menu

Banshun (1949)

Alternatieve titels: Late Spring | 晩春

mijn stem
3,84 (175)
175 stemmen

Japan
Drama
108 minuten

geregisseerd door Yasujirô Ozu
met Setsuko Hara, Chishû Ryû en Yumeji Tsukioka

Noriko is een vrouw die de ideale leeftijd om te trouwen reeds heeft gepasseerd. Alle mensen om haar heen confronteren haar hiermee, en proberen haar aan te zetten te gaan trouwen. Noriko ziet het zelf niet zo zitten en is vooral bang dat haar vader, bij wie ze inwoont, eenzaam en ongelukkig zou worden mocht ze tot trouwen overgaan.

zoeken in:
avatar van Grindhouse
5,0
danuz schreef:
(quote)
En ik wacht nog steeds hoor. Blijf benieuwd, prachtige scene waar ik voor mijn gevoel nog altijd een puzzelstuk van mis.


Dan doe ik het maar voor je.

The iris hedge planted next to our old home:
Only the color remains as it was back then.
The color carries with it the name of that man from long ago.
mingles together with the sprig of blue flag in his hair.
Iris and blue flag, so much alike:
Whose color is deeper?
Crying in the trees,
the cicada sheds its brocade gown
revealing sleeves as white as deutzia blossoms,
as white as the snow.
Day breaks.
Pale purple clouds to the east
herald Amida Buddha's coming.
The pale purple iris opens its petals to enlightenment,
along with the folds of the heart.
All the earth will be enlightened, even the flowers and trees.

avatar van starbright boy
4,5
starbright boy (moderator)
Eeeehm, dank je wel Grindhouse.

avatar van danuz
Grindhouse schreef:
Noh-tekst

Dank je wel! Tijden later dan toch eindelijk gelezen.

avatar van rokkenjager
3,5
[cliché] Mijn eerste Ozu [cliché]

Zoals verwachte een subtiel vormgegeven portret van een familie met alledaagse gebeurtenissen waar je je als kijker toch niet geheel mee kan identificeren. Er wordt sterk geacteerd. Niet overdreven maar eerder zeer onverstoord. Hun gezichtsuitdrukkingen lijken veel meer te zeggen dan hun manieren. Ozu lijkt vooral zijn tijd te nemen en zich niet specifiek bezig te houden met mis-en-scène. De shots lijken wel zeer fraai bestudeerd te zijn. Ik weet overigens niet of de beeldkwaliteit niet in orde was of de cinematografie gewoon saai was. De zwart wit beelden waren niet bepaald mooi te noemen.

Verder zou ik de dialogen niet omgeschreven symbolisch willen noemen, wat wellicht ook de kracht van de film zou kunnen wezen - want in het echte leven voeren we ook niet consequent symbolische conversaties. Het Noh voorstelling mocht wat mij betreft ondanks de prachtige teksten toch wat worden ingekort. Nergens heel uitdrukkelijk mijn eerste Ozu maar toch zeer kalmerend.

avatar van Co Jackso
3,5
Ozu weet mij met deze film absoluut te overtuigen. Met name het laatste deel van de film is zo verschrikkelijk krachtig, dat effect wordt nog eens versterkt door het rustige tempo van de film. Met name de relatie tussen de vader en dochter is aan de ene kant complex, maar aan de andere kant vrij logisch.

Hoewel er verschillende interpretaties mogelijk zijn, vond ik het vooral krachtig hoe erg de sociale druk van buitenaf de levens van mensen kan bepalen. Uiteindelijk willen zowel vader en dochter niet dat hun situatie verandert, maar zwichten zij voor de druk van buitenaf.

Ook zelden zo'n krachtige slotscène gezien. Opvallend dat de glimlach van Setsuko Hara in deze film daadwerkelijk een diepere betekenis voor mij had en maar weinig irriteert. Samen met Tôkyô Monogatari, zal Banshun de film zijn waardoor ik met veel waardering over Ozu kan praten. Ik kan nog steeds niet helemaal begrijpen waarom hij altijd dezelfde acteurs gebruikt, hoewel Chishu Ryu altijd uitstekend is. Toch ben ik na 5 films van Ozu redelijk overtuigd van zijn kwaliteiten.

avatar van Ramon K
5,0
Ik kan nog steeds niet helemaal begrijpen waarom hij altijd dezelfde acteurs gebruikt, hoewel Chishu Ryu altijd uitstekend is.


