Yi Yi (2000)

Kleine kans, Danuz. Als je wel eens een soap gezien hebt zoals Goede Tijden, Slechte Tijden, As the World Turns of The Bold and the Beautiful zul je zien dat 'ophoping van drama' daar ineens een andere betekenis krijgt. Binnen de korte speelduur van een aflevering worden alle mogelijke problemen die mensen kunnen hebben met veel bombarie en vaak over-acting op tafel gegooid. Zeggenskracht heeft het nauwelijks.

Daarom vind ik de term dan ook ongepast bij Yi Yi. Ja, er zitten veel vormen van persoonlijk drama in, maar ze worden toch niet echt opgehoopt. Integendeel, in plaats van alles maar in een keer boven op elkaar te gooien wordt alles langzaam uitgespreid over de speelduur, waardoor alles zijn waarde behoudt en er over verschillende zaken nagedacht kan worden. Daarbij zit er in Yi Yi hoop, humor en ontbreken er grote emoties, allemaal in tegenstelling tot de soap opera.

Maar goed, op MovieMeter wordt een drama al snel een soap genoemd. Waarschijnlijk inderdaad door mensen die geen soaps gezien hebben.

Onzin, ik heb zeker wel mijn deel aan soaps gezien. De focus van Yi Yi ligt gewoon veel te veel op het drama. Nieuwe personages worden geïntroduceerd ofwel op basis van een dramatische gebeurtenis, of omdat ze later een rol zullen spelen in een dramatische gebeurtenis.

De "kleine dingen in het leven" draaien sowieso niet echt rond drama, zeker niet uitsluitend. Buiten drama laat Yi Yi gewoon té weinig zien. Verder lijkt de film ook van 10 dramatische walletjes tegelijkertijd te willen meeëten. Allemaal zaken die dicht bij soapbeleving aansluiten. Korte stukjes drama die snel weer afgesloten worden, of waar kort naar gerefereerd kan worden op een later moment. En dan met een ruime cast aan personages, waar iedereen altijd wel iemand in kan herkennen.

Een 1 op 1 match is het uiteraard niet, maar veel dichter bij een soap kom je in de filmwereld niet.

Een bijzonder mooie zwanenzang van regisseur Edward Yang.

Ik maak niet te veel woorden aan deze film vuil, maar ik ben hevig teleurgesteld in deze bekende, hoogaangeschreven Taiwanese film en dat terwijl ik nog zo blij was dat ik de film eindelijk had weten te ontwaren bij de Aziatische sectie van mijn videotheek.

Het grootste probleem is een verschil in inzicht, t.o.v. de regisseur. Ik ben er van overtuigt dat het leven geen opeenstapeling van dramatische gebeurtenissen is. Deze film voelt nooit authentiek aan, alsof je ook maar even het gevoel hebt dat er ècht, daadwerkelijk een familie aan de andere kant van de wereld bestaat die zo `n leven leidt. Ik vond het een lange brei van nietszeggende soap perikelen.

De regisseur heeft ook totaal geen idee waar hij mee bezig is, de incompetentie druipt ervan af. Op een gegeven moment besluit een dikzak om zelfmoord te plegen, zijn poging mislukt, de verdere afwikkeling? Nihil! De scenes met dat kleine jochie zijn wel apart en de film is wel kijkbaar zoals het een goede soap betaamt, maar waarom zo iets goed bevonden moet worden, ik kan er van zijn lang zal ze leven, niet bij!

Troep! Een kleine 2,5*

Eenvoudig en intelligent en ook gevarieerd opgebouwde film, als een familiekroniek gebracht.

Menselijke gedragingen worden vertoond met inzonderheid de onzekerheid en de onmogelijkheid te communiceren met wat ons aanbelangt : liefde, bezorgdheid, relatie... Ook een zeker fatalisme : geef de mens een nieuwe kans en hij staat precies zo ver als nu.

Duurt de film wel wat lang voor diegenen die wat meer actie hadden verwacht, vergeet de vele mooie scènes niet waarin de personages, in hun kleinheid wordt afgebeeld. Ook het mooie camerawerk niet vergeten !

Aanbevolen film voor al wie bereid is rustig te kijken en af en toe zichzelf en zijn omgeving te herkennen.

Erg sterke film van Edward Yang.

Een film over alle perikelen in een familie deed me van tevoren erg aan de films van Ozu denken. Hoewel het achteraf gezien iets anders is, zijn de thema’s niet zo heel verschillend en is het niveau bijna net zo goed.

