Una Giornata Particolare (1977)

Film begon erg slecht. De eerste scenes in het huis deden mij terugdenken aan Rocco. Erg veel lawaai waarin nogal vervelende Italianen aan hun ochtendritueel begonnen.

Daarna wordt het wat rustiger, al blijft die eeuwig kwetterende radio op de achtergrond best vervelend. De film begint aan de relatie tussen de twee mensen, die voor het publiek al redelijk snel duidelijk wordt maar voor de personages zelf nog een tijd verborgen blijft.

Dit zorgt er voor dat ik tegen de posterscene nog maar erg weinig sympathie had voor Loren, waarmee het einde eigenlijk compleet nutteloos werd. Beetje wrang zelf, want ook Mastroianni is volgens mij ook niet helemaal zuiver. Ipv een puur liefdesdrama zag ik twee mensen die elkaar gebruikten om hun eigen leventje even wat meer fleur te geven. Dat vloekt dan een beetje met de toon van de film waardoor het allemaal niet zo goed uit de verf komt.

Vond het visueel verder ook niet al te boeiend. Opmerkelijk kleurgebruik maar verre van mooi, en vooral bij het inzoomen ed vreselijk camerawerk (die laatste zoom op dat room lijkt wel met windkracht 9 gefilmd). Acteerwerk van Mastroianni was aardig, Loren vond ik redelijk slecht.

Vooral in het midden vermakelijk, waar je als kijker Loren lekker met haar bek tegen de muur ziet gaan. Jammer dat het uiteindelijk niet zo in de film lijkt te passen.

Wel positief dat de film geen 180 minuten duurt. Na de beginscene in het appartement had dat er zeker nog ingezeten.

2.5*

De kwetterende radio heeft juist een erg mooie functie in de film. Het laat je horen hoe en wat er buiten dat appartement allemaal gebeurt in het Italie van toen. Opkomend fascisme en in schril contrast met wat wij in beeld te zien krijgen. Het pure van de mensheid, twee mensen die om elkaar leren geven terwijl in het licht van hun politieke status ze elkaar zouden moeten afschuwen. Prachtig.

Ik begrijp de functie er van, alleen vind ik het irritant gekwetter. Verder zitten er al genoeg referenties naar de hele achtergrond in om de radio als element een beetje overbodig te maken.

Wat een ongelooflijk mooie film! De confrontatie tussen twee slachtoffers van het fascistisch mannelijksheidsideaal is effectiever dan veel direct politieke film-pamfletten, las ik ergens. Indringend ook de rood- en groenaccenten.

Ik kan geen enkele reden bedenken om minder dan 5* aan dit meesterwerk te geven. Alles klopt aan deze film. Ik sluit me volledig bij de mooie woorden van katie morosky aan. "Deze film bevat de mooiste liefdes scènes ooit gemaakt in een liefdeloos decor". Dit is voor mij de slagroom op de taart.

Heel behoorlijke film met prachtig samenspel tussen Sophia Loren en Marcello Mastroianni, die op een geweldige manier twee gekwelde geestverwanten neerzetten die elkaar op deze speciale dag weten te vinden. De chemie tussen de twee knalt van het scherm en dat is wat de film boven de grauwe middenmoot doet uitstijgen, de scènes op het dak van de flat zijn erg goed.

Visueel vind ik de film ook wel in orde, het geheel speelt zich af op een locatie, een romeinse huurkazerne. Vooral het begin van de film (na het de saaie polygoon/propaganda journaal introductie) is erg sterk. Hoe de camera dwaalt langs het flatgebouw en uiteindelijk in het appartement van Antonietta uitkomt. Hoe iedereen ontwaakt, het zegt meteen heel veel over het gezin en over deze huisvrouw.

Het kleurgebruik is ook behoorlijk apart, de grauwe kleuren doen nergens denken aan het in het voorjaar doorgaans zonnige Italië maar eerder aan een druilerige Nederlandse herfstdag. Het geeft goed de gemoedstoestand van de hoofdpersonen (en misschien wel van de natie?) weer. Want aan de vooravond van WO2 en met het fascisme hoogtij vierend is er weinig perspectief op een zonnige toekomst. Vooral als je huisvrouw bent of erger niet voldoet aan het mannelijke fascistische ideaal van echtgenoot, vader en soldaat... De constant ratelende oorlogsretoriek op de achtergrond versterkt de moeilijkheid van de situatie waarin beidde zich bevinden.

Moet zeggen dat ik de liefdesscène toch wel wat merkwaardig vond maar misschien is het wel omdat ze beidde weten dat ze de misschien wel nooit meer warmte, genegenheid en intimiteit zullen voelen.

