Banshun (1949)

Tot een half uur voor het einde langzaam, maar redelijk genietbaar, omdat je de karakters beter leert kennen en de film ondanks het gebrek aan spanning redelijk boeiend blijft. Daarna is het echter veel van hetzelfde, met een erg nederig wordende dochter, die na wat bemoedigende woorden van haar vader haarzelf wel heel makkelijk 100 % laat ompraten. Om vervolgens als kijker de bruidegom niet eens te zien te krijgen…
Jammer want na het eerste deel had er meer in gezeten

1,5 ster

Banshun geen film voor mensen met haast. Nu had ik gisterenavond ook niet echt haast dus dat kwam mooi uit.

Film met zeker positieve punten maar toch ook wat zaken die me minder goed bevielen. Ik vond deze film vooral intressant om te bekijken als een soort document over het tijdsbeeld van Japan na WO II. Film vertelt over doodgewone mensen en hun doen en laten en neemt hier ook erg ruim de tijd voor (soms wat te ruim zelfs). Opvallend hierbij vond ik de mix van traditionele japanse cultuur elementen (de theeceremonie in het begin) en de invloed van westerse cultuur (de kleding van de meisjes en de interieurs van de huizen). De cameravoering is erg mooi en strak gedaan, veel mooie buitenshots afgewisseld met conversaties in huis rond de allerdaagse bezigheden. Ozu geeft je daarbij soms het idee dat je als een vlieg op de muur geplakt zit om mee te kijken en te luisteren.

Wat beviel me iets minder aan de film? Nu hij is soms erg traag, en dan bedoel ik echt niet vooruit te branden zo traag. Misschien komt dit ook wel omdat er niet zo bar veel gebeurt in die ruime anderhalf uur dat de film duurt. Ook niet alle conversaties zijn even boeiend (al kan ik veel gemist hebben door de uiterst belabberde ondertiteling). Het zoetsappige oosterse deuntje de hele film door vond ik dan ook weer een van de niet zo'n geweldige keuzes van de makers.

Banshun, intressant tijdsbeeld, karakters die hoewel vooral in het begin wat vreemd overkomen toch m'n sympathie wisten te winnen en gewoon relaxed om te kijken, geen hysterie, geen gestress. Ondanks de wat mindere punten een hele goede 3.5*

Banshun is een film die langzaam op gang komt. Vooral de bedroevend slechte soundtrack maakt het begin niet al te best. Langzamerhand werd ik echter ingekapseld in het simpele verhaal en de complexe emoties. De terugkerende handelingen van de personages en de herkenbare filmstijl van Ozu, met bijvoorbeeld veel shots vanaf de grond, scheppen op een sterke manier de sfeer van het familieleven en de overgang van de jeugd naar volwassenheid (late spring). Paradoxaal genoeg zijn juist de onbetekenende details in deze film zo opvallend. Ze zorgen voor puurheid, echtheid.

Het prachtige gesprek over geluk tussen vader en dochter aan het eind van de film is een van de hoogtepunten. Een scene boordevol liefde tussen twee mensen die net onder de oppervlakte blijft, zodat je de neiging krijgt om te schreeuwen: geef elkaar nu onmiddellijk een knuffel!

Overigens heb ik ook nog nooit iemand zo mooi een appel zien schillen.

Vanwege het matige begin net geen vier sterren. 3,5*

Banshun haalt net niet het emotie-niveau van Tokyo Story.

Mooi verhaal, de registrerende kunde van Ozu en camera-man, fijne soundtrack, en veel prachtige scenes, zoals de fiets-scene en het Noh-theater. Het stuk dat gespeeld werd in het Noh-theater, had dat inhoudelijk iets te maken met het thema van de film? Het lied werd niet ondertiteld namelijk...iemand?

Lovende woorden inderdaad, en toch 'maar' 3,5 sterren. Daar is 1 hoofdreden voor: (zie ook poster) de lach van Setsuko Hara. Op de meest vreemde en onlogische momenten [bijv. de scene dat ze met die professor aan de bar zit en zegt dat ze het onrein vindt dat hij is hertrouwd] in de film (m.n. in het eerste gedeelte) staat die lach op haar gelaat. Pure ergernis mijnerzijde. Ik ben niet de enige lees ik.