Ting-Ting is in ieder geval een geweldig personage en fantastisch neergezet door Jonathan Chang. Ik vond het een erg leuk ventje, die een geheel eigen unieke kijk op het leven heeft. Niet iedereen maakt bijvoorbeeld foto’s van achterhoofden, omdat je jezelf nooit van die kant ziet. Ook zijn vader NJ Jian wordt goed neergezet door Nien-Jen Wu. Iedereen in het gezin lijkt erg verbonden te zijn met de moeder/schoonmoeder/oma en als zij een beroerte krijgt, lijkt iedereen vanaf dat moment te worstelen met zijn of haar eigen problemen. Regisseur Yang werkt dat op mooie wijze uit, waarbij het respect voor de medemens in de film een erg belangrijk punt is.

De film is goed in balans en wisselt het drama goed af met (licht)komische momenten. Nergens voelt de film geforceerd aan de zware thema;’s die de film soms bevat worden op een subtiele manier naar voren gebracht. De regie is degelijk, het camerawerk vrij statisch en alles wordt goed in beeld gebracht, waardoor de cinematografie van de film ook meer dan goed te noemen is. De muziek is rustig maar aangenaam, evenals het trage tempo van de film. Aan de ene kant is de film redelijk afstandelijk, maar toch wordt je ondanks dat bij de personages betrokken en krijg je een bepaalde feeling met hen, tenminste ik wel.

Fijne film dus. Rustig, prima acteerwerk, leuke echte personages, mooiwe cinematografie en een film die goed in balans is.

4,0*

Ingewikkeld genuanceerd, liefdevol, sluw, intiem, intens, emotioneel verhaal, recht uit het hart, van een Taiwanese familie (drie generaties) uit de middenklasse. Een soort super soapdrama met humor en tragedie, een lach en een traan, waarin de situaties en morele dilemma's o zo herkenbaar zijn. Je kunt Yi Yi ook een portret van stoïcijnse gelatenheid noemen, van dysfunctionerende mensen die in een crisis verkeren vol zelfvertwijfeling. De cast is vooral sterk in lichaamstaal en subtiele uitdrukkingen en het geheel wordt gepresenteerd in vrolijke rijke kleuren. Hoewel de regisseur ruim de tijd neemt voor karakterontwikkeling, voelden zelfs de 170 minuten voor mij als ontoereikend.

Mooie (soms net iets te), langzame film die slow-pace haters beter kunnen vermijden, maar voor liefhebbers van rust, mooie shots en menselijke emotie zeker de moeite waard kan zijn. Het jongetje stal ook voor mij de show, maar ik heb wel gemerkt dat ook voor mij de film soms te traag verliep en dat ik mijn best moest doen mijn aandacht erbij te houden. Dit kan ermee te maken hebben dat ik weinig aziatische films heb gezien met deze slow-editing en wellicht is dit gewoon een kwestie van wennen.

Ik stond eigenlijk al vast op 3,5 ster maar de laatste scéne bumpt hem net naar 4.... Mooie reflectie-shots, fijne muziek en goed acteerwerk, pacing naar mijn smaak alleen iets te traag voor meer sterren, wellicht dat meer ervaring met aziatische cinema dat in de toekomst nog zal veranderen.

Aardige familiekroniek over een gezin, dat in korte tijd te maken krijgt met allerlei tegenslagen. Het verhaal concentreert zich van lieverlee op de vader die worstelt met een onverwerkte jeugdherinnering, zijn puberende dochter en het nakomelingetje, die zo’n beetje in zijn eigen wereldje leeft. In bijna drie uur komt wel erg veel drama en vertwijfeling voorbij. Wat meer luchtige momenten zou de film allicht goed hebben gedaan.

Minder indrukwekkend bij herkijk. Yi Yi kent zijn momenten, waarvan het hele segment in Japan de meeste indruk maakt. Het verhaal van de vader sprak me sowieso het meest aan, en zijn contact met Issei "Tony Takitani" Ogata zorgt voor wat mooie poëtisch rustige scènes. Daar mocht Yang een hele film van maken wat mij betreft!

Verder is het vooral een wat kabbelend familiekroniek, die hier en daar best mooi is gefilmd (veel ruitreflecties van Taipei en Tokyo), maar meestal toch wat saai/onopvallend. Soapie wil ik het nog steeds niet noemen, maar wat suffer dan ik het me herinnerde is het zeker.

Hou heel erg van dit soort Slice of Live. Aanvankelijk lijkt het allemaal wat traag en oppervlakkig maar finaal toch erg sterk ! Doet een beetje denken aan Altman....