Al met al een behoorlijk sterke film met helaas een paar smetjes. Zo vond ik de bijrol van vooral die conciërge echt niet kunnen eigenlijk en soms duren bepaalde scènes ook net iets te lang voor mijn smaak, waarbij ik wel moet zeggen dat ik vrij moe was toen ik de film zag.

Geef voor nu zeker een goede 3.5*

Oppervlakkig gezien een wat simpele film in een simpele setting. Een liefdsverhaal in een treurige italiaanse flat.
Maar beter bekeken is er van alles in te ontdekken. En juist de ingetogenheid van de scenes, licht, filmwerk, licht enz. maken dat je aandacht niet teveel van die ontdekkingen worden afgeleid. Een mooi liefdesverhaal met de fascistische propaganda op de achtergrond. Een binnen- en een buitenwereld. Eenzame 'andere' levens in een wereld waarin verder iedereen éénsgezind lijkt te zijn, symboliek (vogel die ontvlucht, waar de hoofdrolspeelster ook graag zou ontvluchten) en nog veel meer.
Mooie, sfeervolle film.
En daarna iedereen weer verder met zijn leven.........

Mooie dramafilm over twee personen die elk hun eigen problemen kennen en één speciale dag met elkaar delen.

Het is moeilijk om een film interessant te houden als vrijwel alles zich op één plek afspeelt. Rear Window van Hitchcock slaagde daarin met vlag en wimpel in, deze film ook.

Het verhaal is simpel maar goed. Muziek past perfect bij de film, dialogen zijn zeer aardig, maar wat vooral deze film zo aangenaam maakt is 'het algemene sfeertje'.

De film is een beetje loom... anders kan ik het niet omschrijven. Maar wel gemixt met momenten van pure passie. Tussen twee mensen die vanwege hun achtergrond/huidige situatie nooit bij elkaar kunnen zijn.

Deze dramatiek afgezet tegen de achtergrond van het fascistische regime maakt een uitstekend geheel.

'Italiaanse klassieker' staat er op de dvd-hoes, en dat klopt voor mij ook: 4*.

Tsjonge wat interessant !

Reageer jij altijd pas na een 1 jaar op iemands bericht

Ach, s toch een leuk compliment?

Een mooie film dat vooral opvalt door twee dingen. Aan de ene kant de doffe kleuren welke de film grauwheid en somberheid meegeven. Een mooie kleurloze ambiance dat de basis legt voor de film welke verder gedragen wordt door de twee hoofdrolspelers. Loren en Mastroianni vullen elkaar aan en de chemie tussen beiden is duidelijk aanwezig. In eerste instantie kwam de personage van Antonietta mij wel zeer geforceerd over (geforceerd fascistisch i.p.v. realistisch fascistisch). Hun verhouding is mooi om te zien, alleen viel het hoogtepunt daarvan visueel (en inhoudelijk) uit de toon met de rest van de film. Dit ondanks het feit dat qua symboliek, nog eenmaal fel branden om dan weer uit te gaan als een kaars en gedwongen doorgaan met hun kleurloze en 'hatelijke' bestaan. Het deed mij wel denken of dat zevende kind, welke zonder twijfel zou komen, misschien toch niet van Gabriele zou zijn i.p.v. haar eigen man. Daardoor zou dat ene moment van opvlieging toch een blijvende impact hebben in hun levens in plaats van een simpele herinnering te worden. De radio op de achtergrond is een aardige touch, maar niet echt nodig. Toch is het geheel mooi, realistisch, geloofwaardig en door de relatief korte duur nooit langdradig.

Aardig drama over de door mannen gedomineerde wereld in de fascistische tijd. Twee slachtoffers daarvan komen bij elkaar en vrolijken elkaars leven op.

Helaas is de film (op het midden na) wat saai en biedt ze nergens een verrassing o.i.d. Gelukkig spelen Loren en Mastroianni heel behoorlijk wat de film toch naar een voldoende weet te tillen.

3.0*

Leuke film, lekker kort en goede rolbezetting. Weinig vervelend gedoe.

Nipte 3,5*

heb deze zo,n 30 jaar geleden gezien, maar kan zo de sfeer van die film weer oproepen. Loren en Mastroianni dragen de hele film, en deden dat heel mooi.

Een meer dan aardige film over het leven van twee personen die aan de ene kan t totaal verschillend zijn, maar na een toevallige ontmoeting uiteindelijk veel meer overeenkomsten blijken te hebben dan ze dachten. Marcello Mastroianni is een enorm sterk acteur en laat dat ook in deze film wederom zien. Sophia Loren doet het ietsje minder, maar het samenspel tussen de twee is echter wel enorm sterk en zorgt ervoor dat de film toch het grootste gedeelte van de tijd blijft boeien.

