Una Giornata Particolare (1977)

Net als in What's Eating Gilbert Grape kan je hier ook weer zien dat een simpel verhaaltje toch op een prachtige wijze kan worden laten zien. Vooral Loren acteerde erg goed. 4*

Zeer bijzondere film over twee prachtige mensen!

Twee kwetsbare zielen, die zich voor elkaar openstellen en die emotioneel dichter bij elkaar komen, dan menigeen in dertig jaar huwelijk.

Hoogstaand drama.

Prachtige, subtiele en kleine film. Wat een schitterend mooie rollen van Loren en Mastroianni.

Sublieme openingscene. Prachtig gebruik van kleur om een sfeer te versterken.

Dit was mijn eerste Scola. Italie blijkt inderdaad een heleboel fijne regisseurs te hebben (gehad).

4.0*

Vreemd detail is dat een van de rollen gespeeld wordt door de kleindochter van Mussolini die er tegenwoordig bedenkelijke politieke ideeën op nahoud en in het Europees parlement zit.

Wauw! Wat kan die Sophia Loren toch voortreffelijk acteren. In de beginfase nam ze mij al bij de hand en leidde mij rond in haar simplistische, grauwe leventje in haar te krappe flatje.

We gingen af en toe ook nog even op visite bij ene journalist maar het was vooral Loren die weer de show stal. Vooral het plaatje hierboven, was een prachtige scène. Leuk, om te zien wat voor een gepassioneerd vrouwtje er achter haar schuilging.

Er gebeurt niet echt veel in de film en toch bleef hij me boeien. Dat kwam mede door de goede dialogen en ik het gevoel had dat wat men deed verboden was. Prachtige sobere Italiaanse cinema met een aardig einde. 4*

Een van de mooiste en ontroerendste films die ik in tijden heb gezien, vooral Mastroianni speelt de sterren van de hemel! Ongekend. 4,5*

Toch leuk, een huisgenote die het NRC leest. De film zelf valt helaas wat tegen. Althans: ik vond het weinig bijzonder. Een van de sterkste punten is wat mij betreft het troosteloze flatgebouw waarin alles zich afspeelt. Zeer fraai in beeld gebracht bij de eerste kleurenscene (sowieso een verademing na 7 minuten historische parade-opnames). Tegelijk maakt het de film behoorlijk statisch. Alles moet dan komen van de personages, de dialogen en de verwikkelingen. Dit is wel in orde maar het komt niet boven de middelmaat uit. Vooral teleurstellend is de relatie tussen Antonietta en Gabriele. Typisch geval van geen chemie, ofzoiets. Het einde is wel vrij goed, subtiel. 3* dan maar.

Twee hele sterke troeven; de cast en het kleurgebruik. Op dvd staat beschreven dat Scola in samenwerking met cameraman Pasquallino ervoor koos om een groot deel van de kleur eruit te filteren om een bepaald gevoel mee te geven aan die grauwe dagen en het ingehouden gevoelsleven van de twee personen te vatten. Dat zorgt ook voor een hele interessante stemming. Een mooi, tragisch klein verhaal doet de rest. 4 sterren

Schitterende film en een masterclass acteren door de twee hoofdrolspelers (hoewel de bijrol van John Vernon ook zeker de moeite was).

Ongelofelijk hoe het fascisme er in het dagelijks leven is ingeslopen en dat het juist vreemd is, als je geen fascist was.

De ontwikkeling van de relatie tussen Antonietta en Gabriele lijkt nogal ongeloofwaardig als je het bijvoorbeeld op papier zou zetten, maar het komt hier erg overtuigend over. Knap gedaan. Vond het begin met de scène waar Antonietta iedereen moest wekken voor de speciale dag (een heel andere dan waar de titel van de film over gaat) is briljant. Met een simpele scène kreeg elk personage diepgang. Je wist hoe de verhoudingen in het gezin lagen en wat belangrijk was voor wie. Je kende het gezin, hoewel je de rest van de film mmaar een lid van dat gezin kreeg te zien. Cinema op zijn effectiefst. Verder was de hunkering van Antonietta naar liefde en het verlangen van Gabriele naar sociale acceptatie en vriendschap schrijnend en ontroerend tegelijk. Veel leuke scènes, veel aangrijpende momenten en zonder dat er al te veel gebeurt, is het erg onderhoudend. En ik blijf dat knap vinden.

