Yi Yi (2000)

Zeer onderhoudende film maar bleef bij mij niet echt hangen gek genoeg.

Grappig, mede door de hele mooie muziek erg ontroerend en vooral erg subtiel. Helaas af en toe nogal saai, maar zeker leuk genoeg voor 3,5 sterren

Vooraf, bij het lezen van de videohoes, klonk deze film erg mooi, maar ook bij mij heeft ie niet zo heel veel indruk achter gelaten. Sommige scènes waren erg indrukwekkend, maar er waren ook genoeg scènes die me niets deden en die ik ronduit saai vond. 3*

Prachtige film.
Fantastisch gewoon zoals hier de problemen van een familie in beeld worden gebracht.
Heel integer gebracht maar toch zo overweldigend.
De film duurt 3 uur maar de film vliegt echt voorbij, ik werdt helemaal in de film gezogen.
Een prachtrol trouwens van dat kleine jongentje. Vooral als hij op het laatst daar tegen zijn oma praat. De tranen schoten me werkelijk in de ogen.
En zo zaten er nog tal van andere prachtige scenes in wat te denken bijvoorbeeld van die scene in de karaoke-bar of als hij op de pier zit of als de camera langs de kantoorgebouwen vliegt en zo kan ik wel door blijven gaan.

Echt een prachtfilm! 5*.

Ik huil echt niet vaak bij films maar de laatste scene met de afscheidsbrief... damn

Een film die een hoop probeert te vertellen en daardoor maar weinig over kan brengen. Dat is niet om te zeggen dat de film meer tijd had moeten nemen voor de gebeurtenisen (de film is nu al aan de trage kant), maar er zijn zoveel personages met zoveel losstaande problemen, dat de film voortdurend moet wisselen tussen de verhaallijnen, waardoor de personages wat vlak blijven en het geheel afstandelijk overkomt. Er is ook geen echte kern; slechts de verzamelde lotgevallen van een Taiwanese familie plus kennissen.

Tussendoor praten de personages daarnaast ook nog over wat filosofische aspecten, in scenes die meestal wat gekunsteld aanvoelen (en dan doel ik met name op de gesprekken met de comateuze oma), en bovendien niet goed combineren met de wat luchtige stijl van de rest van de film. Mede door de verder gebrekkige karakteruitwerking komen de filosofische monologen ook niet altijd even geloofwaardig over. Alleen de scenes met de jonge Yang-Yang, die langzaam probeert de onlogica's van de wereld probeert te doorgronden, hebben zo hun charme; Yang-Yang heeft sowieso de beste scenes, en het is jammer dat hij onderschoven is naar een kleine bijrol.

Gelukkig maakt de stylering van de film veel goed; veel mooie (trage) shots en mooie muziek leveren een absolute meerwaarde, en in combinatie met wat redelijk interessante dialogen en af en toe een sterke scene zorgt dat ervoor dat Yi Yi ondanks zijn lange speelduur nergens vervelend wordt om te kijken (nu ja, op een korte maar lelijke soap-achtige scene tussen A-Rui en NJ in het hotel na dan), waardoor ik toch nog op 2,5 * kom. Maar doe mij volgende keer maar 173 minuten Yang-Yang, met de andere personages als niet meer dan bijfiguren; had een briljante film kunnen zijn.

In Juli een Criterion van deze erg mooie film.

Wauw, wat een adembenemend mooie film! Woorden schieten me op dit moment weer eens te kort en dat is vaak een goed teken, merk ik. Een sociaal drama, maar op een zeer subtiele en geloofwaardige en intieme manier. Eentje die ik al erg lang wil zien, mede door zijn geweldige poster. De manier van filmen deed me erg aan Vive L’amour denken. Observerend en haast objectief. Het lijkt net of de camera mee zweeft met de families en de belangrijkste gebeurtenissen vastlegt. Zoals Padd0 hierboven al vermeldde, de scène waar het kleine jongetje tegen zijn oma praat.. Tranen schoten ook in mijn ogen. Wat een prachtige climax.. Een film die je in drie uur tijd meeneemt in een andere wereld, je opzuigt, je vastpakt, en je eigen wereld doet vergeten. Prachtige film, die ik eigenlijk 5* moet geven.

Amen.

Kleine tegenvaller, hoewel dat strenger klinkt als dat het is, want slecht was het zeker niet.

