Banshun (1949)

Prachtige film van Yasujiro Ozu. Zijn kenmerkende regiestijl geeft alle ruimte om dit realistische en zeer treffende familieverhaal uit de doeken te doen. Nergens overhaast, heerlijke rust. Chishu Ryu is na Toshirô Mifune mijn favoriete Japanse acteur. Met zijn prachtige sympathieke gezicht is het onmogelijk om hem niet te mogen. Setsuko Hara die de dochter speelt is trouwes ook een erg mooie vrouw. Net iets minder sterk dan Tokyo monogatari, maar nog steeds een sublieme film over het naoorlogse familieleven in Japan. ****½

Op een paar leuke symbolische dialogen over radijsjes en rustig in de wind wapperende boomblaadjes na kon m'n eerste Ozu me niet overtuigen. Die irritante actrice (Hara), overdreven aanwezige muziek, het traaaaage verloop van het verhaal en de welhaast soapy gebeurtenissen... Het "mwa"-gehalte was voor mij erg hoog. Geen aangename eerste kennismaking met een schijnbaar briljant cineast.

Maak je dan maar op voor een grote teleurstelling Goodfella want naar het schijnt is zowat elke film van Ozu een documentatie van het leven in Japan in de jaren 40/50. Echte mensen, dagelijkse relaties en perikelen en allerdaagse gebeurtenissen. De kracht en de ontroering van Ozu's films zit 'm in de eenvoud. De kijker associeert zich met deze allerdaagse perikelen en deze doodgewone personages. In ieder geval, zo werkt het voor mij (en voor vele anderen). Ik ben bang dat geen enkele Ozu je zal bevallen (ik heb deze film nog niet gezien by the way).

Ozu is bepaald ook niet mijn cup of tea, maar deze opmerking bevalt me niet echt. Waarom is het een irritante actrice, en op basis waarvan denk je dat te kunnen beoordelen; hoeveel van haar films heb je gezien? Haar personage bevalt je niet, dus het is meteen een irritante actrice? (een beetje het Vivien Leigh syndroom lijkt het wel) Setsuko rules (net als Chishu Ryu overigens)

Nah zo ernstig was het nou ook weer niet hoor. Het was vooral die manische glimlach die gedurende het eerste uur van de film geforceerd non-stop op haar gezicht zat geplakt die me de nodige ergernissen bezorgde, verder was het een best redelijke performance. Dus het was wellicht haar karakter dat me op die momenten niet aanstond, niet zozeer een persoonlijke aanval op jouw Setsuko

Ramon.... ik geef Ozu binnenkort nog wel een kans met Tokyo Story, maar als die me ook zo tegenvalt dan vrees ik inderdaad het ergste...

Banshun tegenvallen??

Iig, als Tokyo Story je niet bevalt, kun je je maar beter niet meer vertonen hier :P

Ook voor mij was dit de eerste Ozu, maar ik vond m geenszins tegenvallen. Erg mooi, en erg interessant gebruik van de camera; geen camerabewegingen, geen in- of uitzooms, veelal vanuit een laag-bij-de-gronds perspectief. Ook was de film aangenaam rustig, tenminste, als je die schreeuwerige Mifune van de Kurosawa films gewend bent (wat overigens geen kritiek is). Ik zal zeker meer films van Ozu gaan checken. 4,5*

als men gaat zeiken over langzaamheid dan moet men geen Ozu kijken. Simpel.

4*

pff, best wel een tegenvaller, de eerste Ozu die ik zie.

Muziek is "verschrikkelijk" en de "soapy"-gesprekken ook.

Er zit geen lekkere dramatische vaart in, het kabbelt en af en toe zijn er emoties, maar bijna zelden gaat het verder dan een GTST-niveau.

Met heel veel moeite 3 hele kleine sterretjes.

Deze film viel me zeker niet tegen. Het is zeker geen briljantje zoals een Kurosawa, maar zeer zeker niet slecht.

Het door elkaar lopen van het traditionele en 'modernisme', zowel qua denken als qua uiterlijkheden, vond ik erg mooi gedaan.

Daarnaast ben ik erg blij met het duidelijk aanwezig zijn van emotie, wat ik vaak in Japanse films node mis. Daarentegen vind ik het wel weer zonde dat het 'traditionele' overwint. Er had zoveel meer in dit verhaal gezeten, zoveel onbenutte mogelijkheden, toch jammer dat die zijn blijven liggen.

Totaal niet te vergelijken, die twee regisseurs. Ik ga trouwens naar een 5*. Ozu is geniaal.