De film is een klein beetje neorealisme, maar op veel momenten ook helemaal niet. Een kleine Italiaanse film met grootse thema's. Eentje om in je dvd collectie te hebben. Dikke 4 sterren.

Film begon erg slecht. De eerste scenes in het huis deden mij terugdenken aan Rocco. Erg veel lawaai waarin nogal vervelende Italianen aan hun ochtendritueel begonnen.

Daarna wordt het wat rustiger, al blijft die eeuwig kwetterende radio op de achtergrond best vervelend. De film begint aan de relatie tussen de twee mensen, die voor het publiek al redelijk snel duidelijk wordt maar voor de personages zelf nog een tijd verborgen blijft.

Dit zorgt er voor dat ik tegen de posterscene nog maar erg weinig sympathie had voor Loren, waarmee het einde eigenlijk compleet nutteloos werd. Beetje wrang zelf, want ook Mastroianni is volgens mij ook niet helemaal zuiver. Ipv een puur liefdesdrama zag ik twee mensen die elkaar gebruikten om hun eigen leventje even wat meer fleur te geven. Dat vloekt dan een beetje met de toon van de film waardoor het allemaal niet zo goed uit de verf komt.

Vond het visueel verder ook niet al te boeiend. Opmerkelijk kleurgebruik maar verre van mooi, en vooral bij het inzoomen ed vreselijk camerawerk (die laatste zoom op dat room lijkt wel met windkracht 9 gefilmd). Acteerwerk van Mastroianni was aardig, Loren vond ik redelijk slecht.

Vooral in het midden vermakelijk, waar je als kijker Loren lekker met haar bek tegen de muur ziet gaan. Jammer dat het uiteindelijk niet zo in de film lijkt te passen.

Wel positief dat de film geen 180 minuten duurt. Na de beginscene in het appartement had dat er zeker nog ingezeten.

2.5*

Heel behoorlijke film met prachtig samenspel tussen Sophia Loren en Marcello Mastroianni, die op een geweldige manier twee gekwelde geestverwanten neerzetten die elkaar op deze speciale dag weten te vinden. De chemie tussen de twee knalt van het scherm en dat is wat de film boven de grauwe middenmoot doet uitstijgen, de scènes op het dak van de flat zijn erg goed.

Visueel vind ik de film ook wel in orde, het geheel speelt zich af op een locatie, een romeinse huurkazerne. Vooral het begin van de film (na het de saaie polygoon/propaganda journaal introductie) is erg sterk. Hoe de camera dwaalt langs het flatgebouw en uiteindelijk in het appartement van Antonietta uitkomt. Hoe iedereen ontwaakt, het zegt meteen heel veel over het gezin en over deze huisvrouw.

Het kleurgebruik is ook behoorlijk apart, de grauwe kleuren doen nergens denken aan het in het voorjaar doorgaans zonnige Italië maar eerder aan een druilerige Nederlandse herfstdag. Het geeft goed de gemoedstoestand van de hoofdpersonen (en misschien wel van de natie?) weer. Want aan de vooravond van WO2 en met het fascisme hoogtij vierend is er weinig perspectief op een zonnige toekomst. Vooral als je huisvrouw bent of erger niet voldoet aan het mannelijke fascistische ideaal van echtgenoot, vader en soldaat... De constant ratelende oorlogsretoriek op de achtergrond versterkt de moeilijkheid van de situatie waarin beidde zich bevinden.

Moet zeggen dat ik de liefdesscène toch wel wat merkwaardig vond maar misschien is het wel omdat ze beidde weten dat ze de misschien wel nooit meer warmte, genegenheid en intimiteit zullen voelen.