John Ford, John Cassavetes, Akira Kurosawa, Paul Thomas Anderson, Ingmar Bergman etc etc....

Ik zie echt het probleem niet.

avatar van Co Jackso
3,5
Ramon K schreef:
(quote)

Ik zie echt het probleem niet.

Het is ook deels mijn eigen schuld, dat ik binnen een week drie films van Ozu besluit te kijken. Daarnaast zijn het ook drie films die qua setting en verhaal op bepaalde punten overlappen.

avatar van Mochizuki Rokuro
4,0
Fassbinder!

Ik zie het probleem ook niet zo en bovendien gebruikt hij helemaal niet altijde dezelfde acteurs. Het is zo dat de bekendere titels inderdaad een setje acteurs bevatten dat je vaker ziet.

Laat ik van Ozu's vaste acteursschare nou toevallig een lijstje hebben. Ryu Chishu kom je inderdaad altijd tegen (met uitzondering van Floating Weeds en The Record of a Tenement Gentleman).
Hara Setsuko doet in 6 van de laatste 15 Ozu films mee, Miyake Kuniko in 9 van de laatste 15 en Sugimura Haruko in 8 van de laatste 15.
De rest allemaal minder.

En... er zijn maar 3 films, waarin ze allevier voorkomen: Late Spring, Tokyo Story en Early Summer. Ziedaar inderdaad de bekendste Ozu titels, want de drie films met de meeste stemmen hier op MM...

Ook de overlappende thematiek en setting komt door de films die je kijkt. Zeker in de NL-se box zitten gelijkaardige films, maar afwijkende zoals Tokyo Twilight, Equinox Flower, Floating Weeds en zo zitten juist in de Eclipse Box of zijn bij Criterion verkrijgbaar..

avatar van Ramon K
5,0
Late Spring. Tokyo Story en Early Summer, ziedaar inderdaad de bekendste Ozu titels...


En ook nog een trilogie!

avatar van Baggerman
4,5
Deze Ozu heeft lang op een kijkbeurt van me staan wachten. Op één o andere manier stond de synopsis me niet zo aan...

Maar (zoals zo vaak) moet je een boek niet op zijn kaft beoordelen en zat ik weer fout.

Want wat een mooie film, zeg! Ik prefereer deze boven Ohayu, Tôkyô Monogatari en Bakushû. Keek ook erg lekker weg, mede dankzij leuke breekpuntjes als: 'Sproeikopje', 'Viespeuk' en 'Harige Beer'!

Verder blijf ik het rustige tempo van Ozu, met de aandacht voor het gewone, zeer aangenaam vinden.

Vooral Setsuko Hara acteert erg sterk. Ik blijf het echter wel raar en ongeloofwaardig vinden dat zij in toch al drie Ozu-films 'oude' vrijster speelt! WTF???

Zo'n mooie meid steeds ongehuwd? Zijn die Jappen blind ofzo? Daar rennen toch alle mannen achteraan?

Zij is ook met lichtjaren voorsprong de actrice-met-de-liefste-uitstraling die ik ken!

Maar ook Chishu Ryu, de Christopher Lee van Japan, doet het weer uitstekend.

Echt mooi!!!!!!!

avatar van The One Ring
4,5
Baggerman schreef:
Chishu Ryu, de Christopher Lee van Japan


Huh? Ik zie de link niet.

Dit is mijn tweede Ozu, na het wonderlijke Tokyo Story en ook Banshun is me weer zeer goed bevallen. Als de volgende films die ik van hem zal zien ook van ongeveer dit niveau zijn zou hij wel eens een van mijn absolute favoriete regisseurs kunnen worden.

