menu

La Notte (1961)

Alternatieve titel: The Night

mijn stem
3,86 (180)
180 stemmen

Italië / Frankrijk
Drama
122 minuten

geregisseerd door Michelangelo Antonioni
met Jeanne Moreau, Marcello Mastroianni en Monica Vitti

Er wordt een feestje georganiseerd ten gelegenheid van het nieuwe boek van schrijver Giovanni Pontano. Alvorens hij daar arriveert is de avond al dramatisch. Hij en zijn vrouw bezoeken een vriend in het ziekenhuis die stervende is en vervolgens (op weg naar 't feestje) besluit zijn vrouw dat ze van hem walgt en stapt de auto uit.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=P3ZhEqslwtA

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Sol1
4,5
Mooi drama, dat de moeite neemt om zich volledig te ontwikkelen en daarmee de mogelijkheid geeft met het verhaal mee te groeien. Lydia Pontano (een voortreffelijke rol van Jeanne Moreau) en haar man en gevierd schrijver Giovanni Pontano (een goede rol van Marcello Mastroianni), leven grotendeels langs elkaar heen in een huwelijksrelatie die de beste tijd heeft gehad.
In het eerste deel heeft zij nog wel gevoelens voor hem en probeert hem terug te winnen. Bijvoorbeeld door een middag lang zoek te blijven, terwijl zij alleen terugkeert naar de plaats waar zij elkaar in Milaan ontmoet hebben. Daar vandaan belt zij hem uiteindelijk om haar op te halen. De vervallen toestand van de omgeving daar, is een goede toespeling op de toestand van hun relatie. Of door hem proberen te verleiden in bad of later met een nieuwe jurk. Hij reageert daar niet op, blijft afstandelijk.
In het tweede deel gaan zij beiden naar een avondfeest van de miljonair Gherardini, liefhebber van het werk van Giovanni. Giovanni begrijpt niet alleen zijn echtgenote niet, maar lijkt nauwelijks zichzelf te begrijpen. Of het om zijn relatie gaat, of om zijn carrière. Tegen de achtergrond van de leegheid en de decadentie van het feest, stelt hij Lydia opnieuw teleur door avances naar een ander te maken. Deze keer naar de dochter van de miljonair, Valentina Gherardini (een goede rol van Monica Vitti). Die heeft haar eigen problemen om een relatie aan te gaan.
Het derde en laatste deel heeft een opvallend einde. Het is gematigd positief. Lydia en Valentina komen, ondanks hun verwachte rivaliteit, op het feest overeen. Uit de gesprekken tussen hen tweeën en met hen afzonderlijk, lijkt Giovanni een iets beter inzicht in zichzelf en in zijn relatie met Lydia te krijgen. Die is daar, gezien de slotscènes (zijn slordige reactie op de brief die zij hem voorleest en haar verzoek afstand te houden), niet direct van overtuigd. Het vervolg blijft daarmee open.
Goede beelden en aangename jazz-muziek maken het verhaal compleet.

avatar van Flavio
4,0
Flavio (moderator)
Mooie film van Antonioni, misschien nog wel beter dan l'Avventura, met sterk spel van zowel Mastroianni als Moreau. Antonioni wordt wel eens verweten intellectualistisch te zijn, of kil, maar in deze film is daar toch geen sprake van. Goed, hij schermt wat met literaire referenties maar die kun je als kijker ook naast je neer leggen- ik zelf kende noch de schrijver Broch, noch zijn titels- ik beschouw dat soort verwijzingen voor ingewijden en kenners, en stoor me daar verder niet aan.

Het huwelijk in crisis is natuurlijk een Bergmaniaans thema, en terecht dat die hier al genoemd is. De crisis wordt niet uitgebeeld met grote woorden of ruzies, maar met kleine subtiele bewegingen, blikken, terloopse gebeurtenissen, lege straten.