Sorry voor mijn gebrek aan kennis voor wat betreft Japanse regisseurs. Kurosawa was tot nu toe de enige en eerste die ik kon waarderen uit dat land en die tijd, sinds vanavond is Ozu de tweede. Vandaar mijn vergelijking. Ik realiseer me dat de vergelijking nogal kort-door-de-bocht is, maar ik heb alleen Kurosawa als vergelijk-materiaal.

No sweat!

Punt is juist dat Kurosawa's films juist heel Westers georienteerd zijn terwijl Ozu's oeuvre juist door en door Japans is. Ozu wordt vaak een classicist pur sang genoemd.

De reactie van met name Fisherking valt me tegen. Ik had er mijn geld op gezet dat hij Ozu juist fantastisch zou vinden. Niet erg verder, maar dat argument dat ie gebruikt kan echt niet...

Ozu's films zijn per definitie de absolute tegenpool van een soap; subtiel, ingetogen, observerend en VERRE van melodramatisch. Een dramatische vaart zoeken in een Ozu is dan ook van den zotte. Een vergelijking met GTST is nog een graadje zotter zelfs. Ozu's camera observeert het dagelijks leven (in Japan, maar zijn thema's zijn universeel) en registreert onze dagelijkse drama's zonder technieken aan te wenden die tot doel hebben ons traanvocht uit te melken. Zijn films zijn oprecht. De emoties die ik ervaar bij het kijken van een Ozu komen voort uit totale herkenbaarheid van de huiselijke drama's die hij observeert: een dochter die haar vader niet wil verlaten voor een echtgenoot - een man die onenigheid krijgt met zijn vrouw omdat ie golfclubs heeft gekocht met het geld uit het huishoudpotje - een paar jonge kinderen die hun vader laf vinden omdat ie kruipt voor zijn werkgever etc. Allerdaags drama's, dingen die we veel frequenter meemaken dan de grote melodrama's des levens. Behandelt Ozu zo'n groot drama wel (de dood is een thema dat regelmatig in zijn oeuvre voorkomt) dan is het nog observerend en registrerend en ontstript van vals sentiment. Maar Ozu houdt zich vooral bezig met generatie-conflicten en de veranderingen die de tijd met zich meebrengt. Ik ken geen enkele regisseur die zo oprecht is in zijn films. Aki Kaurismaki, Wim Wenders, Hou Hsiao-Hsien zijn regisseurs die Ozu haast beschouwen als een God en sterk beinvloed zijn door zijn werk. Ik denk dat als je een lijst zou plaatsen met regisseurs die beinvloed zijn door Ozu, dan zou je een grotere waslijst krijgen dan bij ieder ander groot regisseur in de database.

Zelfs in het moderne Tokyo.Sora zijn de Ozu-sporen evident: de registrerende camera, de pillow-shots van een gebouw of van een lucht, dezelfde pacing, dezelfde subtiele emotie...

Gewoon herzien over een tijdje FK en nooit meer dat vieze GTST-woord in je mond nemen.

Ach, ik kwam op dat woord door de wat storende, kermisachtige muziek die voornamelijk in het begin van de film zit, en op mij een effect heeft van te buitensporige muziek, dat bij een "stomme" film lijkt te horen. Dan zit je al niet meer lekker te kijken natuurlijk.

Ik zal hem nog wel eens herzien, misschien was het gister geen gelukkig gesternte.

Tot een half uur voor het einde langzaam, maar redelijk genietbaar, omdat je de karakters beter leert kennen en de film ondanks het gebrek aan spanning redelijk boeiend blijft. Daarna is het echter veel van hetzelfde, met een erg nederig wordende dochter, die na wat bemoedigende woorden van haar vader haarzelf wel heel makkelijk 100 % laat ompraten. Om vervolgens als kijker de bruidegom niet eens te zien te krijgen…
Jammer want na het eerste deel had er meer in gezeten

1,5 ster

We hebben het hier toch over Banshun he? Toch niet Scream 4? Spanning?!

Ik bedoel gebrek aan spanning in de zin van dat er letterlijk erg weinig gebeurt, en dat je als kijker dus geboeid moet worden zonder veel spanning. Spanning/ontspanning, dan is Banshun erg ontspannen

Dat klopt, wat ook tevens de charme is.

Banshun geen film voor mensen met haast. Nu had ik gisterenavond ook niet echt haast dus dat kwam mooi uit.

