menu

Tôkyô Monogatari (1953)

Alternatieve titels: Tokyo Story | 東京物語

mijn stem
3,78 (388)
388 stemmen

Japan
Drama
136 minuten

geregisseerd door Yasujirô Ozu
met Chishû Ryû, Chieko Higashiyama en Setsuko Hara

Het oudere echtpaar Hirayama reist van het platteland naar Tokio, waar hun kinderen wonen. Daar stuiten zij op onverschilligheid en onwil om tijd met hen door te brengen. Alleen de inmiddels alleenstaande schoondochter Noriko neemt een dag vrij om ze een rondleiding door de stad te geven. De volgende dag sturen de kinderen hun ouders naar een luidruchtige badplaats buiten de stad, waarvan de ouders al snel terugkeren. Voor hun terugkeer naar huis, vindt nog een laatste confrontatie tussen ouders en kinderen plaats.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=FQLUCGpBbkA

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
3,5
Ook ik heb deze film gekeken omdat de film zo hoog scoort op de lijstjes van critici en andere filmkenners, maar ook mij is hij wat tegengevallen al is de film overigens best aardig. De film is wat traag en het is geen film die mij op het topje van de stoel heeft doen zitten, maar het einde met de enige (schoon)dochter die wel oprecht lief en zorgzaam is ontroert en de film gaat wel langzaam onder je huid zitten…

Wat opvalt is dat je eigenlijk niet merkt dat de film zich in de jaren ’50 in Japan afspeelt omdat alles heel herkenbaar is en net zo goed in Nederland anno nu had kunnen afspelen, hetgeen echter ook niet zo vreemd is nu het thema van de film is dat kinderen zich op een gegeven moment losmaken van hun ouders waardoor zij een eigen leven gaan leiden, zich van hun ouders vervreemden en hun zorg voor die ouders sterk plichtmatig wordt zonder nog een echte band te ervaren. Dat thema lijkt me tamelijk universeel al zal het ook wel typisch zijn voor de Westerse wereld van na WO II waartoe ook Japan moet worden gerekend: de moderne maatschappij is immers sterk individualistisch (‘egoïstisch’) geworden waarbij de kinderen zelfs in een andere stad gaan wonen en de band met hun ouders radicaal doorsnijden. Men wil niet dat de ouders iets te kort komen, maar ze gaan liever met de ouders de stad in zodat ze zich vermaken dan dat ze een persoonlijk gesprek met ze voeren.

Een ander sterk punt van de film is dat alles wat er gebeurt en wordt gezegd heel geloofwaardig is hetgeen samenhangt met mijn eerdere opmerking dat alles wat er wordt gezegd heel herkenbaar is: de dialogen zijn realistisch en de film laat het echte moderne leven zien waarbij iedereen er wel voor de ander wil zijn maar daar eigenlijk toch ook geen tijd of zin voor heeft omdat die ander niet in het eigen leven past. In die zin is deze film wel iconisch voor het moderne, naoorlogse leven.

avatar van Baboesjka
4,5
Een erg mooie zwart-wit film uit de jaren vijftig. Het is ren verhaal met een boodschap. Het bevat een fijne sfeer, en de manier waarop het gebracht wordt raakt en ontroert. De acteurs spelen goed en de traagheid is bij deze een pré. Ook het kijkje in Japan/de Japanse cultuur vind ik leuk. Een waardevolle aanschaffing. 4,5*

