Yi Yi (2000)

Vooraf, bij het lezen van de videohoes, klonk deze film erg mooi, maar ook bij mij heeft ie niet zo heel veel indruk achter gelaten. Sommige scènes waren erg indrukwekkend, maar er waren ook genoeg scènes die me niets deden en die ik ronduit saai vond. 3*

Kleine tegenvaller, hoewel dat strenger klinkt als dat het is, want slecht was het zeker niet.

Het grootste probleem bij deze film voor mij was dat het, op enkele scénes na, nergens echt orgineel aandoet. Vond het zelfs af en toe wat soap achtig aanvoelen.

Ik denk dat wat minder, maar beter uitgewerkte gebeurtenissen de film een stuk krachtiger gemaakt hadden.

Ondanks dat de film dus niet de gehele speelduur boeide zaten er zeker mooie scénes in, vooral die met Yang-Yang. Verder was de muziek prachtig en werd er goed geacteerd.

Maar een beetje een flauwe film.

Queto haalde het al aan, maar de combinatie van alle drama bij elkaar werkt niet echt. Het doet me (en niet alleen om de lengte) dan ook veel te veel denken aan een soap. Pa dit, moeder dat, zus gins, buren weer wat anders, Ridge en Taylor terug bij elkaar, Ludo doodgeschoten en Dr Dré terug aan de drank.

Grappig dan ook om het woord "geloofwaardig" te zien opduiken. Iets wat je bij soaps toch ook veel hoord vallen. Net de cliché benadering van een familie, de compleet artificiële opbouw, de veel te typische problemen. Net die zaken maken de film alles behalve geloofwaardig.

Visueel was het matig. Paar mooie shots, tot echt mooie scenes komt het niet. Veel statische shots die erg weinig doen met de compositie. Een camera die enkel beweegt als het echt niet anders meer kan. Muziek is wat té klassiek en te makkelijk gekozen vaak. Het ziet er best allemaal gelikt arthouse achtig uit, maar er straalt maar weinig passie vanaf.

Net als het verhaaltje en de personages. Enkel het kleine kereltje weet volop te overtuigen (heeft mooie scenes!). De rest is te saai en te simpel. Te makkelijk en al teveel keer gezien. En dat alles wordt dan aan elkaar gedraaid tot een veel te lange film. Jammer, want mij kon hij zeker niet de gehele speelduur boeien.

Nog in geen lichtjaren komt Yang in de buurt van zijn Taiwenese medefilmmakers. Zoveelste keer hetzelfde trucje, andere locatie, andere tijd. Zoals één van de personages ook al zij.

Verder stoort de film niet, behalve dan één scene. Het stukje met het videospelletje getuigt van zo'n bekrompen, achterhaalde, ouderwetse en oubollige moraal dat het mij echt stoorde. Paste ook echt voor geen minder binnen de film.

2.5* dan maar. Paar aardige dingen, niet echt veel storends. Maar te lang en nodeloos.

Ik deel de mening met eerdere reviews over deze film. De film Yi Yi weet mij helaas nergens echt mee te slepen. Daardoor voelt het soms wat afstandelijk aan. Dit geldt echter niet voor het karakter Yang Yang. Wat een fantastisch kereltje is dat, af en toe wachtte ik alleen maar op nieuwe scenes met hem.

Over het camerawerk in deze film ben ik zeer te spreken. Prachtige statische shots wisselen elkaar af met intieme shots. En ook de muziek is zeer mooi en gepast. Al met al niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had, maar toch een prachtige zwanenzang voor regisseur Edward Yang.

Het is al eerder aangehaald maar Yi-Yi is inderdaad het bewijs dat het scheidslijntje tussen serieuze arthouse en soap soms akelig dun kan zijn.

De film volgt het wel en wee van een moderne Taiwanese familie over maar liefst 3 generaties. De sores van de volwassenen, de pubers en de kleinste telg van de familie komen aan bod. Ook grootmoeders speelt nog een rol in het geheel.