Ozu's stijl en thematiek bevalt me prima. Grootste persoonlijke gebrek is dat ik me niet 100% kan identificeren met de Japanse cultuur. Ik voel me meer een toerist dan een aanwezig familielid die alles bekijkt vanuit de luie stoel.

Omdat ik die andere Ozu-film die ik ooit gezien heb alweer ben vergeten (ik heb er blijkbaar niet eens op gestemd, en met mijn enige herinnering dat er een seizoen in de titel zat zal ik ook niet ver komen ) een tweede poging gedaan met Late Spring. Toen ik las waar het over ging, had ik er eigenlijk niet veel zin in. Toen de film een half uurtje bezig was, dacht ik 'mwa, niet slecht, maar nogal banaal, dat zullen 3 sterren worden of zo'. Nog een half uur later was daar al een halfje bij, en nu zit ik aan vier. Waarom? De film heeft tijd nodig (en die neemt hij ook ruimschoots), de personages groeien, en langzaam maar zeker neemt ook de rustige kalmte van de film je in zijn greep. Het is een soap, maar wel een met heel mooie beelden, en een heerlijk traag tempo. De personages zijn eenvoudig, maar heel menselijk en ontroerend.

Ik weet niet of ik een fan van Ozu ga worden, maar nu en dan een filmpje moet wel lukken. Ik denk dat je vooral niet te veel van hem moet zien, want dat het dan gaat beginnen vervelen.

Dit was Ozu's eerste echte familiedrama. De film waarin hij zijn definitieve stijl schijnt te hebben gevonden. Veel thema's uit deze film keren terug in latere films. Het geweldige koppel Setsuko Hara en Chishu Ryu ook.

Ik vond het wederom een prachtige film die niet veel onderdoet voor Tokyo Monegatari. Ontzettend mooi verhaal over een vader en een dochter voor wie hun tijd samen voorbij is. Over elkaar loslaten, na heel moeilijke tijden samen te hebben doorstaan. Er wordt verwezen naar de dood van de moeder, voedselschaarste en gedwongen arbeid in de oorlog en ziekte van de dochter. Achter de relatie tussen de twee zitten bergen gedeelde emotie, enorm veel gedeeld verdriet. Nu is de oorlog voorbij. Noriko is 27, weer gezond en stabiel. En al 27. En dan is het tijd om afscheid te nemen.

Ozu-films nemen de tijd om me langzaam in beslag te nemen. In het begin vind ik het al mooi. Maar tegen het einde ben ik diep geraakt. Het gesprek tussen Noriko en haar vader is prachtig, maar meer van de scenes tegen het einde (de rennende kinderen die naar de bruid gaan kijken, de lege kamers van het huis, het gesprek tussen de drinkende vader en tante en de schitterende eindscene waarin de vader thuiskomt) zijn van een enorme zeggingskracht en schoonheid.

Zeer onder de indruk van deze prachtige film.

4.5*

Op mijn DVD was het theaterstuk trouwens ondertiteld. Ik zal het een keer uitschrijven en posten voor de belangstellenden.

Ozu weet mij met deze film absoluut te overtuigen. Met name het laatste deel van de film is zo verschrikkelijk krachtig, dat effect wordt nog eens versterkt door het rustige tempo van de film. Met name de relatie tussen de vader en dochter is aan de ene kant complex, maar aan de andere kant vrij logisch.

Hoewel er verschillende interpretaties mogelijk zijn, vond ik het vooral krachtig hoe erg de sociale druk van buitenaf de levens van mensen kan bepalen. Uiteindelijk willen zowel vader en dochter niet dat hun situatie verandert, maar zwichten zij voor de druk van buitenaf.

Ook zelden zo'n krachtige slotscène gezien. Opvallend dat de glimlach van Setsuko Hara in deze film daadwerkelijk een diepere betekenis voor mij had en maar weinig irriteert. Samen met Tôkyô Monogatari, zal Banshun de film zijn waardoor ik met veel waardering over Ozu kan praten. Ik kan nog steeds niet helemaal begrijpen waarom hij altijd dezelfde acteurs gebruikt, hoewel Chishu Ryu altijd uitstekend is. Toch ben ik na 5 films van Ozu redelijk overtuigd van zijn kwaliteiten.