Hoog aangeschreven in diverse lijstjes en ook hier scoort het goed. Ik weet niet precies waarom, maar ik kon er niet zoveel mee, wat heet. Normaal gesproken ga ik best wel goed op lang uitgesponnen familievertellingen. Ik kan wel een reden bedenken, wellicht komt het omdat de film ongelooflijk saai is. Veelgeprezen cinematografie, mooie balans tussen drama en enige frivoliteit, realistische uitwerking van een doorsnee gezin en haar perikelen: het zal allemaal wel, dat is allemaal al eens een stuk beter gedaan. Ik werd een paar keer gestoord, dat helpt niet mee natuurlijk, maar dit was worstelen op hoog niveau.

Mooie, rustige film die begint met een bruiloft en eindigt met een begrafenis. Daartussendoor volgen we het wel en vooral wee van de verschillende leden van een familie, en komen herkenbare thema's als spijt en berusting langs. Tempo van de film vond ik, ondanks de lange speelduur, eigenlijk nog best vlot.

Misschien dat je deze al eens zou kunnen herbekijken, aangezien ik vermoed dat je beter bent aangepast aan de slow pacing? John Milton

Ik twijfel er ook aan om hem een kans te geven... maar ik ga toch nog wachten. Er komen nog genoeg jaren aan. Ik denk dat In The Mood For Love uit hetzelfde jaar wat dringender is, en die film zal ik wel één der komende dagen ontlenen uit de bibliotheek.

Die vond ik veel beter. Niet een beetje.

Weinig hiervan blijven hangen.

The city reflects: a video essay of Edward Yang's Yi Yi

Net de Nederlandse oop dvd uit een kringloopbak gehaald voor 1 euro. Die is verder goed toch qua beeld (formaat)?

Dik 2,5 jaar later (zonder zinnig woord tussendoor) ... Nee, dat is een 4:3 versie (!) Boe!! DfW. Boe!!!

Eeuwig zonde, maar toch gezien. Zelfs nu kon ik zien dat het een visueel briljante film is en een van de beste drama's ooit. Lijstjeswerk.

Met een 8,1 op IMDB, een 3,72 op MM en de aanwezigheid in liefst 19 ICM-toplijsten lagen de verwachtingen voor deze Yang vrij hoog.

Helaas was dit voor mij toch wel een behoorlijke tegenvaller. Al na tien minuten betrapte ik mezelf erop op de klok te kijken. Geen goed teken, zeker bij een film van dik 2,5 uur.

Visueel is het erg pover en soms gewoon lelijk op een spaarzame (buiten)scène in bijv. het bos na. Alle perikelen van de gezinsleden, het kon mij nauwelijks boeien. Het kwam allemaal nogal afstandelijk over. Dat het verhaal ook niet echt vernieuwend is, helpt ook niet mee.

Is dit dan een slechte film? Dat niet persé. Slow cinema kan ik goed hebben, ik heb Jeanne Dielman op 5 sterren staan. Laat ik het erop houden dat Yi Yi gewoon niet mijn cup of tea is. Zeer nipte 3 sterren. Jammer. The Terrorizers beviel mij namelijk wel echt goed. Maar eens op zoek naar wat meer ouder werk van Yang.

Graag gezien. Een familie kroniek met de ups en downs in het huishouden, de gebroken dromen en onvervulde wensen van de personages en de financiële beslommeringen van mensen op elke ladder in de maatschappij. Ogenschijnlijk een rechtlijnig drama maar cineast Yang bouwt de film complexer op.

Tegenstellingen : Een levenscyclus van trouw (begin van de film), een geboorte en een begrafenis alsof het over één persoon gaat in verschillende levensfases. De titel 'Yi yi' oftewel a one and a two wijst op de verbondenheid van een duo dat door een derde wordt bedreigd (voornaamste vb is de schoonzoon met het ex lief). Er is steeds een derde als een hond in het kegelspel.

Autobiografie ; het jongetje Yang Yang als een cineast in wording (alter ego van Yang) die wil zien wat men niet kan zien, gewapend met een camera. De foto's van rug en nek. We zien maar één kant, nooit de andere kant. Veel shots doorheen glazen vensters die wijzen op transparantie en tegelijk op een kooi. Is dit een levensles van Yang ? Mogen we de keerzijde van elke situatie niet vergeten ?

Paralellen : De scene als NJ in Tokyo wandelt met zijn jeugdliefde en parallel (croscutting in de montage) zien we zijn dochter in Tapei die wandelt met haar geliefde, dezelfde gestes maken : Tokyo is het origineel en Tapei de remake. Een maatschappelijke bezorgdheid van Yang ?