Het grootste probleem bij deze film voor mij was dat het, op enkele scénes na, nergens echt orgineel aandoet. Vond het zelfs af en toe wat soap achtig aanvoelen.

Ik denk dat wat minder, maar beter uitgewerkte gebeurtenissen de film een stuk krachtiger gemaakt hadden.

Ondanks dat de film dus niet de gehele speelduur boeide zaten er zeker mooie scénes in, vooral die met Yang-Yang. Verder was de muziek prachtig en werd er goed geacteerd.

Jammer hoor, ik zal je nog eens wat aanraden

Komt tot mijn verbazing binnenkort uit op een Nederlandse DVD bij nota bene Dutch Filmworks (in de essential cinema reeks, voor weinig geld dus). De datum weet ik nog niet.

Maar een beetje een flauwe film.

Queto haalde het al aan, maar de combinatie van alle drama bij elkaar werkt niet echt. Het doet me (en niet alleen om de lengte) dan ook veel te veel denken aan een soap. Pa dit, moeder dat, zus gins, buren weer wat anders, Ridge en Taylor terug bij elkaar, Ludo doodgeschoten en Dr Dré terug aan de drank.

Grappig dan ook om het woord "geloofwaardig" te zien opduiken. Iets wat je bij soaps toch ook veel hoord vallen. Net de cliché benadering van een familie, de compleet artificiële opbouw, de veel te typische problemen. Net die zaken maken de film alles behalve geloofwaardig.

Visueel was het matig. Paar mooie shots, tot echt mooie scenes komt het niet. Veel statische shots die erg weinig doen met de compositie. Een camera die enkel beweegt als het echt niet anders meer kan. Muziek is wat té klassiek en te makkelijk gekozen vaak. Het ziet er best allemaal gelikt arthouse achtig uit, maar er straalt maar weinig passie vanaf.

Net als het verhaaltje en de personages. Enkel het kleine kereltje weet volop te overtuigen (heeft mooie scenes!). De rest is te saai en te simpel. Te makkelijk en al teveel keer gezien. En dat alles wordt dan aan elkaar gedraaid tot een veel te lange film. Jammer, want mij kon hij zeker niet de gehele speelduur boeien.

Nog in geen lichtjaren komt Yang in de buurt van zijn Taiwenese medefilmmakers. Zoveelste keer hetzelfde trucje, andere locatie, andere tijd. Zoals één van de personages ook al zij.

Verder stoort de film niet, behalve dan één scene. Het stukje met het videospelletje getuigt van zo'n bekrompen, achterhaalde, ouderwetse en oubollige moraal dat het mij echt stoorde. Paste ook echt voor geen minder binnen de film.

2.5* dan maar. Paar aardige dingen, niet echt veel storends. Maar te lang en nodeloos.

En dat concludeer je al na 1 film van deze man gezien te hebben? Sterk hoor…

Danke.

30 januari uit. Maar volgens de info 4:3 fullframe, de eikels.

Pfff... wie doet nou zoiets met zo'n 'visuele' film? Heb 'm nog niet gezien, maar als ik over de film lees, vind ik dit heel jammer. Ik ga geen pan&scan dvd kopen, ook al is hij maar 8,33 euro.

Heb het voor de zekerheid nog even gecontroleerd, maar het is inderdaad een pan & scan versie. Dan koop ik de veel duurdere Criterion wel een keer. DFW neemt de consument niet serieus.

Goddamn, ik heb deze film een maand of 3 a 4 (nog steeds niet gekeken) in mijn collectie maar ik zie dat mijn versie (van Essential Cinema...ook van DFW) ook in 4:3 is.

Ik kan mij daar mateloos over opwinden en ik ga straks maar eens een boze mail sturen naar dit respectloze bedrijf.

Ongelovelijk dat ze het lef hebben om zo disrespectvol met een film om te gaan.

Ik deel de mening met eerdere reviews over deze film. De film Yi Yi weet mij helaas nergens echt mee te slepen. Daardoor voelt het soms wat afstandelijk aan. Dit geldt echter niet voor het karakter Yang Yang. Wat een fantastisch kereltje is dat, af en toe wachtte ik alleen maar op nieuwe scenes met hem.