De locatie waar de film zich afspeelt is somber en grauw, net als de rest van de film en geeft gelijk een goed tijdsbeeld hoe Italië er tijdens de vooravond van WO II voorstond. Enige grote minpunt van de film vond ik de vrijscène tussen de twee, die mijns inziens alleen maar afbreuk deed aan de goede dialogen, mede ook vanwege het feit dat het personage dat Mastroianni speelt niet op vrouwen valt.

Maar verder dus een behoorlijk boeiende film met ook een drukke radio op de achtergrond, die gelijk de broeierigheid van de situatie in Italië op dat moment weergeeft. Ook de Beo speelt natuurlijk een niet onbelangrijke rol…..

3,5*

Dat vond ik net een intrigerende scène. Je ziet Gabriele (Mastroianni) kijken met een zekere vertwijfeling/afstandelijkheid, het is duidelijk dat hij zich toch niet helemaal comfortabel voelt. Maar in zo'n liefdeloze tijden (voor beide hoofdpersonages althans) hebben mensen nood aan troost en affectie, zeker de 'outcasts'. Aangezien Gabriele aan het begin van de film precies geneigd was zelfmoord te plegen en hij op het einde van de film wordt weggeleid naar een onbekende bestemming (als ik me niet vergis) zodat zijn toekomst voor de kijker onduidelijk is, weet je niet welke keuzes zo'n persoon op zo'n "giornata particolare" kan maken..


Ik vond het een heerlijke film en begin me steeds meer en meer te interesseren voor de Italiaanse klassiekers, die tot nu toe zelden een steek lieten vallen wat mij betreft.
Erg fascinerend dat de makers bewust de kleuren grauwer maakten om de verdrukking van de personages en de tristesse van het tijdperk extra in de verf te zetten. Voorts vind ik het ook altijd heerlijk wanneer een film die focust op slechts twee personages en één locatie weet te boeien van begin tot eind.
De breekbaarheid van deze film was het sterktepunt: het was heerlijk om twee 'autochtone' slachtoffers van het fascistisch regime te zien die elkaar ontmoeten, ontdekken en tot op zekere hoogte in elkaar verstrengelen. Twijfels, troost, en ook een vorm van liefde (die scène op het dak, met de drogende was, was prachtig; vooral dankzij de schelle radio die op de achtergrond weerklinkt). Ook de shots vond ik bij momenten erg mooi (bv. wanneer Antonietta bij Gabriele aanbelt, en ze met haar rug naar hem staat maar slechts voor de helft in de deuropening staat; het moment hierna waarin de plotse 'breuk' tussen beide personages mooi wordt gesuggereerd door beide personages afzonderlijk te isoleren binnen dezelfde ruimte).

Una Giornata Particolare is met recht en reden een filmklassieker. Een film die recht naar het hart gaat en doet nadenken.


4*

Mooie film, Sophia Loren als huisrouw, speelde ze erg goed.

Mastroianni, had nog nooit van hem gehoord, maar prachtige speler.

Ik heb erg van deze film genoten ****4

Een film die goed in elkaar steekt. De acteerprestaties zijn goed en de politieke context waarin het verhaal zich afspeelt is ook interessant. Ik moest wel wat lachen om bepaalde dingen die ze toen hadden zoals de vrijgezellenbelasting en de kindpremie (hoewel wij dat hier in NL ook hebben in de vorm van kinderbijslag).

Fantastische film. Het geluid van de buiten bijeenkomst van de Musolini aanhangers is heel functioneel en mede bepalend voor de film. Dit geeft een typische sfeer aan de film, wat mij bijzonder aanspreekt.

Prachtige relatie tussen twee kanjers van acteurs.

Een topfilm.

Wat ik een minpuntje vind is dat Mastroianni op een ogenblik zegt : Ik ben niet tegen het fascisme, maar het fascisme is tegen mij.

Beetje rare uitspraak..

Daar bedoelt hij volgens mij mee dat zijn manier van leven zelfs een smerige ideologie als het fascisme geen strobreed in de weg legt. Desalniettemin wordt hij per definitie gehaat door datzelfde systeem.

Na meer dan 30 jaar de film nog eens bekeken en de kracht is nog even groot. Deze film zou met hetzelfde gemak gisteren gemaakt kunnen zijn. Alles aan deze film is weergaloos, de zeggenschap, de vormgeving en het spel.