Deze Ozu heeft lang op een kijkbeurt van me staan wachten. Op één o andere manier stond de synopsis me niet zo aan...

Maar (zoals zo vaak) moet je een boek niet op zijn kaft beoordelen en zat ik weer fout.

Want wat een mooie film, zeg! Ik prefereer deze boven Ohayu, Tôkyô Monogatari en Bakushû. Keek ook erg lekker weg, mede dankzij leuke breekpuntjes als: 'Sproeikopje', 'Viespeuk' en 'Harige Beer'!

Verder blijf ik het rustige tempo van Ozu, met de aandacht voor het gewone, zeer aangenaam vinden.

Vooral Setsuko Hara acteert erg sterk. Ik blijf het echter wel raar en ongeloofwaardig vinden dat zij in toch al drie Ozu-films 'oude' vrijster speelt! WTF???

Zo'n mooie meid steeds ongehuwd? Zijn die Jappen blind ofzo? Daar rennen toch alle mannen achteraan?

Zij is ook met lichtjaren voorsprong de actrice-met-de-liefste-uitstraling die ik ken!

Maar ook Chishu Ryu, de Christopher Lee van Japan, doet het weer uitstekend.

Echt mooi!!!!!!!

Huh? Ik zie de link niet.

Dit is mijn tweede Ozu, na het wonderlijke Tokyo Story en ook Banshun is me weer zeer goed bevallen. Als de volgende films die ik van hem zal zien ook van ongeveer dit niveau zijn zou hij wel eens een van mijn absolute favoriete regisseurs kunnen worden.

Ozu is echt een regisseur van het type meer is minder, en andersom natuurlijk. Er wordt best veel gepraat in deze film, maar de ontroering die Banshun teweeg brengt komt zelden voort uit wat de personages zeggen, maar juist wat ze niet zeggen in hun dialogen. Wat dat betrefd zijn hun gezichten ook weinig behulpzaam, want daarop is negen van de tien keer een brede, vriendelijke glimlach te zien, alsof de personages bang zijn dat de andere persoon zal sterven als hij of zij zou stoppen met lachen. We moeten voor het grootste deel zelf gissen naar wat de karakters denken, maar vaak ligt het voor de hand. Het contrast tussen hun onderhuidse droefheid met hun berustende houding en vriendelijke lach is op zichzelf al ontroerend.

Nou zijn er motieven waar ik zelf nog niet helemaal van uit ben wat het bewuste personage dacht. Zo weet ik niet waarom Noriko eigenlijk niet wilde trouwen. Vond ze de gedachte smerig? Maakte ze zich echt zo'n zorgen om haar vader? Wilde ze wachten op de perfecte man omdat ze een hopeloze romanticus is? Is ze de oorlogstrauma's nog niet geheel te boven gekomen? Heeft ze een hekel aan het idee van het huwelijk gekregen omdat het zo geforceerd wordt? Wellicht een beetje van dat allemaal. Verder gezochte motieven als incestueuze gevoelens van Noriko richting haar vader of dat ze lesbisch is kunnen we denk ik buiten beschouwing laten.

Feit is dat dergelijke motivaties van personages interessante vragen opleveren, maar niet het belangrijkste zijn. Juist hun onuitgesprokenheid, hun gevoel zich te moeten conformeren aan een samenleving die toch al zeer traditioneel is ingesteld en hun angst om anderen te kwetsen leveren de tragiek van het verhaal op. De vraag is wie uiteindelijk het offer zal brengen. Zal Noriko haar leven en kans op een huwelijk opofferen of zal hij een offer leveren die hem compleet eenzaam maakt? Het is knap hoeveel Ozu uit zo'n ogenschijnlijk soapachtig verhaaltje haalt. Zeker omdat Noriko's offer, waarvoor niet gekozen wordt, door de twee hoofdpersonen niet als offer gezien wordt, maar ze denken dat het er een is omdat de samenleving (gepersonificeerd door die tante) hun dit voorhoudt. Het uiteindelijke offer van de vader presenteren ze als geen offer, al voelt de vader het wel zo en wellicht komt op Noriko haar huwelijk ook zo over. Gelukkig houdt Ozu de bruidegom buiten beeld, waardoor we zelfs niet een klein waardeoordeel over hem kunnen vellen. Nu weten we alleen dat zijn mond op die van Gary Cooper lijkt. Ik ken geen huwelijken die op basis daarvan in stand zijn gebleven, maar toegegeven, het tegendeel is ook nooit bewezen.