Mastroianni is een schrijver die net een boek heeft uitgebracht, en hij is een charmeur die flirt en vreemdgaat, maar daarmee vooral de innerlijke leegte probeert te vullen. Want een ongelukkig mens met ambitie kan nog ergens naar toe werken, maar wat te doen als die ambitie is vervuld? Dan blijft er weinig over, en hij krijgt geen letter meer op papier. In het korte tijdsbestek van een dag en nacht heeft hij een onhandige flirt met een meisje in een ziekenhuis (nota bene net nadat hij zijn stervende vriend heeft opgezocht)- een flirt die hij na lang twijfelen opbiecht aan zijn vrouw, die het laconiek terzijde schuift. Ze heeft zelfs geen sprankje jaloezie meer, toch het diepst begraven teken van liefde. Dan op het feest papt hij aan met de mooie jonge rijkeluisdochter Valentina, die hem uiteindelijk afwijst. De rol van Vitti is me niet geheel duidelijk, ze is de tegenpool wellicht van Moreau, iemand naar wie hij op kan kijken, die hij wil veroveren, tegenover de veroverde, de vrouw die naar hém opkijkt.

Hoewel hij net als zijn vrouw weet dat hun huwelijk verloren is, zit hij nog in de ontkenningsfase. Het moment dat hij vraagt wie de romantische brief schreef aan zijn vrouw, terwijl hij dat natuurlijk zelf was, tekent de volkomen teloorgang van hun liefdesleven- een uiterst pijnlijk moment.

Zijn vrouw beleeft die dag volkomen anders, nadat ze in de smachtende blik van de stervende Tommasso herinnerd werd aan hoe liefde er uit hoort te zien. Ze is duidelijk aan het peinzen, probeert de verloren liefde nog wel terug te vinden door op plekken te komen waar ze vroeger graag kwam met Giovanni, maar deze hebben hun charme verloren- ze komt er geweld tegen en leegte. Ze is alleen, vrijwel de hele film, een toeschouwer, overgeleverd aan haar gedachtes. Die leiden dan tot de laatste scene, die opvallend genoeg als (gematigd) positief wordt benoemd door sommigen, wellicht een verschil van interpretatie, maar ik zag zelden zo'n overduidelijke afstand tussen twee personen die in elkaars armen lagen.

De schitterende zwart-wit fotografie (deze film is niet eens voor te stellen in kleur) wordt ondersteund door een coole soundtrack. En ook de acrobatentour met een wijnglas mag niet onvermeld blijven.

5,0
'La Notte' is het sterkste deel van Antonioni's trilogie die verder uit 'L'Avventura' en 'L'Eclisse' bestaat. De ondraaglijke leegheid van een huwelijk in jetset-kringen komt tot een beklemmende climax in de slotscene waarin het misverstand van de belevenis van sex bij man en vrouw met een fileermes wordt ontleed. Ik kan er ook niks aan doen, mensen. 'La Notte' stemt niet vrolijk, ondanks de stoet aan rare types die in deze nacht voorbij komt.

avatar van tbouwh
4,0
Trage cinema die je het gevoel bezorgt dat tijd en ruimte om je heen langzaam verdwijnen - in het geval van La Notte is dat zeker een positief gegeven. Hoe verder de film vordert, hoe meer het sentiment in het hart van het narratief haar weg naar het doek vindt. De scène in de regen is een geweldig hoogtepunt.

Antonioni brengt met dit sfeerstuk een bezwerend spel van sluimerende schaduwen, prozaïsche dialogen en alledaagse taferelen. De dromerige beelden maken echter dat die taferelen zich hullen in een ander licht - een beetje op gelijkaardige wijze als in La Dolce Vita. Dit mag dan m'n eerste Antonioni zijn, ik heb nu al sterk het idee dat de parallellen met het werk van Fellini in de toekomst alleen nog maar zichtbaarder zullen worden.

