menu

Una Giornata Particolare (1977)

Alternatieve titel: A Special Day

mijn stem
3,86 (602)
602 stemmen

Italië / Canada
Drama
106 minuten

geregisseerd door Ettore Scola
met Sophia Loren, Marcello Mastroianni en John Vernon

8 Mei 1939, heel Rome loopt uit voor de historische ontmoeting tussen Hitler en Mussolini. Voor wie er niet bij kan zijn, wordt het verslag door de hele stad uitgezonden. Antonietta blijft alleen thuis, haar man en kinderen gaan allemaal kijken. In haar gebouw komt ze een man tegen die als één van de enigen ook niet is gaan kijken. Er ontstaat een bijzondere relatie tussen de twee.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=i_9BAH_qO-4

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van booyo
4,5
studio dewolf schreef:
Wie zijn die 2 mannen bij Grabiele op einde? Vrienden ofzo?


Nou dat lijkt me niet helemaal juist. Stuk waarschijnlijker dat dit mannen zijn van de staatspolitie die Gabriele afvoeren omdat de beste man homoseksueel is.

avatar van Kr!kke
1,5
Niet echt mijn ding, deze film...

Eigenlijk kon ik uit de korte inhoud al afleiden dat het totaal niet op mijn lijf geschreven zou zijn: ik wist gewoon op voorhand dat dit niet de meest boeiende film ging worden. Mijn vermoedens werden ook bevestigd: de relatie tussen Antonietta en Grabiele kon me gewoon voor geen meter boeien; en vermits de hele film daar rond draait, is eigenlijk alles gezegd.

avatar van Leo1954
5,0
Nou Krikke, ik ben het hier absoluut niet met je eens. De film draait niet alleen om die relatie. Je voelt als het ware dat de hele wereld om hen heen rommelt, het fascisme wordt zo goed uitgebeeld. En verder de vrouw als underdog, de homoseksueel als outcast, beide niet passend in het eenzijdige geschreeuw van de gelaarsde fascisten. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de vele nuances. Nee, deze film is een meesterwerk, geen simpel relatie werkje.

Weet iemand of er nog een vervolg op deze film bestaat? Vooral het einde is nogal open?

Verder wel echt genoten van deze italiaanse topper!

avatar van SnakeDoc
3,0
Romantische film die aardig weg kijkt. De dialogen worden al wel snel wat standaard, en daardoor begint de film soms net wat te vervelen. Er gebeurt verder immers ook vrij weinig.
De relatie tussen Antonietta en haar buurman is wel intens, en wordt prachtig in beeld gebracht.

Film deed me trouwens wat denken aan Rear Window.

avatar van kuk
4,0
kuk
Ben geen grote kenner en liefhebber van de Italiaanse cinema, maar deze dag had ik toch voor geen goud willen missen. De grote fout is om dit compacte drama te beschouwen als louter een relatie tussen twee hoofdfiguren. Alle nuances, intrigerende opmerkingen en passages die een fenomenaal beeld weergeven van de destijds actuele situatie maken het juist van begin tot eind krachtig. De uiterst rustgevende vormgeving biedt daarnaast de gelegenheid om geheel in de troosteloze maar doeltreffende atmosfeer op te gaan. Classic.

avatar van booyo
4,5
systemofadown.be schreef:
Weet iemand of er nog een vervolg op deze film bestaat? Vooral het einde is nogal open?


Zie mijn bericht vlak boven je waarom het hoogstwaarschijnlijk alles behalve een open einde is.

avatar van Ferdydurke
4,5
Nagenoeg perfecte klassieker over het lot van een outcast tegen wil en dank onder het Italiaanse fascisme, die een kortstondige ontmoeting heeft met een huisvrouw, wier leven als moeder van zes en echtgenote van een fascistische officier al in de eerste scènes schitterend wordt neergezet.

In die ontmoeting wordt beider isolement even opgeheven, ondanks de constant dreigende en zeurende alomtegenwoordigheid (hier in de vorm van een doorlopend tetterende radio en een afgrijselijke concierge) van het totalitaire regime.

Huiveringwekkend is het beeld van de flatbewoners, die massaal en opgewekt het wooncomplex uitstromen om hun adhesie te betuigen aan het fascistische regime: het is feest vandaag! Hun knullige alledaagsheid wordt paradoxaal genoeg geaccentueerd door hun merkwaardige uniformen. Het lijkt wel alsof hier een Invasion of the Bodysnatchers heeft plaatsgevonden.