Die Ozustijl is toch weer even wennen, maar werkt wederom fijn. Het is geen mooifilmer, maar dat camerastandpunt op die lage hoogte past er gewoon goed bij. Het lijkt ook altijd alsof de camera een onderdeel is van de meubels, dat daar geplaatst is door de personages. Dit meubelstuk kijkt vanuit een hoekje stiekem mee.

Het enige nadeel is de muziek, die soms net iets te nadrukkelijk aanwezig is. Dat kan natuurlijk niet bij een minimalistische film als dit. Daarbij raakte Tokyo Story mij op meerdere niveau's en leek die film net iets meer diepgang te hebben. Deze vergelijking mag echter nauwelijks als kritiek gelden voor het erg mooie Banshun.
4*

Met The End of Summer wist Ozu mij te betoveren...en al z'n andere films die ik heb gezien waren op z'n minst boeiend, maar hier slaat toch de verveling toe.

Paar mooie scenes, maar het verhaal is te veel door de tijd ingehaald, te saai.

Heel jammer dat Ozu dit zelf z'n mooiste film vond, mij kon het niet boeien.

Het heeft lang geduurd voordat ik mijn tweede Ozu heb mogen aanschouwen, maar gisteravond was het dan eindelijk zover.

Tôkyô Monogatari beviel uitstekend en ook deze film deed dat, al wordt het geweldige niveau van de eerstgenoemde net niet gehaald. Het verschil is echter miniem. Banshun is echter ook een fijne film, die in meerdere opzichten aan Tôkyô Monogatari doet denken. Zo spelen Setsuko Hara en Chishu Ryu wederom de voornaamste rollen. Hara is de dochter Noriko die eigenlijk al te lang vrijgezel is. Ze speelt uitstekend, ziet er geweldig uit en straalt ongelofelijk veel sympathie uit. Ryu is de vader, die het maar wat fijn vindt dat zijn dochter nog bij hem woont, maar daardoor wel haar "ontwikkeling” enigszins in de weg staat.

De band tussen vader en dochter wordt door Ozu op een uiterst fijne manier uitgewerkt. Beide karakters tonen vaak een lieftallige lach, maar onder die lach gaat vaak hun ware gesteldheid schuil, die meestal anders is dan de lach op het eerste gezicht zou doen vermoeden. Die gesteldheid is soms pijnlijk en aandoenlijk, maar doordat beide karakters erg sterk zijn, wordt het nooit te dramatisch. Noriko is duidelijk een vrouw die vindt dat als je trouwt je het met de juiste persoon moet doen. Van scheiden en opnieuw trouwen is ze niet gediend, en dat maakt ze iemand op een gegeven moment ook duidelijk.

Wat ik trouwens een erg mooie scène vond is het uiteindelijk omslagpunt in de film. Het non-verbale acteerwerk van Setsuko Hara is daar trouwens fantastisch. Als ze samen met haar vader in het theater zit, komt ze door een van tevoren verteld leugentje over dat haar vader misschien iemand op het oog heeft om te hertrouwen, tot het besef dat het voor haar beter is om ook te trouwen. Schitterend om te zien is dat.

Ja Ozu is fantastische filmmaker, dat is me na twee films van hem wel duidelijk. Ongelofelijk hoe goed en overtuigend hij een familiedrama zo weet uit te werken dat het ondanks de minimalistische aanpak, toch een enorme indruk maakt. De laatste vijf minuten van de film zijn ook erg mooi trouwens. Minuten, waarin wederom weinig tot niets wordt gezegd, maar de beelden en het non-verbale dat de kijker te zien krijgt, spreekt wel voor zich.

Een zeer mooie film dus wederom van Ozu en mijn derde film van hem gaat sneller aan de beurt komen, daar ben ik wel zeker van.

