La Notte (1961)

Wat blijft Antonioni een lastig regisseur. In het begin kunnen de films van hem me nog wel boeien, maar naarmate het einde nadert wordt het allemaal zo lusteloos, zo ook bij deze film. 122 Minuten lijken dan ook erg lang te duren, helaas. Monica Vitti houdt de film iig net op een voldoende.

Naast een schets van relatieperikelen die onverbloemd naar boven komen drijven is dit tevens een nostalgische film, waarin Jeanne Moreau in de armen wordt gedreven van ' haar buurt ' waar ze rondwandelt om polshoogte te nemen of de tijd daar stil is blijven staan. Als een opgewonden kind leeft zij nog steeds op bij het aanschouwen van kinderen die onder het oog van enkele toeschouwers vuurpijlen de lucht in schieten.

Dat de tijd niet stil is blijven staan in haar relatie met Giovanni, wordt pijnlijk duidelijk. De passie en de hartstocht is ver te zoeken, beiden wachten zowat elke avond tevergeefs in hun huis om de impasse te doorbreken. Als er zich dan toch een feestje aandient verandert Giovanni van een zwijgzame, passieve man in een smachtend blok dat uit is op aandacht van zijn omgeving. Zijn vrouw loopt verloren rond, treffende metafoor die bijna lege dansvloer, na een plensbui op het grasveldje. Slechts een vrouw probeert zich nog aan een beeld vast te klampen. Dit kan echter niet voorkomen dat La Notte steeds sappiger wordt en de tijd van aanklampen voorbij is. Naarmate het gezelschap zich tegoed doet aan de drank, een duik in het zwembad neemt en Monica Vitti haar intrede maakt voel je als kijker dat de film nog gaat vlammen.

Giovanni en zijn vrouw krijgen bonje en het mooie was dat geen van beide in wilde binden. Beide kozen deze avond hun eigen pad. Dit leverde fraaie momenten op, waarbij het spel tussen Mastroianni en Vitti op de felzwart - witte tegeltjesvloer, dat er uit zag als een verdeld schaakbord waarop de spelers sjoelende bewegingen maakten, onder het toeziend oog van mensen die een heuse kring om hen heen vormden, oogstrelend was.

Vragen wat ontrouw precies is werden niet beantwoord, maar lieten niet te wensen over, bij de niet te versmaden blikken die Vitti wisselde met haar tegenspeler. Ik was een beetje bang voor Antonioni na het nogal teleurstellende ' L Avventura, maar nu moet ik even terugschakelen want hoe hij hier een nogal gecompliceerde relatie, balancerend op het randje van een definitieve breuk, weet vast te leggen is ronduit bewonderenswaardig. Geen valse noot te bespeuren hier, omdat Antonioni zijn personages laat baden in stiltes en uitgaat van hun krachtige gezichtsuitdrukkingen en daar niet standaard muziek onder plaatst om zijn punt te maken.

Een hele relaxte, wat afstandelijke, pure film die zich in een gestaag tempo afspeelt maar steeds meer door wist te dringen tot in mijn langetermijn geheugen aan toe. Die laatste 5 minuten, het gekozen decor met die lege vlaktes en enkele bomen die hun schaduw aan de hoofdpersonen uitleenden.....De woorden van Mastroianni dat hij de baan wilde weigeren voor zijn geliefde, zonder wrok, zo oprecht..... Ja, alles viel voor even perfect op zijn plaats. Hele integere, steeds zwoeler wordende liefdesrelatie(s), voortkomend uit krachtige acteerprestaties en een sublieme, onovertroffen Monica Vitti als uitgeworpen lokaas, tevens als nummer 3 in een driehoeksverhouding waarbij de vrouwen elkaar het licht wel in de ogen gunden. 4*

Na het zien van La Notte ben ik heel benieuwd of het ooit wat wordt tussen mij en de films van Michaelangelo Antonioni. Ik ben net als bij Blow-Up ook hier erg gecharmeerd van zijn oog voor de camera. Met schitterende shots en een goed ruimtelijk gevoel creeert hij al bij het begin een sterke sfeer. Alleen duurt het allemaal zo lang. Scenes waarin hij een punt maakt rekt hij eindeloos zonder de essentie daarvan te versterken. Ben toch overwegend positief want La Notte is wél een letterlijk hele mooie film.

Leuk dat oude films soms een re-release in de bios (filmhuis) krijgen. Het valt me eerlijk gezegd tegen dat er niet meer MM-gangers naar La Notte zijn gegaan. Gelukkig kon ik wel twee vrienden meeslepen afgelopen maandag.

Voor mij de tweede keer, dit keer dus op groot scherm. Ik was eigenlijk twee dingen vergeten, namelijk dat het eerste kwartier vrij saai is en dat Vitti eigenlijk maar een 'kleine' rol heeft. Wel blijft zij erg fijn om naar te kijken, echt een geweldige uitstraling.