Film met zeker positieve punten maar toch ook wat zaken die me minder goed bevielen. Ik vond deze film vooral intressant om te bekijken als een soort document over het tijdsbeeld van Japan na WO II. Film vertelt over doodgewone mensen en hun doen en laten en neemt hier ook erg ruim de tijd voor (soms wat te ruim zelfs). Opvallend hierbij vond ik de mix van traditionele japanse cultuur elementen (de theeceremonie in het begin) en de invloed van westerse cultuur (de kleding van de meisjes en de interieurs van de huizen). De cameravoering is erg mooi en strak gedaan, veel mooie buitenshots afgewisseld met conversaties in huis rond de allerdaagse bezigheden. Ozu geeft je daarbij soms het idee dat je als een vlieg op de muur geplakt zit om mee te kijken en te luisteren.

Wat beviel me iets minder aan de film? Nu hij is soms erg traag, en dan bedoel ik echt niet vooruit te branden zo traag. Misschien komt dit ook wel omdat er niet zo bar veel gebeurt in die ruime anderhalf uur dat de film duurt. Ook niet alle conversaties zijn even boeiend (al kan ik veel gemist hebben door de uiterst belabberde ondertiteling). Het zoetsappige oosterse deuntje de hele film door vond ik dan ook weer een van de niet zo'n geweldige keuzes van de makers.

Banshun, intressant tijdsbeeld, karakters die hoewel vooral in het begin wat vreemd overkomen toch m'n sympathie wisten te winnen en gewoon relaxed om te kijken, geen hysterie, geen gestress. Ondanks de wat mindere punten een hele goede 3.5*

Dat was ik nog vergeten, maar dat was echt een ramp inderdaad

Banshun is een film die langzaam op gang komt. Vooral de bedroevend slechte soundtrack maakt het begin niet al te best. Langzamerhand werd ik echter ingekapseld in het simpele verhaal en de complexe emoties. De terugkerende handelingen van de personages en de herkenbare filmstijl van Ozu, met bijvoorbeeld veel shots vanaf de grond, scheppen op een sterke manier de sfeer van het familieleven en de overgang van de jeugd naar volwassenheid (late spring). Paradoxaal genoeg zijn juist de onbetekenende details in deze film zo opvallend. Ze zorgen voor puurheid, echtheid.

Het prachtige gesprek over geluk tussen vader en dochter aan het eind van de film is een van de hoogtepunten. Een scene boordevol liefde tussen twee mensen die net onder de oppervlakte blijft, zodat je de neiging krijgt om te schreeuwen: geef elkaar nu onmiddellijk een knuffel!

Overigens heb ik ook nog nooit iemand zo mooi een appel zien schillen.

Vanwege het matige begin net geen vier sterren. 3,5*

5*

wat een mooie film!

Ozu geeft een goed beeld van het Japan van vlak na de oorlog.

Er zitten zo veel mooie momenten in:

Niet alleen het schillen van die appel is prachtig, maar vele alledaagse dingen, zoals de vader die zijn teennagels knipt, of Aya die van bij zo'n laag Japans tafeltje opstaat en last heeft van haar benen die slapen.

Hoogtepunt voor mij was de scene in het Noh-theater, en daarna als Noriko en haar vader weer op straat lopen.

En dat alles op een kalme, bijna minimalistische manier gefilmd.

Banshun haalt net niet het emotie-niveau van Tokyo Story.

Mooi verhaal, de registrerende kunde van Ozu en camera-man, fijne soundtrack, en veel prachtige scenes, zoals de fiets-scene en het Noh-theater. Het stuk dat gespeeld werd in het Noh-theater, had dat inhoudelijk iets te maken met het thema van de film? Het lied werd niet ondertiteld namelijk...iemand?

Lovende woorden inderdaad, en toch 'maar' 3,5 sterren. Daar is 1 hoofdreden voor: (zie ook poster) de lach van Setsuko Hara. Op de meest vreemde en onlogische momenten [bijv. de scene dat ze met die professor aan de bar zit en zegt dat ze het onrein vindt dat hij is hertrouwd] in de film (m.n. in het eerste gedeelte) staat die lach op haar gelaat. Pure ergernis mijnerzijde. Ik ben niet de enige lees ik.

Ozu's stijl en thematiek bevalt me prima. Grootste persoonlijke gebrek is dat ik me niet 100% kan identificeren met de Japanse cultuur. Ik voel me meer een toerist dan een aanwezig familielid die alles bekijkt vanuit de luie stoel.

Dat vond ik juist erg goed. Dit is een film zonder voorbestudeerde emoties en bijbehorende gelaatsuitdrukkingen. De lach van Setsuko Hara kwam heel natuurlijk over, passend bij het karakter. Daarbij geeft het de verdwijning van die lach extra gewicht.

Dit lijkt me een film die bij herziening gaat stijgen naar 4*. Misschien een tweede rondje pakket-service.

