menu

Tôkyô Boshoku (1957)

Alternatieve titels: Tokyo Twilight | 東京暮色

mijn stem
3,94 (67)
67 stemmen

Japan
Drama
141 minuten

geregisseerd door Yasujirô Ozu
met Ineko Arima, Kamata Fujiwara en Setsuko Hara

Een alleenstaande man van middelbare leeftijd heeft twee dochters met grote relatieproblemen. De jongste raakt zwanger na een affaire, de oudste verlaat haar man en trekt weer bij de vader in. De dochters zijn nogal verbaasd als hun moeder, waarvan ze altijd dachten dat ze dood was, ineens opduikt. Als zij haar geschiedenis vertelt worden de twee zussen nog meer op de proef gesteld.

zoeken in:
avatar van starbright boy
starbright boy (moderator)
Dit schijnt Ozu op zijn donkerst en meest pessimistisch te zijn. Zou het daardoor komen dat deze film wat onbekender is?

avatar van Ramon K
4,0
Zeker de meest duistere film uit Ozu's oeuvre, tevens 1 van zijn beste.

avatar van LimeLou
Als dit nog vier stemmen krijgt, kan deze in de tip 250 Ik zet 'm op mijn verlanglijstje!

avatar van Ataloona
5,0
Pfff.... Onbegrijpelijk dat dit meesterwerk van Ozu (notabene!??) zo onbekend is hier op MoMe (en verder overal wel ) Prachtig tragisch verhaal met een nogal pessimistisch eind waarop een mooie en moedige keuze wordt gemaakt, maar waarvoor nogal een wrange doch indrukwekkend gebrachte aanleiding voor nodig was. 4,5*

avatar van Ataloona
5,0
Heb deze al een tijdje in m'n top 10 staan, Dan kan ik 'm net zo goed verhogen naar een 5/5...

avatar van Spetie
4,5
Van alle Ozu’s die ik tot nu toe gezien heb, is dit wel degene met het zwaarste drama. Bij elke andere Ozu had de luchtigheid vaak de overhand. Hier is dat niet het geval. Het is een familiedrama, dat vooral gaat over geheimen en leugens, die aan het licht komen. Daarnaast is het een ontzettend goede film, die gemakkelijk meekan met de allerbeste Ozu’s en die wat meer aandacht verdient.

Ozu maakt bij deze Tokyo Boshoku weer eens gebruik van zijn vaste groepje acteurs. Dat is fijn, dat is herkenbaar, maar daarnaast zijn het vooral erg goede acteurs, van wie Setsuko Hara en Chishu Ryu toch wel mijn persoonlijke favorieten zijn. Vooral Ryu heeft een geweldig fijne uitstraling en speelt hier de vader. Ozu opent de film met hem rustig Sake drinkend aan een bar met een vriend. Dat is gelijk al een erg fijne scène, waardoor ik meteen al goed in de film zat. Hara speelt de oudste dochter, een rustige vrouw die ook de nodige tegenslag in haar leven kent, maar desondanks een behoorlijk positieve levensinstelling heeft.

Langzaam maar zeker slaat de film om en wordt het drama in deze familiekroniek meer en steeds wat zwaarder, al overdrijft Ozu het gelukkig nooit. Wat me ook opvalt, is dat de mensen hier altijd een enorm respect voor elkaar hebben, vaak lachen en positief zijn, waardoor hun echte gevoelens en emoties vaak opgekropt of weggestopt worden. De echte emoties komen niet of vaak later en dat levert hier uitermate boeiende cinema op. Zo heb je bijvoorbeeld de moeder, die ineens weer van zich laat horen en stiekem best benieuwd is, hoe het met haar dochters en zo gaat. Als ze op een gegeven moment weer afscheid neemt en haar oudste dochter vaarwel zegt, houdt ze zich groot, en doet net alsof ze er niet door geraakt wordt. In de trein kijkt ze enkele minuten later echter wel een aantal keren wanhopig uit het raam, hopende dat haar oudste dochter haar toch nog achter komt, wat echt niet gebeurd. Dat vond ik een uitermate sterke scène, waarbij Ozu op een mooie manier speelt met de emoties van de kijker.

Zo zitten er nog wel meer mooie en meeslepende momenten in, waardoor ik toch behoorlijk geraakt werd. Daarbij wordt vaak gebruikt gemaakt van een fijne, rustige soundtrack, die goed past bij de scènes en de inhoud. Ook de manier waarop de parallellen worden getrokken tussen de oudere en de jongere generatie is mooi. De jongere generatie verwijt hier de ouderen geheimen te hebben en leugens te vertellen, maar ondertussen doen zij in feite precies hetzelfde. OZu werkt het allemaal op subtiele wijze uit en voor ik het wist waren de 140 minuten alweer voorbij.

Tokyo Boshoku is een prachtige meeslepende film. Het is wel een relatief zware film en als je eens wat van Ozu wilt zien kun je beter eerst met een andere film van hem beginnen. Hier zit wat minder humor in, en daarnaast is het een stuk minder luchtig. Dat maakt het echter niet minder goed. Ozu bewijst hiermee immers ook een zeer goed uitgewerkt drama van zwaardere proporties te kunnen maken. Een toppertje als je het mij vraagt.

