Soshun (1956)

Mooie film, net als Tokyo Monogatari weer heerlijk traag en verstild.

Soshun is weer een onvervalste shomingeki, een echt woonkamerdrama. Ook hier draait het vooral om karakterontwikkeling en relaties. Verder zijn de belangrijkste thema’s uit het werk van Ozu weer aanwezig, zoals de berusting (het leven nemen zoals het is) en eenzaamheid.
Het hoofdthema is alleszins gedateerd en wordt zelfs steeds belangrijker: in hoeverre is het belangrijk om een leven lang in dienst te staan van de arbeid? Ozu toont aan dat bedrijfsrelaties geen vervanger (kunnen) zijn voor de familie.

Deze film heeft weer een zeer trage verteltrant en een vooral serieuze toon, met slechts hier en daar wat humoristische tinten. Alles zonder sentimenten, onopgesmukt uitgewerkt.
Soshun is wat minder dan Tokyo Monogatari, maar dat is dan ook het grootste werk van Ozu. Het verhaal spreekt (me) wat minder aan en deed me (emotioneel) wat minder. Toch blijft er nog genoeg te genieten over, zoals met de schitterend traag in beeld gebrachte wandeltocht (licht bezwerend) en met de bijeenkomst van oorlogsveteranen (humoristisch).

De beelden zijn van een simpele eenvoud, maar zijn tegelijkertijd ontzettend gestileerd. De vergelijking met bijvoorbeeld In the Mood for Love (Wong Kar-Wai) valt (mij) steeds meer op. De films van Ozu bestaan ook uit prachtige beelden die een zeer sensuele, gracieuze tint hebben.

De hoofdrolspelers bevallen me wat minder dan in Tokyo Story, maar spelen degelijk. Chishu Ryu, de oude hoofdrolspeler uit die film, speelt ook hier mee (als Shoji’s mentor).
Ik las dat de twee acteurs die mij in Tokyo Story het meest bevielen, deze Ryu en zeker de gracieuze Setsuko Hara (Noriko, die ik een elegante verschijning noemde), twee vaste acteurs waren van Ozu. Toevallig las ik gisteren dat zij ook meespeelt in Hakuchi (The Idiot) (1951) van Kurosawa. Die film wilde ik zo en zo wel eens zien (omdat ik dat boek spoedig wil gaan lezen), maar nu is dat dus helemáál het geval. Zal die film wel moeten lenen van iemand, huren kan ik hem niet.

Al met al weer een prima filmpje dus, Soshun, voor wie houdt van trage, serieuze familiedrama’s.