La Notte (1961)

Minste (tweede) deel van de trilogie over de contactloosheid van de mens. Maar nog steeds geniaal.

*****/*****

Yes.. De geruchten doen de ronde dat dit op het Masters of Cinema label wordt uitgebracht in 2008!!!

Dat is goed nieuws. Heb van de trilogie alleen L' Eclisse gezien en ben daardoor wel zeer benieuwd geworden naar L' Avventura en La Notte..

Beter dan L’avventura wat mij betreft, want ik heb hier aanzienlijk meer van genoten. Wederom een film over verveling en pogingen tot zingeving, maar om dat over te brengen hoeft de plot nog niet minimaal en landerig te zijn. Er gebeurt in deze film gewoon wat meer dan in zijn fameuze voorganger (al is alles relatief), maar de grotere toegankelijkheid gaat niet ten koste van de wederom bijtende toon. Op driekwart van de film komt Monica Vitti erin. De hoofdrol spelend in L´avventura, maar hier is ze echt onweerstaanbaar. Haar rol als cynische mooie rijkeluisdochter die als geen ander het wezen van de situatie weet te verwoorden is haar op het lijf geschreven en is uiteindelijk memorabeler dan die van het worstelende sterrenduo. Ik vond dit een heerlijke lome film, waarbij je achteloos een fles rode wijn wegslobbert. Op naar L’écclise.

ContactFilm heeft ook al te kennen gegeven dat de film ook een Nederlandse dvd-release krijgt (datum nog onbekend).

De MOC versie staat nu aangekondigd voor een release op 17 Maart!

Wat blijft Antonioni een lastig regisseur. In het begin kunnen de films van hem me nog wel boeien, maar naarmate het einde nadert wordt het allemaal zo lusteloos, zo ook bij deze film. 122 Minuten lijken dan ook erg lang te duren, helaas. Monica Vitti houdt de film iig net op een voldoende.

Vandaag de MOC gekocht, ik ben benieuwd.

Naast een schets van relatieperikelen die onverbloemd naar boven komen drijven is dit tevens een nostalgische film, waarin Jeanne Moreau in de armen wordt gedreven van ' haar buurt ' waar ze rondwandelt om polshoogte te nemen of de tijd daar stil is blijven staan. Als een opgewonden kind leeft zij nog steeds op bij het aanschouwen van kinderen die onder het oog van enkele toeschouwers vuurpijlen de lucht in schieten.

Dat de tijd niet stil is blijven staan in haar relatie met Giovanni, wordt pijnlijk duidelijk. De passie en de hartstocht is ver te zoeken, beiden wachten zowat elke avond tevergeefs in hun huis om de impasse te doorbreken. Als er zich dan toch een feestje aandient verandert Giovanni van een zwijgzame, passieve man in een smachtend blok dat uit is op aandacht van zijn omgeving. Zijn vrouw loopt verloren rond, treffende metafoor die bijna lege dansvloer, na een plensbui op het grasveldje. Slechts een vrouw probeert zich nog aan een beeld vast te klampen. Dit kan echter niet voorkomen dat La Notte steeds sappiger wordt en de tijd van aanklampen voorbij is. Naarmate het gezelschap zich tegoed doet aan de drank, een duik in het zwembad neemt en Monica Vitti haar intrede maakt voel je als kijker dat de film nog gaat vlammen.

Giovanni en zijn vrouw krijgen bonje en het mooie was dat geen van beide in wilde binden. Beide kozen deze avond hun eigen pad. Dit leverde fraaie momenten op, waarbij het spel tussen Mastroianni en Vitti op de felzwart - witte tegeltjesvloer, dat er uit zag als een verdeld schaakbord waarop de spelers sjoelende bewegingen maakten, onder het toeziend oog van mensen die een heuse kring om hen heen vormden, oogstrelend was.

Vragen wat ontrouw precies is werden niet beantwoord, maar lieten niet te wensen over, bij de niet te versmaden blikken die Vitti wisselde met haar tegenspeler. Ik was een beetje bang voor Antonioni na het nogal teleurstellende ' L Avventura, maar nu moet ik even terugschakelen want hoe hij hier een nogal gecompliceerde relatie, balancerend op het randje van een definitieve breuk, weet vast te leggen is ronduit bewonderenswaardig. Geen valse noot te bespeuren hier, omdat Antonioni zijn personages laat baden in stiltes en uitgaat van hun krachtige gezichtsuitdrukkingen en daar niet standaard muziek onder plaatst om zijn punt te maken.

Een hele relaxte, wat afstandelijke, pure film die zich in een gestaag tempo afspeelt maar steeds meer door wist te dringen tot in mijn langetermijn geheugen aan toe. Die laatste 5 minuten, het gekozen decor met die lege vlaktes en enkele bomen die hun schaduw aan de hoofdpersonen uitleenden.....De woorden van Mastroianni dat hij de baan wilde weigeren voor zijn geliefde, zonder wrok, zo oprecht..... Ja, alles viel voor even perfect op zijn plaats. Hele integere, steeds zwoeler wordende liefdesrelatie(s), voortkomend uit krachtige acteerprestaties en een sublieme, onovertroffen Monica Vitti als uitgeworpen lokaas, tevens als nummer 3 in een driehoeksverhouding waarbij de vrouwen elkaar het licht wel in de ogen gunden. 4*

Welke italiaanse poster past hier het best?

http://www.movieposterdb.com/movie/0054130/Notte_La.htm

Ik vind de Amerikaanse eigenlijk het mooiste. Maar als ik tussen de Italianen moet kiezen zou ik zeggen de twee van links onderste rij (die ook op de hoes staat van de Eureka!-MoC DVD).

