Tôkyô Monogatari (1953)

Da's ook de reden waarom ik het kijken van deze film al zo lang uitstel. Die Ozu trekt me totáál niet. Heb slechts 1 film van 'm gezien dus moet oppassen dat ik Ramon niet op m'n dak krijg , maar als ik dit soort reacties lees worden m'n vermoedens alleen maar bevestigd.

Als je bijvoorbeeld een Kubrick niet leuk vind betekent dat natuurlijk lang niet dat je zijn overige oeuvre niet hoeft te zien. Want hij heeft veel verschillende soorten films gemaakt, dus dan kan een ander verhaal je wel aanspreken.

Maar van wat ik zo lees blijkt Ozu nogal het zelfde soort films te hebben gemaakt, dus dan lijkt het me beter voor mezelf en voor de Ozu fans dat ik zijn oeuvre even links laat liggen

Ik heb vier Ozu's gezien. En ze vertonen inderdaad nogal wat verwantschap. Deze is wat serieuzer, andere zijn wat komischer. Maar als je met deze film al weinig kunt (volgens de meerderheid de beste en van de vier die ik zag vind ik het ook de beste) dan ligt Ozu je waarschijnlijk niet. Het is niet een van de meest gevarieerde regisseurs wat betreft thema's, stijl en genre.

Maar ik vind het prachtig en wil voor ik sterf alles van de beste man zien. Het valt me trouwens wel op dat sinds deze film in de pakketservice zit hij gekelderd is in de tiplijst. Hij stond ooit rond plaats 10 ofzo.

Zeer mooie, menselijke film.

Voor mij de beste scène van de film. Het gedeelte met de discussie tussen de vader en zijn vriend vond ik erg sterk.

Prachtige film, die ondanks het lage tempo en de lengte toch niet verveelt. Na ruim 50 jaar is het thema van de film nog steeds actueel. Schitterend hoe Ozu toont wat er achter een facade van beleefdheid allemaal schuilgaat, zonder dat het ooit tot een groot conflict komt (zoals in een Hollywood-film waarschijnlijk was gebeurd). Het maakt de film des te cynischer en aangrijpender.

Net herzien. De film blijft even prachtig en zeker niet te traag.

De eerste keer vond ik de boodschap van de film wat te nadrukkelijk, maar daar had ik nu helemaal geen last meer van. Hij komt wel hard en duidelijk naar voren, maar zoals Zavo al zegt, vooral op een cynische manier. En niet moraliserend, maar gewoon als de harde werkelijkheid.

Verder viel me op dat de beelden toch wel heel veel beter uitkomen op een groot scherm dan op tv. In de bioscoop werd ik er echt door overweldigd, heb ik heel erg genoten, maar nu ik de dvd bekeek, had ik dat veel minder. Dat was wel jammer. Nu ja, gewoon nog eens in de bioscoop gaan kijken als ik de kans heb

In jaren tachtig heb ik gedwongen veel Japanse films gezien, ik kreeg daardoor een gronische haat tegen Japanse drama en melodrama in het algemeen. Dit film had ik door die haat nooit gezien. Paar maand geleden heb ik toch Tikio story gezien en was ik gelijk verliefd. Klopt film is melodrama maar van de goede soort dat zelden voorkomt. Dit film is een van wereld erfenissen dat op scholen en alle huizen verplicht vertoond moet worden. Film is klein en bescheiden maar O zo groot van geest en betekenis. de scene dat oma met haar klienkind op de heuvel epeelt zal voor altijd in mijn hersen en ziel begraven zijn, ik ben geen sentimenteel mens maar soms, heel soms raakt de schnheid van de kunst mij diep in de hart.

Berichten over Ozu dvd's verplaatst naar DVD en Video > Titels > Yasujiro Ozu dvd's

Ozu neemt ruim de tijd om dit tijdloze, ontroerende en universele verhaal te vertellen. er is veel voor deze film te zeggen. Zo is hij gespeent van elke melodrama en sentiment, maar echt boeien doet het niet de hele tijd. Beeldkwalteit van de NL dvd valt helaas ook erg tegen. 3*

Niet mijn film. Aangezien Ozu's werk allemaal flink wat overeenkomsten heeft hang ik Ozu aan de wilgen. De film zit wel goed in elkaar maar het thema vond ik niet boeiend. 2*

Erg mooie film. Het acteren was zo natuurlijk, en het geeft ons een duidelijk beeld van hoe de maatschappij daar gedeeltelijk in elkaar zat. 4.5/5

Het lijkt wel of ook Yasujiro Ozu Mies van der Rohe's lijfspreuk 'Less is more' heeft overgenomen, want ook Tokyo monogatari weer uiterst simpel, maar oh zo mooi en rijk aan subtiele emotie. Meesterwerk 5*

En zo is het maar net.

