeggen dat de sfeer van Desserto een blijvende indruk heeft gemaakt, maar oei dat gedoe in dat hutje.

Maar zo'n (elitaire) opmerking over 'verstand op 0 dingen' daar kan ik niks mee. Wederom een teken angstig hokjes denken als je het mij vraagt.

4,5
Wat je nu allemaal opschrijft, daar zie ik niks van terug in jouw recensies. Niks.

Reinbo
Kijk eens bij Idi I Smotri, Soy Cuba of Wild at Heart, Mr Nobody of the Thin Red Line. Ben zelden van de echt uitgebreide reviews. Kijk er liever naar dan dat ik er over schrijf. Je moet ook niet enkel mijn James Bond reviews lezen.

avatar van Spetie
3,0
Een mooi geschoten film dit, maar dat kun je altijd wel aan Antonioni overlaten. Visueel ziet het er net als bij zijn andere films erg verzorgd uit, en sommige shots lijken zo uit een schilderij afkomstig. Op dat gebied is er vrij weinig te klagen dus.

Monica Vitti is een mooie vrouw en een goede actrice, maar hier kon zij mij niet altijd overtuigen. Haar neerslachtigheid is niet altijd overtuigend en daarnaast voelt het allemaal wat afstandelijk aan. Richard Harris speelt beter, maar zijn relatie met Vitti vond ik soms ook maar wat halfslachtig en niet helemaal goed uit de verf komen.

Het eerste half uur had ik ook moeite om in de film te komen. Daarna werd het langzaam wat beter en door de mooie cinematografie viel er gelukkig nog wel wat te genieten. Maar de wisselwerking tussen het visuele en het verhaaltechnische aspect is bij deze Antonioni duidelijk niet zo heel sterk aanwezig.

Al met al is Il Deserto Rosso nog wel een aardige film. Maar van de zeven Antonioni's die ik tot nu toe zag is het echter wel de minste gebleken.

3,0*

avatar van NYSe
4,0
Heel erg wilde ik dit een meesterwerk vinden. En tijdens de eerste helft slaagt Il Deserto Rosso hier ook bijna in: de kadreringen, het kleurgebruik, het tempo en de weifelende blikken tussen Vitti en Harris zijn allen schitterend.

Maar als Giuliana's mentale gezondheid dan zijn dieptepunt bereikt merk ik toch weer hoeveel moeite ik heb met Italiaans acteren: melodramatisch enerzijds en door het theatrale ook weer afstandelijk. De subtiliteit die Vitti toonde tijdens de eerste helft is pleite en de band die ik langzaam met haar personage had opgebouwd ontglipt.

Hoewel Antonioni door de fenomenale cinematografie mijn aandacht moeiteloos vast bleef houden mistte ik tegen het einde zo toch net dat ene beetje om voor de volle mep te kunnen gaan.

Wat overblijft is gewoon een erg, érg mooie film die om een herziening schreeuwt.

Mhr, PV
Il Deserto Rosso is absoluut niet zo goed als Antonionini's vorige meesterwerken L'Avventura, La Notte en Eclipse maar is absoluut een meesterwerk op zich.

De opening is cinematografisch opmerkelijk: grijzige shots van de milieuonvriendelijke industrie, of dit kritiek is op de aanpak van bedrijven die dit doet laat ik temidden, maar dit zorgt wel voor een zeer grijzige, maar aandoenlijke sfeer. Ik denk zelfs dat de cinematografie mooier is dan Antonionini's trilogy over de modernisering en haar inhoud; de hierboven genoemde films. Het acteerwerk vond ik nog niet zo bijzonder, op uitzondering van Harris' bijzondere charme. Mijn favoriete scène is zonder meer het schitterende kleurrijke verhaaltje wat Vitti vertelt aan haar zieke zoon. Deze scène heeft een prachtige sfeer en is in verhouding tot de grijzige sfeer zeer kleurrijk en warm opgenomen. Michelango Antonionini was natuurlijk al een geweldige Italiaanse filmmaker, maar Il Deserto Rosso is een bijzonder interessante film.