Helaas weet de film er niet echt veel origineels mee te doen en blijft het toch vooral hangen in allerlei liefdesperikelen van de pubers en volwassenen. De benjamin van de familie, Yang-Yang weet ondanks zijn beperkte aanwezigheid de meeste indruk te maken. Zijn avonturen en hersenspinsel en zijn bijna obsessieve fascinatie voor water zorgen voor enkele mooie en amusante stukken film, hij voelt ook een beetje aan als het verbindende element in de film (al kan dat ook komen omdat ik iedere keer weer uitkeek naar een scene met dat joch).

Het gebeuren van de rest van de de familie hangt ook een beetje als los zand aan elkaar maar wat wil je ook als de gebeurtenissen van; pa, ma, zus , vriendin van zus, vriendje van de vriendin van zus, moeder van de vriendin van zus, de zwager, ex-vriendin van de zwager, eerste liefde van pa etc etc wil vertellen??? Het wordt een beetje te veel van het goede en dat leidt dus al snel naar oppervlakkig uitgewerkte soapachtige verwikkelingen waarbij er na 3 uur film eigenlijk geen ene meter vooruitgang is geboekt. Ik had toch liever een beter uitgewerkt familie-portret gezien met wat minder karakters en minder zijplotjes. Had dan ook makkelijk in een uur minder verteld kunnen worden, nu bestaat er te veel kans om langzaam in slaap te worden gewiegd door het trage tempo van Yi-Yi.

Is er dan nog iets wat Yi-Yi onderscheidt van de gemiddelde GTST aflevering? Jawel, helemaal kommer en kwel is het niet. Het is zeker goed en sfeervol in beeld gebracht, mooie plaatjes van de grote stad Taipei. Er zijn dialogen en gebeurtenissen die het soapniveau met gemak ontstijgen en om het geheel hangt een air van integerheid. De film verzand gelukkig ook niet in vervelende en drammerige tragiek. Helaas zijn de echt sterke momenten te dun gezaaid gedurende het 3 uur durende geheel.

2.5* + 0,5* extra voor Yang-Yang maakt 3* in totaal. Tot nu toe blijkt Taiwan voor mij nog zeker niet het zo hard beloofde filmland te zijn...

Deze film is aan te raden voor diegenen die stevig zitvlees bezitten. Het is nogal een langzaam voortslepend familiedrama. Op zich vond ik het wel mooi hoor, die lang uitgesponnen scenes, vaak uit één camerapunt geschoten. Sommige drama-elementen en personages vond ik ook leuk om te volgen, zoals dat jochie Yang Yang en al die mensen die tegen de oma in coma iets zeggen. Echter kon niet alles mijn interesse behouden. Zelfs voor een film van 3 uur wil het mijns inziens teveel vertellen, waardoor niet alles me zal bijblijven vrees ik.

Deze film kan met recht een van de belangrijkste Taiwanese producties worden genoemd en deze film is ook het onbetwiste meesterwerk van Edward Yang, die twee jaar geleden veel te vroeg stierf en Yi Yi naliet als enige universeel geprezen film.

Yi Yi is wat je kunt noemen een intellectuele interpretatie van een soapserie met onderhuidse plotwisselingen en diepgewortelde gevoelens bij de hoofdpersonages. Hoogtepunten in de film zijn het jongetje die prachtig door de film heen wandelt en iedereen eigenlijk zonder het zelf te weten prachtig op hun plek zet en de conversaties tussen Ota en NJ.

De mooiste scene vond ik zelf de scene waar Ota en NJ naar het cafe gaan en Ota plaatsneemt achter de piano, de zaak op z'n kop zet en vervolgens een betoverend mooi klassiek stuk te spelen. Ben even verweten wat het was, maar ik meen Beethoven.