Ozu is echt een regisseur van het type meer is minder, en andersom natuurlijk. Er wordt best veel gepraat in deze film, maar de ontroering die Banshun teweeg brengt komt zelden voort uit wat de personages zeggen, maar juist wat ze niet zeggen in hun dialogen. Wat dat betrefd zijn hun gezichten ook weinig behulpzaam, want daarop is negen van de tien keer een brede, vriendelijke glimlach te zien, alsof de personages bang zijn dat de andere persoon zal sterven als hij of zij zou stoppen met lachen. We moeten voor het grootste deel zelf gissen naar wat de karakters denken, maar vaak ligt het voor de hand. Het contrast tussen hun onderhuidse droefheid met hun berustende houding en vriendelijke lach is op zichzelf al ontroerend.

Nou zijn er motieven waar ik zelf nog niet helemaal van uit ben wat het bewuste personage dacht. Zo weet ik niet waarom Noriko eigenlijk niet wilde trouwen. Vond ze de gedachte smerig? Maakte ze zich echt zo'n zorgen om haar vader? Wilde ze wachten op de perfecte man omdat ze een hopeloze romanticus is? Is ze de oorlogstrauma's nog niet geheel te boven gekomen? Heeft ze een hekel aan het idee van het huwelijk gekregen omdat het zo geforceerd wordt? Wellicht een beetje van dat allemaal. Verder gezochte motieven als incestueuze gevoelens van Noriko richting haar vader of dat ze lesbisch is kunnen we denk ik buiten beschouwing laten.

Feit is dat dergelijke motivaties van personages interessante vragen opleveren, maar niet het belangrijkste zijn. Juist hun onuitgesprokenheid, hun gevoel zich te moeten conformeren aan een samenleving die toch al zeer traditioneel is ingesteld en hun angst om anderen te kwetsen leveren de tragiek van het verhaal op. De vraag is wie uiteindelijk het offer zal brengen. Zal Noriko haar leven en kans op een huwelijk opofferen of zal hij een offer leveren die hem compleet eenzaam maakt? Het is knap hoeveel Ozu uit zo'n ogenschijnlijk soapachtig verhaaltje haalt. Zeker omdat Noriko's offer, waarvoor niet gekozen wordt, door de twee hoofdpersonen niet als offer gezien wordt, maar ze denken dat het er een is omdat de samenleving (gepersonificeerd door die tante) hun dit voorhoudt. Het uiteindelijke offer van de vader presenteren ze als geen offer, al voelt de vader het wel zo en wellicht komt op Noriko haar huwelijk ook zo over. Gelukkig houdt Ozu de bruidegom buiten beeld, waardoor we zelfs niet een klein waardeoordeel over hem kunnen vellen. Nu weten we alleen dat zijn mond op die van Gary Cooper lijkt. Ik ken geen huwelijken die op basis daarvan in stand zijn gebleven, maar toegegeven, het tegendeel is ook nooit bewezen.

Die Ozustijl is toch weer even wennen, maar werkt wederom fijn. Het is geen mooifilmer, maar dat camerastandpunt op die lage hoogte past er gewoon goed bij. Het lijkt ook altijd alsof de camera een onderdeel is van de meubels, dat daar geplaatst is door de personages. Dit meubelstuk kijkt vanuit een hoekje stiekem mee.

Het enige nadeel is de muziek, die soms net iets te nadrukkelijk aanwezig is. Dat kan natuurlijk niet bij een minimalistische film als dit. Daarbij raakte Tokyo Story mij op meerdere niveau's en leek die film net iets meer diepgang te hebben. Deze vergelijking mag echter nauwelijks als kritiek gelden voor het erg mooie Banshun.
4*

avatar van Baggerman
4,5
The One Ring schreef:
Huh? Ik zie de link niet.


Nou, 185 films, op je 89ste nog acteren en 65-jarige acteercarriere....

avatar van The One Ring
4,5
Baggerman schreef:
(quote)


Nou, 185 films, op je 89ste nog acteren en 65-jarige acteercarriere....


Op die manier. Ik dacht dat je de acteurs qua uiterlijk of type rollen vergelijkte.

avatar van Friac
4,0
Co Jackso schreef:
Opvallend dat de glimlach van Setsuko Hara in deze film daadwerkelijk een diepere betekenis voor mij had en maar weinig irriteert.


Het eerste kwartier stoorde ik me eerlijk gezegd aan haar glimlach/monkellachje, maar achteraf totaal niet meer. Misschien komt dat inderdaad omdat het verhaal meer vorm krijgt, en ik me meer bewust werd van haar interne leefwereld.