Scola weet trouwens deze hele film door op overtuigende en beklemmende wijze de aard van het totalitarisme te schetsen, als doordringend tot in alle vezels van de maatschappij en in het leven van alledag, waaruit geen ontsnapping mogelijk is. Het flatgebouw, met zijn horizontale en verticale doorkijkjes, ademt een sfeer van transparantie (niets kan hier verborgen blijven) en tegelijkertijd claustrofobie.

Goed ook dat hier benadrukt wordt dat de protagonisten bepaald geen geharnaste, politiek bewuste tegenstanders zijn van het fascisme: de vrouw is idolaat van Mussolini, en de man heeft tot de ultieme zelfverloochening aan toe geprobeerd zijn plaatsje in de maatschappij te behouden. Zij zijn 'slechts' slachtoffers van deze 'omstandigheden', en met de keuze voor deze invalshoek wordt het in alle opzichten onontkoombare van hun situatie, en de kwaadaardigheid van deze ideologie met zijn debiele machismo met onthutsende helderheid tentoongesteld.

Voor de vrouw is er uiteindelijk bewustwording, maar eigenlijk geen hoop op ontsnapping uit haar grauwe leventje, en voor de man is er helemaal geen toekomst meer. Want vrouwen hebben nog wel een - weliswaar ondergeschikte en nederige - rol in de wereld van het fascisme, en zullen daarom niet louter om hun vrouwzijn vervolgd worden; maar voor mannen die 'geen echtgenoot, geen vader en geen soldaat' zijn, is er geen plaats.

Zeer overtuigend spel van Loren (toch geen voor de hand liggende keuze voor deze rol) en vooral Mastroianni, die ik nergens zo indrukwekkend zag als hier.

Topfilm. Eén van de beste van de afgelopen veertig jaar.

avatar van Dievegge
3,5
Misschien wel de beste Italiaanse film, met Alessandra Mussolini in de rol van dochter! (In het echt is zij een nicht van Sophia Loren.)

avatar van Gruffalo
4,0
Een erg mooie film waarin politiek samengaat met liefde. Hoewel elk beel een foto op zichzelf is en de hele film in een subtiele spanning is gehuld spreekt deze film me toch niet heel erg aan. Af en toe behoorlijk voorspelbaar waardoor de verhaallijn me niet kon meenemen en het een slaapwekkend effect op mij had. Misschien komt dat ook gedeeltelijk door mijn smaak, maar ik heb niet ontzettend van deze film kunnen genieten.

Eerlijk is eerlijk, Una Giornata Particolare is prachtig, alleen vermaakt werd ik niet (trouwens wel een geweldig begin, hoe die moeder het hele huishouden wakker maakt).

avatar van Marvinleeaday
4,5
Mooi rustig drama, geweldig geacteerd.

avatar van Vinokourov
4,0
Heel eenvoudig en ook mooi is dit. De kijker wordt een kijkje gegund in een alledaags Italiaans huishouden in een kolossaal flatgebouw. Het wordt gerund tegen wil en dank door Loren, die op een rustige dag (zowat alle flatbewoners zijn uitgelopen voor een megabijeenkomst van Hitler en Mussolini) een vrijgezelle man per toeval tegen. Vanaf dan volgen verschillende sterke boeiende scenes. Ik was steeds benieuwd hoe dit zou aflopen en vond het gaaf dat het huishouden zo'n grote rol speelt in deze film. In Brutti, sporchi e cattivi (eveneens een aanrader!) behandelde regisseur Ettore Scola ook dit thema. Ben wel benieuwd geworden naar meer werken van hem.


avatar van Arnie
4,5
Wat een vrouw. Wat een film.

avatar van wibro
4,5
Naar aanleiding van het overlijden van Ettore Scola heb ik deze film weer eens herzien. Nog steeds een ijzersterke film en dat is niet om het romantische samenzijn van Antonietta en Gabriele, want als dat gegeven simpel een romantisch filmpje zou opleveren van buurvrouw ontmoet buurman dan zou deze film voor mij niet meer dan een gemiddelde waardering hebben gekregen. Gelukkig is het dat niet, integendeel zelfs. Wat zich op de achtergrond afspeelt, wat je hoort uit de radio en uit de luidsprekers, het gebral van Hitler en dan die Duitse soldatenliederen is zéér belangrijk. Dat maakt de fascistische tirannie oh zo voelbaar en dit ten overstaan van het romantische samenzijn van Antonietta en Gabriele. Een grotere tegenstelling is niet denkbaar. Het einde vond ik daarom ook ijzersterk.