Al met al een behoorlijk sterke film met helaas een paar smetjes. Zo vond ik de bijrol van vooral die conciërge echt niet kunnen eigenlijk en soms duren bepaalde scènes ook net iets te lang voor mijn smaak, waarbij ik wel moet zeggen dat ik vrij moe was toen ik de film zag.

Geef voor nu zeker een goede 3.5*

Aardig drama over de door mannen gedomineerde wereld in de fascistische tijd. Twee slachtoffers daarvan komen bij elkaar en vrolijken elkaars leven op.

Helaas is de film (op het midden na) wat saai en biedt ze nergens een verrassing o.i.d. Gelukkig spelen Loren en Mastroianni heel behoorlijk wat de film toch naar een voldoende weet te tillen.

3.0*

Leuke film, lekker kort en goede rolbezetting. Weinig vervelend gedoe.

Nipte 3,5*

heb deze zo,n 30 jaar geleden gezien, maar kan zo de sfeer van die film weer oproepen. Loren en Mastroianni dragen de hele film, en deden dat heel mooi.

Een meer dan aardige film over het leven van twee personen die aan de ene kan t totaal verschillend zijn, maar na een toevallige ontmoeting uiteindelijk veel meer overeenkomsten blijken te hebben dan ze dachten. Marcello Mastroianni is een enorm sterk acteur en laat dat ook in deze film wederom zien. Sophia Loren doet het ietsje minder, maar het samenspel tussen de twee is echter wel enorm sterk en zorgt ervoor dat de film toch het grootste gedeelte van de tijd blijft boeien.

De locatie waar de film zich afspeelt is somber en grauw, net als de rest van de film en geeft gelijk een goed tijdsbeeld hoe Italië er tijdens de vooravond van WO II voorstond. Enige grote minpunt van de film vond ik de vrijscène tussen de twee, die mijns inziens alleen maar afbreuk deed aan de goede dialogen, mede ook vanwege het feit dat het personage dat Mastroianni speelt niet op vrouwen valt.

Maar verder dus een behoorlijk boeiende film met ook een drukke radio op de achtergrond, die gelijk de broeierigheid van de situatie in Italië op dat moment weergeeft. Ook de Beo speelt natuurlijk een niet onbelangrijke rol…..

3,5*

Deze film had ik al lang geleden ooit eens gezien. De titel wist ik toen nooit, en in de Italiaanse filmwereld had ik me toen niet verdiept. Ik vond de film toen al vrij interessant, vooral die oude docu beelden die je in het begin zag zijn sterk in de film gebruikt. De film is ook gewoon sterk gebruikt en Ettore Scola weet hoe hij het moet maken. Marcello Mastroianni heeft hier een gedurfde maar ernstig goede rol neer gezet. Loren doet het ook weer prima en heeft samen met Marcello Mastroianni een speciale maar wel mooie chemie. De camera punten zijn behoorlijk goed, vooral in die oude, stijlvolle maar toch wat sombere Italiaanse flat is het allemaal zeer knap geschoten.

Dit is toch wel een knap gemaakte film die vrij veel indruk maakt. Het is ook best triest allemaal. Deze film laat niemand onberoerd, denk ik. Wat mij betreft is dit een fascinerend meesterwerk. Jammer dat ik hier nooit echt aandacht aan gaf. Het is eigenlijk ook een van de eerste Italiaanse (oude films) die ik gezien heb. Wat mij betreft verdiend deze geweldige film een 5,0. Zeker niet de film die ik nu helemaal uit mijn kop ken, maar zo voelt het nog best wel.

Dit was lange tijd de hoogst genoteerde top250 film die ik nog niet gezien had, maar had er door de poster en een fragmentje wat ik eens zag nooit echt zin in. Ondertussen zijn we al wel een flinke tijd verder en is Earth ruim boven Giornata Patricolare de top250 binnengekomen. De afgelopen week pikte ik eens wat oude(re) films mee die al een tijdje op zich laten wachten en aangezien deze al wel erg lang op zich laat wachten, dan eindelijk maar eens opgezet.