Ozu kan voorlopig niets bij mij verkeerd doen; ik volg het traditionele parcours (nu heb ik zijn bekende trilogie helemaal gezien), maar na het zien van Banshun heb ik het gevoel dat Ozu één van die regisseurs is die zijn status absoluut verdient. Het blijft zo mooi om te zien hoe die man met zo weinig zo veel kan overbrengen op de kijker (al helpt de emotionele muziek wel een handje).
Erg mooi vond ik de manier waarop Ozu het moment verfilmd waarop kind en ouder elkaar in hun leven 'loslaten' en voor een deel afscheid nemen van elkaar inderdaad al dan niet onder sociale druk, zeker in Japan, wat natuurlijk prachtig gesymboliseerd wordt in één van de laatste shots, waarin de vader bijzonder teder/zorgzaam een appel in één keer schilt tot op het moment dat de schil helemaal los komt te staan van de appel. Bijzonder mooi einde van een erg mooie film. Ozu's films hebben me tot nu toe keer op keer weten te raken, wat me aanzet om op zoek te blijven gaan naar andere films uit zijn oeuvre. Een mooie 4*

4*

Nomak
Dankzij The One Ring voor het eerst een film van Yasujiro Ozu gezien. Ik ben wel een liefhebber van de Japanse cinema, maar er komt zoveel moois uit het land van de rijzende zon dat ik tot nu toe nog steeds niet aan Ozu was toegekomen.

Gelukkig is het meteen raak en is het een zeer aangename kennismaking met deze grote regisseur. Ik heb de film dan ook maar meteen twee keer gekeken. Persoonlijk vind ik de situatie die de film schetst ook herkenbaar. Het is een mooi (op een tragische manier) en erg sfeervol verhaal dat zich afspeelt in een huiselijke sfeer met twee erg aimabele hoofdpersonages. Chishu Ryu is een man die zo een vriendelijk gezicht heeft dat je nooit kwaad op hem kan worden. En hetzelfde geldt voor Setsuko Hara die mijn favoriete actrice werd vanaf de eerste keer dat ik haar in een film zag. Bijzonder knappe vrouw met de mooiste glimlach uit de filmgeschiedenis en daarnaast is ze ook gewoon een uitstekende actrice. Ik kreeg wel een hekel aan de tante, wat een vreselijke bemoeial is dat. Al begrijp ik wel dat ze het allemaal met de beste bedoelingen doet.
Het gesprek tussen Noriko en haar vader op het einde van de film waarin Noriko zegt dat ze het liefst niet wil trouwen en wil dat alles gewoon blijft zoals het is vond ik zeer ontroerend, het brak mijn hart. Net zoals het einde als we de vader (die Noriko eigenlijk ook liever bij zich hield) alleen zien achterblijven. Prachtig einde, dat wel. Groot pluspunt is ook de muziek, die is ook magnifiek en draagt bij aan de sfeer.

Ik ben in elk geval blij dat ik eindelijk een film van Yasujiro Ozu heb gezien en ben dan ook van plan om in de toekomst meer van deze grote regisseur te zien. Ozu heeft weinig of geen foefjes nodig om te ontroeren, en wie dat kan mag terecht bij de allergrootsten gerekend worden.

avatar van wendyvortex
2,0
Met The End of Summer wist Ozu mij te betoveren...en al z'n andere films die ik heb gezien waren op z'n minst boeiend, maar hier slaat toch de verveling toe.
Paar mooie scenes, maar het verhaal is te veel door de tijd ingehaald, te saai.
Heel jammer dat Ozu dit zelf z'n mooiste film vond, mij kon het niet boeien.

avatar van Spetie
4,5
Het heeft lang geduurd voordat ik mijn tweede Ozu heb mogen aanschouwen, maar gisteravond was het dan eindelijk zover.