Het is bijna verbazingwekkend hoe vaak de term 'soap' genoemd is hier. Is iedere film die verschillende problemen van een wat grotere groep mensen volgt nou meteen een soap? Een soap haalt menselijke problemen bijna willekeurig te voorschijn, versimpelt ze en blaast ze op voor goedkoop effect. Ik vind het erg moeilijk te geloven dat iemand dit in Yi Yi kan herkennen, een zeer ingetogen en bedachtzame film. Er wordt wat meer in gesproken dan in het gemiddelde Aziatische drama, maar opgeblazen is toch wel het laatste wat in je op zou moeten komen.

Toegegeven, de film heeft wat gemakkelijke momenten. Hoewel ik de paralellen tussen de middelbare generatie en de jongeren wel mooi vind, gaat de Edward Yang er een aantal momenten te ver in. Met name als Ting-Ting met die jongen naar een hotelkamer gaat en hij voor de seks wegrent, waarna we te horen krijgen dat Ting-Ting's vader dit in zijn jeugd ook eens heeft gedaan. Dan ligt het er bij de film wat dik bovenop, maar dergelijke scènes zijn schaars en zelfs dan is het nog lang niet soap-achtig.

Veel van zijn kracht ontleent Yi Yi dan ook aan zijn weinig soap-achtige karakter. Sommige hier vinden de film niet meeslepend genoeg, maar persoonlijk vond ik het juist zo mooi omdat het haast een mozaïek-achtige verzameling van persoonschetsen was. Kleine momenten uit het leven. Edward Yang gaat niet voor de grote emoties, maar verteld het geheel met een subtiele stem die niet ver van Ozu af staat. Hij wisselt pijnlijke momenten af door hier en daar een klein beetje hoop te plaatsen en hij is ook niet vies van een komische scène tussendoor. De filmstijl is ook groots. Helaas had ik de 4:3-versie, maar naar mijn gevoel heeft het geen afbreuk gedaan aan de schoonheid van de cinematografie. Prachtige spiegelingen in het glas, weide shots en warm kleurgebruik geven het geheel een aantrekkelijk uiterlijk.

En dan zijn er nog de acteurs, die het zeker naar behoren doen. De uitschieters zijn vader en zoon, gespeeld door Nien-Jen Wu en Jonathan Chang. Chang is de ziel van de film, maar de beste acteerprestatie komt van Wu. Hij speelt een man met weinig charisma en iemand die niet veel levenslust uitstraalt, maar doet dit met een bepaalde bedachtzaamheid die zeer veel sympathie opwekt.
4*

Ik maak niet te veel woorden aan deze film vuil, maar ik ben hevig teleurgesteld in deze bekende, hoogaangeschreven Taiwanese film en dat terwijl ik nog zo blij was dat ik de film eindelijk had weten te ontwaren bij de Aziatische sectie van mijn videotheek.

Het grootste probleem is een verschil in inzicht, t.o.v. de regisseur. Ik ben er van overtuigt dat het leven geen opeenstapeling van dramatische gebeurtenissen is. Deze film voelt nooit authentiek aan, alsof je ook maar even het gevoel hebt dat er ècht, daadwerkelijk een familie aan de andere kant van de wereld bestaat die zo `n leven leidt. Ik vond het een lange brei van nietszeggende soap perikelen.

De regisseur heeft ook totaal geen idee waar hij mee bezig is, de incompetentie druipt ervan af. Op een gegeven moment besluit een dikzak om zelfmoord te plegen, zijn poging mislukt, de verdere afwikkeling? Nihil! De scenes met dat kleine jochie zijn wel apart en de film is wel kijkbaar zoals het een goede soap betaamt, maar waarom zo iets goed bevonden moet worden, ik kan er van zijn lang zal ze leven, niet bij!

Troep! Een kleine 2,5*

Eenvoudig en intelligent en ook gevarieerd opgebouwde film, als een familiekroniek gebracht.

Menselijke gedragingen worden vertoond met inzonderheid de onzekerheid en de onmogelijkheid te communiceren met wat ons aanbelangt : liefde, bezorgdheid, relatie... Ook een zeker fatalisme : geef de mens een nieuwe kans en hij staat precies zo ver als nu.