4,5*

Best mooi drama van Ozu. Met zijn favoriete thema 'familie' gaat ie flink aan de haal. Een vrouw, iets van dertig jaar ofzo, woont en verzorgt haar vader, omdat ie alleen is. Haar omgeving vindt echter dat het eens tijd wordt dat ze gaat trouwen. Wat volgt, is een interessant kijkje in de Japanse omgangsvormen en familiaire verhoudingen. Ik blijf dat fascinerend vinden. De film zelf heeft trouwens geen enkele poespas (Ozu eigen lijkt me), tikkeltje traag ook, maar met een mooi slot dat de moeite waard is.

Met het oog op een special in Filmhuis Den Haag waar men een vijftal latere films uit het oeuvre van Ozu gaat vertonen op het witte doek, heb ik eindelijk de DVD box aangebroken die hier al veel te lang ongebruikt staat. Late Spring is de oudste telg uit de doos, dus leek me een logisch beginpunt van deze regisseur waar ik al zoveel over heb gehoord, maar nog niets van heb gezien. Een regisseur zo invloedrijk in de filmgeschiedenis moet ik toch zeker kennen en begrijpen, dus nu is misschien wel het beste moment om te beginnen.

Wat ik van Ozu van tevoren al wist is wat iedereen van hem weet, hij maakt rustig voortkabbelende, familiedrama's die een veranderende Japanse samenleving treffend in beeld brengen en heeft een scala aan cinematografische handelsmerken waaronder de laag bij de grond geplaatste camera en de sfeervolle, doch soms triviale, shots van stad, dorp en land tussen de scenes door. Dat kom je inderdaad allemaal tegen. Het is een redelijk eenvoudig te onderscheiden regisseur, al was het maar door de fijne cast, die ook steeds terugkeert in zijn films.

Er is al veel gezegd over Banshun, dus laat ik het houden op hoe ik zelf deze film heb ontvangen. Ik merk dat ik gaandeweg in dit verhaal werd gezogen en tegen het einde ronduit geemotioneerd op de bank zat. Een ogenschijnlijk soap-achtig plot wordt met zoveel respect en gevoel gebracht dat het uiteindelijk tot een emotionele climax leidt. Noriko's gevoelens liggen veel moeilijker dan simpelweg niet willen conformeren aan de eisen van de samenleving. Ze maakt zich zorgen over het welzijn van haar vader die er alleen voor staat. Tegelijkertijd zal er natuurlijk zeker meer aan de hand zijn. Het feit dat zij op haar 27ste nog steeds niet getrouwd is, is op zichzelf al genoeg bewijs in het Japan van de jaren 50. Daar hoef je eigenlijk geen woord aan vuil te maken en dat doet Ozu ook niet. Ik vind het heel knap hoeveel Ozu duidelijk maakt zonder dialoog. Men zegt hier op het forum nog al eens dat er weinig gebeurt in de film, maar tussen de regels door worstelen bijna alle personages op een of andere manier met relaties en huwelijken en de veranderende conventies hieromtrent. Vader wil misschien toch wel hertrouwen, iets wat door zijn dochters als onfatsoenlijk wordt beschouwd. Zus Aya is gescheiden van haar man, die een klootzak was. Ook dat was, en is nog steeds, niet gewoon in Japan. De vriend van de vader is hertrouwd met een jong ding en Hittori probeert Noriko mee te krijgen naar een concert ondanks dat hij reeds verloofd is. Centrale thema van Banshun lijkt me dan ook veel meer de veranderende conventies rondom de relatie tussen man en vrouw. Wat mag wel en wat is uit den boze, steeds meer lijkt te mogen, of in ieder geval te gebeuren onder invloed van het Westen. Her en der spelen kinders honkbal, lijken mensen op Gary Cooper en prijken Coca Cola advertenties langs de weg. Lijkt mij ook dat deze dingen niet voor niets in beeld worden gebracht. De deur die Amerika open heeft getrapt na de Tweede Wereldoorlog veranderen het land en de cultuur in sneltreinvaart.

Ik vond dit een hele fijne eerste kennismaking met Ozu. Ik was me er niet zo van bewust dat dit ook gelijk een van zijn beter gewaardeerde films is. Ik ga me de komende maand verdiepen in Ozu's oevure. Einde van de maand hoop ik af te sluiten met Tokyo Story en deze regisseur wat beter te kennen.