Tôkyô Monogatari beviel uitstekend en ook deze film deed dat, al wordt het geweldige niveau van de eerstgenoemde net niet gehaald. Het verschil is echter miniem. Banshun is echter ook een fijne film, die in meerdere opzichten aan Tôkyô Monogatari doet denken. Zo spelen Setsuko Hara en Chishu Ryu wederom de voornaamste rollen. Hara is de dochter Noriko die eigenlijk al te lang vrijgezel is. Ze speelt uitstekend, ziet er geweldig uit en straalt ongelofelijk veel sympathie uit. Ryu is de vader, die het maar wat fijn vindt dat zijn dochter nog bij hem woont, maar daardoor wel haar "ontwikkeling” enigszins in de weg staat.

De band tussen vader en dochter wordt door Ozu op een uiterst fijne manier uitgewerkt. Beide karakters tonen vaak een lieftallige lach, maar onder die lach gaat vaak hun ware gesteldheid schuil, die meestal anders is dan de lach op het eerste gezicht zou doen vermoeden. Die gesteldheid is soms pijnlijk en aandoenlijk, maar doordat beide karakters erg sterk zijn, wordt het nooit te dramatisch. Noriko is duidelijk een vrouw die vindt dat als je trouwt je het met de juiste persoon moet doen. Van scheiden en opnieuw trouwen is ze niet gediend, en dat maakt ze iemand op een gegeven moment ook duidelijk.

Wat ik trouwens een erg mooie scène vond is het uiteindelijk omslagpunt in de film. Het non-verbale acteerwerk van Setsuko Hara is daar trouwens fantastisch. Als ze samen met haar vader in het theater zit, komt ze door een van tevoren verteld leugentje over dat haar vader misschien iemand op het oog heeft om te hertrouwen, tot het besef dat het voor haar beter is om ook te trouwen. Schitterend om te zien is dat.

Ja Ozu is fantastische filmmaker, dat is me na twee films van hem wel duidelijk. Ongelofelijk hoe goed en overtuigend hij een familiedrama zo weet uit te werken dat het ondanks de minimalistische aanpak, toch een enorme indruk maakt. De laatste vijf minuten van de film zijn ook erg mooi trouwens. Minuten, waarin wederom weinig tot niets wordt gezegd, maar de beelden en het non-verbale dat de kijker te zien krijgt, spreekt wel voor zich.

Een zeer mooie film dus wederom van Ozu en mijn derde film van hem gaat sneller aan de beurt komen, daar ben ik wel zeker van.

4,5*

avatar van kos
3,5
kos
Ik kan je Bakushû (1951) dan van harte aanraden.

avatar van Spetie
4,5
Het verhaal lijkt er enorm op. Bedankt voor de tip.

Hebben al die titels waar lente, zomer en herfst in zit ook met elkaar te maken?

djelle
Zet wat camera’s op de grond, trek een blik laxerende Disneymuziek open en je hebt de carrosserie van Banshun. Filmtechnisch is het concept van dit Japanse knuffeldrama met andere woorden zowel eentonig als tranentrekkend, hetgeen zich naadloos aansluit bij de inhoudelijk uitwerking.

Kort samengevat gaat het over een 27-jarig dametje die gepushed wordt om te trouwen maar haar vader niet kan loslaten, en in geval dat de stroperige score niet zou werken spuwt ze het wel nog eens letterlijk uit. Haar emoties bestaan ofwel uit hyperbolisch glimlachen alsof het de meest debiele trut ter wereld betreft, ofwel als een puberende dramaqueen naar boven spurten als haar papa spreekt van hertrouwen. Yasujirō Ozu staat erom bekend zijn menselijke drama’s subtiel en ongedwongen naar voor te brengen, maar als dit hiervan een voorbeeld moet zijn is Dr Phil een humanitair hulpverlener.

Enigszins nog interessant als tijdsportet van een langzaam verwesterend Japan dat conflicteert met vastgeroeste tradities, alleen dus jammer dat het de tradities overneemt van een Amerikaanse emosoap. Een historisch document gemixt met zoetsappige oubolligheid,

origineel was Ozu in elk geval wel.