JvB Lucas
Il Deserto Rosso
alternatieve titel: Red Desert

Buiten Il Deserto Rosso, nog lang niks gezien van Michelango Antonioni maar ben zeer onder de indruk van deze film.

Ik weet dat hiervoor Antonioni nog geen kleurenfilms heeft gemaakt en dat dat bij Il Deserto Rosso dus voor hem de eerste keer is maar het is briljant om te zeggen hoe Antonioni omgaat met het gebruik ervan. Kleur in films is onderhand, in de huidige tijd, zo gewoon als wat maar Antonioni heeft geen nood aan kleur en mooie visuele kleurrijke beelden, de kleur in deze film heeft op bepaalde wijze een functie en Antonioni 'regisseert' de kleur voor het doel wat hij voor ogen heeft. En dat ik heb zelden gezien in films. Eigenlijk zelfs zo goed als nooit. Deze film bevat heel erg veel grijzige beelden van de industrie, symboliek voor de 'rode woestijn (de titel)' die de vervreemding in de film nog heviger maken. Er is echter één scène en dat is de scène wanneer Monica Vitti haar verlamde zoon dat verhaal vertelt dat zich afspeelt in de zee aan dat strand. Deze scène heeft bijna iets poëtisch en is prachtig gefilmd.

Verder wordt de thematiek hier briljant neergezet. De beelden van de stoom uit de industriële gebouwen en de grijzige omgeving geven de vervreemding geweldig aan. Ons hoofdpersonage, Giuliana (gespeeld door Monica Vitti) zit in een diepe depressie wat nog extremer wordt dankzij haar deprimerende omgeving. Richard Harris speelt de man die zich aan haar aangetrokken voelt en speelt zijn rol met een vleugje charme. Maar langzaam vind de vervreemding van ons hoofdpersonage plaats, ze is depressief en kan geen kant op. Dit verhaal blijft interessant om te volgen. En op het eind heb je eigenlijk nog steeds geen flauw idee hoe het verder zal gaan, dat blijft uiteindelijk open voor interpretatie. Dat maakt het alleen maar intrigerender.

Antonioni is een Italiaanse maestro in de cinema en weet hier een psychologisch, maar ook filmisch meesterwerk te maken.
Indrukwekkende film.
*4,5

4,5
Cinematografisch hoogtepunt. Kunst met grote K, zonder meer. En binnen het oeuvre van Antonioni wordt deze film voor mij enkel nog door L'Avventura overtroffen. (De twee andere trilogie-prenten vond ik namelijk iets minder sterk.) Vooral de invloed en inspirerende kracht van dit werk lijken mij immens. Van de grote namen die hier vroeger al genoemd werden, vind ik Tarkovsky het meest opvallend en intrigerend. Zijn stijl en ontwikkeling lijken mij gewoon op Antonioni geënt. Weet iemand hier meer over? De hierboven reeds herhaaldelijk gemaakte bedenking i.v.m. afstandelijkheid past volgens mij trouwens nog méér bij Tarkovsky dan bij de Italiaanse Antonioni. Ondanks alles maakt iemand als Monica Vitti op dat gebied namelijk veel goed...