De jazz nummers zijn echt een erg fijne meerwaarde in deze film. Verder blijft het feestje mijn favoriete scène. Ik vind dit een erg relaxte film, eentje waar je door de camera, muziek en de personages tot rust komt.

Het einde vond ik dit keer niet veel indrukwekkender geworden, echter past het verslagene ervan wel perfect bij de film. Hoog tijd om nu eindelijk L'Eclisse te gaan zien, al zal ik denk ik eerst L'Avventura nog eens opnieuw kijken.

4* -> 3.5*

Fascinerende film weer van Antonioni.

Allereerst leuk om Mastroianni weer eens te zien spelen. Ik vind hem een sterk acteur en hier doet hij het wederom goed, al kan dat tevens gezegd worden van de vrouwen in de film. Zowel Moreau en Vitti hebben een sterke uitstraling en leveren hier beiden op hun eigen manier een prima rol af. De manier waarop de relatieproblemen in deze film worden neergezet is dankzij het overtuigende acteerwerk geloofwaardig, al blijft het wel lichtelijk afstandelijk. Vooral het non-verbale gedeelte acteren maakt indruk.

Visueel is de film haast om van te smullen zo mooi. Dat Antonioni mooie plaatjes kan schieten was mij niet vreemd, maar in deze film is het op sommige momenten echt van topniveau. Milaan met de soms somber uitziende vervallen gebouwen wordt op fraaie wijze getoond. Soms is het gewoon pure kunst, waarvan het schilderij bij wijze van spreken zo mooi is, dat ik er haast niet voorbij zou kunnen lopen zonder het te willen meenemen. De visuele sfeer is soms ook kil en staat daardoor ook vaak gelijk aan de gemoedstoestand van hoofdrolspeelster Moreau. Erg mooi hoe Antonioni dit soort accenten van de film benadrukt door middel van zijn visuele stijl.

Verder is het een prima film om tijdens het kijken over na te denken. Verder is het een vrij ontspannen film om naar te kijken. Ik lees hier iemand er erg rustig van werd en dat gevoel had ik ook tijdens het kijken. Niet geheel onprettig moet ik zeggen. Al met al dus een fijne film en wat mij betreft iets beter dan L’Avventura. Binnenkort moet ik de trilogie maar eens voltooien.

4,0*

Dertig, vijfendertig jaar geleden voor het eerst gezien. Voor mij toen na Il grido de meest toegankelijke film van Antonioni, en daardoor ook de meest gewaardeerde. Inmiddels zoveel jaren verder, en Antonioni wandelt nog steeds met mij mee. Maar omdat ik La notte al jaren niet meer heb kunnen zien is hij ondertussen in mijn beleving overvleugeld door L'avventura en Blow up. Nu dan eindelijk op DVD, en tot mijn vreugde raakt hij me nog even diep.

De fascinatie met thema's als angst voor de verveling en de leegte, de niet altijd even kaarsrechte mannelijke psyche (zie vooral ook Gabriele Ferzetti in L'avventura), het mogelijke uitdoven van de liefde – misschien dat die een mens nooit verlaten.

Verbazend hoe veel mensen in de laatste scène toch iets van hoop bespeuren. Mastroianni die zijn eigen liefdesbrief niet herkent en de schaamte daarover onder opgedrongen liefkozingen probeert te verbergen, wanhopiger (van zijn kant) en uitzichtlozer (van de hare) heb ik het nog niet vaak gezien. Hoeveel ik ook van de film vergeten was (zoals bijvoorbeeld het feit dat het feest pas na bijna een uur begint en niet al vlak na het ziekenbezoek), díé scène stond me nog altijd helder voor de geest.

Lidia met de blik op Giovanni, en Giovanni met de blik op oneindig. Lidia al meer gelaten en berustend dan verwijtend, en Giovanni doorlopend fronsend en verstrooid. Ja, 't was vast ooit een leuk stel, maar de puf is er nu toch een beetje uit.

Genoemde blikrichtingen tekenen de respectievelijke houdingen van de twee: Lidia overweegt en recapituleert hun relatie; Giovanni is al pleite, al lijkt hij het zelf nog niet te weten. De lichten branden nog, maar er is niemand meer thuis.

Antonioni laat zijn personages weer dolend en verloren door het beeld dobberen; Lidia op zoek naar een verleden dat niet meer bestaat, en Giovanni op zoek naar zijn inspiratie. Het is niet eens dat hij niet meer gelooft in wat hem eens bewogen heeft. Hij is het totaal vergeten.

Milaan is hier bruisend van naoorlogse energie en moderniteit, en tegelijkertijd wekt het de indruk van leegte en verlatenheid.