avatar van cinemanukerke
3,0
Op 1 november herdenken we in België de doden. Vermits dit niks met Halloween te maken heeft, laat ik dan ook de traditionele horror films links liggen en leg ik een krans op het graf van Yasujiro Ozu (1903 – 1963). Bij wijze van eerbetoon bekijk ik Tokyo story. Zijn films zullen wel niet in mijn lijst der 100 favoriete films voorkomen maar toch is deze cineast de moeite waard omdat hij scherpzinnig familie drama's kan registreren. Want dat is wat Ozu doet ; registreren. Daarom is de dramatiek onderkoeld, daarom liggen de spanningen onderhuids. Ozu laat zien de vervreemding van ouders en kinderen. Er is de afstand. Letterlijk door platteland (ouders) en stad (kinderen). Figuurlijk door een tegenstelling tussen de traditionele waarden en de moderne maatschappij na de oorlog. Er zijn echter geen goede of slechte personages. Iedereen leeft zijn leven. De generatie kloof gaapt wijd. En na een tijd komen de ontgoochelingen boven. Kinderen hebben niet de verwachtingen ingelost van de ouders, kleinkinderen zijn verwend en respectloos, er is geen enkel contact. Kinderen zijn beschaamd over de ouderwetse mentaliteit van de ouders (wanneer de ouders terugkomen van hun trip naar de badplaats zegt de dochter in haar kapsalon tegen de klanten : dit zijn vrienden uit het platteland ipv dit zijn mijn ouders - typisch voor Ozu dat hij dus in één zin een waaier aan spanningen, verwijten en conflicten kan oproepen) kortom personages krijgen te maken met de desillusie van het leven. Een film die langzaam pijn en verdriet van een familie naar boven brengt. Finaal zegt Ozu : spijt komt altijd te laat. Ik ben niet echt fan van deze afstandelijke portrettering waarin enkel de onderlaag interessant is. Maar op een dag als deze is een meditatie over 'ons egoïsme opzij zetten en tijd op te offeren aan onze naasten vooraleer het te laat is' wel gepast.

avatar van Fisico
3,5
Een degelijke en interessante film van Ozu die aanzet tot nadenken van hoe we in ons gejaagd leven moeten omgaan met dierbare relaties. Sommigen hebben het niet makkelijk of durven moeilijk hun mening geven tegenover goede vrienden of dichte familieleden wanneer iets hen niet zint of niet past. Ook in deze Tokyo story kijk je naar een ouder koppel dat op bezoek gaat naar hun kinderen in het verre Tokyo. Hoewel ze welkom zijn, worden ze ook ervaren als last. Niet omdat het koppel zelf vervelend is, maar wel omwille van tijdsgebrek of gewoon omdat het verplichte nummertje hen geen voldoening geeft. Er openlijk over communiceren is dan eveneens een brug te ver.

De ontwikkelingen in de film leiden tot betreurenswaardige momenten als kijker. Het is een film over onthaasting en de rush die we vandaag de dag zo goed kennen. Kwantitatieve bezigheden in plaats van kwalitatieve momenten over zaken die er echt toe doen. Ook eventuele pijnlijke gebeurtenissen die nog niet zijn uitgeklaard, kwamen hier even naar boven bij één van de kinderen. Als je dood en begraven bent, is het te laat.

De film geeft een serene poëtische sfeer weer ondersteund met zachte muziek. Beetje traag en één met veel dialogen en sfeerbeelden. Heel erg veel gebeurt er niet, maar de boodschap erachter is des te belangrijker. Mooi!

avatar van IH88
4,0
Tokyo Story

Mooie film over de dagelijkse beslommeringen en problemen van een Japanse familie. Regisseur Yasujirô Ozu legt met Tokyo Story op pijnlijke wijze de relaties tussen de verschillende familieleden bloot, en sommige leden van de Hirayama familie wil je soms wel achter het behang plakken. De laatste familiescene (na de begrafenis van de moeder) is hemeltergend. De film is traag, iets te lang en ook het acteerwerk is soms zeer matig, maar het laatste half uur is schitterend en maakt veel goed. Als de gehele film zo was geweest had er een meesterwerk in gezeten.

2,5
TMP
geplaatst:
Het echtpaar Hirayama reist vanaf het platteland naar Tokyo om hun kinderen op te zoeken. Ze worden niet bepaald met open armen ontvangen. De kinderen zitten er niet op te wachten om veel tijd met hun ouders door te brengen. Alleen een schoondochter, waarvan de echtgenoot al geruime tijd is overleden, lijkt zich om hen te bekommeren. Als vervolgens moeder komt te overlijden, is er ook met name aandacht voor het verdelen van enkele van haar spullen. Op zich een heel degelijk verhaal, diverse elementen zijn uit het leven gegrepen en herkenbaar. Het acteerwerk is ook best degelijk. Het verhaaltempo is echter wel erg traag en de personages hebben weinig diepgang, dus het kon mij nergens echt grijpen.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:08 uur

geplaatst: vandaag om 03:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.