avatar van Roger Thornhill
4,0
Indrukwekkende film met een prachtig kleurenpalet (zeker op Blu-ray) en fraai verbeelde psychologie, maar af en toe bekroop me toch ook het gevoel dat ik het allemaal al eens eerder bij Antonioni had gezien, vooral als de door mij toch hogelijk bewonderde Monica Vitti weer eens wanhoop en desoriëntatie uitbeeldt met dat ongehoorzame kapsel, die verwilderde blik en dat nagelbijten. Ook op andere gebieden ligt de herhaling op de loer; Querelle (14-11-2009) en naar aanleiding daarvan Reinbo (25-4-2011) noemen Tati's Playtime als interessante tegenhanger, maar hoewel ik ook aan Tati moest denken gaf dat bij mij toch een andere associatie, want de geluiden van de machines aan het begin van Deserto rosso deden mij ongewild denken aan de uitvergrote geluiden in Mon oncle en Playtime, en de glimlach die die herinnering onwillekeurig op mijn gezicht toverde was natuurlijk eigenlijk niet de bedoeling. Desalniettemin is Deserto rosso een sterke en aangrijpende film, maar voor mij niet één van Antonioni's meesterwerken.

4,5
Roger Thornhill schreef:
af en toe bekroop me toch ook het gevoel dat ik het allemaal al eens eerder bij Antonioni had gezien

Ik begrijp wel wat je bedoelt, maar ik vind toch dat je de film oneer aandoet als je zegt "allemaal", Roger. Il deserto rosso biedt toch ook een heel nieuwe benadering!

avatar van Roger Thornhill
4,0
Daar heb je natuurlijk gelijk in, het "allemaal" was een soort dichterlijke overdrijving, want de nadruk op (of aandacht voor) de technologie (en industrie) als steeds dominanter onderdeel van de menselijke biotoop is in ieder geval al een nieuw element in Antonioni's werk. Ik doelde meer op de psychische problemen van Giuliana. (Als ik het echt "allemaal" zo óverbekend had gevonden had ik er vermoedelijk ook geen 4* voor gegeven - hoewel de vormgeving ook dán nog subliem blijft.)

avatar van Ferdydurke
4,5
O, wat mooi.

Met hard rood, blauw, groen, geel en oranje tovert Antonioni zijn industriële landschap om in een schilderij van een abstracte, kille schoonheid, en op het gladde oppervlak daarvan vindt de speurende blik geen houvast meer. In de dikker wordende mist verdwijnen de menselijke contouren, en zijn alleen de spookachtige geluiden van de onafgebroken werkende machines te horen. Of horen we daar een menselijke schreeuw? Dat zal wel inbeelding zijn.

De camera glijdt langs de verweerde koppen van de contractarbeiders, dan langs de handelswaar, en zwenkt vervolgens af naar de witte muur, omhoog langs een kaarsrechte, hardblauwe streep. De op bed liggende Giuliana ziet Corrado naderen, maar een dieprode balk van het ledikant lijkt hem vanuit dat perspectief de weg te versperren.

Monica Vitti – hoe groen was haar jas - is prachtig als de kat in het vreemde pakhuis dat de wereld geworden is, of als het kanariepietje dat van d’r stokje gaat, terwijl de mijnwerkers nog niets in de gaten hebben. Ze is het kind dat geen aansluiting vindt bij de andere kinderen, omdat die alleen maar willen spelen dat ze volwassenen zijn.

Wat nou theatraliteit, wat nou hysterie? Zoals zo vaak, bij Antonioni, maar in welke voorstelling van mannen dan ook: het is niet het gezeur van labiele vrouwen, maar de blindheid van mannen. En dan misschien niet eens zo zeer de blindheid voor vrouwen, maar voor de wereld.

En afstandelijk? Misschien. Maar geef de boodschapper daarvan niet de schuld. Het is hier de menselijkheid die zich stukloopt op de zakelijkheid van een nieuwe wereld. En het is de door deze wereld dolende Giuliana die deze film juist een ongekende emotionele diepte geeft.

avatar van Biosguru
2,5
Prachtig vormgegeven film, begrijp ook wel waarom het zo afstandelijk is, omdat hoofdrolspeelster dissociatieve stoornis heeft. Briljant allemaal, maar ik kan er werkelijk niets mee. Erg jammer, Zabriskie point ging er wel in als gesneden koek. Het zal aan mijn mainstream smaak liggen

avatar van Ferdydurke
4,5
Biosguru schreef:
dissociatieve stoornis

Haha, normaal gesproken ben ik geen voorstander van het statement 'Niet de gekken zijn gek, maar de wereld', maar in films of andere kunstwerken wél. Het lijkt me een vernauwend perspectief om de portee van een film terug te brengen tot een individuele psychiatrische diagnose.