Waar in l'Avventura de personages nog dwaalden tussen de restanten van een vergane cultuur die ze niet meer begrepen, zijn het hier de opkomende architectuur van glas en beton en een zakelijke cultuur die de beklemmende spiegel vormen van hun ontworteling.

Misschien is het shot, van bovenaf geschoten van de straat waar Lidia zich op haar dwaaltocht bevindt, wel het mooiste in deze film, en wordt hier in één beeld de sfeer geschetst die La Notte doorlopend kenmerkt: we zien een rechthoekig effen licht vlak, kennelijk een muur van een gebouw in constructie, dat bijna het gehele beeld in beslag neemt. Links onderin, beneden op de straat, zien we, heel even, Lidia verschijnen, zoekend rondkijkend, en weer verdwijnen. Als La Notte een schilderij was, zou het er wat mij betreft zo moeten uitzien.

De refererentie aan de Schlafwandler-trilogie, die ambitieuze en grandioze roman van Hermann Broch (het boek dat de jonge, maar ook reeds gedesillusioneerde Valentina op het feest aan het lezen is), is interessant, alhoewel - misschien tekenend voor de soms afstandelijk overkomende stijl van Antonioni - wat intellectualistisch en bedacht.

Broch schetst in zijn boek het verval van de waarden van de Europese cultuur en de daardoor ontstane verwarring van het op zichzelf teruggeworpen individu, waarin respectievelijk de romantische en anarchistische levenshoudingen het onderspit delven en een non-cultuur van zakelijkheid, niet gehinderd door enige overkoepelende 'moraal', uiteindelijk de boventoon gaat voeren.

De setting van Broch - het Duitsland vanaf eind 19e eeuw tot aan het einde van de Eerste Wereldoorlog - is een totaal andere dan die van Antonioni, en hoewel genoemde elementen wel herkenbaar zijn in La Notte, komt de referentie dus ietwat geforceerd over. Het tekent wel de ambities van Antonioni.

Het gaat er dan om hoe hij de beelden weet te laten 'spreken', een sfeer weet te scheppen, en dat is toch bij tijd en wijle weer zeer indrukwekkend. Jeanne Moreau is hier een prachtige 'slaapwandelaarster', waar de desillusie, de wanhoop en de berusting zeer overtuigend van af stralen.

Wat een grootmeester is het toch. Een tijd terug mijn kennismaking met Antonioni gehad, waar ik totaal verbijsterd achtergelaten ben. Ik ben altijd een beetje zoekende geweest naar mijn filmische identiteit, totdat ik Antonioni ontdekte en ik nu weet wat ik van cinema verlang. Antonioni is daarvan het middelpunt geweest. Waarvoor dank. Het was een tijd wahcten voor de juiste mindset om mij weer te wagen na de ervaring met de vorige en mijn eerste Antonioni, maar die angst of voorzichtigheid was niet nodig geweest blijkt.

Antonioni weet de essentie van cinema tot in perfectie uit te voeren. Ik wordt zo in vervoering en totale extase gebracht door zijn behandeling van cinema als beeldtaal. Met de dergelijke thema's als de onmogelijkheid van de liefde en de complexiteit van communicatie bevindt ie zich op zeer fragiel glad ijs maar zijn cinematografische strelingen zijn zo teder en subtiel waardoor ie nooit de fout ingaat met deze zeer breekbare thema's. Wat is het gevoel voor compositie in de films van Antonioni toch ongekend.

Vooral hoe hij zijn frames gebruikt als narratief oogpunt is bijzonder sterk. Zoals de kraanshots, waar de desolate kille architectuur de gemoedstoestand van Moreau weergeeft. Subliem, zo horen dergelijke narratieve thema's ook tot uiting gebracht worden in een medium waar het draait om beeldtaal. Zie je dezerdagen echt te weinig. Het voortkabbelende tempo en atmosfeer maakt dit zo magistraal. Het feestje is geweldig en Monica Vitti, zucht...

Echt prachtig mooi, woorden schieten tekort maar Antonioni's persoonlijke waarde voor mij als filmliefhebber heeft misschien wel het meeste gewicht. Ik heb altijd de wet gehad in mijn top 10 van een cineast niet meer dan één film te zetten maar Antonioni dwingt mij ertoe de statuten daarvan te herzien.

La notte is de eerste film van Antonioni die me raakt. Ik vind het z'n meest menselijke film, en dat kan vermoedelijk grotendeels op het conto worden geschreven van Jeanne Moreau.

Dat zwart-wit beelden, jazz muziek en een rondslenterende Moreau een ijzersterke combinatie vormen, bewees Louis Malle al eerder. Antonioni doet dit nog eens dunnetjes over, en het is dan ook vooral de eerste helft van de film die me wist in te pakken. Het begint al met de scene in het ziekenhuis; die neem je als kijker eigenlijk mee doorheen de gehele film (zoals ook Lidia doet, maar niet Giovanni) en geeft er een donkere, pijnlijke lading aan.