Het begint allemaal niet zo boeiend en dat blijft het eigenlijk ook. Hoewel het uitgangspunt nog best voor een intrigerende film had kunnen zorgen, ging de relatie tussen de twee me geen moment boeien. Mastroianni blijft wel een prima acteur, doet het hier ook naar behoren en speelt Loren soms een beetje zoek, maar de film is uiteindelijk ongeveer zo weinig geworden als ik ervan verwachtte.

2*

Film maakt zijn faam helemaal waar. Terwijl Italië op zijn kop staat vanwege het bezoek van de Führer aan de Duce vinden twee verschoppelingen elkaar na een moeizaam en stroef begin: de een 'n genegeerde moeder annex huisslaaf met een klootzak van een man én zes kinderen ("sinds onze verloving hebben we niet meer gelachen"), de ander een homo voor wie geen plaats is in de samenleving.
Heel mooi hoe Scola speelt met de accenten van de radioreportage van het staatsbezoek.
Best beangstigend vind ik de massahysterie in het begin van de film. Ik heb altijd gedacht dat we zoiets nooit meer zouden meemaken, maar gezien de huidige ontwikkelingen van het politieke en maatschappelijke klimaat ben ik daar niet meer zo zeker van. Blijkbaar willen sommige mensen de lessen uit het verleden nooit leren.

Niet echt mijn ding, deze film...

Eigenlijk kon ik uit de korte inhoud al afleiden dat het totaal niet op mijn lijf geschreven zou zijn: ik wist gewoon op voorhand dat dit niet de meest boeiende film ging worden. Mijn vermoedens werden ook bevestigd: de relatie tussen Antonietta en Grabiele kon me gewoon voor geen meter boeien; en vermits de hele film daar rond draait, is eigenlijk alles gezegd.

Nagenoeg perfecte klassieker over het lot van een outcast tegen wil en dank onder het Italiaanse fascisme, die een kortstondige ontmoeting heeft met een huisvrouw, wier leven als moeder van zes en echtgenote van een fascistische officier al in de eerste scènes schitterend wordt neergezet.

In die ontmoeting wordt beider isolement even opgeheven, ondanks de constant dreigende en zeurende alomtegenwoordigheid (hier in de vorm van een doorlopend tetterende radio en een afgrijselijke concierge) van het totalitaire regime.

Huiveringwekkend is het beeld van de flatbewoners, die massaal en opgewekt het wooncomplex uitstromen om hun adhesie te betuigen aan het fascistische regime: het is feest vandaag! Hun knullige alledaagsheid wordt paradoxaal genoeg geaccentueerd door hun merkwaardige uniformen. Het lijkt wel alsof hier een Invasion of the Bodysnatchers heeft plaatsgevonden.

Scola weet trouwens deze hele film door op overtuigende en beklemmende wijze de aard van het totalitarisme te schetsen, als doordringend tot in alle vezels van de maatschappij en in het leven van alledag, waaruit geen ontsnapping mogelijk is. Het flatgebouw, met zijn horizontale en verticale doorkijkjes, ademt een sfeer van transparantie (niets kan hier verborgen blijven) en tegelijkertijd claustrofobie.

Goed ook dat hier benadrukt wordt dat de protagonisten bepaald geen geharnaste, politiek bewuste tegenstanders zijn van het fascisme: de vrouw is idolaat van Mussolini, en de man heeft tot de ultieme zelfverloochening aan toe geprobeerd zijn plaatsje in de maatschappij te behouden. Zij zijn 'slechts' slachtoffers van deze 'omstandigheden', en met de keuze voor deze invalshoek wordt het in alle opzichten onontkoombare van hun situatie, en de kwaadaardigheid van deze ideologie met zijn debiele machismo met onthutsende helderheid tentoongesteld.

Voor de vrouw is er uiteindelijk bewustwording, maar eigenlijk geen hoop op ontsnapping uit haar grauwe leventje, en voor de man is er helemaal geen toekomst meer. Want vrouwen hebben nog wel een - weliswaar ondergeschikte en nederige - rol in de wereld van het fascisme, en zullen daarom niet louter om hun vrouwzijn vervolgd worden; maar voor mannen die 'geen echtgenoot, geen vader en geen soldaat' zijn, is er geen plaats.