In het topic van Antichrist (heeft verder niks met deze film te maken) zijn er ook nogal wat lui die die film reduceren tot een schets van een ziektebeeld (Münchhausen by proxy). Dan ben je iets te snel thuis, denk ik.

avatar van Biosguru
2,5
Ik begrijp uit de stukken hier dat er ontzettend goede redenen zijn voor de ontzettend afstandelijke manier van filmen. Ik heb ze alleen nog niet kunnen lezen. Natuurlijk is mijn verklaring kort door de bocht. Maar enige vervreemding van de moderne wereld is Antonioni niet vies van. We zijn het er wel over eens dat Vitti de hoofdrol speelt en we de wereld door haar ogen zien? En zij een "stoornis" heeft?

Dus wat is de reden voor de koude en afstandelijke manier van filmen?

Zeer waarschijnlijk vindt ik Zabriskie point beter omdat er een onploffinks inzit

avatar van Ferdydurke
4,5
Ik ben ook niet vies van een ontploffinkje hier en daar, op zijn tijd
En wat blijkt? Toevallig heb ik Zabriskie Point sinds kort als DVD in de kast staan, dus binnenkort zal ik dat eens gaan bewonderen...

De 'stoornis' zal er zijn, maar ik zou dus niet de nadruk liggen [edit: leggen; Amsterdamse roots ...] op de feitelijkheid daarvan in dit fictieve werk.

We zien de wereld niet alléén door haar ogen, volgens mij; het zijn juist de blikken van de 'wereld', waaronder die van haar echtgenoot, en ook van Corrado, die haar mede bestempelen als psychiatrisch geval.

avatar van Biosguru
2,5
Nee tuurlijk het hele verhaal is nooit echt gebeurd zover ben ik . Maar hoofdrolspeelster heeft moeite te "aarden" afgewisseld met een sloot aan beelden die de vervreemding van de mens van de industrieele samenleving afbeelden. boot die door de bomen vaart, vis eten op een plek die nu zo vervuild is dat er geen vis meer leeft, etc, etc.

Zie de disociatieve stoornis als een manier om de film te verklaren. Niet als een absolute waarheid over deze film

4,5
Biosguru schreef:
Ik begrijp uit de stukken hier dat er ontzettend goede redenen zijn voor de ontzettend afstandelijke manier van filmen. Ik heb ze alleen nog niet kunnen lezen. Natuurlijk is mijn verklaring kort door de bocht. Maar enige vervreemding van de moderne wereld is Antonioni niet vies van. We zijn het er wel over eens dat Vitti de hoofdrol speelt en we de wereld door haar ogen zien? En zij een "stoornis" heeft?

Dus wat is de reden voor de koude en afstandelijke manier van filmen?

En als vervreemding nu eens hét thema van de film is?

avatar van Biosguru
2,5
Vervreemding samengevat in een psychische stoornis =

avatar van Metalfist
3,5
Vanavond te zien op het grote scherm in Cinema Zuid te Antwerpen. Ga proberen om er met een open blik voor te gaan zitten, maar Blowup viel me in ieder geval dik tegen.

avatar van Metalfist
3,5
Aangename Antonioni

Zoals ik gisteren al zei was ik wat weigerachtig tegenover deze Il Deserto Rosso. Antonioni kon me verre van overtuigen met Blowup omdat (en hier kopieer ik even een klein stukje uit mijn review van die film) de film traag, saai en vervelend is en bovendien een barslechte cast heeft. Ik ben echter van mening dat je een regisseur niet enkel op één film moogt afschrijven en ik had het gevoel dat dit wel eens een filmpje ging zijn dat beter tot zijn recht ging komen op het grote scherm.