In het vervolg is het Lidia die altijd op afstand blijft, die observeert, waarneemt. In tegenstelling tot wat Ferdydurke schrijft lijkt ze me niet een schlafwandler maar juist klaarwakker. (Wellicht spiegelt ze zichzelf in de kat, die de hele dag naar het hoofd van een beeld zit te kijken, alsof hij iets ziet wat niemand anders ziet.) De wereld om Lidia heen bestaat, met uitzondering van Valentina, uit slaapwandelaars, met wie ze maar geen contact kan krijgen. Ook Giovanni is ziende blind, ongevoelig ook, en moet door zijn vrouw op de ongenaakbare waarheid worden gewezen.

De tristesse straalt van Lidia af; uit haar blik, haar trage gebaren, haar slenterhouding. Moreau is echt het gezicht van de film (ik begrijp niet dat iedereen het hier steeds maar over Vitti heeft). Eénmaal doet ze een poging om zich onder te dompelen in de illusie van het menselijk contact; aangemoedigd door de jazz-ritmes waagt ze zich op de dansvloer, en de plenzende regen laat haar laatste barrières verweken. Maar toch niet voldoende, ze kan zichzelf niet voor de gek houden en weigert haar ogen te sluiten voor een zoen.

Het slot met de brief is feitelijk intriest. Wat ik echter jammer vond is dat Antonioni iets te veel wil verklaren, eigenlijk al de hele tijd gedurende dat nachtelijke feest. Hij kan z'n artistieke pretenties niet inhouden en dat doet enigszins afbreuk aan de kalme sfeer van gelaten melancholie die uit het eerste uur spreekt. Gelukkig was ik al dusdanig gevangen door La notte om dat de ervaring niet teveel te laten beïnvloeden.

Wat ik nog niet genoemd heb is de prachtige cinematografie. De beelden variëren van laag-contrast tot hoog-contrast zwart-wit, met interessante cameraposities (veel van boven, als een alwetend oog), schitterende kadrering en een aantal uiterst sterke, originele vondsten, zoals de shots van de auto in de plenzende regen.

Al met al dus de eerste keer dat ik echt zie waar Antonioni zijn status aan ontleent. Prachtige film. Met dank aan Moreau.

Bij de Concerto in Amsterdam zag ik deze film tijden terug staan voor meer dan € 25 euro. Maar voor een film waarvan ik niet wist wat ik ervan zou vinden vond ik dat bedrag net iets te gortig. Twee weken terug, vele maanden later, zag ik diezelfde staan in een collectie van 2 voor € 10. Dat is dan weer het andere uiterste maar wel heb ik hem gelijk besteld. Conclusie: die € 25 was het volledig waard geweest, ik had dus al veel eerder kunnen genieten van dit meesterwerk.

Wat me vooral bevalt, is de nuance in de film en het volstrekte naturelle karakter. De twee protagonisten zijn geen mensen die elkaar haten of ruzie hebben, het zijn vooral twee mensen die langzaamaan langs elkaar heen zijn gaan leven, waarbij er ergens nog wel liefde is te bespeuren (vooral te zien in de oude jeugdbuurt, als ze even handjes bij elkaar hebben) maar waar alle spanning wel eruit is. Is dat erg? Niet per se, ik denk zelfs dat dat een natuurlijk proces is; de mens is immers serieel monogaam. De vraag is vooral, wat doe je ermee? In wezen stelde ook Kubrick deze vraag in zijn Eyes Wide Shut, maar waar Kubrick een duidelijk antwoord gaf, laat Antonioni dat aan de kijker, al haal ik wel dezelfde conclusie als Kubrick eruit. De mens is namelijk ook een gewoontedier.

Dat hele verhaal over een jeugd die verdwijnt, over een midlifecrisis toch wel, over het langzaamaan verkillen van de emotie wordt ook mooi ondersteund door de beelden van een modern Milaan met veel strakke betonbouw waarin het aan de oppervlakte weliswaar kil lijkt, maar waar misschien als je beter kijkt toch nog wel wat te vinden is. Dat shot tijdens de openingscredits dat afdaalt richting straat toont dat eigenlijk al. Overigens is dit voor mij ook breder te trekken waarin Italië (alsook Europa) steeds moderner wordt. Deze film is slechts 14 jaar na Ladri di Biciclette gefilmd en leg eens de beide films naast elkaar en je hebt een wereld van verschil waarin men wel rijker is geworden in geld, maar ook in leven? Films als Fight Club kwamen 35 jaar later nog eens met dezelfde thema’s: Antonioni was zijn tijd dus ver vooruit.