1,5*


avatar van Vinokourov
3,5
Best mooi drama van Ozu. Met zijn favoriete thema 'familie' gaat ie flink aan de haal. Een vrouw, iets van dertig jaar ofzo, woont en verzorgt haar vader, omdat ie alleen is. Haar omgeving vindt echter dat het eens tijd wordt dat ze gaat trouwen. Wat volgt, is een interessant kijkje in de Japanse omgangsvormen en familiaire verhoudingen. Ik blijf dat fascinerend vinden. De film zelf heeft trouwens geen enkele poespas (Ozu eigen lijkt me), tikkeltje traag ook, maar met een mooi slot dat de moeite waard is.

avatar van Billy-Pilgrim
4,0
Met het oog op een special in Filmhuis Den Haag waar men een vijftal latere films uit het oeuvre van Ozu gaat vertonen op het witte doek, heb ik eindelijk de DVD box aangebroken die hier al veel te lang ongebruikt staat. Late Spring is de oudste telg uit de doos, dus leek me een logisch beginpunt van deze regisseur waar ik al zoveel over heb gehoord, maar nog niets van heb gezien. Een regisseur zo invloedrijk in de filmgeschiedenis moet ik toch zeker kennen en begrijpen, dus nu is misschien wel het beste moment om te beginnen.

Wat ik van Ozu van tevoren al wist is wat iedereen van hem weet, hij maakt rustig voortkabbelende, familiedrama's die een veranderende Japanse samenleving treffend in beeld brengen en heeft een scala aan cinematografische handelsmerken waaronder de laag bij de grond geplaatste camera en de sfeervolle, doch soms triviale, shots van stad, dorp en land tussen de scenes door. Dat kom je inderdaad allemaal tegen. Het is een redelijk eenvoudig te onderscheiden regisseur, al was het maar door de fijne cast, die ook steeds terugkeert in zijn films.

Er is al veel gezegd over Banshun, dus laat ik het houden op hoe ik zelf deze film heb ontvangen. Ik merk dat ik gaandeweg in dit verhaal werd gezogen en tegen het einde ronduit geemotioneerd op de bank zat. Een ogenschijnlijk soap-achtig plot wordt met zoveel respect en gevoel gebracht dat het uiteindelijk tot een emotionele climax leidt. Noriko's gevoelens liggen veel moeilijker dan simpelweg niet willen conformeren aan de eisen van de samenleving. Ze maakt zich zorgen over het welzijn van haar vader die er alleen voor staat. Tegelijkertijd zal er natuurlijk zeker meer aan de hand zijn. Het feit dat zij op haar 27ste nog steeds niet getrouwd is, is op zichzelf al genoeg bewijs in het Japan van de jaren 50. Daar hoef je eigenlijk geen woord aan vuil te maken en dat doet Ozu ook niet. Ik vind het heel knap hoeveel Ozu duidelijk maakt zonder dialoog. Men zegt hier op het forum nog al eens dat er weinig gebeurt in de film, maar tussen de regels door worstelen bijna alle personages op een of andere manier met relaties en huwelijken en de veranderende conventies hieromtrent. Vader wil misschien toch wel hertrouwen, iets wat door zijn dochters als onfatsoenlijk wordt beschouwd. Zus Aya is gescheiden van haar man, die een klootzak was. Ook dat was, en is nog steeds, niet gewoon in Japan. De vriend van de vader is hertrouwd met een jong ding en Hittori probeert Noriko mee te krijgen naar een concert ondanks dat hij reeds verloofd is. Centrale thema van Banshun lijkt me dan ook veel meer de veranderende conventies rondom de relatie tussen man en vrouw. Wat mag wel en wat is uit den boze, steeds meer lijkt te mogen, of in ieder geval te gebeuren onder invloed van het Westen. Her en der spelen kinders honkbal, lijken mensen op Gary Cooper en prijken Coca Cola advertenties langs de weg. Lijkt mij ook dat deze dingen niet voor niets in beeld worden gebracht. De deur die Amerika open heeft getrapt na de Tweede Wereldoorlog veranderen het land en de cultuur in sneltreinvaart.