Mijn 2e Ozu pas. 'Banshun' is me prima bevallen. Een mooi verhaal over een vader en dochter. Het einde van een bepaalde levensfase voor beide en alle invloeden (veelal van buiten) die daarbij komen kijken. Constant spelen dingen uit het verleden mee. Ziekte, dood en andere zware tijden die beide hebben doorstaan. Bepaalde scenes zijn erg sterk; het leugentje van Pa, het moment dat Noriko aangeeft helemaal niet te willen trouwen, maar gewoon bij haar vader wil blijven en het einde zelf; de lege kamers en vader die alleen thuis komt. Soms aan de trage kant, maar bij vlagen bijzonder sterk. De minimalistische aanpak werkt uitstekend, Ozu weet bepaalde stiltes pijnlijk mooi over te brengen. Jep, hele mooie film.

Net als "Tokyo Story" een meesterwerkje van Yasujirô Ozu.
Wonderbaarlijk hoe met zo'n eenvoudig gegeven zo'n knappe, emotioneel geladen film te maken valt en wat een schitterende actrice is Setsuko Hara. Verbluffend hoe ze overstapt van gelukzalig lachen naar ernstig en zelfs haterig kijken en innerlijke pijn verbijtend als ze verneemt dat haar vader instemt met een huwelijk voor haar en terzelfdertijd niet onwillig is om zelf te hertrouwen.
Net als in "Tokyo Story" kiest de camera voor enkele vaste posities, waardoor personages in en uit het beeld gaan.
Zit er ook wat symboliek in de opnames van het woud, de dode bomen ? Eenzaamheid ?
Ook heel mooie, vaak weemoedige muziek en meerdere markante scènes met vader en dochter en ook deze met de twee mannen, naar het einde toe, mijmerig over aspecten van het leven en alleszins de schitterende, innemende slotscène.
Prachtige film over de vader-dochter-relatie.

Pas in zijn films na de oorlog, vanaf Banshun, perfectioneerde Ozu zijn manier van filmen. Vanaf dan zorgt de uniformiteit van zijn beeldtaal voor een volledig homogeen geheel. Verrassend is het misschien niet, het werkt wel. Een misvatting is dat er geen actie in de films van Ozu zit. Dit is onjuist en het tegenovergestelde is waar; in vrijwel elk shot zit beweging, al komt die bijna altijd altijd van de personages. De cameraposities, de kadrering en het gebrek aan dynamiek zijn allemaal essentieel voor Ozu om zijn visie over te brengen. Samen met de gedisciplineerde manier van acteursregie en de minutieuze productievoorbereiding zorgt deze werkwijze voor een cohesieve naoorlogse filmografie. De invloed (zie bovenstaand kader) van Ozu op hedendaagse filmauteurs in Japan en daarbuiten is nog steeds enorm. De grootste aantrekkingskracht in de films van Ozu zit, met name in de Noriko-trilogie, in de onmiskenbare melancholiek en de schoonheid van het alledaagse. Het is poëzie, gevangen in beeldtaal.

Lees verder op Cinema Interruptus

Na Tôkyô Monogatari mijn tweede Ozu. Het is zonder meer een mooie film, maar toch minder. Naast de andermaal opvallende cameravoering moet deze film m.i. het vooral hebben van de uitstekende vertolking van de haast betoverende Setsuko Hara, want in het verhaal zit op zich (te) weinig ontwikkeling, waardoor mijn aandacht op d’n duur enigszins ging verslappen.

Ik heb deel twee —Bakushû— van Ozu’s trilogie nog te gaan, maar ik wacht daar nog even mee omdat ik bang ben dat mijn oordeel daarover anders teveel last zal hebben van de slagschaduw van deze film.

Bijzondere film. Erg mooi beeld van het Japan vlak na de oorlog dat onder westerse invloeden langzaamaan verandert in een minder traditionele maatschappij. En de vraag is: wat doet dat met mensen. Erg boeiend en goed op film gezet. Een beetje de thema's die Antonioni ook heeft, al toont hij dat in architectuur en Ozu dit in kleding (ik heb Noriko niet in Kimono gezien) en beeldmerken. Geweldig geacteerd ook. De lach van Hara is er soms net over in het begin, maar daarna komt ze des te harder terug. Ryû heeft de mooiste rol, prachtig ingetogen. Het is echter wel dat de film soms vrij episodisch is. Het is daarmee wel een film die ontroert, maar niet één die je meetrekt en echt onder de huid kruipt. 4,0*.