Maar goed, naast dat de cinematografie de inhoud ondersteunt, zoals het eigenlijk hoort, zitten er ook constant gewoon bloedmooie beelden tussen; het zou een opsomming gaan worden, ik volsta met enkele. Denk aan de openingsgeneriek, denk aan de scènes met regen in de donkere wereld die een sprookjesachtige sfeer geven, denk aan alle retestrakke kadreringen waarin je echt merkt dat de camera niet ergens lukraak wordt neergezet of dat ene shot tegen een witte muur met slechts één persoon even daarvoor in beeld of denk aan het spel met schaduwen waarvan ook vele voorbeelden zijn; het is allemaal even mooi. Zou je de sommige beelden op foto afdrukken, dan kan je er een galerij in een museum mee kunnen vullen.

Ook wordt de regisseur geholpen door twee acteurs die weten wat ze hiermee aanmoeten. Ze blijven rustig zonder moeilijke melodramatiek of geschreeuw maar mooi met ingetogen emoties en een onderling spel dat veel zegt. Let steeds erop hoe Moreau en Mastroianni met elkaar omgaan, soms ineens hand in hand, maar ook vaak uit elkaar staande, in bijvoorbeeld het ziekenhuis of even later daarbuiten waar meneer niet weet hoe te reageren op zijn vrouw die even wat emotie toont. Dit zijn geen acteurs, dit zijn geen personages, dit zijn echte mensen. Daarnaast heeft de film een heerlijk tempo waarin geen seconde te veel zit en geen saai moment en zijn vooral de scènes met mevrouw Moreau door de straten dwalend van een bepaalde dromerige schoonheid die heerlijk voortkabbelen maar toch een bepaalde spanning herbergen. Ook waarschijnlijk door het absolute gebrek aan muziek het eerste deel van de film.

Sommigen roepen dat dit een kille film is, ik vond het juist een diepmenselijke film die me volledig greep. 5,0* en een plek in mijn top 10.

Mooi. Een rustig voortkabbelende prent van Antonioni, waarin de echte liefde totaal verroest lijkt te zijn tussen de twee hoofdpersonen. Niet praten, bij elkaar langs leven en net als de film zelf.. rustig doorgaan.

Michelangelo Antonioni zorgt voor prachtige sfeervolle plaatjes. 'La Notte' ziet er erg mooi uit en weet op visueel vlak te imponeren. Op één of andere manier blijft de film wel wat op een afstandje. Het deed me niet al te veel en ik kon me ook niet echt laten meeslepen door de twee hoofdpersonen. Misschien komt het omdat ik de film op een verkeerd moment zag. Dit lijkt me nou wel typisch een film om op een hele late avond, met een goed glas whisky te bewonderen. De film straalt, buiten het feit om dat er geen hoop te bespeuren valt, een erg relaxte sfeer uit. Misschien maar eens herzien onder andere omstandigheden.

Normaal ben ik wel te porren voor dergelijke sfeerprentjes die rustig voortborduren. Feit blijft dat de film me helaas niet onder de huid wist te kruipen en dat lijkt me wel een belangrijk punt bij deze 'La Notte'.

Magistrale film.

Een prachtig beeld van eenzaamheid, afstandelijkheid, verveling, liefde, zoeken naar jezelf etc. etc. Je zou nog een tijdje door kunnen gaan met de gevoelens en emoties die La Notte probeert over te brengen. En Antonioni is daar met vlag en wimpel in geslaagd. Maar dat is naast de ijzersterke regie ook te danken aan vooral de drie leads. Wat een geweldige personages zetten zij neer zeg. En wat een prachtig acteerwerk zeg. Mastroianni is een genot om naar te kijken. Maar ook Moreau en Vitti laten vuurwerk in hun acteerwerk zien. Sterkste momenten die precies dat juiste laat zien zijn de scenes waar Moreau alleen door de straten zwerft, de cafe scene, de scenes tussen Vitti, Mastroianni en Moreau en de fantastische slot scenes met de brief . Vooral die laatste reflecteert erg goed de essentie van het geheel. Prachtig om dat aan het eind te laten afspelen.

Het goede verhaal met zoveel verschillende gevoelens en emoties wordt heel erg versterkt door de mooie beelden en het hoogstaande camerawerk. Dat openingsshot is al om van te smullen maar is alleen maar een voorproefje van alles wat we nog krijgen te zien. De gehele film is een aaneenschakeling van prachtige plaatjes en het zwart/wit wordt erg fijn gebruikt. Maar naast de mooie beelden is ook de jazzy soundtrack erg mooi en passend bij de beelden.

La Notte is een meesterwerk waarin alles op een geweldige manier samenkomt en ook samen erg goed werkt. Werkelijk een genot om naar te kijken.