Yi yi is een film die zijn ware gelaat verschuilt achter een klassiek drama maar is daardoor te academisch om ook emotioneel te schitteren.

De film geeft ons een inkijkje in het wel en wee van een familie in Taiwan rond de milleniumwisseling en lijkt ogenschijnlijk niets meer dan dat te doen: oma heeft een beroerte gekregen maar verder gaat het vooral om de romantische liefde in z’n vormen zoals eerste liefdes, oude liefdes, vreemdgaan, huwelijksproblemen, poging tot zelfmoord en zelfs een moord. Dat neigt naar het saaie al wordt het boeiend gehouden door de intelligente opmerkingen die men maakt waarmee we als het ware ook een inkijkje krijgen in de psyche van de personen. Maar gaandeweg krijgt de film een meer mystieke betekenis waarvan het feit dat we vaak de personen gadeslaan vanachter een ruit al een hint is samen met de vraag waarom we films kijken als die slechts het leven tonen welke vraag in de film expliciet wordt gesteld: de film laat ons naar het leven kijken om samen met de personen in de film te zoeken naar het mysterie van het leven. Zoals de game-producent zegt gaan games alleen maar over moord e.d., niet omdat we de computer niet goed genoeg kennen maar omdat we de mens nog niet goed genoeg kennen.

De kleine jongen vraagt of we allemaal hetzelfde zien en of we alleen maar de voorkant van dingen zien zodat hij de achterkant van mensen fotografeert om de mensen te laten zien wat zij nooit zien: de film wil denk ik hetzelfde doen (de regisseur Yang is in dat opzicht de kleine Yang Yang in de film) door ons het leven te tonen zoals we die zelf als subject van dat leven niet kunnen zien. Maar ofschoon we misschien niet hetzelfde zien, is ons leven in wezen wel hetzelfde – namelijk vol onzekerheden en grilligheden met twijfels of je wel eerlijk bent of het goede doet en een angst voor het nieuwe terwijl dezelfde gameproducent opmerkt dat elke dag nieuw is (met gokken, mediteren in de bergen of geloof in magie of horoscopen als wanhopige pogingen toch grip te krijgen op het leven) – waarbij het leven zich tegelijk eindeloos herhaalt in elke nieuwe generatie die hetzelfde geluk en ongeluk als de vorige beleeft en waardoor het leven van de familie in de film ook een spiegel voor ons leven is. Ook als je een tweede kans zou krijgen dan zou dat geen verschil maken: je lot ligt als het ware vast. Wat resteert is je leven verzorgen zoals je een plantje verzorgt in de hoop dat het goed komt en wat je leert van de ervaring des levens doorgeven aan de volgende generatie – hen laten zien wat zij zelf nog niet kunnen zien – zodat zij beter zijn voorbereid op het leven. Want uiteindelijk is het mysterie van het leven niet moeilijk op te lossen: het leven is wat het is en je zult het uiteindelijk zien hetgeen ook voor de kijker van de film moet gelden.

Het valt op dat veel Aziatische films over het mystieke aspect van het leven gaan en deze film is zeker een van de beste. Sowieso is de film veel rijker en knapper dan de ogenschijnlijk soap-achtige handeling van de film doet vermoeden.

Momenteel, na net 2e keer in bios en weer erg geëmotioneerd, vind ik dit de mooiste en meest wijze film ooit. Je/ik zou er een boek over kunnen schrijven en de lading nog bij lange na niet gedekt hebben. Tour de force, meesterwerk.

Na 20 jaar herzien en nu in de bios. Yi Yi maakt weer eens duidelijk hoe tragisch de relatief vroege dood van Edward Yang is. Hij maakte slechts zeven complete films (en een onderdeel van een episodenfilm. Van die zeven zag ik er vier en ze zijn stuk voor stuk prachtig. Dit is zo'n zeldzame film die het hele menselijke bestaan vangt. Wat deze film eigen maakt is dat er best veel drama in gebeurd (we beginnen met een huwelijk en eindigen met een uitvaart ), maar dat het daar ondertussen niet eens echt over gaat. Het gaat over wat er tussen de dramatische gebeurtenissen in gebeurd. De film vertelt soms expliciet maar vaker impliciet universele waarheden en had feitelijk net zo goed over de buren van de hoofdpersonages kunnen gaan.

De film heeft in de afgelopen 20 jaar flink aan status gewonnen en wordt inmiddels vaak gezien als een van de hoogtepunten uit deze eeuw tot nu toe en is een moderne klassieker. In die zin gerestaureerd en opnieuw uitgebracht. Ik doe er een halfje bij.