Ik vond dit een hele fijne eerste kennismaking met Ozu. Ik was me er niet zo van bewust dat dit ook gelijk een van zijn beter gewaardeerde films is. Ik ga me de komende maand verdiepen in Ozu's oevure. Einde van de maand hoop ik af te sluiten met Tokyo Story en deze regisseur wat beter te kennen.

avatar van HarmJanStegenga
3,5
Mijn 2e Ozu pas. 'Banshun' is me prima bevallen. Een mooi verhaal over een vader en dochter. Het einde van een bepaalde levensfase voor beide en alle invloeden (veelal van buiten) die daarbij komen kijken. Constant spelen dingen uit het verleden mee. Ziekte, dood en andere zware tijden die beide hebben doorstaan. Bepaalde scenes zijn erg sterk; het leugentje van Pa, het moment dat Noriko aangeeft helemaal niet te willen trouwen, maar gewoon bij haar vader wil blijven en het einde zelf; de lege kamers en vader die alleen thuis komt. Soms aan de trage kant, maar bij vlagen bijzonder sterk. De minimalistische aanpak werkt uitstekend, Ozu weet bepaalde stiltes pijnlijk mooi over te brengen. Jep, hele mooie film.

avatar van kappeuter
3,0
kappeuter (crew)
Krijgt re-release in de bioscoop via EYE: vanaf 16 juni in de bioscoop

4,5
Net als "Tokyo Story" een meesterwerkje van Yasujirô Ozu.
Wonderbaarlijk hoe met zo'n eenvoudig gegeven zo'n knappe, emotioneel geladen film te maken valt en wat een schitterende actrice is Setsuko Hara. Verbluffend hoe ze overstapt van gelukzalig lachen naar ernstig en zelfs haterig kijken en innerlijke pijn verbijtend als ze verneemt dat haar vader instemt met een huwelijk voor haar en terzelfdertijd niet onwillig is om zelf te hertrouwen.
Net als in "Tokyo Story" kiest de camera voor enkele vaste posities, waardoor personages in en uit het beeld gaan.
Zit er ook wat symboliek in de opnames van het woud, de dode bomen ? Eenzaamheid ?
Ook heel mooie, vaak weemoedige muziek en meerdere markante scènes met vader en dochter en ook deze met de twee mannen, naar het einde toe, mijmerig over aspecten van het leven en alleszins de schitterende, innemende slotscène.
Prachtige film over de vader-dochter-relatie.

avatar van TheBunk
5,0
Pas in zijn films na de oorlog, vanaf Banshun, perfectioneerde Ozu zijn manier van filmen. Vanaf dan zorgt de uniformiteit van zijn beeldtaal voor een volledig homogeen geheel. Verrassend is het misschien niet, het werkt wel. Een misvatting is dat er geen actie in de films van Ozu zit. Dit is onjuist en het tegenovergestelde is waar; in vrijwel elk shot zit beweging, al komt die bijna altijd altijd van de personages. De cameraposities, de kadrering en het gebrek aan dynamiek zijn allemaal essentieel voor Ozu om zijn visie over te brengen. Samen met de gedisciplineerde manier van acteursregie en de minutieuze productievoorbereiding zorgt deze werkwijze voor een cohesieve naoorlogse filmografie. De invloed (zie bovenstaand kader) van Ozu op hedendaagse filmauteurs in Japan en daarbuiten is nog steeds enorm. De grootste aantrekkingskracht in de films van Ozu zit, met name in de Noriko-trilogie, in de onmiskenbare melancholiek en de schoonheid van het alledaagse. Het is poëzie, gevangen in beeldtaal.

Lees verder op Cinema Interruptus

avatar van BBarbie
3,5
Na Tôkyô Monogatari mijn tweede Ozu. Het is zonder meer een mooie film, maar toch minder. Naast de andermaal opvallende cameravoering moet deze film m.i. het vooral hebben van de uitstekende vertolking van de haast betoverende Setsuko Hara, want in het verhaal zit op zich (te) weinig ontwikkeling, waardoor mijn aandacht op d’n duur enigszins ging verslappen.