Omdat ik die andere Ozu-film die ik ooit gezien heb alweer ben vergeten (ik heb er blijkbaar niet eens op gestemd, en met mijn enige herinnering dat er een seizoen in de titel zat zal ik ook niet ver komen ) een tweede poging gedaan met Late Spring. Toen ik las waar het over ging, had ik er eigenlijk niet veel zin in. Toen de film een half uurtje bezig was, dacht ik 'mwa, niet slecht, maar nogal banaal, dat zullen 3 sterren worden of zo'. Nog een half uur later was daar al een halfje bij, en nu zit ik aan vier. Waarom? De film heeft tijd nodig (en die neemt hij ook ruimschoots), de personages groeien, en langzaam maar zeker neemt ook de rustige kalmte van de film je in zijn greep. Het is een soap, maar wel een met heel mooie beelden, en een heerlijk traag tempo. De personages zijn eenvoudig, maar heel menselijk en ontroerend.

Ik weet niet of ik een fan van Ozu ga worden, maar nu en dan een filmpje moet wel lukken. Ik denk dat je vooral niet te veel van hem moet zien, want dat het dan gaat beginnen vervelen.

Bij mij wel met ondertitels, en ik heb er evenmin iets van begrepen. Japanse film lukt nog wel, maar dat theater is me toch net iets té vreemd. Heel poëtische tekst wel, maar ik had niet de tijd om er iets uit te halen, behalve een hoop plantennamen .

Mijn allereerste Ozu film. Eigenlijk best gek, aangezien ik al ruim over de honderd Japanse films gezien heb. Maargoed, beter laat dan nooit..

Erg mooie film die over het dagelijks van een vader en dochter verteld. Het verschil tussen het Japan van toen en het van nu is goed te merken, maar desalniettemin zijn er (in films) zeker overeenkomsten te maken. Het Japanse volk is erg beleeft, en ik zie meer (mooiere) tradities die nogsteeds leven.

Het verhaal van de film leek op het begin niet erg bijzonder, maar naar het einde toe ontpopt zich een mooi liefdesverhaal tussen dochter en vader. Ik lees hierboven dat het Noh-theater (prachtige scène overigens) bij sommigen wel ondertitelt was. Bij mijn versie niet, kan iemand die hier posten (Freud)? Ik ben erg benieuwd hoe het zich verhoudt tot het thema van de film.

Een erg fijne film, die in zijn simpelheid eigenlijk best complex is. Mooie camerastandpunten, en een film als Tokyo.Sora heeft hier inderdaad wel iets weg van. Alhoewel ik moet zeggen dat die me toch wel veel dieper ontroerde.

4*

Vergeet Gary Cooper niet!

Precies, dat is een gevoel dat je krijgt als westerse kijker. Net als de aangehaalde glimlach van Noriko die vreemd op ons overkomt. Simpelweg een verschil met de Japanse cultuur, waar innerlijke gevoelens en het tonen van emoties zich heel anders tot elkaar verhouden.

Dit was Ozu's eerste echte familiedrama. De film waarin hij zijn definitieve stijl schijnt te hebben gevonden. Veel thema's uit deze film keren terug in latere films. Het geweldige koppel Setsuko Hara en Chishu Ryu ook.

Ik vond het wederom een prachtige film die niet veel onderdoet voor Tokyo Monegatari. Ontzettend mooi verhaal over een vader en een dochter voor wie hun tijd samen voorbij is. Over elkaar loslaten, na heel moeilijke tijden samen te hebben doorstaan. Er wordt verwezen naar de dood van de moeder, voedselschaarste en gedwongen arbeid in de oorlog en ziekte van de dochter. Achter de relatie tussen de twee zitten bergen gedeelde emotie, enorm veel gedeeld verdriet. Nu is de oorlog voorbij. Noriko is 27, weer gezond en stabiel. En al 27. En dan is het tijd om afscheid te nemen.

Ozu-films nemen de tijd om me langzaam in beslag te nemen. In het begin vind ik het al mooi. Maar tegen het einde ben ik diep geraakt. Het gesprek tussen Noriko en haar vader is prachtig, maar meer van de scenes tegen het einde (de rennende kinderen die naar de bruid gaan kijken, de lege kamers van het huis, het gesprek tussen de drinkende vader en tante en de schitterende eindscene waarin de vader thuiskomt) zijn van een enorme zeggingskracht en schoonheid.

Zeer onder de indruk van deze prachtige film.

4.5*

Op mijn DVD was het theaterstuk trouwens ondertiteld. Ik zal het een keer uitschrijven en posten voor de belangstellenden.