Mooi drama, dat de moeite neemt om zich volledig te ontwikkelen en daarmee de mogelijkheid geeft met het verhaal mee te groeien. Lydia Pontano (een voortreffelijke rol van Jeanne Moreau) en haar man en gevierd schrijver Giovanni Pontano (een goede rol van Marcello Mastroianni), leven grotendeels langs elkaar heen in een huwelijksrelatie die de beste tijd heeft gehad.
In het eerste deel heeft zij nog wel gevoelens voor hem en probeert hem terug te winnen. Bijvoorbeeld door een middag lang zoek te blijven, terwijl zij alleen terugkeert naar de plaats waar zij elkaar in Milaan ontmoet hebben. Daar vandaan belt zij hem uiteindelijk om haar op te halen. De vervallen toestand van de omgeving daar, is een goede toespeling op de toestand van hun relatie. Of door hem proberen te verleiden in bad of later met een nieuwe jurk. Hij reageert daar niet op, blijft afstandelijk.
In het tweede deel gaan zij beiden naar een avondfeest van de miljonair Gherardini, liefhebber van het werk van Giovanni. Giovanni begrijpt niet alleen zijn echtgenote niet, maar lijkt nauwelijks zichzelf te begrijpen. Of het om zijn relatie gaat, of om zijn carrière. Tegen de achtergrond van de leegheid en de decadentie van het feest, stelt hij Lydia opnieuw teleur door avances naar een ander te maken. Deze keer naar de dochter van de miljonair, Valentina Gherardini (een goede rol van Monica Vitti). Die heeft haar eigen problemen om een relatie aan te gaan.
Het derde en laatste deel heeft een opvallend einde. Het is gematigd positief. Lydia en Valentina komen, ondanks hun verwachte rivaliteit, op het feest overeen. Uit de gesprekken tussen hen tweeën en met hen afzonderlijk, lijkt Giovanni een iets beter inzicht in zichzelf en in zijn relatie met Lydia te krijgen. Die is daar, gezien de slotscènes (zijn slordige reactie op de brief die zij hem voorleest en haar verzoek afstand te houden), niet direct van overtuigd. Het vervolg blijft daarmee open.
Goede beelden en aangename jazz-muziek maken het verhaal compleet.

Mooie film van Antonioni, misschien nog wel beter dan l'Avventura, met sterk spel van zowel Mastroianni als Moreau. Antonioni wordt wel eens verweten intellectualistisch te zijn, of kil, maar in deze film is daar toch geen sprake van. Goed, hij schermt wat met literaire referenties maar die kun je als kijker ook naast je neer leggen- ik zelf kende noch de schrijver Broch, noch zijn titels- ik beschouw dat soort verwijzingen voor ingewijden en kenners, en stoor me daar verder niet aan.

Het huwelijk in crisis is natuurlijk een Bergmaniaans thema, en terecht dat die hier al genoemd is. De crisis wordt niet uitgebeeld met grote woorden of ruzies, maar met kleine subtiele bewegingen, blikken, terloopse gebeurtenissen, lege straten.

Mastroianni is een schrijver die net een boek heeft uitgebracht, en hij is een charmeur die flirt en vreemdgaat, maar daarmee vooral de innerlijke leegte probeert te vullen. Want een ongelukkig mens met ambitie kan nog ergens naar toe werken, maar wat te doen als die ambitie is vervuld? Dan blijft er weinig over, en hij krijgt geen letter meer op papier. In het korte tijdsbestek van een dag en nacht heeft hij een onhandige flirt met een meisje in een ziekenhuis (nota bene net nadat hij zijn stervende vriend heeft opgezocht)- een flirt die hij na lang twijfelen opbiecht aan zijn vrouw, die het laconiek terzijde schuift. Ze heeft zelfs geen sprankje jaloezie meer, toch het diepst begraven teken van liefde. Dan op het feest papt hij aan met de mooie jonge rijkeluisdochter Valentina, die hem uiteindelijk afwijst. De rol van Vitti is me niet geheel duidelijk, ze is de tegenpool wellicht van Moreau, iemand naar wie hij op kan kijken, die hij wil veroveren, tegenover de veroverde, de vrouw die naar hém opkijkt.

Hoewel hij net als zijn vrouw weet dat hun huwelijk verloren is, zit hij nog in de ontkenningsfase. Het moment dat hij vraagt wie de romantische brief schreef aan zijn vrouw, terwijl hij dat natuurlijk zelf was, tekent de volkomen teloorgang van hun liefdesleven- een uiterst pijnlijk moment.