Zeer overtuigend spel van Loren (toch geen voor de hand liggende keuze voor deze rol) en vooral Mastroianni, die ik nergens zo indrukwekkend zag als hier.

Topfilm. Eén van de beste van de afgelopen veertig jaar.

Heel eenvoudig en ook mooi is dit. De kijker wordt een kijkje gegund in een alledaags Italiaans huishouden in een kolossaal flatgebouw. Het wordt gerund tegen wil en dank door Loren, die op een rustige dag (zowat alle flatbewoners zijn uitgelopen voor een megabijeenkomst van Hitler en Mussolini) een vrijgezelle man per toeval tegen. Vanaf dan volgen verschillende sterke boeiende scenes. Ik was steeds benieuwd hoe dit zou aflopen en vond het gaaf dat het huishouden zo'n grote rol speelt in deze film. In Brutti, sporchi e cattivi (eveneens een aanrader!) behandelde regisseur Ettore Scola ook dit thema. Ben wel benieuwd geworden naar meer werken van hem.

Wat een vrouw. Wat een film.

Naar aanleiding van het overlijden van Ettore Scola heb ik deze film weer eens herzien. Nog steeds een ijzersterke film en dat is niet om het romantische samenzijn van Antonietta en Gabriele, want als dat gegeven simpel een romantisch filmpje zou opleveren van buurvrouw ontmoet buurman dan zou deze film voor mij niet meer dan een gemiddelde waardering hebben gekregen. Gelukkig is het dat niet, integendeel zelfs. Wat zich op de achtergrond afspeelt, wat je hoort uit de radio en uit de luidsprekers, het gebral van Hitler en dan die Duitse soldatenliederen is zéér belangrijk. Dat maakt de fascistische tirannie oh zo voelbaar en dit ten overstaan van het romantische samenzijn van Antonietta en Gabriele. Een grotere tegenstelling is niet denkbaar. Het einde vond ik daarom ook ijzersterk.

4.5*

Vanaf het begin kon ik moeilijk in het verhaal van deze film komen, op de interessante historische beelden na. De relatie tussen de twee hoofdrolspelers kon mij te weinig boeien. Hoewel er verder op subtiele wijze enkele interessante thema's worden aangesneden, voorkomt enkel de niet al te lange speelduur dat de verveling toeslaat.

Gevoelige film met naast het hysterische van fascisme en nazisme de eenvoud van twee onvoldane zielen.

Erg feministisch en begrip voor homoseksualiteit.

Het spitsvondig idee om het lawaai van de stompe massa terzelfdertijd te brengen als de tederheid en ook wanhoop van het koppel levert schitterende scènes op met een weergaloze Sophia Loren (wat kunnen haar ogen emoties uitdrukken) en een even overtuigende Mastroianni.

Jaren geleden gezien maar toen vond ik er niet veel aan. Kennelijk is het een film die beter wordt met de jaren, want Una Giornata Particolare is een mooi drama over een bijzondere ontmoeting tussen twee eenzame mensen.

De film heeft een lange introductie over een bezoek van Hitler aan Rome, en op de achtergrond speelt het fascisme van Mussolini geen onbelangrijke rol, maar toch is dit vooral een tijdloze film over sleur, eenzaamheid en vervreemding, en om daaruit te geraken zoeken, en vinden, de twee hoofdrolspelers -ondanks hun verschillen- genegenheid bij elkaar.

Zowel Loren als Mastroianni zijn op top van hun kunnen en dragen de film, onder de sobere regie van Scola. Setting is minimalistisch en aangezien er ook maar twee spelers zijn (op kleine bijrolletjes voor de flatbewaakster en de familie van Loren na) doet het meer dan eens aan een toneelstuk denken, en het is niet verwonderlijk dat het ook in toneeluitvoering wordt opgevoerd.