4.5*

2,0
TMP
Vanaf het begin kon ik moeilijk in het verhaal van deze film komen, op de interessante historische beelden na. De relatie tussen de twee hoofdrolspelers kon mij te weinig boeien. Hoewel er verder op subtiele wijze enkele interessante thema's worden aangesneden, voorkomt enkel de niet al te lange speelduur dat de verveling toeslaat.

4,0
Gevoelige film met naast het hysterische van fascisme en nazisme de eenvoud van twee onvoldane zielen.
Erg feministisch en begrip voor homoseksualiteit.
Het spitsvondig idee om het lawaai van de stompe massa terzelfdertijd te brengen als de tederheid en ook wanhoop van het koppel levert schitterende scènes op met een weergaloze Sophia Loren (wat kunnen haar ogen emoties uitdrukken) en een even overtuigende Mastroianni.

avatar van Flavio
4,0
Jaren geleden gezien maar toen vond ik er niet veel aan. Kennelijk is het een film die beter wordt met de jaren, want Una Giornata Particolare is een mooi drama over een bijzondere ontmoeting tussen twee eenzame mensen.

De film heeft een lange introductie over een bezoek van Hitler aan Rome, en op de achtergrond speelt het fascisme van Mussolini geen onbelangrijke rol, maar toch is dit vooral een tijdloze film over sleur, eenzaamheid en vervreemding, en om daaruit te geraken zoeken, en vinden, de twee hoofdrolspelers -ondanks hun verschillen- genegenheid bij elkaar.

Zowel Loren als Mastroianni zijn op top van hun kunnen en dragen de film, onder de sobere regie van Scola. Setting is minimalistisch en aangezien er ook maar twee spelers zijn (op kleine bijrolletjes voor de flatbewaakster en de familie van Loren na) doet het meer dan eens aan een toneelstuk denken, en het is niet verwonderlijk dat het ook in toneeluitvoering wordt opgevoerd.

avatar van Antonin
5,0
wat een meesterwerk, blijft die film toch!

avatar van mjk87
4,5
FIlm die helemaal in mijn straatje ligt doordat we vooral een registrerende camera krijgen die het wel en wee van twee mensen volgt, in dit geval op een dag dat ze niet gewenst zijn. De film werkt ook op meerdere niveaus. Als aanklacht tegen fascisme en als eventueel liefdesverhaal. Er zijn geen verklaringen verder hoe men achter zo'n leider aan loopt, enkel een registratie van de dag dat iedereen zijn zwarte hemd aantrekt en uitloopt naar de parade. De parade zien we nooit, maar is altijd op de achtergrond aanwezig, zoals dat gaat met een regime als dat van Mussolini. Het is er altijd.

En dan blijven er twee mensen (naast de conciërge) letterlijk achter in de flat, beide ongewenst. De vrouw is dat ook, maar dat merk je niet zo in het begin. Ze zwaait haar familie uit en is zelf ook idolaat van Mussolini. Ze ontmoet dan Mastroianni en langzaam komen de twijfels naar boven, begint ze het licht te zien. Het einde is ook zo fraai en wrang. Loren heeft dan wel het licht gezien, morgen moet ze gewoon weer op om haar gezin te helpen. Al kan zij nog blijven, voor Mastroianni is het helemaal klaar.

Beide acteurs staan ook geweldig te acteren, heel ingehouden met een palet van emoties die nooit helemaal naar boven borrelen, op een heel enkel moment ineens na, zeker richting het einde. Maar dan komt het ook binnen. Loren kende ik nog niet zo, Mastroianni wel en dit is wat mij betreft allicht zijn beste rol.

Nu ja, hoewel sommige lange shots en camerabewegingen erg fijn zijn mis ik net die briljante shots om hier de volle score aan te geven. Maar hij komt wel dichtbij. 4,5*.

avatar van JJ_D
3,0
Una cinematografia particolare – jazeker. Roterende camerabewegingen, overzichtsshots onder schuine hoeken en uit ongebruikelijke perspectieven gefilmde scènes: Ettore Scola zoekt en vindt een vreemde beeldtaal die past bij de romance tussen Antonietta en Gabriele, elk voor zich vreemden in hun eigen bestaan. Die vreemheid wordt bovendien gekaderd tegen een zeer prominente achtergrond, met name een fascistische logica die geen enkele tegenspraak dult en die uit alle kieren en spleten via radio en conciërge wordt verkondigd. Verstikkend, de klankband. Verstikkend, het onvermogen iets voor dit regime verborgen te houden.