Duurt de film wel wat lang voor diegenen die wat meer actie hadden verwacht, vergeet de vele mooie scènes niet waarin de personages, in hun kleinheid wordt afgebeeld. Ook het mooie camerawerk niet vergeten !

Aanbevolen film voor al wie bereid is rustig te kijken en af en toe zichzelf en zijn omgeving te herkennen.

Erg sterke film van Edward Yang.

Een film over alle perikelen in een familie deed me van tevoren erg aan de films van Ozu denken. Hoewel het achteraf gezien iets anders is, zijn de thema’s niet zo heel verschillend en is het niveau bijna net zo goed.

Ting-Ting is in ieder geval een geweldig personage en fantastisch neergezet door Jonathan Chang. Ik vond het een erg leuk ventje, die een geheel eigen unieke kijk op het leven heeft. Niet iedereen maakt bijvoorbeeld foto’s van achterhoofden, omdat je jezelf nooit van die kant ziet. Ook zijn vader NJ Jian wordt goed neergezet door Nien-Jen Wu. Iedereen in het gezin lijkt erg verbonden te zijn met de moeder/schoonmoeder/oma en als zij een beroerte krijgt, lijkt iedereen vanaf dat moment te worstelen met zijn of haar eigen problemen. Regisseur Yang werkt dat op mooie wijze uit, waarbij het respect voor de medemens in de film een erg belangrijk punt is.

De film is goed in balans en wisselt het drama goed af met (licht)komische momenten. Nergens voelt de film geforceerd aan de zware thema;’s die de film soms bevat worden op een subtiele manier naar voren gebracht. De regie is degelijk, het camerawerk vrij statisch en alles wordt goed in beeld gebracht, waardoor de cinematografie van de film ook meer dan goed te noemen is. De muziek is rustig maar aangenaam, evenals het trage tempo van de film. Aan de ene kant is de film redelijk afstandelijk, maar toch wordt je ondanks dat bij de personages betrokken en krijg je een bepaalde feeling met hen, tenminste ik wel.

Fijne film dus. Rustig, prima acteerwerk, leuke echte personages, mooiwe cinematografie en een film die goed in balans is.

4,0*

Mooie (soms net iets te), langzame film die slow-pace haters beter kunnen vermijden, maar voor liefhebbers van rust, mooie shots en menselijke emotie zeker de moeite waard kan zijn. Het jongetje stal ook voor mij de show, maar ik heb wel gemerkt dat ook voor mij de film soms te traag verliep en dat ik mijn best moest doen mijn aandacht erbij te houden. Dit kan ermee te maken hebben dat ik weinig aziatische films heb gezien met deze slow-editing en wellicht is dit gewoon een kwestie van wennen.

Ik stond eigenlijk al vast op 3,5 ster maar de laatste scéne bumpt hem net naar 4.... Mooie reflectie-shots, fijne muziek en goed acteerwerk, pacing naar mijn smaak alleen iets te traag voor meer sterren, wellicht dat meer ervaring met aziatische cinema dat in de toekomst nog zal veranderen.

Aardige familiekroniek over een gezin, dat in korte tijd te maken krijgt met allerlei tegenslagen. Het verhaal concentreert zich van lieverlee op de vader die worstelt met een onverwerkte jeugdherinnering, zijn puberende dochter en het nakomelingetje, die zo’n beetje in zijn eigen wereldje leeft. In bijna drie uur komt wel erg veel drama en vertwijfeling voorbij. Wat meer luchtige momenten zou de film allicht goed hebben gedaan.

Dik 2,5 jaar later (zonder zinnig woord tussendoor) ... Nee, dat is een 4:3 versie (!) Boe!! DfW. Boe!!!

Eeuwig zonde, maar toch gezien. Zelfs nu kon ik zien dat het een visueel briljante film is en een van de beste drama's ooit. Lijstjeswerk.