FIlm die helemaal in mijn straatje ligt doordat we vooral een registrerende camera krijgen die het wel en wee van twee mensen volgt, in dit geval op een dag dat ze niet gewenst zijn. De film werkt ook op meerdere niveaus. Als aanklacht tegen fascisme en als eventueel liefdesverhaal. Er zijn geen verklaringen verder hoe men achter zo'n leider aan loopt, enkel een registratie van de dag dat iedereen zijn zwarte hemd aantrekt en uitloopt naar de parade. De parade zien we nooit, maar is altijd op de achtergrond aanwezig, zoals dat gaat met een regime als dat van Mussolini. Het is er altijd.

En dan blijven er twee mensen (naast de conciërge) letterlijk achter in de flat, beide ongewenst. De vrouw is dat ook, maar dat merk je niet zo in het begin. Ze zwaait haar familie uit en is zelf ook idolaat van Mussolini. Ze ontmoet dan Mastroianni en langzaam komen de twijfels naar boven, begint ze het licht te zien. Het einde is ook zo fraai en wrang. Loren heeft dan wel het licht gezien, morgen moet ze gewoon weer op om haar gezin te helpen. Al kan zij nog blijven, voor Mastroianni is het helemaal klaar.

Beide acteurs staan ook geweldig te acteren, heel ingehouden met een palet van emoties die nooit helemaal naar boven borrelen, op een heel enkel moment ineens na, zeker richting het einde. Maar dan komt het ook binnen. Loren kende ik nog niet zo, Mastroianni wel en dit is wat mij betreft allicht zijn beste rol.

Nu ja, hoewel sommige lange shots en camerabewegingen erg fijn zijn mis ik net die briljante shots om hier de volle score aan te geven. Maar hij komt wel dichtbij. 4,5*.

Una cinematografia particolare – jazeker. Roterende camerabewegingen, overzichtsshots onder schuine hoeken en uit ongebruikelijke perspectieven gefilmde scènes: Ettore Scola zoekt en vindt een vreemde beeldtaal die past bij de romance tussen Antonietta en Gabriele, elk voor zich vreemden in hun eigen bestaan. Die vreemheid wordt bovendien gekaderd tegen een zeer prominente achtergrond, met name een fascistische logica die geen enkele tegenspraak dult en die uit alle kieren en spleten via radio en conciërge wordt verkondigd. Verstikkend, de klankband. Verstikkend, het onvermogen iets voor dit regime verborgen te houden.

Antonietta heeft Mussolini's waarden- en normensysteem geïnternaliseerd, Gabriele op zijn beurt afgezworen. Ook Antonietta voelt gaandeweg echter dat er binnen het voorgekauwde ideaal van dominante mannelijkheid geen plaats is voor een zachtheid en een vreugde die ze bij Gabriele – eindelijk! – kan cultiveren, net als hij bij haar. Toch blijven ze onbereikbaar voor elkaar. Zij door haar huwelijk, hij door zijn seksualiteit. Zij eenzaam temidden haar hectische huishouden, hij eenzaam met een geaardheid waar destijds amper een taal voor was, laat staan een publiek draagvlak.

Anno 2017 doet ‘Una Giornata Particolare’ zowel qua stijl als qua verteltrant gedateerd aan, maar de thematiek van existentieel lijden en van verboden verlangens is nog altijd actueel. En zal dat ook altijd zijn. Een aardige verkenning dus, deze film, ondanks het trage ritme en het onhandige typus van Sophia Loren en Marcello Mastroianni. En ondanks het aanwezige publiek in de cinema, waarvan een substantieel deel blijkbaar meende dat er heel wat af te lachen viel. Excuseer...?

3*

Ik heb de film twee keer kort na elkaar gekeken. De eerste keer vond ik er weinig aan: het is weer zo’n typisch oude film, dus tergend langzaam en saai met slecht acteerwerk en oninteressant gekeuvel. Maar de tweede keer ging opeens alles – elke uitgesproken zin, elk beeld – glanzen en een diepere betekenis onthullen. De film blijkt op een subtiele manier heel effectief en mooi de psychologie van twee mensen te onthullen en hoe het leven in het Fascistisch Rijk was. Bijvoorbeeld als Antonietta hoort dat Gabriele vrijgezel is: “Dan moet je extra belasting betalen!”. Hij: “Ja, alsof eenzaamheid een rijkdom is”. De eerste keer vond ik zijn reactie wel gevat/interessant, maar de tweede keer maakte juist haar opmerking meer indruk. Immers, eerder had ze ook al gezegd “Ik heb zes kinderen. Bij de zevende krijgen we een belastingvoordeel.”. De film laat zo zien dat voor zo’n doorsnee-huisvrouw het fascisme weinig meer was dan het effect ervan op het huishouden in de vorm van belasting en dus te besteden geld. Sowieso laat de film zien hoe het fascisme zich presenteerde als schone schijn: haar gruweldaden blijven verhuld. Maar in een ogenschijnlijk onbenullig contact met de overbuurman ontdekt ze de waarheid in alle facetten van haar leven.