Antonietta heeft Mussolini's waarden- en normensysteem geïnternaliseerd, Gabriele op zijn beurt afgezworen. Ook Antonietta voelt gaandeweg echter dat er binnen het voorgekauwde ideaal van dominante mannelijkheid geen plaats is voor een zachtheid en een vreugde die ze bij Gabriele – eindelijk! – kan cultiveren, net als hij bij haar. Toch blijven ze onbereikbaar voor elkaar. Zij door haar huwelijk, hij door zijn seksualiteit. Zij eenzaam temidden haar hectische huishouden, hij eenzaam met een geaardheid waar destijds amper een taal voor was, laat staan een publiek draagvlak.

Anno 2017 doet ‘Una Giornata Particolare’ zowel qua stijl als qua verteltrant gedateerd aan, maar de thematiek van existentieel lijden en van verboden verlangens is nog altijd actueel. En zal dat ook altijd zijn. Een aardige verkenning dus, deze film, ondanks het trage ritme en het onhandige typus van Sophia Loren en Marcello Mastroianni. En ondanks het aanwezige publiek in de cinema, waarvan een substantieel deel blijkbaar meende dat er heel wat af te lachen viel. Excuseer...?

3*

4,5
Ik heb de film twee keer kort na elkaar gekeken. De eerste keer vond ik er weinig aan: het is weer zo’n typisch oude film, dus tergend langzaam en saai met slecht acteerwerk en oninteressant gekeuvel. Maar de tweede keer ging opeens alles – elke uitgesproken zin, elk beeld – glanzen en een diepere betekenis onthullen. De film blijkt op een subtiele manier heel effectief en mooi de psychologie van twee mensen te onthullen en hoe het leven in het Fascistisch Rijk was. Bijvoorbeeld als Antonietta hoort dat Gabriele vrijgezel is: “Dan moet je extra belasting betalen!”. Hij: “Ja, alsof eenzaamheid een rijkdom is”. De eerste keer vond ik zijn reactie wel gevat/interessant, maar de tweede keer maakte juist haar opmerking meer indruk. Immers, eerder had ze ook al gezegd “Ik heb zes kinderen. Bij de zevende krijgen we een belastingvoordeel.”. De film laat zo zien dat voor zo’n doorsnee-huisvrouw het fascisme weinig meer was dan het effect ervan op het huishouden in de vorm van belasting en dus te besteden geld. Sowieso laat de film zien hoe het fascisme zich presenteerde als schone schijn: haar gruweldaden blijven verhuld. Maar in een ogenschijnlijk onbenullig contact met de overbuurman ontdekt ze de waarheid in alle facetten van haar leven.

De film verhaalt een ‘bijzondere dag’: de dag is historisch voor haar gezinsleden die de parade zagen waarmee de alliantie tussen Italië en Duitsland werd bezegeld (en terwijl ze denken dat dit het begin is van glorie weten wij natuurlijk dat dit de aanzet vormde tot oorlog en ondergang), de dag is rampzalig voor Gabriele die wordt opgepakt (waarbij hij die dag tegelijkertijd werd gered en zich verraadt door Antonietta) en bovenal is de dag cruciaal voor Antonietta die – terwijl ze volgens haar man altijd zou slapen en niets zou weten – op deze dag ontwaakt en ziet dat haar hele leven één grote vergissing en zelfs leugen is. Haar huwelijk blijkt een vergissing, het fascisme en haar geloof daarin blijkt een vergissing en zelfs haar gevoelens blijken een vergissing. Haar hele wereld wordt op de kop gezet. Juist de vrouw die door niemand serieus wordt genomen en van alles en iedereen is afgesloten, blijkt de enige die ziet wat er gaande is.