Ja dat zal mij ook wel bijblijven, maar verder was het toch een iets te lange zit, waar de (ongetwijfeld aanwezige) onderhuidse emoties bij veel scenes niet helemaal naar boven kwamen door het constante geglimlach en vriendelijk geknik. Iets dat ongetwijfeld aan mij ligt, overigens.

Wel de aantekening dat ik er zondag niet zo voor in de stemming was en 'm in 2 delen zag. En dat de huurdvd erg vervelend deed het laatste uur.

mooie film. geen drama dat in je gezicht gegooid wordt, maar oprecht en ingetogen. toegegeven; je moet hem niet kijken als tussendoortje, want het is een flinke zit. maar wel een die de moeite waard is voor de mensen die ervoor open staan. 4 sterren.

Voor mij is dit de derde film die ik van Ozu zie, maar zeker niet de beste. Waar 'Late Spring' en 'Good Morning' sprankelen en me echt raken, blijft Tokyo Story teveel kabbelen. De strekking is duidelijk, maar het blijft me allemaal teveel op te vlakte. Te ingetogen, zou ik haast zeggen.

2,5*

voor 7.5 euro in de Fnak

Mooie film die huiselijke sferen op een goede manier filmt. Ook al is hij meer dan 50 jaar oud vond ik hem erg actueel. Ook tegenwoordig wordt de oudere generatie als lastig gezien en weggestopt in tehuizen. Een mooie film, m'n 1e Ozu maar zeker niet m'n laatste.

4*

Film met een mooi thema, maar er gebeurt wel erg weinig. De amusementswaarde daalt voor mij soms onder het nulpunt, ik vind de film dan gewoon saai worden. Dit komt omdat Ozu uitgebreid de tijd neemt om zijn verhaal te vertellen. Uitgebreide trage shots, gesprekken met veel gezwijg en het rustig laten zien van alledaagse dingen horen er voor hem allemaal bij. Wat mij betreft had dit zeker wat minder gekund, dat had de film wat vlotter en prettiger om naar te kijken gemaakt

Verder wordt er uitstekend geacteerd en is de film eigenlijk best wel triest. Door de dood van hun moeder komen alle kinderen samen, maar niet lang daarna zit vader alweer helemaal alleen. Nu vind ik de laatste scene wat overdreven, aangezien hij nog zijn inwonende dochter en zijn betrokken schoondochter heeft. De rest komt allemaal harteloos over, met name de oudste dochter spant de kroon. Wat een verschrikkelijk mens, uitstekend geacteerd dus

Setsuku Hara komt heel goed over, maar haar personage is wel erg nederig, maar waarschijnlijk is dit in Japan heel normaal

3 sterren

Mijn eerste Ozu. Wat opvalt is de natuurlijke rust.....het gestage ritme....dat geen moment versnelt waardoor ik vanzelf in de speciale realistische sfeer....als ware het een documentaire....getrokken wordt. De beelden zijn niet spectaculair maar mooi van compositie en de afwisseling van shots binnen- en buitenhuis versterken het ritme.
De keuze om een verhaal te vertellen over dat wat eigenlijk niets bijzonders is....geen machtige of gevaar zoekende figuren als onderwerp....is opvallend bijzonder! Als je clichés op een rijtje zet en daar met alle rust op focust krijgt de zo ontworpen realiteit een dunne weerspiegeling van iets diepzinnigs....in werkelijkheid heeft de film een eenvoudige moraal....Ozu toont zich naast realist ook moralist die zijn oogappel Setsuku Hara met charmant eerbiedige nederigheid vertolkt. Haar gezicht is bijna tot een lieftallige masker verstard. Haar stem zit vol schroom en schaamte en ondanks haar offers.....zeker vergeleken de anderen.....vindt ze dat ze door haar "egoïsme" tekort schiet ....Zichzelf kleiner maken lijkt ook Ozu's ideaal te zijn....

De oudjes zijn ontroerend in beeld gebracht: met als hoogtepunt dat prachtige shot van beide ruggen als ze op de kade zitten.....En natuurlijk de scénes nadat ze besloten hebben zelf onderdak te zoeken....en zelfs humor al is het schrijnend...oude man met vriend: "zo gezellig"...

De Japanse levenstijl vergroot het gevoel van "verlatenheid" en zoals hierboven terecht genoemd,
"gelatenheid".....men raakt elkaar niet aan....de omgangsvormen zijn afstandelijk....men begroet elkaar met een buiging....zelfs met woorden is men meestal afstandelijk en omzichtig.....men praat in veilige clichés.... de grootste egoïste, de kapster, maakt de meest geprikkelde indruk....de irritatie is vaak van haar gezicht af te lezen.....