De film verhaalt een ‘bijzondere dag’: de dag is historisch voor haar gezinsleden die de parade zagen waarmee de alliantie tussen Italië en Duitsland werd bezegeld (en terwijl ze denken dat dit het begin is van glorie weten wij natuurlijk dat dit de aanzet vormde tot oorlog en ondergang), de dag is rampzalig voor Gabriele die wordt opgepakt (waarbij hij die dag tegelijkertijd werd gered en zich verraadt door Antonietta) en bovenal is de dag cruciaal voor Antonietta die – terwijl ze volgens haar man altijd zou slapen en niets zou weten – op deze dag ontwaakt en ziet dat haar hele leven één grote vergissing en zelfs leugen is. Haar huwelijk blijkt een vergissing, het fascisme en haar geloof daarin blijkt een vergissing en zelfs haar gevoelens blijken een vergissing. Haar hele wereld wordt op de kop gezet. Juist de vrouw die door niemand serieus wordt genomen en van alles en iedereen is afgesloten, blijkt de enige die ziet wat er gaande is.

Alles in de film klopt met elkaar; elk detail is meesterlijk gecomponeerd. En zoals gezegd: alles is subtiel en onbenullig en tegelijk betekenisvol en effectief, zoals de kritiek die Gabriele geeft op het fascisme: “Je kunt er niet op dansen” (over de fascistische marsmuziek) en “Het is niet zo dat ik niet van het fascisme houdt; het fascisme houdt niet van mij”. Juist door zijn boodschap niet in je gezicht te slaan, is deze film misschien wel de beste antifascistische film die ik ken

Italiaanse klassieker die ik nog te gaan had, de setting zo vlak voor W.O. II sprak me wel aan. Het liefdesverhaal wat we op de voorgrond te zien krijgen had zich natuurlijk wel in elk ander scenario kunnen voordoen, maar de sociale druk van het fascisme als achtergrond versterkt een boodschap die helaas nog steeds eigentijds is. We zijn hier getuige van hoe een flinke massa van de bevolking zich als een kudde schapen door de pracht en praal van de leiders laat verleiden. Een kunstmatige verleiding waar bijna iedereen aan toegeeft en eigen maakt door zelf tegengeluiden niet te dulden, waardoor het de samenleving wordt die zichzelf censureert en vrijheden ontneemt. Of je gedraagt je zoals "wij" of we willen je niet, en maar weinigen kunnen, willen of durven daar de broodnodige weerstand tegen te bieden. Oftewel zonder enige ruggegraat zwichten ze voor de sociale druk, want dan voldoe je aan het opgelegde ideaal en ben je een macho, man, vader, soldaat... En wie wel ruggegraat heeft en niet voor de druk zwicht is een watje, homo, enz.

Met die achtergrond zien we op de voorgrond een hele andere verleiding, dat van twee mensen die zonder pracht, praal, intenties of leugens er wel in slagen om elkaar te verleiden, en ondanks grote verschillen voor elkaar open staan en elkaar omarmen. Iets wat de samenleving van het moment echter niet tolereert. Een wake-up call voor Antonietta die haar buurman wel heel duur komt te staan.

Gedurfd om deze film vol zelfkritiek zo in de jaren '70 in macho-Italië uit te brengen, een film wat helaas dus nog steeds in de kern heel eigentijds is. Een ruime 3,5* bij deze eerste kijkbeurt.