Over het camerawerk in deze film ben ik zeer te spreken. Prachtige statische shots wisselen elkaar af met intieme shots. En ook de muziek is zeer mooi en gepast. Al met al niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had, maar toch een prachtige zwanenzang voor regisseur Edward Yang.

Slechts €5,- nu bij Van Leest (wel in 4:3).

Het is al eerder aangehaald maar Yi-Yi is inderdaad het bewijs dat het scheidslijntje tussen serieuze arthouse en soap soms akelig dun kan zijn.

De film volgt het wel en wee van een moderne Taiwanese familie over maar liefst 3 generaties. De sores van de volwassenen, de pubers en de kleinste telg van de familie komen aan bod. Ook grootmoeders speelt nog een rol in het geheel.

Helaas weet de film er niet echt veel origineels mee te doen en blijft het toch vooral hangen in allerlei liefdesperikelen van de pubers en volwassenen. De benjamin van de familie, Yang-Yang weet ondanks zijn beperkte aanwezigheid de meeste indruk te maken. Zijn avonturen en hersenspinsel en zijn bijna obsessieve fascinatie voor water zorgen voor enkele mooie en amusante stukken film, hij voelt ook een beetje aan als het verbindende element in de film (al kan dat ook komen omdat ik iedere keer weer uitkeek naar een scene met dat joch).

Het gebeuren van de rest van de de familie hangt ook een beetje als los zand aan elkaar maar wat wil je ook als de gebeurtenissen van; pa, ma, zus , vriendin van zus, vriendje van de vriendin van zus, moeder van de vriendin van zus, de zwager, ex-vriendin van de zwager, eerste liefde van pa etc etc wil vertellen??? Het wordt een beetje te veel van het goede en dat leidt dus al snel naar oppervlakkig uitgewerkte soapachtige verwikkelingen waarbij er na 3 uur film eigenlijk geen ene meter vooruitgang is geboekt. Ik had toch liever een beter uitgewerkt familie-portret gezien met wat minder karakters en minder zijplotjes. Had dan ook makkelijk in een uur minder verteld kunnen worden, nu bestaat er te veel kans om langzaam in slaap te worden gewiegd door het trage tempo van Yi-Yi.

Is er dan nog iets wat Yi-Yi onderscheidt van de gemiddelde GTST aflevering? Jawel, helemaal kommer en kwel is het niet. Het is zeker goed en sfeervol in beeld gebracht, mooie plaatjes van de grote stad Taipei. Er zijn dialogen en gebeurtenissen die het soapniveau met gemak ontstijgen en om het geheel hangt een air van integerheid. De film verzand gelukkig ook niet in vervelende en drammerige tragiek. Helaas zijn de echt sterke momenten te dun gezaaid gedurende het 3 uur durende geheel.

2.5* + 0,5* extra voor Yang-Yang maakt 3* in totaal. Tot nu toe blijkt Taiwan voor mij nog zeker niet het zo hard beloofde filmland te zijn...

Deze film is aan te raden voor diegenen die stevig zitvlees bezitten. Het is nogal een langzaam voortslepend familiedrama. Op zich vond ik het wel mooi hoor, die lang uitgesponnen scenes, vaak uit één camerapunt geschoten. Sommige drama-elementen en personages vond ik ook leuk om te volgen, zoals dat jochie Yang Yang en al die mensen die tegen de oma in coma iets zeggen. Echter kon niet alles mijn interesse behouden. Zelfs voor een film van 3 uur wil het mijns inziens teveel vertellen, waardoor niet alles me zal bijblijven vrees ik.

Dankzij films leven we ons leven nu bijna dubbel!!

Uitspraak van 1 van de vele personages in deze ruim twee-en-een-half-uur-durende film.

Gedurende een periode van een enkele maanden zien we het leven van een Taiwaneese familie.

Het begint op een bruiloft en eindigt met een begrafenis.

Tussendoor familieruzies, liefdesrelaties en zakenrelaties.

Veel scenes zien we door de ruiten heen.

Eén scene zien we slechts de spiegeling in het raam.

De jongere generatie maakt dezelfde fouten als hun ouders ooit maakten en die ouders kunnen niet meer herstellen wat ze ooit kapot gemaakt hebben.

Vluchten in spiritualiteit? Brengt uiteindelijk ook geen oplossing.

En de monikken beginnen tijdens een diepgaand gesprek ook "subtiel" over hoe afhankelijk zij zijn van financiële bijdragen.