Ozu laat alles "gewoon" zien: de bewegingen komen natuurlijk over....ondanks het culturele formalisme....het lijkt niet bewust gestyleerd.....ook vergeefse handelingen laat hij mooi in tact.....

De veel geroemde camerapositie lijkt mij uit praktische overwegingen te zijn ontstaan: om mensen, die veel gehurkt zitten (en dus: "in zichzelf rusten"), mooi "compleet" in beeld te krijgen, moet je met de camera laag zitten....Het bijzondere aan Ozu is dat hij dat lage standpunt ook in andere situaties toepast....dat levert mooi beelden op: in het begin de kinderen die naar huis lopen....lijken groter dan ze zijn..
Ozu benadrukt met zijn manier van cameravoering de nederigheid....hierdoor maakt hij kleine gewone dingen groot in al zijn of haar eenvoud. Wie zich kleiner maakt en dat ook zo voelt lijkt meer oog te hebben voor verborgen details die in de "saaie stiltes" schuil houden. En bepaalde karaktereigenschappen vallen dan sneller op en hoeven niet nader uitgelegd te worden.

Maar de film toont ons, in alle rust, voornamelijk de consequenties van de grote stad: het gebrek aan tijd voor elkaar....en de mensen met hun verschillende eigenschappen.....

Deze consequente moralist houdt ons nog steeds een realistische spiegel voor ....... 4,5!

Na Early Summer is Tokyo Story de tweede film van Yasujiro Ozu die ik in korte tijd bekijk. Misschien zouden de films van Ozu beter niet te snel achter elkaar bekeken kunnen worden. Misschien komen ze in alle rust op het grote doek in een bioscoop wel beter tot hun recht.

Na mijn enthousiasme voor Early Summer vond ik Tokyo Story op het televisiescherm thuis wat tegenvallen. Misschien te hoge verwachtingen. De sereniteit begon me wat tegen te staan in het verhaal over de bejaarde ouders die bij hun uitgevlogen kinderen in de grote stad Tokyo gaan logeren. Door tijdgebrek komt dit bezoek niet erg gelegen in het jachtige bestaan van mensen in een metropool. Het duurde me te lang voordat een traag ontraffelende clou over bloedeloos wordende familiebanden tot een goed (of slecht) einde gebracht wordt zonder veel humor.

De wat verborgen hoofdrol van Noriko bleef dit keer te veel hangen op een achtergrond met veel gelatenheid. Setsuko Hara in haar rol van schoondochter begon minder sterk te schitteren dan in Early Summer. De subtiele accenten in Tokyo Story bleven steeds op wat bejaarde negatieve trekjes liggen van een al te haastig menselijk tekort. Jammer dat niet wat meer jeugdig elan in de film opgeroepen werd door subtiel verfrissende verrassingen. Dit werk van Ozu bleef te veel steken in bekende clichés.

Als ik gisteren ergens niet op zat te wachten dan was het wel een trage Aziatische film met zwijgzame mensen die in feite weinig uitvoeren en zich vooral onderdompelen in zelfmedelijden. Oftewel: ik had geen zin in Tokyo Story. Helaas stond de film op het programma op mijn universiteit en kon ik er niet omheen. En jawel, ik merkte al meteen dat dit geen vrolijke film met veel vaart ging worden. Gelukkig praatte de Japanners meer dan ik verwacht had (wat zeg ik, er wordt veel gepraat in de film), maar het was wel echte 'small talk'. Het zou dus vooral een lange zit worden, maar toen...

...toen bleek Tokyo Story ineens een bijzonder aangrijpende film te zijn. In het begin is het allemaal wat onwennig. Het tempo, de constant lachende Japanners, de acteurs die regelmatig tegen de camera praten, de eerder genoemde 'small talk'. Nee, het is echt een film waar ik even in moest komen. Maar langzaam maar zeker kruipte de film onder mijn huid en steeds meer ging ik meeleven met de twee oude mensen. Eenmaal bij het gesprek tussen Kyoko en Noriko aangekomen had ik een brok in de keel. Ik had het totaal niet verwacht, nooit durven dromen, maar deze film van Ozu is gewoon een meesterwerk.

"Less is more" zei Poisonthewell hierboven al en dat is precies waar ik aan dacht nadat de film afgelopen was. Want wat gebeurt er weinig, wat is er weinig sentiment of drukte, wat is het verhaal belachelijk simpel. Veel minimalistischer dan dit kan een film bijna niet worden en het is dan ook bijna absurd dat Ozu er zo iets moois van heeft weten te maken. Ik heb groot respect voor de man nu, al moet ik wel toegeven dat ik nou ook weet 10 van dit soort films zou willen zien, zeker niet achter elkaar.