Initieel is het lastig door te dringen tot de psyche van de afstandelijk gepresenteerde personages, maar wees geduldig; met het verstrijken van de tijd wordt die afstand een tragisch thema, dat haar ware betekenis in de climax onthult.

avatar van McSavah
4,5
tbouwh schreef:
Dit mag dan m'n eerste Antonioni zijn, ik heb nu al sterk het idee dat de parallellen met het werk van Fellini in de toekomst alleen nog maar zichtbaarder zullen worden.

Dat lijkt me nogal sterk. Vind hun films eerder tegengesteld aan elkaar.

Antonioni once told me, “I believe Federico was more concerned with the outer life of the people in his films. I am concerned with their inner lives—why they do what they do.”

Fellini told me, “I feel my inheritance as a film director is from art, and Michelangelo’s is from literature. My films, like my life, are summed up in circus, spaghetti, sex, and cinema.”
bron

avatar van tbouwh
4,0
McSavah puur hypothetisch. Dat laat ik dus graag weerleggen - zoals ik al zei is dit m'n eerste Antonioni en ben ik ook niet iemand die alles al opzoekt over andere films voor 'ie ze ziet.

Wel blijf ik erbij dat ik met name qua tempo - maar ook visueel wel, qua sfeer, fotografie, soms ook setting, veel gelijkenissen zag met LDV. Puur inhoudelijk inderdaad nog wel het minst. Dank voor het delen van de bronnen

avatar van Film Pegasus
4,5
Film Pegasus (moderator)
Heerlijke film uit de na-oorlogse Europese cinema. Dit is voor mij de eerste Michelangelo Antonioni, al heb ik wel al andere films uit het genre gezien. Het doet in elk geval smaken naar meer. Een film die draait rond sfeer, maar ook visueel uitpakt. Een intrigerende film die je de mens voorschotelt. Het doet soms wat denken aan de film Before Sunrise. De oude cinema geeft je emoties weer als liefde, haat, verdriet, ... terwijl deze film je eerder persoonlijke emoties laat zien als verveling, twijfel, achterdocht, opwinding, jaloersheid, ...

Een film over de dingen die NIET gezegd worden en net voor die onderhuidse spanning zorgen. Dat met een soort façade op de achtergrond in de vorm van een literair feestje met de beau monde die samen feest zonder echt aanwezig te zijn. Marcello Mastroianni, Jeanne Moreau en Monica Vitti passen mooi in de film en door de heerlijke montage die het geheel op een rustig tempo weergeeft blijf je met volle aandacht kijken tot de ochtend aanbreekt.

4,0
Schets van een Italiaanse (snobistische) klasse. Een film over verveling, onvoldaanheid, eenzaamheid, onverschilligheid en oppervlakkigheid in een decadent sfeertje met de tanende relatie van de twee hoofdpersonages als verhaallijn.
Een typische Antonioni waarbij op acteursvlak vooral te genieten valt van Monica Vitti en een werkelijk sensuele Jeanne Moreau, op haar best.
Het is echter vooral het subliem zwart-wit camerawerk dat van deze film zal bijblijven. Ontelbare knappe beeldcomposities en heel veel oog voor detail.
Niet bepaald een meesterwerk, naar mijn gevoelen, maar de Italiaanse cinema bracht toen toch iets vernieuwend en schril afstekend tegen wat uit de Hollywood-studios kwam, wat toch in de smaak viel.

avatar van yoda1992
3,5
geplaatst:
Haha die trailer. Die geeft echt zó veel weg. Ik snap niet dat men (ook hedendaags) bij dit soort kunstzinnige films het na laat gewoon een flink stuk van een scene te laten zien. Iets wat de sfeer van de film weergeeft. De autoscene na het ziekenhuis lijkt me bijvoorbeeld geschikt. Alles beter dan zo'n trailer opzet die te veel op een standaard actie/avontuur narratief leunt (call to action/conflict/de confrontatie etcetera).

Gast
geplaatst: vandaag om 02:53 uur

geplaatst: vandaag om 02:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.