De film geeft ons een inkijkje in het wel en wee van een familie in Taiwan rond de milleniumwisseling en lijkt ogenschijnlijk niets meer dan dat te doen: oma heeft een beroerte gekregen maar verder gaat het vooral om de romantische liefde in z’n vormen zoals eerste liefdes, oude liefdes, vreemdgaan, huwelijksproblemen, poging tot zelfmoord en zelfs een moord. Dat neigt naar het saaie al wordt het boeiend gehouden door de intelligente opmerkingen die men maakt waarmee we als het ware ook een inkijkje krijgen in de psyche van de personen. Maar gaandeweg krijgt de film een meer mystieke betekenis waarvan het feit dat we vaak de personen gadeslaan vanachter een ruit al een hint is samen met de vraag waarom we films kijken als die slechts het leven tonen welke vraag in de film expliciet wordt gesteld: de film laat ons naar het leven kijken om samen met de personen in de film te zoeken naar het mysterie van het leven. Zoals de game-producent zegt gaan games alleen maar over moord e.d., niet omdat we de computer niet goed genoeg kennen maar omdat we de mens nog niet goed genoeg kennen.

De kleine jongen vraagt of we allemaal hetzelfde zien en of we alleen maar de voorkant van dingen zien zodat hij de achterkant van mensen fotografeert om de mensen te laten zien wat zij nooit zien: de film wil denk ik hetzelfde doen (de regisseur Yang is in dat opzicht de kleine Yang Yang in de film) door ons het leven te tonen zoals we die zelf als subject van dat leven niet kunnen zien. Maar ofschoon we misschien niet hetzelfde zien, is ons leven in wezen wel hetzelfde – namelijk vol onzekerheden en grilligheden met twijfels of je wel eerlijk bent of het goede doet en een angst voor het nieuwe terwijl dezelfde gameproducent opmerkt dat elke dag nieuw is (met gokken, mediteren in de bergen of geloof in magie of horoscopen als wanhopige pogingen toch grip te krijgen op het leven) – waarbij het leven zich tegelijk eindeloos herhaalt in elke nieuwe generatie die hetzelfde geluk en ongeluk als de vorige beleeft en waardoor het leven van de familie in de film ook een spiegel voor ons leven is. Ook als je een tweede kans zou krijgen dan zou dat geen verschil maken: je lot ligt als het ware vast. Wat resteert is je leven verzorgen zoals je een plantje verzorgt in de hoop dat het goed komt en wat je leert van de ervaring des levens doorgeven aan de volgende generatie – hen laten zien wat zij zelf nog niet kunnen zien – zodat zij beter zijn voorbereid op het leven. Want uiteindelijk is het mysterie van het leven niet moeilijk op te lossen: het leven is wat het is en je zult het uiteindelijk zien hetgeen ook voor de kijker van de film moet gelden.

Het valt op dat veel Aziatische films over het mystieke aspect van het leven gaan en deze film is zeker een van de beste. Sowieso is de film veel rijker en knapper dan de ogenschijnlijk soap-achtige handeling van de film doet vermoeden.

Na 20 jaar herzien en nu in de bios. Yi Yi maakt weer eens duidelijk hoe tragisch de relatief vroege dood van Edward Yang is. Hij maakte slechts zeven complete films (en een onderdeel van een episodenfilm. Van die zeven zag ik er vier en ze zijn stuk voor stuk prachtig. Dit is zo'n zeldzame film die het hele menselijke bestaan vangt. Wat deze film eigen maakt is dat er best veel drama in gebeurd (we beginnen met een huwelijk en eindigen met een uitvaart ), maar dat het daar ondertussen niet eens echt over gaat. Het gaat over wat er tussen de dramatische gebeurtenissen in gebeurd. De film vertelt soms expliciet maar vaker impliciet universele waarheden en had feitelijk net zo goed over de buren van de hoofdpersonages kunnen gaan.

De film heeft in de afgelopen 20 jaar flink aan status gewonnen en wordt inmiddels vaak gezien als een van de hoogtepunten uit deze eeuw tot nu toe en is een moderne klassieker. In die zin gerestaureerd en opnieuw uitgebracht. Ik doe er een halfje bij.