Vind ze allemaal niet zo mooi (en ook niet passend - want dat was je vraag). La Notte is voor mij 'leegte' en die is het beste weergegeven op de de Amerikaanse poster

Deel de mening wel van Mochizuki. En toch vind ik :

http://www.movieposterdb.com/posters/08_08/1961/54130/l_54130_e00e67c6.jpg

een goede tweede keuze. Dit is de afbeelding die ook op mijn Eureka! dvd staat.

Wat is er mis met degene die er nu staat?

Deze staat ook in het overzicht dat ik gaf.

Niks mis. Wellicht is een andere geschikter. Ik heb de film niet gezien.

Ik zag dat deze poster 200x300 is. Het oude standaardformaat.

Vandaar dat ik even op zoek ging naar een beter plaatje.

Berichten verplaatst naar De Site > Gebruikers > Filmposters (centraal topic)

Qua dialoog was er inderdaad geen twijfel over mogelijk dat Moreau eigenlijk schoon genoeg had van Mastroianni. Maar dat er eens goed de waarheid gezegd werd zou ook kunnen betekenen dat ze net ' met als indicatie het voorzichtige lichamelijke aftasten ' weer zouden proberen om opnieuw te beginnen. Er was lange tijd sprake geweest van miscommunicatie binnen hun relatie maar daar was nu een einde aan gekomen met Moreau `s openbaringen.

Welke openbaringen? Moreau probeert te vertellen dat ze niet meer van Mastroianni houdt (eerder van hem walgt zelfs) en Mastroianni wil het niet horen en grijpt in door zich letterlijk op Moreau te storten die lichamelijk en verbaal protesteert tegen deze poging tot sex. Als ze al bij elkaar blijven dan doen ze dat niet uit liefde. Ze gaan dan op dezelfde voet verder. Een relatiie gebaseerd op miscommunicatie.Voor mij is het enorm duidelijk dat de film op een negatieve noot eindigt.

Maar Antonioni zal al lang blij zijn dat zijn film op verschillende manieren wordt geinterpreteerd.

Deze film schijnt onderdeel te zijn van een trilogie? Is dat dan samen met L'Eclisse en Il Deserto Rosso?

Nee. De trilogie over vervreemding bestaat uit L'Avventura (1960), La Notte (1961) en L'Eclisse (1962).

Ben daar ook best benieuwd naar. Antonioni's Blowup en Zabriskie Point zijn beide op zijn minst fascinerend te noemen.

Deze film is voor mij het hoogtepunt van genoemde trilogie over vervreemding. Het acteerwerk van Marcello Mastroianni is briljant.

Okee, bedankt.

Een film als La Notte faalt wanneer de personages niet boeien, gelukkig zijn die juist wel boeiend.

Best sfeervol en een paar aardige jazz nummers illustreren dat. Mastroianni is zowel half leeg als half vol, hoewel soms wat houterig toch richting briljant. Monica Vitti hoef je niet eens te omschrijven met woorden: Van Moreau ben ik trouwens niet zo'n fan, hoewel ze het hier niet slecht doet.

Intrigerend regisseur die Antonioni. Prachtig die scènes waarin mee wordt gelopen met Moreau in het begin en tijdens het feest. Maar ik moet bekennen dat ik het einde een kleine anti-climax vond.

4.0*

Minder interessant dan L'avventura, waar de cinematogafie van het Siciliaanse (ei)landschap en het sluimerende plot van de verdwijning de algehele traagheid een stuk draaglijker maken. Als film over vervreemding/verveling wel geslaagd te noemen.

Na het zien van La Notte ben ik heel benieuwd of het ooit wat wordt tussen mij en de films van Michaelangelo Antonioni. Ik ben net als bij Blow-Up ook hier erg gecharmeerd van zijn oog voor de camera. Met schitterende shots en een goed ruimtelijk gevoel creeert hij al bij het begin een sterke sfeer. Alleen duurt het allemaal zo lang. Scenes waarin hij een punt maakt rekt hij eindeloos zonder de essentie daarvan te versterken. Ben toch overwegend positief want La Notte is wél een letterlijk hele mooie film.

Mijn favoriet uit de vervelingstrilogie.Als je Giovanni vervangt door Marcello,postmoderne romans door roddelblaadjes en Milaan door Rome heb je verhipt La dolce vita geregisseerd .Alleen jammer dat deze film het moet doen zonder Ekberg in de Trevi-fontein of Christus vervoerd per helicopter.Ook had ik liever Vitti in de hoofdral gezien(met haar natuurlijke haarkleur nog wel) maar je moet toegeven dat Moreau in deze film met de wallen onder haar ogen aardig overtuigend een al afgeleefde,wanhopige dertiger neerzet.

Dat de film onberispelijk geschoten is,weet een kind.