Zijn vrouw beleeft die dag volkomen anders, nadat ze in de smachtende blik van de stervende Tommasso herinnerd werd aan hoe liefde er uit hoort te zien. Ze is duidelijk aan het peinzen, probeert de verloren liefde nog wel terug te vinden door op plekken te komen waar ze vroeger graag kwam met Giovanni, maar deze hebben hun charme verloren- ze komt er geweld tegen en leegte. Ze is alleen, vrijwel de hele film, een toeschouwer, overgeleverd aan haar gedachtes. Die leiden dan tot de laatste scene, die opvallend genoeg als (gematigd) positief wordt benoemd door sommigen, wellicht een verschil van interpretatie, maar ik zag zelden zo'n overduidelijke afstand tussen twee personen die in elkaars armen lagen.

De schitterende zwart-wit fotografie (deze film is niet eens voor te stellen in kleur) wordt ondersteund door een coole soundtrack. En ook de acrobatentour met een wijnglas mag niet onvermeld blijven.

'La Notte' is het sterkste deel van Antonioni's trilogie die verder uit 'L'Avventura' en 'L'Eclisse' bestaat. De ondraaglijke leegheid van een huwelijk in jetset-kringen komt tot een beklemmende climax in de slotscene waarin het misverstand van de belevenis van sex bij man en vrouw met een fileermes wordt ontleed. Ik kan er ook niks aan doen, mensen. 'La Notte' stemt niet vrolijk, ondanks de stoet aan rare types die in deze nacht voorbij komt.

Trage cinema die je het gevoel bezorgt dat tijd en ruimte om je heen langzaam verdwijnen - in het geval van La Notte is dat zeker een positief gegeven. Hoe verder de film vordert, hoe meer het sentiment in het hart van het narratief haar weg naar het doek vindt. De scène in de regen is een geweldig hoogtepunt.

Antonioni brengt met dit sfeerstuk een bezwerend spel van sluimerende schaduwen, prozaïsche dialogen en alledaagse taferelen. De dromerige beelden maken echter dat die taferelen zich hullen in een ander licht - een beetje op gelijkaardige wijze als in La Dolce Vita. Dit mag dan m'n eerste Antonioni zijn, ik heb nu al sterk het idee dat de parallellen met het werk van Fellini in de toekomst alleen nog maar zichtbaarder zullen worden.

Initieel is het lastig door te dringen tot de psyche van de afstandelijk gepresenteerde personages, maar wees geduldig; met het verstrijken van de tijd wordt die afstand een tragisch thema, dat haar ware betekenis in de climax onthult.

Heerlijke film uit de na-oorlogse Europese cinema. Dit is voor mij de eerste Michelangelo Antonioni, al heb ik wel al andere films uit het genre gezien. Het doet in elk geval smaken naar meer. Een film die draait rond sfeer, maar ook visueel uitpakt. Een intrigerende film die je de mens voorschotelt. Het doet soms wat denken aan de film Before Sunrise. De oude cinema geeft je emoties weer als liefde, haat, verdriet, ... terwijl deze film je eerder persoonlijke emoties laat zien als verveling, twijfel, achterdocht, opwinding, jaloersheid, ...

Een film over de dingen die NIET gezegd worden en net voor die onderhuidse spanning zorgen. Dat met een soort façade op de achtergrond in de vorm van een literair feestje met de beau monde die samen feest zonder echt aanwezig te zijn. Marcello Mastroianni, Jeanne Moreau en Monica Vitti passen mooi in de film en door de heerlijke montage die het geheel op een rustig tempo weergeeft blijf je met volle aandacht kijken tot de ochtend aanbreekt.

Schets van een Italiaanse (snobistische) klasse. Een film over verveling, onvoldaanheid, eenzaamheid, onverschilligheid en oppervlakkigheid in een decadent sfeertje met de tanende relatie van de twee hoofdpersonages als verhaallijn.

Een typische Antonioni waarbij op acteursvlak vooral te genieten valt van Monica Vitti en een werkelijk sensuele Jeanne Moreau, op haar best.

Het is echter vooral het subliem zwart-wit camerawerk dat van deze film zal bijblijven. Ontelbare knappe beeldcomposities en heel veel oog voor detail.

Niet bepaald een meesterwerk, naar mijn gevoelen, maar de Italiaanse cinema bracht toen toch iets vernieuwend en schril afstekend tegen wat uit de Hollywood-studios kwam, wat toch in de smaak viel.

Weet niet waar het heengaat met Antonioni en mij maar de stijgende lijn gaat nog een beetje door. Wat een film. Intens en zeer ontroerend. Als Mastroianni vraagt van wie de brief is die ze voorlas en het antwoord is Van jou, weet je hoe intens het was en hoe leeg het nu is en hoe verschillend dat is.

La notte komt alleen tot uiting door zijn sterke cinematografie die werkelijk prachtig is. Vele scènes zijn een pareltje voor het oog. Inhoudelijk spitst de film zich toe op het bloedeloze huwelijk van een koppel en diens fantasieën of werkelijkheden om daaraan te ontsnappen. In de scène aan het ziekenhuisbed wordt al snel duidelijk dat men een verstandshuwelijk heeft alleen al door de personages te observeren.