Prachtige film enigszins te vergelijken met het Japanse segment uit Babel of Lost In Translation.

Eenzaamheid in een miljoenenstad.

Subtiel langzaam tempo.

Meesterwerkje!

Deze film kan met recht een van de belangrijkste Taiwanese producties worden genoemd en deze film is ook het onbetwiste meesterwerk van Edward Yang, die twee jaar geleden veel te vroeg stierf en Yi Yi naliet als enige universeel geprezen film.

Yi Yi is wat je kunt noemen een intellectuele interpretatie van een soapserie met onderhuidse plotwisselingen en diepgewortelde gevoelens bij de hoofdpersonages. Hoogtepunten in de film zijn het jongetje die prachtig door de film heen wandelt en iedereen eigenlijk zonder het zelf te weten prachtig op hun plek zet en de conversaties tussen Ota en NJ.

De mooiste scene vond ik zelf de scene waar Ota en NJ naar het cafe gaan en Ota plaatsneemt achter de piano, de zaak op z'n kop zet en vervolgens een betoverend mooi klassiek stuk te spelen. Ben even verweten wat het was, maar ik meen Beethoven.

Het is bijna verbazingwekkend hoe vaak de term 'soap' genoemd is hier. Is iedere film die verschillende problemen van een wat grotere groep mensen volgt nou meteen een soap? Een soap haalt menselijke problemen bijna willekeurig te voorschijn, versimpelt ze en blaast ze op voor goedkoop effect. Ik vind het erg moeilijk te geloven dat iemand dit in Yi Yi kan herkennen, een zeer ingetogen en bedachtzame film. Er wordt wat meer in gesproken dan in het gemiddelde Aziatische drama, maar opgeblazen is toch wel het laatste wat in je op zou moeten komen.

Toegegeven, de film heeft wat gemakkelijke momenten. Hoewel ik de paralellen tussen de middelbare generatie en de jongeren wel mooi vind, gaat de Edward Yang er een aantal momenten te ver in. Met name als Ting-Ting met die jongen naar een hotelkamer gaat en hij voor de seks wegrent, waarna we te horen krijgen dat Ting-Ting's vader dit in zijn jeugd ook eens heeft gedaan. Dan ligt het er bij de film wat dik bovenop, maar dergelijke scènes zijn schaars en zelfs dan is het nog lang niet soap-achtig.

Veel van zijn kracht ontleent Yi Yi dan ook aan zijn weinig soap-achtige karakter. Sommige hier vinden de film niet meeslepend genoeg, maar persoonlijk vond ik het juist zo mooi omdat het haast een mozaïek-achtige verzameling van persoonschetsen was. Kleine momenten uit het leven. Edward Yang gaat niet voor de grote emoties, maar verteld het geheel met een subtiele stem die niet ver van Ozu af staat. Hij wisselt pijnlijke momenten af door hier en daar een klein beetje hoop te plaatsen en hij is ook niet vies van een komische scène tussendoor. De filmstijl is ook groots. Helaas had ik de 4:3-versie, maar naar mijn gevoel heeft het geen afbreuk gedaan aan de schoonheid van de cinematografie. Prachtige spiegelingen in het glas, weide shots en warm kleurgebruik geven het geheel een aantrekkelijk uiterlijk.

En dan zijn er nog de acteurs, die het zeker naar behoren doen. De uitschieters zijn vader en zoon, gespeeld door Nien-Jen Wu en Jonathan Chang. Chang is de ziel van de film, maar de beste acteerprestatie komt van Wu. Hij speelt een man met weinig charisma en iemand die niet veel levenslust uitstraalt, maar doet dit met een bepaalde bedachtzaamheid die zeer veel sympathie opwekt.
4*

Net het ontbreken van "de kleine dingen" en teveel focus op "drama" maakte van deze film een aardig soap-achtig gebeuren. Dat het niet enorm groots gebracht werd is waar, maar drama blijft wel drama.

Ja, maar drama is niet gelijk aan soap mag ik hopen.

Ophoping van drama wel.

Snap het gebruik van die term bij Yi Yi op zich wel. Zelf heb ik het alleen geenszins zo ervaren, vond het drama daar te sterk voor en de zeggenskracht te groot. Verder heb ik nog nooit een soap gezien, dus wellicht raak ik daar helemaal aan verslingerd