En dat blijkt te kloppen. Naar het schijnt Antonioni's eerste kleurenfilm en wat hij op het scherm tovert is de moeite. Van de openingsscène waar de vlammen uit de fabriekstorens spuien tot aan de groene jas van Giuliana. Antonioni speelt met felle kleuren en het breekt mooi met de sfeer van de grijze industrialisatie waarin de personages rondlopen. Mooiste scène bevindt zich ongetwijfeld naar het einde toe wanneer Giuliana wilt terugkeren naar de verloren handtas en dan omringt wordt door mist. Op narratief vlak stelt het allemaal net wat minder voor, maar de geestestoestand waarin Giuliana verkeert is boeiend genoeg. Alleen zonde dat Antonioni er uiteindelijk niet in slaagt om de film echt als een geheel te laten voelen. Sommige stukken zijn nogal fragmentarisch (het verhaaltje dat Giuliana aan haar zoon in het ziekenhuis vertelt onder andere) en de climax waarin Giuliana ronddwaalt op een boot en aan de toevallige matroos vraagt of ze mee mag gaan stelt teleur.

Die matroos hoor je precies op het einde iets mompelen van I love you en wanneer je Monica Vitti ziet, dan begrijp je waarom. Vitti is een actrice waar je met gemak een paar uur gebiologeerd naar kunt staren en ze weet bovendien ook nog eens te overtuigen als de labiele Giuliana. De Ier Richard Harris voelt wat geforceerder aan, maar naar het schijnt was het filmen ook geen al te prettige ervaring voor hem. Een regisseur die geen Engels sprak, de productie die achteruit liep waardoor hij niet op tijd zou kunnen terugkeren voor Major Dundee en ettelijke discussies met Antonioni (volgens sommige zou het zelfs tot een handgemeen tussen de twee zijn gekomen) zorgden ervoor dat hij er vroegtijdig mee ophield. Mooi opgevangen in ieder geval door Antonioni, heb er niets van gemerkt.

Ben nog altijd niet helemaal overtuigd, maar dit beviel me in ieder geval een stuk beter dan Blowup. Ik ben in ieder geval benieuwd geraakt naar zijn overige samenwerkingen met Vitti, al hoop ik wel dat die meer in de lijn van deze Il Deserto Rosso liggen dan van Blowup.

3.5*

avatar van mjk87
4,0
Zeer boeiend, maar zakt in de tweede helft wat weg. Eigenlijk is met de opening credits het hoogtepunt al geweest, maar het hele eerste deel is gewoon een hele fijne film die ergens lekker wegkijkt, maar ook constant intrigeert en interessant blijft. Het is denk ik dat er nog weinig wordt gesproken en er vooral sfeerschepping is. Daar helpt het kleurenpalet ook mee, net als de mooi gekadreerde shots en bruin-grijze industriële omgevingen en de hoeveelheid mist.

Halverwege wordt het allemaal iets minder. Er wordt meer gesproken en de overheersende sfeer uit het eerste uur verdwijnt langzaam aan. Het helpt ook niet dat ik weinig met Vitti kon. Mooie dame (en dat houdt nog best de aandacht vast) maar haar manier van acteren beviel me helemaal niet. Te geacteerd. Nep. En als je juist als hoofdbestanddeel van je film een depressief persoon hebt, dan mag je ook wel een goed actrice hebben. Daarbij speelt ook dat ze allemaal gedubbed worden dat vaak sowieso nep klinkt. Eigenlijk de enige echte dissonant van de film.

Maar goed, het tweede uur bevat wel nog veel mooie momenten met als hoogtepunt het verhaal met die jongen in de zee waarbij vooral de kleurenexplosie opvalt (al is dit nog lang geen Wizard of Oz in Technicolor, maar na die bruine wereld ineens heel wat anders). 4,0*.