Ik heb deel twee —Bakushû— van Ozu’s trilogie nog te gaan, maar ik wacht daar nog even mee omdat ik bang ben dat mijn oordeel daarover anders teveel last zal hebben van de slagschaduw van deze film.

avatar van mjk87
4,0
Bijzondere film. Erg mooi beeld van het Japan vlak na de oorlog dat onder westerse invloeden langzaamaan verandert in een minder traditionele maatschappij. En de vraag is: wat doet dat met mensen. Erg boeiend en goed op film gezet. Een beetje de thema's die Antonioni ook heeft, al toont hij dat in architectuur en Ozu dit in kleding (ik heb Noriko niet in Kimono gezien) en beeldmerken. Geweldig geacteerd ook. De lach van Hara is er soms net over in het begin, maar daarna komt ze des te harder terug. Ryû heeft de mooiste rol, prachtig ingetogen. Het is echter wel dat de film soms vrij episodisch is. Het is daarmee wel een film die ontroert, maar niet één die je meetrekt en echt onder de huid kruipt. 4,0*.

avatar van tbouwh
4,0
Het zit 'em in de eenvoud... regelmatig moeten glimlachen om de meest simpele dingen. Die agent bijvoorbeeld die in beeld geframed wordt nadat mevrouw een portemonnee op straat heeft gevonden. Of de dialogen die soms onbedoeld droogkomisch worden. Tegelijk is het een eenvoudige, maar daardoor juist prachtige film over thema's die ook vandaag de dag nog relevant zijn - al kan ik me voorstellen dat de melodramatische manier waarop ze in Late Spring worden gebracht niet iedere hedendaagse kijker meer zal bevallen.

Shout-out trouwens naar die sequentie in het theater. Los had ik die muziek afgrijselijk gevonden, maar hier deed het iets met me, in combinatie met de bedeesd gemonteerde beelden. Puurheid van die cultuur misschien?

avatar van Dievegge
4,5
De titel is symbolisch: Noriko is nog in de lente van haar leven, maar niet meer voor lang. Volgens de Japanse traditie moet ze dringend trouwen. Dat is in strijd met haar individuele verlangens. Haar stralende glimlach geeft aan dat ze gelukkig is met de huidige situatie, thuis bij haar vader. De enige andere man met wie ze een band heeft, is al verloofd met iemand anders. Onvermijdelijk moet het individu plooien voor de traditie, en zie je die glimlach stilaan wegebben. Wanneer haar vader dat leugentje om bestwil vertelt, zie je dat aan de micro-expressie op z'n gezicht; even trekt een spiertje samen.

Er is aandacht voor het traditionele Japan: thee, sake, pagodes, kimono's, no-theater. Toch zitten er ook moderne en westerse elementen in: slagroomtaart, honkbal en Gary Cooper. De tegenstelling tussen de metropool Tokyo en het rustige Kyoto wordt uitgespeeld. Naar de oorlog wordt slechts kort verwezen als een economisch moeilijke periode. De camera staat meestal stil, wat past bij het behouden tempo. Licht en schaduw worden benut. Het fietstochtje levert mooie beelden op.

avatar van Flavio
4,0
Flavio (moderator)
Erg mooi, maar, oneerbiedig gezegd, ook erg Ozu. Ik denk dat de eerste film die je van deze regisseur ziet wel de meeste impact heeft. Bij mij was dat Tokyo Story, die ik geweldig vond en een spaarzame 4,5 ster gaf, deze komt uit op 4 sterren, maar had ik eerst Banshun gezien was het wellicht andersom geweest. Het gebrek aan verrassing wordt overigens meer dan goed gemaakt door Ozu's subtiele regie en het mooie ingetogen spel van zijn acteurs.

Baggerman schreef:
Vooral Setsuko Hara acteert erg sterk. Ik blijf het echter wel raar en ongeloofwaardig vinden dat zij in toch al drie Ozu-films 'oude' vrijster speelt! WTF???

Zo'n mooie meid steeds ongehuwd? Zijn die Jappen blind ofzo? Daar rennen toch alle mannen achteraan?


Beetje laat misschien, maar dat thema van de ongehuwde jonge vrouw moet denk ik bezien worden in de tijd waarin het zich afspeelt, net na de Tweede Wereldoorlog. Meer dan twee miljoen Japanse soldaten zijn gesneuveld, dus er zal in 1949 ongetwijfeld een overschot aan huwbare vrouwen zijn geweest. Ben het wel met je eens (tenminste, als je er 9 jaar later nog steeds zo over denkt...) dat Setsuko Hara een schatje was, beetje girl next door maar stiekem bloedmooi.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:06 uur

geplaatst: vandaag om 14:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.