Normaal gesproken kan ik hier de tijd niet voor nemen, misschien ben ik wel te jong.
Vandaag nog eens geprobeerd en tot mijn verbazing was ik blij verrast. Voordat ik het door had was de film alweer ten einde. Camerawerk vond ik prachtig, vooral natuurlijk het gedraai als er vanuit het raam wordt gekeken. (dit is geen spoiler toch)?? De Voorzichtig begonnen dialogen die langzaam veranderde in haat en/of lust waren geniaal.

In het vervolg moet ik wat meer openstaan voor dit genre, dat bewijst Una Giornata Particolare!!

Deze film had ik al lang geleden ooit eens gezien. De titel wist ik toen nooit, en in de Italiaanse filmwereld had ik me toen niet verdiept. Ik vond de film toen al vrij interessant, vooral die oude docu beelden die je in het begin zag zijn sterk in de film gebruikt. De film is ook gewoon sterk gebruikt en Ettore Scola weet hoe hij het moet maken. Marcello Mastroianni heeft hier een gedurfde maar ernstig goede rol neer gezet. Loren doet het ook weer prima en heeft samen met Marcello Mastroianni een speciale maar wel mooie chemie. De camera punten zijn behoorlijk goed, vooral in die oude, stijlvolle maar toch wat sombere Italiaanse flat is het allemaal zeer knap geschoten.

Dit is toch wel een knap gemaakte film die vrij veel indruk maakt. Het is ook best triest allemaal. Deze film laat niemand onberoerd, denk ik. Wat mij betreft is dit een fascinerend meesterwerk. Jammer dat ik hier nooit echt aandacht aan gaf. Het is eigenlijk ook een van de eerste Italiaanse (oude films) die ik gezien heb. Wat mij betreft verdiend deze geweldige film een 5,0. Zeker niet de film die ik nu helemaal uit mijn kop ken, maar zo voelt het nog best wel.

Dat is niet zo gek hoor, als je niet zo goed weet wat je overkomt, wat je hebt fout gedaan en vooral als je niet weet waarom!!

Dit was lange tijd de hoogst genoteerde top250 film die ik nog niet gezien had, maar had er door de poster en een fragmentje wat ik eens zag nooit echt zin in. Ondertussen zijn we al wel een flinke tijd verder en is Earth ruim boven Giornata Patricolare de top250 binnengekomen. De afgelopen week pikte ik eens wat oude(re) films mee die al een tijdje op zich laten wachten en aangezien deze al wel erg lang op zich laat wachten, dan eindelijk maar eens opgezet.

Het begint allemaal niet zo boeiend en dat blijft het eigenlijk ook. Hoewel het uitgangspunt nog best voor een intrigerende film had kunnen zorgen, ging de relatie tussen de twee me geen moment boeien. Mastroianni blijft wel een prima acteur, doet het hier ook naar behoren en speelt Loren soms een beetje zoek, maar de film is uiteindelijk ongeveer zo weinig geworden als ik ervan verwachtte.

2*

Film maakt zijn faam helemaal waar. Terwijl Italië op zijn kop staat vanwege het bezoek van de Führer aan de Duce vinden twee verschoppelingen elkaar na een moeizaam en stroef begin: de een 'n genegeerde moeder annex huisslaaf met een klootzak van een man én zes kinderen ("sinds onze verloving hebben we niet meer gelachen"), de ander een homo voor wie geen plaats is in de samenleving.
Heel mooi hoe Scola speelt met de accenten van de radioreportage van het staatsbezoek.
Best beangstigend vind ik de massahysterie in het begin van de film. Ik heb altijd gedacht dat we zoiets nooit meer zouden meemaken, maar gezien de huidige ontwikkelingen van het politieke en maatschappelijke klimaat ben ik daar niet meer zo zeker van. Blijkbaar willen sommige mensen de lessen uit het verleden nooit leren.

Is het niet zo dat Gabriele naar Sardinie getransporteerd wordt? Gebeurde geloof ik ook bij een maat van hem, die ook antifascisti was.

Een prachtige film. Het verhaal is op papier simpel, en daarbij speelt het zich ook nog is op één locatie af. Toch verveelde ik me geen moment: erg pakkend gespeeld, wat brachten Sophia Loren en Marcello Mastroianni het allemaal ontzettend mooi. Loren, schitterende vrouw.

4,5*

Mooie uitspraak van Gabriele trouwens:

"Laten we lachen. Huilen kan je alleen, lachen niet.."

Wie zijn die 2 mannen bij Grabiele op einde? Vrienden ofzo?