4,5*

avatar van Black Math
1,0
Ik kan haast één op één kopiëren wat ik bij Tokyo Monogatari geschreven heb. Ik vond deze film werkelijk oersaai. Het drama wil maar niet op gang komen. Pas na anderhalf uur had ik het gevoel dat de kaarten eindelijk echt op tafel lagen en dat het spel kon beginnen, maar zelfs toen vlotte het nauwelijks. Uiteindelijk in stukken gekeken, waardoor ik bijna twee keer zo lang over de film heb gedaan.

Het helpt ook nauwelijks dat de beeldtaal van Ozu me totaal niet aanspreekt. Het lijkt niet meer dan simpel registreren. Veel dialogen zijn - net als bij Tokyo Monogatari - gefilmd door mensen afwisselend tegen de camera te laten spreken. Het ziet er enigszins apart uit, maar eigenlijk vind ik het een irritante wijze van filmen.

De intromuziek was aardig en zet een sfeer neer van een zwoele avond in Parijs. Curieus om dan deze muziek ook te horen bij de wat zwaardere scènes waarbij personages elkaar confronteren. Wat wel leuk is om ook hier pachinko automaten aan te treffen, en dat men toen ook al mondkapjes droeg, wist ik ook niet.

Ik heb nu twee films van Ozu geprobeerd, afgaand op de cijfers op deze site de populairste en de hoogstgewaarderde, maar hij lijkt duidelijk niet mijn regisseur te zijn. Misschien dat ik Ohayo nog eens probeeren, maar ik denk dat ik hem voorlopig maar links laat liggen. 1*.

avatar van Verhoeven
4,0
Na ongeveer een uur en vijf minuten blijft ook deze DISC van het BFI haperen / stotteren. Hetzelfde verhaal als hier. Mag nu wel langzaamaan concluderen dat het een fabrieksfout is. Erg vervelend want ik zat helemaal in de film. Plus de 'klik' was er eindelijk tussen Ozu en mij.

4,5
Sterke film. Dit is de meest deprimerende Ozu die ik tot nu toe heb gezien. Het spel van licht en schaduw, dag en nacht, doet de titel alle eer aan. Setsuko Hara is triester dan ooit en je wordt maar zelden getrakteerd op haar prachtige, melancholische glimlach. De vader heeft goede bedoelingen, maar slaagt er niet in om door te dringen tot de belevingswereld van zijn dochters. En dan is er nog het personage Akiko... .

Zeker een van de betere Ozu's. 4,5/5

avatar van wibro
4,0
Sterk drama van Ozu maar daar zag het aanvankelijk niet naar uit. Na een uur heb ik even een pauze ingelast en mij serieus afgevraagd of ik 'm wel af moest kijken. Het wilde maar niet vlotten en op visueel vlak viel er ook niet veel te genieten. Maar net zoals bij Tokyo Story vereist deze film veel geduld van de kijker en als je dat geduld op kunt brengen wordt je niet teleurgesteld. Althans, dat was mijn ervaring. Toen deze film pas echt drama werd wist deze film mij helemaal mee te slepen. Het laatste half uur was zelfs ijzersterk. De scène in de trein met op het perron soldaten óf studenten die op commando een marslied aan het zingen waren vond ik de sterkste scène van dit Japanse drama dat ik simpelweg bekeken heb omdat Mochizuki Rokuro deze film op plaats # 4 had staan van zijn persoonlijke toplijst van (300) Japanse films. Ook de muziek die je telkens op de achtergrond hoorde vond ik zeer geslaagd.

4.0*

avatar van cinemanukerke
4,0
Mooi ingetogen drama met de typische Ozu kenmerken nl pillow shots (stil leven), statische camera, ingehouden emotie, banale momenten. Narratief ook weer schijnbaar simpel maar zeer ingenieus in elkaar geknutseld (bv vader zegt na een ruzie dat zijn dochter niet meer van hem is en dit begint in het hoofd van de dochter een eigen leven te leiden met dramatische gevolgen). De fabuleuze zwart wit fotografie heeft een noir tintje en ook het verhaal is noir (visueel uiteraard in het schemerdonker maar ook inhoudelijk). Het drama komt zeer traag maar zeker binnensijpelen (na schijndrama nr 1 nl de eenzame vader en schijndrama nr 2 nl huwelijksproblemen van oudste dochter) in de vorm van een ongewenste zwangerschap. Vanaf het eerste shot (vader in halfdonker door een steegje) is die sfeer aanwezig waarin dood zal binnentreden. Onmacht in communicatie zal er toe leiden dat een tragedie losbarst. Enkel de laatste sequentie heeft hoop.

avatar van BBarbie
4,0
Zwaarmoedig familiedrama met veel oude bekenden uit andere films van regisseur Yasujirō Ozu. De film kabbelt aanvankelijk heel rustig voort, maar geleidelijk aan word je helemaal meegezogen in de tragiek die de introverte familieleden over zichzelf en hun naasten afroepen.
De film haalt niet het hoge niveau van de films uit Ozu’s eerdere "Noriko Trilogie", maar komt wel dicht in de buurt, niet alleen inhoudelijk maar ook qua stilering.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:20 uur

geplaatst: vandaag om 13:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.