Alles in de film klopt met elkaar; elk detail is meesterlijk gecomponeerd. En zoals gezegd: alles is subtiel en onbenullig en tegelijk betekenisvol en effectief, zoals de kritiek die Gabriele geeft op het fascisme: “Je kunt er niet op dansen” (over de fascistische marsmuziek) en “Het is niet zo dat ik niet van het fascisme houdt; het fascisme houdt niet van mij”. Juist door zijn boodschap niet in je gezicht te slaan, is deze film misschien wel de beste antifascistische film die ik ken

avatar van arno74
3,5
Italiaanse klassieker die ik nog te gaan had, de setting zo vlak voor W.O. II sprak me wel aan. Het liefdesverhaal wat we op de voorgrond te zien krijgen had zich natuurlijk wel in elk ander scenario kunnen voordoen, maar de sociale druk van het fascisme als achtergrond versterkt een boodschap die helaas nog steeds eigentijds is. We zijn hier getuige van hoe een flinke massa van de bevolking zich als een kudde schapen door de pracht en praal van de leiders laat verleiden. Een kunstmatige verleiding waar bijna iedereen aan toegeeft en eigen maakt door zelf tegengeluiden niet te dulden, waardoor het de samenleving wordt die zichzelf censureert en vrijheden ontneemt. Of je gedraagt je zoals "wij" of we willen je niet, en maar weinigen kunnen, willen of durven daar de broodnodige weerstand tegen te bieden. Oftewel zonder enige ruggegraat zwichten ze voor de sociale druk, want dan voldoe je aan het opgelegde ideaal en ben je een macho, man, vader, soldaat... En wie wel ruggegraat heeft en niet voor de druk zwicht is een watje, homo, enz.

Met die achtergrond zien we op de voorgrond een hele andere verleiding, dat van twee mensen die zonder pracht, praal, intenties of leugens er wel in slagen om elkaar te verleiden, en ondanks grote verschillen voor elkaar open staan en elkaar omarmen. Iets wat de samenleving van het moment echter niet tolereert. Een wake-up call voor Antonietta die haar buurman wel heel duur komt te staan.

Gedurfd om deze film vol zelfkritiek zo in de jaren '70 in macho-Italië uit te brengen, een film wat helaas dus nog steeds in de kern heel eigentijds is. Een ruime 3,5* bij deze eerste kijkbeurt.

avatar van david bohm
4,0
Ingetogen film over twee totaal verschillende mensen die op een dag elkaar ontmoeten. Ik verwachtte eigenlijk compleet iets anders maar ik heb dit ook zeker kunnen waarderen. Het is toch wel een schrijnende aanklacht tegen het fascisme. Uiterlijk haast een toneelstuk met twee uitstekende en charismatische hoofdrolspelers.

5,0
geplaatst:
Hier kan niets tegenop. Verplichte kost voor iedere filmmaker en filmliefhebber. Van een begenadigd regisseur, en natuurlijk twee iconische helden van het witte doek, Sophia Loren en Marcello Mastroianni. Het fascisme vanaf de keukentafel. Dit vonden de Italianen geen leuke film. In 1977 niet, en nu nog niet. Die worden niet graag herinnerd aan het verleden en zeker niet met een film die laat zien hoe massaal de aanhang van het fascisme was. Die originele filmbeelden waarmee de film begint zijn niet voor niets zo uitvoerig. Alsof Scola wilde zeggen, kijk maar mensen, dit waren jullie.

Maar deze film is natuurlijk veel meer dan een beeld van het fascisme. Hij houdt het publiek de spiegel voor: over homoseksualiteit, over de positie van vrouwen, maar het is ook een hele menselijke film, over wanhoop en troost. Er zit ook een hoop humor in: het dansen van de rumba, het gedoe met die vogel en de confrontatie op het dakterras met de was. Waar haal ik genoeg superlatieven vandaan?

Marcello Mastroianni is hier op z'n best. Sophia Loren is hier op haar mooist. Je kunt iedere gedachte van haar gezicht aflezen. Ik heb zo met haar te doen, in die soepjurk. Toen ik de film voor het eerst zag toen hij werd uitgebracht, was ik diep onder de indruk. Daarna heb ik de film nog ettelijke keren gezien. Dit keer een gerestaureerde breedbeeld versie waar ik ademloos naar heb zitten kijken. En dan dat slot. Met dat navrante rumbadeuntje vermengd met het Horst Wessellied. Kippenvel.

avatar van de grunt
4,5
geplaatst:
Prachtig stuk!

Gast
geplaatst: vandaag om 11:14 uur

geplaatst: vandaag om 11:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.