Yi Yi (2000)

Kleine kans, Danuz. Als je wel eens een soap gezien hebt zoals Goede Tijden, Slechte Tijden, As the World Turns of The Bold and the Beautiful zul je zien dat 'ophoping van drama' daar ineens een andere betekenis krijgt. Binnen de korte speelduur van een aflevering worden alle mogelijke problemen die mensen kunnen hebben met veel bombarie en vaak over-acting op tafel gegooid. Zeggenskracht heeft het nauwelijks.

Daarom vind ik de term dan ook ongepast bij Yi Yi. Ja, er zitten veel vormen van persoonlijk drama in, maar ze worden toch niet echt opgehoopt. Integendeel, in plaats van alles maar in een keer boven op elkaar te gooien wordt alles langzaam uitgespreid over de speelduur, waardoor alles zijn waarde behoudt en er over verschillende zaken nagedacht kan worden. Daarbij zit er in Yi Yi hoop, humor en ontbreken er grote emoties, allemaal in tegenstelling tot de soap opera.

Maar goed, op MovieMeter wordt een drama al snel een soap genoemd. Waarschijnlijk inderdaad door mensen die geen soaps gezien hebben.

Onzin, ik heb zeker wel mijn deel aan soaps gezien. De focus van Yi Yi ligt gewoon veel te veel op het drama. Nieuwe personages worden geïntroduceerd ofwel op basis van een dramatische gebeurtenis, of omdat ze later een rol zullen spelen in een dramatische gebeurtenis.

De "kleine dingen in het leven" draaien sowieso niet echt rond drama, zeker niet uitsluitend. Buiten drama laat Yi Yi gewoon té weinig zien. Verder lijkt de film ook van 10 dramatische walletjes tegelijkertijd te willen meeëten. Allemaal zaken die dicht bij soapbeleving aansluiten. Korte stukjes drama die snel weer afgesloten worden, of waar kort naar gerefereerd kan worden op een later moment. En dan met een ruime cast aan personages, waar iedereen altijd wel iemand in kan herkennen.

Een 1 op 1 match is het uiteraard niet, maar veel dichter bij een soap kom je in de filmwereld niet.

Een bijzonder mooie zwanenzang van regisseur Edward Yang.

Ik maak niet te veel woorden aan deze film vuil, maar ik ben hevig teleurgesteld in deze bekende, hoogaangeschreven Taiwanese film en dat terwijl ik nog zo blij was dat ik de film eindelijk had weten te ontwaren bij de Aziatische sectie van mijn videotheek.

Het grootste probleem is een verschil in inzicht, t.o.v. de regisseur. Ik ben er van overtuigt dat het leven geen opeenstapeling van dramatische gebeurtenissen is. Deze film voelt nooit authentiek aan, alsof je ook maar even het gevoel hebt dat er ècht, daadwerkelijk een familie aan de andere kant van de wereld bestaat die zo `n leven leidt. Ik vond het een lange brei van nietszeggende soap perikelen.

De regisseur heeft ook totaal geen idee waar hij mee bezig is, de incompetentie druipt ervan af. Op een gegeven moment besluit een dikzak om zelfmoord te plegen, zijn poging mislukt, de verdere afwikkeling? Nihil! De scenes met dat kleine jochie zijn wel apart en de film is wel kijkbaar zoals het een goede soap betaamt, maar waarom zo iets goed bevonden moet worden, ik kan er van zijn lang zal ze leven, niet bij!

Troep! Een kleine 2,5*

Erg sterke film van Edward Yang.

Een film over alle perikelen in een familie deed me van tevoren erg aan de films van Ozu denken. Hoewel het achteraf gezien iets anders is, zijn de thema’s niet zo heel verschillend en is het niveau bijna net zo goed.

Ting-Ting is in ieder geval een geweldig personage en fantastisch neergezet door Jonathan Chang. Ik vond het een erg leuk ventje, die een geheel eigen unieke kijk op het leven heeft. Niet iedereen maakt bijvoorbeeld foto’s van achterhoofden, omdat je jezelf nooit van die kant ziet. Ook zijn vader NJ Jian wordt goed neergezet door Nien-Jen Wu. Iedereen in het gezin lijkt erg verbonden te zijn met de moeder/schoonmoeder/oma en als zij een beroerte krijgt, lijkt iedereen vanaf dat moment te worstelen met zijn of haar eigen problemen. Regisseur Yang werkt dat op mooie wijze uit, waarbij het respect voor de medemens in de film een erg belangrijk punt is.

De film is goed in balans en wisselt het drama goed af met (licht)komische momenten. Nergens voelt de film geforceerd aan de zware thema;’s die de film soms bevat worden op een subtiele manier naar voren gebracht. De regie is degelijk, het camerawerk vrij statisch en alles wordt goed in beeld gebracht, waardoor de cinematografie van de film ook meer dan goed te noemen is. De muziek is rustig maar aangenaam, evenals het trage tempo van de film. Aan de ene kant is de film redelijk afstandelijk, maar toch wordt je ondanks dat bij de personages betrokken en krijg je een bepaalde feeling met hen, tenminste ik wel.

Fijne film dus. Rustig, prima acteerwerk, leuke echte personages, mooiwe cinematografie en een film die goed in balans is.

4,0*