Opgebiechte slippertjes maken geen indruk en het huwelijk maakt plaats voor een soort gevangenis waaruit men niet kan ontsnappen. Wegmijmeren over het verleden of hoe de toekomst geweest zou kunnen zijn, scheppen een soort melancholisch gevoel. Veel geblaat hier door de personages hoewel non-communicatie observaties voor de kijker misschien toegankelijker waren geweest.

Thematisch en visueel zeker een prima film, maar ik kon me niet altijd 100% inleven in het verhaal.

Eindelijk deze klassieker nu eens gezien.

Wat een pijnlijke zit. Vooral omdat Moreau en Mastroianni elkaar praktisch de hele film ontwijken.

Het is toch masochisme van het hoogste soort om maar op dat 'feest' te blijven hangen. Als je weet dat er zoveel bad vibes in de lucht hangen, blijf je toch niet tot ochtendgloren hangen. Ik dacht steeds, nu gaan ze vast eens verstandig zijn, en naar huis. Ik kon het allemaal maar moeilijk aan zien. De personages hebben allemaal zo'n hoge mate van melancholiek in zich. Op papier is het allemaal pracht en praal en rijkdom, maar als je je niet kunt vermaken ga je toch niet als een tiener op een schoolfeest tot zo laat blijven hangen.

Voor mij zijn Moreau en Mastroianni de sterren van de film. Ze waren toen respectievelijk slechts 37 en 36 jaar oud, maar ze ogen hier als een 50+ stel met een huwelijk achter de rug van 20 jaar.

De film is magnifiek gefilmd. Ik was opgelucht dat de film voorbij was, omdat de melancholiek zo groot is, ik ken weinig films die bitterder smaken.

Dat het huwelijk van de twee hoofdpersonages is uitgeblust is al snel duidelijk. Helaas levert dat ook een werkelijk doodsaaie film op. Ik kan hier qua personages, verhaal of dialogen werkelijk niets boeiends uit halen. Hier en daar wat aardige zwart-wit fotografie, maar ik had het eigenlijk al snel gezien en dan is twee uur wel erg lang. Mijn eerste film van Antonioni en als dit maatgevend is voor zijn werk, dan blijft het daar ook bij.

Slow cinema met veel klasse. Prachtig hoe Antonioni met zijn kunst op een organische manier een sfeer van vervreemding en onbehagen weet te creëren zonder dat het er allemaal dik op moet liggen. De kijker heeft het recht om het al of niet onder de huid te laten kruipen. Oppervlakkig gezien is het een plot van niets maar daar draait het niet om. Het gaat om de diepere psychologie van de personages, hun onderlinge relaties en hoe ze in het leven staan. Het gaat om een existentiële kijk op het leven van les riches en binnen mijn eigen kijkervaring deed het me dan denken aan La Dolce Vita die ik een tijd geleden gezien heb. La Notte is blijkbaar het tweede deel van een existentialistische trilogie en het nodigt in elk geval uit, ondanks het thema van onbehagen. De film verleidt namelijk - paradoxaal genoeg - via de visuele stijl, de prachtige b&w fotografie, de fancy zij het lege karakters die het scherm bevolken, de jazzy soundtrack.

Deze La Notte is best een moeilijke film om helemaal in te komen, daar de 2 hoofdpersonages moeilijk te doorgronden karakters zijn. Ik begrijp de hoge waardering wel en vooral het eerste deel heeft me kunnen bekoren. De rustige sfeer die de film uitademt, is erg aangenaam en op zich is het allemaal boeiend wat er gebeurd. Je voelt Lidia ergens mee in de knoop zit door haar triestige gemoedstoestand, waardoor ik wel geïnteresseerd was om te ontdekken wat er juist speelt tussen Lidia en Giovanni. Ook de dwaaltocht van Lidia in haar oude buurt was best fascinerend om te volgen met het gevecht tussen de jongens waar ze plots toeschouwer van wordt en de kinderen die vuurpijlen in de lucht schieten. Op zich is het allemaal niet zo bijzonder, maar er valt wel veel te observeren. Het hoogtepunt is zonder meer de scène in de nachtclub met Lidia en Giovanni. Antonioni weet hier een erg aangenaam sfeertje neer te zetten met de jazzy soundtrack. Eens aangekomen op het feest van de miljonair vind ik het allemaal net iets minder, lustelozer en afstandelijker worden. Het zal allemaal wel zo bedoeld zijn, maar het pakte mij minder dan het eerste deel waar Lidia en Giovanni ook erg afstandelijk zijn tegenover elkaar.

Interessante film, zeker en vast, maar het tweede deel kan het sterke niveau niet vasthouden.

3*