Het zit 'em in de eenvoud... regelmatig moeten glimlachen om de meest simpele dingen. Die agent bijvoorbeeld die in beeld geframed wordt nadat mevrouw een portemonnee op straat heeft gevonden. Of de dialogen die soms onbedoeld droogkomisch worden. Tegelijk is het een eenvoudige, maar daardoor juist prachtige film over thema's die ook vandaag de dag nog relevant zijn - al kan ik me voorstellen dat de melodramatische manier waarop ze in Late Spring worden gebracht niet iedere hedendaagse kijker meer zal bevallen.

Shout-out trouwens naar die sequentie in het theater. Los had ik die muziek afgrijselijk gevonden, maar hier deed het iets met me, in combinatie met de bedeesd gemonteerde beelden. Puurheid van die cultuur misschien?

De titel is symbolisch: Noriko is nog in de lente van haar leven, maar niet meer voor lang. Volgens de Japanse traditie moet ze dringend trouwen. Dat is in strijd met haar individuele verlangens. Haar stralende glimlach geeft aan dat ze gelukkig is met de huidige situatie, thuis bij haar vader. De enige andere man met wie ze een band heeft, is al verloofd met iemand anders. Onvermijdelijk moet het individu plooien voor de traditie, en zie je die glimlach stilaan wegebben. Wanneer haar vader dat leugentje om bestwil vertelt, zie je dat aan de micro-expressie op z'n gezicht; even trekt een spiertje samen.

Er is aandacht voor het traditionele Japan: thee, sake, pagodes, kimono's, no-theater. Toch zitten er ook moderne en westerse elementen in: slagroomtaart, honkbal en Gary Cooper. De tegenstelling tussen de metropool Tokyo en het rustige Kyoto wordt uitgespeeld. Naar de oorlog wordt slechts kort verwezen als een economisch moeilijke periode. De camera staat meestal stil, wat past bij het behouden tempo. Licht en schaduw worden benut. Het fietstochtje levert mooie beelden op.

Erg mooi, maar, oneerbiedig gezegd, ook erg Ozu. Ik denk dat de eerste film die je van deze regisseur ziet wel de meeste impact heeft. Bij mij was dat Tokyo Story, die ik geweldig vond en een spaarzame 4,5 ster gaf, deze komt uit op 4 sterren, maar had ik eerst Banshun gezien was het wellicht andersom geweest. Het gebrek aan verrassing wordt overigens meer dan goed gemaakt door Ozu's subtiele regie en het mooie ingetogen spel van zijn acteurs.

Beetje laat misschien, maar dat thema van de ongehuwde jonge vrouw moet denk ik bezien worden in de tijd waarin het zich afspeelt, net na de Tweede Wereldoorlog. Meer dan twee miljoen Japanse soldaten zijn gesneuveld, dus er zal in 1949 ongetwijfeld een overschot aan huwbare vrouwen zijn geweest. Ben het wel met je eens (tenminste, als je er 9 jaar later nog steeds zo over denkt...) dat Setsuko Hara een schatje was, beetje girl next door maar stiekem bloedmooi.

De eerste film uit de Noriko trilogie, maar de laatste die ik zelf zie. Al lijkt het wel tijd om Tokyo Story nog eens te zien, gezien mijn veel hogere scores van de andere twee films.

Banshun is het verhaal van een die een gelukkig leven leidt. Het gaat goed met haar vader en voor haar is de huidige situatie eigenlijk genoeg voor een mooi leven. Ze is dan ook niet bezig met trouwen en het lijkt zelfs dat ze daardoor al een potentiële kandidaat heeft laten schieten. Vader is vrij tolerant tegenover de nieuwe generatie, vrij progressief naar de veranderde Japanse tradities na de oorlog. Misschien omdat hij evengoed gelukkig is in de huidige situatie? Maar uiteindelijk wil hij toch het beste voor zijn dochter. Hij zal ze moeten afgeven om haar geluk te kunnen gunnen. Tijd om het verleden te lossen zodat de toekomst kan beginnen.