Na een tijdje stoorde ik me ook niet meer aan het geglimlach van de acteurs. Integendeel, dat zorgde voor iets extra schrijnends. De gevoelens zitten onder de huid en met die glimlachen wordt alles verborgen. Heel bijzonder. Wat mij zo bevalt aan de film is dat het iets heel tragisch laat zien, maar dat de film nooit verbitterd aanvoelt of echt met een boze vinger wijst naar de grote stad of op carriéregerichte mensen. De film laat het gewoon gebeuren, maar velt geen echt moreel oordeel.

Kyoko: "Het leven is eigenlijk een teleurstelling of niet?"
Noriko: "Alleen maar teleurstellingen"

Wellicht, maar deze film stelt in ieder geval niet teleur. Dikke 4 sterren en misschien nog wel eens meer.

Éen van de redenen dat ik de film toen afgezet heb, érg irritant.

Wil hem binnenkort overigens nog wel een kans geven.

Ik ben er niet kapot van dat de acteurs tegen de camera praatten, maar omdat het zoveel in de film gebeurt raak je er op een gegeven moment aan gewend en stoort het niet meer. Dat gold voor mij althans. Eigenlijk stoorde ik me helemaal nergens meer aan toen ik eenmaal in de film zat. Zelfs het lage tempo wordt op een gegeven moment een pluspunt.

Heb ik iets gemist dan? Tegen de camera praten?

Op sommige momenten wanneer Opa bijvoorbeeld aan het woord is zetten ze de camera recht voor zijn neus wat nogal vreemd over komt.

Dat gebeurt toch wel vaker in film? Vind 't een beetje raar commentaar.

Zo noem ik het omdat ik de officiele term niet ken. Het zijn de shots waarin de camera recht voor de acteur staat en de acteurs dan ook recht de camera in kijken als ze hun zegje doen. Dit komt natuurlijk ook in andere films voor (in Annie Hall, die ik laatst zag, zit het heel veel), maar in andere films spreekt het personage dan ook letterlijk de kijker aan (zoals Woody Allen in Annie Hall dus). Ik heb dan ook bijna altijd het gevoel dat als een acteur tegen de camera praat hij tegen de kijker praat. In deze film is dat echter niet het geval, aangezien de personages gewoon tegen een ander personage praten. Dat haalt mij wel even uit de film.

Ik kan me verder best voorstellen dat je je er niet aan stoort, maar wees eerlijk: dit is geen gewone filmtechniek. Ik ken geen andere film die dat op deze manier gebruikt.

Eerste film van Ozu die ik zag en ik was erg onder de indruk. Nooit heb ik een generatiekloof zo subtiel en treffend in beeld gebracht gezien. De onuitgesproken verwijten, de teleurstelling van de ouders, het toenemende ongeduld van hun kinderen en de engelachtige schoondochter- vond de scene dat ze plotseling in huilen uitbarst wel een beetje out of character maar dat krijg je misschien als je je emoties voor je houdt- alles werd als terloops getoond, zonder grote plotwendingen of conflicten. En mooi camerawerk op de koop toe.

Na 7 Kurosawa `s aanschouwd te hebben, vond ik het wel eens tijd worden om wat van Kurosawa `s generatiegenoten te zien. Mijn 1ste Ozu dus.

Hij schetst een portret van een aantal kinderen die zich al dan niet bekommeren om hun vader en moeder. Als kijker voel je dat ze eigenlijk alleen ballast zijn voor de meeste van hun te drukke kinderen. De mens leeft hier om te werken i.p.v. te werken om te kunnen leven. Het verloochenen van je roots wordt hier met geld afgekocht. maar van gezellig samen bijkletsen lijkt hier geen sprake te zijn.

Daarom vond ik het intieme moment tussen moeder en Noriko zo geslaagd. Misschien wat sentimenteel. Maar daardoor niet minder aardig. Waar de andere kinderen zich maar moeilijk bloot wensten te geven aan hun ouders, zag je hier wat terug van het vogeltje dat te vroeg haar nest had verlaten en troost zocht bij haar moeder.

De manier waarop Ozu zijn verhaal verteld is boeiend. Behoorlijk recht toe, rechtaan. Vader en moeder bespreken ook met elkaar de vorderingen van hun kinderen. Deze gesprekken zijn prachtig, net zo als de sfeerbeelden die voorzichtig duidelijk maken dat er met iemand iets mis is. Mooi moment als vader en moeder balanceren over een muurtje, met op de achtergrond een zee aan water en de langzaam invallende duisternis. Gelukkig had ik nog niks gelezen van de plotomschrijving hier of op de dvd, dit kwam het spanningselement ten goede.

Vond de film nog beter dan Kurosawa `s Ikiru en die ging soms al door merg en been. Binnenkort nog maar eens een Ozu bekijken. Dikke 4*