4,0
Antonioni is een kunstzinnige filmmaker. Wanneer je het hebt over een regisseur die dergelijke artistieke films tracht te maken zijn er, zoals dat gaat met meningen, twee uitersten. Mensen die dwepen met elke seconde film en overal symboliek of een dubbele bodem in zien tegenover sceptici die het wegzetten als interessantdoenerij, saai en pretentieus. Veel films van Antonioni zijn voor beide uitersten ideale voorbeelden. Het ligt wat mij betreft wat genuanceerder. Il deserto rosso is in de basis helemaal niet zo ingewikkeld. Het verhaal is redelijk straight forward en de intenties van de maker zijn vrij duidelijk. Het is een aanklacht tegen industrialisatie en er worden parallellen getrokken met hoe wij als mensen ons leven leiden. Antonioni laat de walgelijke schoonheid zien van een bestaan dat we ons zelf hebben aangemeten. Er is dan ook echt wel over de film nagedacht. Over de inhoud en zeker over het esthetische. De kunstschilder komt in de filmmaker naar boven tijdens zijn eerste kleurenfilm. Esthetiek kan wat mij betreft niet los gezien worden van de inhoud. Het is allebei net zo belangrijk en dient elkaar te ondersteunen. Hier komt dat prachtig tot uiting. Het verbloemt dat het inhoudelijk eigenlijk helemaal niet zo zwaar is. Eerder nogal los en misschien zelfs wat ongestructureerd. Het wat ongepolijste spel van Vitti sluit daar mooi op aan. Ik geloof in de oprechte intenties van de kunstenaar. Hij had wat te vertellen en doet dat op zijn manier. Met een visuele visie, precies zoals het hoort bij cinema. 4 sterren.

avatar van HarmJanStegenga
3,0
Antonioni heeft zichzelf onsterfelijk gemaakt met 'Zabriskie Point' en 'Blowup', twee van mijn favoriete films inmiddels. Misschien beide zelfs top 10 materiaal. Het zijn wel de Engelstalige films die eruit schieten dus, want ondanks dat ik toch best genoten heb van deze 'Il Deserto Rosso' kom ik bij deze prent, net als de andere films van Antonioni niet verder dan een solide voldoende. Monica Vitti heeft wel wat in ieder geval.

Mooie vrouw, boeiende rol in deze film. Echter verplaatst deze prent zich tijdens haar hoogtepunt naar een totaal andere setting. Vanuit de grauwe, troosteloze sferen naar een prachtig strandje, waar een meisje heerlijk in het blauwe water rondzwemt. Totaal iets anders ineens, maar erg mooi. Antonioni stelt zeker niet teleur, komt met een boeiend verhaal, dat naar het einde toe iets aan kracht inboet. Voldoende.

4,5
Zabriskie Point en Blowup zijn inderdaad geweldige films, HarmJanStegenga, maar of het dààrmee is dat Antonioni zich onsterfelijk heeft gemaakt... Voor de échtste Antonioni moet je volgens mij bij L'avventura zijn, of de 2 andere prenten van die trilogie, en ook bij... Il deserto rosso...

avatar van HarmJanStegenga
3,0
ThomasVV schreef:
Zabriskie Point en Blowup zijn inderdaad geweldige films, HarmJanStegenga, maar of het dààrmee is dat Antonioni zich onsterfelijk heeft gemaakt... Voor de échtste Antonioni moet je volgens mij bij L'avventura zijn, of de 2 andere prenten van die trilogie, en ook bij... Il deserto rosso...
L'Avventura moet ik nog zien, daar ben ik benieuwd naar! Misschien dat z'n niet Engelstalige films wat meer tijd nodig hebben. Of een herziening. Qua sfeer en symboliek weet-ie iig wel te imponeren altijd.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:03 uur

geplaatst: vandaag om 20:03 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.