Opnieuw een mooie film van Ozu. Volgens critici de best aangeschreven van zijn trilogie. Persoonlijk heb ik meer genoten van Early Summer, maar op zich zijn er natuurlijk veel gelijkenissen. Setsuko Hara is een heerlijke actrice met een mooie uitstraling. En Ozu neemt de tijd om sfeer te scheppen. Zijn statische camerabeelden zijn hier een pluspunt en brengen rust in de film. Prachtig in de eenvoud met geen overbodige beelden.

Na Tôkyô Monogatari (Film, 1953) nog maar mijn tweede Ozu zo te zien. Ligt wat mij betreft wat in dezelfde kwalitatieve schaal. De titel verwijst inderdaad zoals hier al eerder opgemerkt is naar de amoureuze situatie als laatbloeier bij het hoofdpersonage. Niet dat ze de mogelijkheden niet heeft, integendeel zelfs, maar vanuit een onderdanig en paternalistisch denken verkiest ze eieren voor haar geld en dwingt ze haar "geluk" af bij het zekere veilige leven bij haar vader.

Haar kijk op het huwelijk ligt fout en er ontstaan in de film een aantal boeiende dialogen tussen haar en haar vader hierover. Een huwelijk levert niet automatisch geluk op, maar is een werkproces waarnaar je tracht te streven.

De film zet eenvoud naast kwaliteit en een fijne cinematografie. Naturel en sereen met een goede casting. Mooie film, zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

Inmiddels niet meer zo bekend als Kurosawa, Imamura en Oshima is de invloed van Yasujiro Ozu op de universele filmtaal niet te onderschatten.

Zijn stijl kenmerkt zich door de zen-achtige rust van zijn shots, die in veel gevallen vanuit een laag camerastandpunt zijn genomen. Je waant je als kijker een stiekeme toeschouwer van vaak ingehouden familiale emoties. Camerabewegingen zijn schaars en je krijgt alle tijd om de schoonheid van de scenes in je op te nemen. Ozu’s stijl heeft onder meer Claire Denis en Jim Jarmusch beïnvloed.

Twee karakteristieke films handelen over incomplete gezinnen. ‘Hotori Musuko’ uit 1936 over een alleenstaande moeder die haar hele hebben en houwen opoffert om haar enige zoon een goede toekomst te geven (tevergeefs) en ‘Banshun’ uit 1949 over een alleenstaande vader die zijn dochter probeert te overtuigen dat ze moet trouwen (dat lukt uiteindelijk). Opmerkelijk is dat de Tweede Wereldoorlog die toch tussen beide films in zit geen weerklank vindt. Beide zijn stijlvaste Ozu-films, waarvan ‘Hotori Musuko’ integraal én Engels ondertiteld op youtube is te vinden.

Mijn eerste van Ozu

Setsuko Hara weet deze film te dragen door haar rol van Noriko met verve neer te zetten. Noriko is een levenslustig, vrolijke vrouw die positief in het leven staat, maar door iedereen onder druk gezet wordt om te trouwen. Ik vond haar zeer geloofwaardig overkomen en nergens voelde het geforceerd aan. Echter is het hele verhaaltje rond het uithuwelijken toch wat te mager om gedurende bijna 2 uur op te vullen.

2.5*

Een ingetogen film over een ongehuwde vrouw van eind twintig die door haar omgeving wordt aangespoord om te gaan trouwen. Zelf lijkt zij die behoefte niet zo te voelen, zij is tevreden met het leven dat zij samen met haar vader leidt. Een film met een rustig tempo en twee sympathieke hoofdpersonen (vader en dochter). De overige personages komen niet erg uit de verf en de beoogde bruidegom krijgen wij zelfs niet te zien. Op zich geeft de film wel een aardig beeld van de Japanse samenleving in die tijd en er zitten enkele treffende shots in (waaronder met name de thuiskomst van vader in een leeg huis). Al met al geen hoogvlieger, want zo bijzonder is het verhaaltechnisch en qua uitwerking wat mij betreft niet, maar het is zeker geen verkeerde film.